[ป๋อจ้าน](Omegaverse) Red Rose #ป๋อจ้าน #อี้จ้าน #BoZhan #หวังเซียว

ตอนที่ 4 : Red Rose - 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,657
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,078 ครั้ง
    30 ก.ย. 62





   เหม่ยฉี!” เซียวจ้านเลิกคิ้วมองเหม่ยฉีที่หอบลังใส่อุปกรณ์วาดภาพของตนเข้ามาในห้องด้วยความตกใจ คราวก่อนแอบเอาสีเอากระดาษเข้ามากำหนึ่งเขาก็อึ้งพอแล้วเหตุใดผ่านไปไม่กี่วันเหม่ยฉีถึงได้หาญกล้าถึงเพียงนี้

ไม่เป็นไรค่ะ อันนี้นายท่านอนุญาตเอง

หื้ม? คุณพ่อเหรอ?

ใช่ค่ะ เหม่ยฉีดีใจมากๆเลยนะคะ คิดว่าจะไม่ได้เอามาคืนคุณหนูเสียแล้ว หญิงสาววางลังใหญ่ลงก่อนที่จะเริ่มจัดแจงของทุกอย่างให้เรียบร้อยเป็นระเบียบ ไม่รู้ว่านายท่านเซียวเป็นอะไรอยู่ดีๆถึงได้ใจดีขึ้นมา ท่านสั่งว่าให้หาอะไรให้คุณหนูทำเหมือนแต่ก่อนคุณหนูจะได้ไม่ต้องเครียดมากเหม่ยฉีได้ฟังแล้วก็รีบแจ้นไปหอบเอาของที่เคยซ่อนไว้ออกมาอย่างไว

เหม่ยฉีก็ดีใจอยู่หรอกทว่าก็อดระแวงไม่ค่อยจะได้ ตั้งแต่ทำงานที่นี่มายังไม่เคยเห็นคุณหนูรองได้รับอะไรดีๆโดยไม่มีใครหวังผลเลยสักเรื่องเดียวตนจึงต้องแอบสงสัยอยู่เงียบๆ

คุณพ่อรู้เรื่องของซวนอี๋วันก่อนรึเปล่า?

อืมม คิดว่าท่านไม่ทราบนะคะ ยังถามอยู่เลยว่าคุณหนูเล็กมาหาคุณหนูรองแล้วคุยอะไรกันบ้าง เหม่ยฉีเอ่ยตอบน้ำเสียงยังไม่คลายสงสัย ปกติคุณหนูรองโดนกระทำร้ายดีอย่างไร คุณหญิงเซียวไม่เคยจะปิดบังนายท่านเลยสักครั้งเหตุใดคราวนี้จึงปิดเงียบไม่เอ่ยบอกนายท่านไป

แปลกจริงๆเลย แปลกไปหมดทุกเรื่อง

เย็นนี้ที่บ้านใหญ่มีแขกอีกแล้วนะคะ ค่ำๆคุณหนูเองรีบทานยาแล้วรีบนอนดีกว่า เหม่ยฉีจะจัดยาไว้ให้ค่ะ

แขกที่ไหน?

ไม่ทราบเลยค่ะ เหม่ยฉีถามก็ไม่ค่อยจะตอบกัน เห็นว่าจะมีแขกคนสำคัญ

ช่างเถอะ คงไม่เกี่ยวกับเรา เซียวจ้านไม่สนใจจะถามต่อหากแต่เดินเข้าไปดูอุปกรณ์แสนรักของตนซึ่งมีทั้งเก่าและใหม่ บางชิ้นเขาเคยใช้แค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้นเองเพราะฉะนั้นสภาพของมันจึงยังคงดูดีอยู่แม้จะถูกเก็บไว้นานแล้ว

ว่าแต่กล่องสวยๆที่วางอยู่ด้านข้างนี้คือสิ่งใดกัน เซียวจ้านไม่ยักจะเคยเห็นมันมาก่อน

เหม่ยฉี กล่องนี้มาจากไหน?

อ๋ออ ในกล่องนั้นเป็นของฝากจากนายท่านตระกูลหลิวค่ะ นายท่านเซียวบอกให้เหม่ยฉีเอามาให้คุณหนู เห็นว่าสั่งทำพิเศษทั้งหมดงดงามประณีตมาก ๆเลยนะคะ

เซียวจ้านขมวดคิ้วมุ่นก่อนที่จะหยิบกล่องไม้สลักนั้นขึ้นมา ด้านในมีพู่กันด้ามงามอยู่สี่ด้ามสี่ขนาด สี่แบบ ทั้งหมดล้วนแล้วแต่มีดีไซน์และวัสดุที่เป็นเลิศ เรียกได้ว่าเป็นของล้ำค่าเกินฝีมือเขาไปมาก

เอามาให้เขาทำไมกัน

นายท่านตระกูลหลิว?

เซียวจ้านเอ่ยทวนเพราะรู้สึกคุ้นหูอยู่บ้าง ตระกูลนี้คล้ายจะเป็นตระกูลชั้นสูงจากทางเหนือซึ่งไม่บ่อยนักที่จะเดินทางลงมาคบค้าสมาคมกับทางนี้

เป็นของฝากค่ะ เมื่อเช้านายท่านเรียกเข้าไปพบ เหม่ยฉีตกใจมากค่ะ มีของสวยๆงามๆวางเรียงอยู่เต็มเลย เหม่ยฉีคิดว่าน่าจะมาจากที่เดียวกันนะคะ

งั้นเหรอ?

เซียวจ้านเอียงหน้าน้อยๆเพราะคิดไม่ตก ปกติคุณพ่อไม่ให้ใครรับรู้ว่าเขามีตัวตนอยู่ เช่นนั้นแล้วการที่ตระกูลหลิวจะแค่บังเอิญส่งพู่กันล้ำค่าที่ใช้วาดรูปเหล่านี้มาเป็นของฝากจะดูแปลกประหลาดเกินไปหรือไม่?

สิ่งนี้ควรค่ากับคุณหนูรองที่สุดเลยค่ะ” เหม่ยฉีเอ่ยชมทั้งคนทั้งพู่กันด้วยความจริงใจ เธอไม่ได้แกล้งเยินยอเลย พู่กันนี้งดงามมากจริงๆ ยิ่งยามที่คุณหนูรองใช้มือเรียวหยิบมันขึ้นมาก็ยิ่งดูน่ามอง

พู่กันงามด้ามหยกสลักลวดลายดอกเหมย…

“ดูเหมือนว่าจะสั่งทำมาหลายแบบเลยนะคะ คงจะกลัวว่าทางเราจะไม่ถูกใจ แต่ที่จริงไม่เห็นต้องสั่งทำใหม่เลยนะคะหาพู่กันโบราณงามๆสักด้ามมาฝากก็น่าจะพอแล้ว ตระกูลหลิวช่างรู้วิธีจะซื้อน้ำใจคนเสียจริง”

เซียวจ้านวางมันลงที่เดิมในขณะที่เหม่ยฉียังคงวุ่นวายกับการจัดของลงบนชั้น เขาปิดกล่องพู่กันลงก่อนที่จะหันไปหยิบสมุดวาดภาพเก่าๆของตนขึ้นมาเปิดดู

ก๊อกๆๆ

“คุณหนูคะ”

“เหม่ยอิงเหรอ? เข้ามาสิ”

แกร๊ก!

เซียวจ้านวางสมุดลงพร้อมหันไปมองคนมาใหม่ คุณแม่นมที่เดินเข้ามาพร้อมกับเหม่ยอิงกวาดสายตามองไปรอบๆห้องด้วยแววตาที่ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆก่อนที่จะเดินเข้ามาหาตนซึ่งนั่งอยู่บนโซฟา

“เหม่ยอิง…”

“ค่ะ” เหม่ยอิงรับคำก่อนที่จะเดินมานั่งคุกเข่าลงที่ข้างๆเซียวจ้าน เธอค่อยๆใช้กุญแจปลดโซ่ออกจากข้อเท้าของร่างบางก่อนที่จะกลับไปยืนที่เดิม

“วันนี้อากาศดี ยังไงวันนี้คุณหนูรองไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสวยๆแล้วออกไปนั่งวาดภาพรับลมที่ระเบียงดีหรือไม่คะ?

“ให้เรา…ออกไปนั่งวาดรูปที่ระเบียงเหรอ?” เซียวจ้านเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ เขาชอบวาดภาพก็จริงแต่น้อยครั้งนักที่คนที่นี่จะอนุญาตให้เขาได้ออกไปนั่งเล่นที่ระเบียง

“ใช่แล้วค่ะ คุณหนูรองคงจะคิดถึงมันมากใช่มั้ยคะ ชุดนี้ดูเทอะทะสวมไม่ค่อยสบายให้เหม่ยอิงพาไปเปลี่ยนชุดนะคะ” คุณแม่นมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เธอหันไปพยักหน้าให้เหม่ยอิงที่ยืนถือเสื้อผ้าชุดใหม่ราวกับไม่ได้มีจุดประสงค์ใดแอบแฝง

มีเรื่องอะไรกันแน่…

เซียวจ้านถูกเหม่ยอิงพาเข้าไปดูแลเปลี่ยนชุดในห้องแต่งตัวซึ่งเซียวจ้านไม่ได้เข้าไปมานานมากแล้วโดยใช้เวลากว่าสิบนาที ปกติเหม่ยฉีเป็นคนเข้าไปนำทุกอย่างออกมาให้เขาก่อนจะอาบน้ำแต่งตัว กว่าสามปีแล้วที่เขาแทบจะไม่ได้เลือกเสื้อผ้าสวมใส่เองเลย

วันนี้ก็เช่นกัน

ร่างบางเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีขาวชุดใหม่ที่ขับให้ดูน่ามองเสียยิ่งกว่าเดิมด้วยความรู้สึกแปลกๆ เขาเหลือบไปมองอุปกรณ์วาดภาพทั้งหมดซึ่งถูกตั้งเอาไว้ที่ริมระเบียงแล้วก่อนที่จะหันกลับมาหาคุณนมราวกับจะถามว่าให้ทำอย่างไรต่อ

“ตามสบายเลยค่ะ ดิฉันขอตัวก่อน” คุณแม่นมยิ้มจางๆก่อนที่จะโค้งน้อยๆ เธอเดินออกไปจากห้องพร้อมกับเหม่ยอิงในขณะที่เซียวจ้านและเหม่ยฉีได้แต่ยืนงงกันทั้งคู่

“คุณหนูรองทางนี้เลยค่ะ” เหม่ยฉีเอ่ยเชิญเมื่อได้สติ เธอดึงแขนของเซียวจ้านมายังระเบียงก่อนที่จะจัดแจงให้นั่งลง “วันนี้อากาศดีอย่างที่คุณนมบอกเลยค่ะ นานๆทีคุณหนูจะได้ออกมานั่งเล่นวาดภาพแบบนี้ รีบลงมือเลยสิคะ…”

เหม่ยฉีหยิบพู่กันด้ามงามวางลงบนมือเรียวของเซียวจ้าน ร่างบางซึ่งยังคล้ายจะไม่เข้าใจอะไรนักรับมันมาถือเอาไว้แม้จะยังไม่รู้ว่าจะแต้มอะไรลงบนหน้ากระดาษนั้น…

หากมองด้วยตาคฤหาสน์ตระกูลเซียวย่อมงดงามแต่สำหรับเซียวจ้านแล้วที่นั้นไม่ได้มีอะไรน่าจดจำ

จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้เหยียบเข้าไปในนั้นเขารู้สึกเช่นไร

ดวงตากลมสวยจ้องมองคฤหาสน์หลังหลักที่อยู่ไกลออกไปด้วยสายตาที่มีเพียงความว่างเปล่า เขาเริ่มเอาสีออกมาใช้ก่อนที่จะเริ่มละเลงทุกอย่างลงไปบนกระดาษด้วยสีหน้านิ่งๆ

‘ลูกไม่คู่ควรกับตระกูลเซียว…’

‘เมื่อไหร่จะสำนึก การที่ลูกไม่ต้องออกไปใช้ชีวิตเกลือกกลั้วกับพวกอัลฟ่าชั้นต่ำพวกนั่นก็นับว่าเป็นบุญคุณมากแล้ว’

“คุณหนู…”

เหม่ยฉีที่ซึ่งยืนเฝ้าอยู่เอ่ยขึ้นมาเบาๆเมื่อเห็นว่าภาพบนกระดาษดูไม่ค่อยน่าอภิรมย์ คุณหนูเลือกใช้สีครึ้มวาดภาพคฤหาสน์หลังหลักในยามค่ำคืน เธอค่อยๆระบายและวาดไปที่ละส่วนไม่ได้เร่งรีบทว่าแทนที่จะรู้สึกว่างดงามแต่มองไปมองมาเธอกลับรู้สึกขนลุกขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เหม่ยฉีไม่ชอบเลย

เมื่อก่อนคุณหนูก็เคยวาดภาพแบบนี้บ่อย ๆ

ในใจคุณหนูรองที่แห่งนี้ก็คงไม่ต่างอะไรกับสถานที่ที่แสนโหดร้าย

ไม่ต่างกัน

เซียวจ้านจ้องมองภาพที่ตนเองใช้สีน้ำวาดลวกๆนิ่ง ดวงตากลมคล้ายจะทั้งเจ็บแค้นทั้งเศร้าหากแต่เพราะไม่อาจจะเอ่ยพูดมันออกมาได้สุดท้ายมือสวยจึงตัดสินใจที่จะดึงทึ่งกระดาษแผ่นนั้นออกไปให้พ้นสายตาตนพร้อมทั้งหลับตาลง

เขาได้แต่ถอนหายใจเบาๆบางทีเซียวจ้านก็นึกสงสัยตนเองเช่นกันว่าอดทนมาได้นานขนาดนี้ได้อย่างไร

นี่อาจจะเป็นความเคยชินที่แสนน่ากลัว

คุณหนูไม่ชอบนั่งตรงนี้เหรอคะ งั้นเรากลับไปนั่งข้างในดีมั้ยคะ เหม่ยฉีจะจัดการให้ใหม่เอง

ไม่เป็นไรเราจะนั่งตรงนี้ เซียวจ้านส่ายหน้าเบาๆ หากจะต้องยกกลับไปกลับมามาเหม่ยฉีต้องเหนื่อยแน่ๆ เขาก็เพียงแค่รู้สึกแย่ทุกครั้งที่เห็นบ้านใหญ่เท่านั้น

จะให้เขาวาดบ้านหลังนั้นสวยๆ เขาทำไม่ได้หรอก

หรือว่าคุณหนูไม่อยากวาดรูปแล้วคะ” เอ่ยถามต่อด้วยความเป็นห่วง เมื่อครู่ตอนที่เธอยกอุปกรณ์เข้ามาแววตาคุณหนูดูมีความสุขมากหากแต่ตอนนี้กลับไม่ใช่เช่นนั้นแล้ว

คุณหนูกำลังเจ็บปวด…

เศร้าสร้อยทุกครั้งที่จ้องมองคฤหาสน์หลังหลักที่นอกระเบียง

เราอยากวาด เซียวจ้านส่ายหน้าอีกครั้งก่อนที่จะเริ่มวาดภาพขึ้นใหม่ เจ้าของใบหน้าเรียวถอนหายใจเฮือกหนึ่งพยายามเอาความเศร้าหมองออกจากใจแล้วลองนึกถึงเรื่องดีๆที่พอจะหลงเหลืออยู่ในชีวิตสักเรื่องหนึ่ง

ในตอนแรกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังอยากจะวาดภาพอะไร เขาเริ่มมันด้วยเนินหญ้า แม่น้ำกว้าง ท้องฟ้าสีครึ้มที่เต็มไปด้วยดวงดาว

ตามมาด้วยคนสองคนที่กำลังนั่งอยู่เคียงข้างกัน

สวยจังเลยค่ะ

ภาพของเซียวจ้านและหวังอี้ป๋อในคืนนั้น

เหม่ยฉีไม่เคยเห็นคุณหนูวาดภาพคนสองคนมาก่อนเลย คุณหนูกำลังคิดถึงใครเหรอคะ?

เซียวจ้านไม่ตอบคำถามของหญิงสาวโดยทันทีทว่ายังคงจ้องมองภาพของตนเองพลางกระพริบตาช้าๆ เขากำลังนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในคืนวันนั้นซึ่งมันคงจะเป็นคืนเดียวที่เขาไม่อาจลืมไปชั่วชีวิต

ใครสักคนที่ปรากฏตัวขึ้นในยามที่เขารู้สึกแย่และรักษาแผลให้กับเขา

เราก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอบปัดไปเพราะไม่อยากจะเล่า เขาบอกแล้วว่าเขาไม่อยากให้เหม่ยฉีมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาไม่อยากให้เธอต้องมาลำบากไปด้วย

ต้องเป็นคนที่ดีมากๆเลยใช่มั้ยคะ?

“…”

คนที่คุณหนูวาดภาพให้ ต้องเป็นคนที่ดีมากแน่ๆเลย มองแล้วสบายใจดีค่ะ

ใช่หวังอี้ป๋อช่างแสนดีกับเขา

ดีจนเขากลัวว่าจะไม่อาจห้ามใจตนเอง

ช่วงนี้ที่บ้านใหญ่มีเรื่องอะไรหรือเปล่า

“เอ้อ มีค่ะมี ลืมเล่าเลยค่ะ เมื่อเช้านี้ได้ข่าวว่าคุณหญิงเซียวกำลังหัวเสียเชียว คุณชายรองตระกูลหวังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย นี่ก็จบงานดูตัวมาสามสัปดาห์แล้ว ดูท่าคุณหนูเล็กจะเป็นหม่ายแหวนหมั้นแล้วนะคะ” เหม่ยฉีเอ่ยนินทาสนุกปากเธอมัวแต่พูดเพลินไม่ทันสังเกตสีหน้าของเซียวจ้านที่ค่อยๆเปลี่ยนไปทีละน้อย

จากสุขเล็กๆจากการได้วาดภาพกลับกลายเป็นนิ่งเฉย จากนิ่งเฉยจึงค่อยๆสะท้อนความว่างเปล่าในแววตา…

เขามีความสุขที่มีหวังอี้ป๋อได้นานเท่าไหร่ความคิดนี้พลันทำให้ความรู้สึกทุกอย่างหยุดชะงักลง

เซียวจ้านวางพู่กันลงบนโต๊ะ เมื่อนึกถึงเส้นใยบางๆที่ถูกถักทอขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วภายในใจก็พลันหนักอึ้งขึ้นมา

สุดท้ายเขาอาจจะคว้าได้เพียงแค่ความว่างเปล่าในวันวาน

 

 

.

.

หลายวันต่อมา

22.32 น.

(ฉันเพิ่งถึง)

บ้านเหรอ? นายรีบไปพักผ่อน พึ่งเดินทางมาคงเหนื่อยแย่ เซียวจ้านเอ่ยตอบคนในสายในขณะที่กำลังยืนจัดแจงอุปกรณ์วาดภาพใหม่ด้วยตนเอง ที่จริงเหม่ยฉีก็เก็บไว้เรียบร้อยดีแต่หลายวันมานี้เขาไม่ค่อยถนัดมองหามันเท่าไหร่ เขาจัดการเอาหนังสือที่มีอยู่นิดหน่อยออกไปแล้วใช้ที่ว่างเพื่อวางอุปกรณ์ทั้งหมดแม้ว่าโซ่ที่ล่ามอยู่มันจะยังคงเป็นอุปสรรคไม่ให้ตนทำอะไรได้สะดวกสบายนักก็ตาม

ได้งานอดิเรกคืนมาภายในใจของเซียวจ้านรู้สึกดีขึ้นไม่น้อยเลย

(ถึงบ้านนาย)

อะไรนะ?

เซียวจ้านเลิกคิ้วด้วยความตกใจก่อนที่จะหันไปมองที่ระเบียง คนที่เมื่อ 24 ชม.ก่อนยังบอกว่าอยู่แฟรงเฟิร์ตกำลังเดินเข้ามาหาเขาหน้าตาเฉยราวกับเพิ่งกลับมาจากที่ทำงานไม่ได้กลับมาจากอีกฟากหนึ่งของโลกอย่างที่เข้าใจกัน

หวังอี้ป๋อบินบ่อยเหลือเกินในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา

นาย…”

“จัดห้องใหม่?

“อืม”

“โซ่รั้งอยู่แบบนั้นจะไปทำอะไรได้?” หวังอี้ป๋อเดินเข้ามาใช้คลิปปลดโซ่ให้เขาอีกครั้ง ร่างสูงปลดมันไว้ขึ้นทุกที สงสัยเพราะจับทางได้แล้วว่าตรวนด้านในมันทำงานอย่างไรกันแน่

“โอ๊ะ! นี่นาย!” โวยวายขึ้นมาเมื่อถูกอีกฝ่ายช้อนตัวขึ้นทันทีที่โซ่ถูกปลดออก หวังอี้ป๋ออุ้มเขาขึ้นไปวางลงบนเตียงก่อนที่จะตามลงมาคร่อมเอาไว้อย่างที่ชอบทำทุกที… “มาทับเราอีกแล้ว!”

“จะจัดทำไมนักหนา พรุ่งนี้ค่อยจัดก็ได้”

“ก็เราอยากทำตอนนี้”

“ฉันมาทวงจูบคืน” หวังอี้ป๋อยกยิ้มก่อนที่จะใช้มือข้างหนึ่งลูบแก้มใสของเซียวจ้านเบาๆ ร่างบางหน้าตาสดใสขึ้นมากแล้วจากวันนั้น กลิ่นโอเมก้าอ่อนๆในคืนวันที่ไม่ได้มีอาการฮีทชวนให้เขาอยากจะขยับเข้าไปให้ใกล้อีกนิดเพื่อสัมผัสกลิ่นนี้เบาๆให้ชื่นใจ

“เราตกลงตอนไหนว่าจะให้คืน?” เซียวจ้านทำหน้ายุ่ง หวังอี้ป๋อพูดเองเออเองทั้งนั้น เขาไม่ได้ตอบรับอะไรด้วยสักหน่อย “นายพูดเองเออเองทุกทีเลย”

“ถ้าไม่คืนก็รับไปอีกจนกว่าจะคืน”

“อื้อ!” ริมฝีปากบางถูกคนด้านบนก้มลงมาประกบกันเอาไว้ในจังหวะที่กำลังจะเอ่ยเถียง เพราะว่าเขาเปิดปากไปแล้วจึงถูกอีกฝ่ายงับเอาเสียง่ายดายเขาจึงต้องปล่อยให้คนที่พึ่งเดินทางมาเหนื่อยๆเอาเปรียบตนเสียให้พอใจ

เซียวจ้านแทบไม่ต้องทำอะไรเลย เขาทำเพียงแค่หลับตาลงแล้วกำเสื้อบนอกของอีกฝ่ายไว้จนยับยู่ยี่ยามที่ลิ้นร้อนเข้ามากวาดต้อนความหวานในโพรงปากของเขาเล่น…

เขารู้สึกจั๊กจี้ไปหมดแต่ก็รู้สึกดีไม่แพ้กัน

“อื้อออ…” ร้องอยู่ในลำคอเมื่อหายใจไม่ค่อยจะทัน หวังอี้ป๋อพึ่งจะรังแกร่างบางได้ไม่ถึงสองนาทีดีเลยด้วยซ้ำสุดท้ายก็ต้องผละออกเพราะไม่อยากเห็นเซียวจ้านทรมาน…

“…อย่ากลั้นหายใจ”

“เราไม่รู้”

“ค่อยๆหายใจ”

เซียวจ้านเบะปากมองคนด้านบนราวกับเด็กน้อย ก็เขาจูบไม่เป็นอีกฝ่ายก็เอาแต่จะรังแกเขาอยู่ได้ เขาจะไปจัดอุปกรณ์ต่อแล้ว!

“อย่าแกล้งเราได้มั้ย”

“ไม่ได้แกล้ง …ฉันสอน”

“ค่อยสอนวันหลัง”

“อยากสอนวันนี้” หวังอี้ป๋อหัวเราะน้อย ๆเมื่อแกล้งร่างบางได้สำเร็จ เซียวจ้านหน้าบึ้งไปหมดแล้ว ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าน่ารักไปหมด

“หัวเราะทำไม?

“ไม่หัวเราะก็ได้”

“ฮึ!”

ใบหน้าคมก้มลงไปกดจูบลงที่แก้มใสทีหนึ่งก่อนที่จะผละออก ร่างสูงลุกขึ้นจากตัวของเซียวจ้านไม่เร็วนักทว่าสายตากลับเหลือบไปจดจ่ออยู่ที่ภาพวาดภาพหนึ่งซึ่งยังคงหนีบค้างอยู่บนกระดานวาด

นั่นไม่ใช่เขากับเซียวจ้านหรอกหรือ?

ขายาวก้าวออกไปหมายจะเดินไปดูภาพนั้นให้ชัดๆ หวังอี้ป๋อไม่ยักจะรู้ว่าเซียวจ้านวาดรูปได้ ทว่ายังไม่ทันได้เดินเข้าไปมองใกล้ๆคนที่นอนอยู่บนเตียงก็รีบกระเด้งตัวขึ้นมาจับมันพลิกไปอีกทางเพื่อไม่ให้หวังอี้ป๋อยืนจ้องมันได้อีก

“มีของมาฝากเรามั้ย?” เซียวจ้านยืนบังมันเอาไว้ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นถามร่างสูงราวกับต้องการจะเบี่ยงเบนความสนใจ ใบหน้าหวานดูตระหนกมากๆเห็นแล้วรู้เลยว่าไม่ได้เข้าใจผิดไป

รูปนั้นเป็นรูปของพวกเขาจริงๆ

“อยากได้เหรอ?” อี้ป๋อเอ่ยถามพลางเลิกคิ้วขึ้น เพราะเขาไปทำงานไม่นานก็เดินทางกลับเขาจึงไม่ได้แวะซื้ออะไรมา อีกอย่างที่นั่นก็ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจเลยแม้แต่น้อย เขาจะไปนึกถึงได้อย่างไรกัน

เขาคิดแค่อยากจะกลับจีนเร็วๆ…เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ก็เท่านั้น

“อื้อ” เซียวจ้านพยักหน้าก่อนที่จะขยับเข้าใกล้ มือสวยออกแรงดันอกคนตัวสูงกว่าให้ถอยไปพร้อมกัน “แต่ถ้าลืมก็ไม่เป็นไร”

“ไว้คราวหน้า” ร่างสูงยกมือขึ้นกุมมือเล็กที่ทาบอยู่บนอกตนเอาไว้หลวมๆ ใบหน้าคมเคลื่อนเข้าใกล้บริเวณลำคอขาวอีกครั้งก่อนที่จะกดจูบลงเบาๆ เซียวจ้านหอมมากๆ กลิ่นประจำตัวของอีกฝ่ายเป็นกลิ่นที่เขารู้สึกคุ้นเคยมากจริงๆแต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าเคยได้กลิ่นแบบนี้จากที่ไหน

“เราจั๊กจี้”

“ใครใช้ให้นายหอมขนาดนี้กัน?

“…” เซียวจ้านเงียบไปด้วยความเขินอายในขณะที่ยังถูกสันจมูกโด่งนั้นคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง หวังอี้ป๋อเอ่ยชมเขาโดยไม่เคอะเขินเลยสักนิด อีกฝ่ายพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขวานผ่านซากเช่นนั้นได้อย่างไรกัน… “พอก่อนได้มั้ย เราจะช้ำหมดแล้วนะ”

“นายชอบวาดรูป?” ผละออกมาถามคนในอ้อมแขนด้วยความเอ็นดู เพราะว่าเซียวจ้านอาศัยอยู่ในห้องนี้ทุกวันโดยที่แทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากอ่านหนังสือ เขาจึงไม่รู้มาก่อนเลยว่าร่างบางชอบทำอะไร

“อื้ม ชอบมากๆ”

“วาดสวยขนาดไหน?

“สวยมาก” เซียวจ้านเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ร่างบางผละออกไปที่ชั้นวางก่อนที่จะหยิบสมุดวาดภาพเล่มหนึ่งออกมา เซียวจ้านดึงหวังอี้ป๋อให้ไปนั่งลงที่โซฟาด้วยกัน มือสวยเปิดสมุดวาดภาพเล่มใหญ่ออกให้อีกฝ่ายได้เชยชม

พอพูดถึงภาพวาดเซียวจ้านก็ดูกระตือรือรั้นมากๆ…

คงจะเป็นสิ่งที่รักมากจริงๆ

หวังอี้ป๋อไล่พิจารณาตั้งแต่รูปวิวทิวทัศน์ต่างๆที่คงจะมาจากในหนังสือไปจนถึงสถานที่ในจินตนาการที่สวยงามเหมือนกับในเทพนิยาย สำหรับคนที่ถูกบังคับให้เสพงานเหล่านี้มาตั้งแต่เด็กอย่างหวังอี้ป๋อแล้ว เซียวจ้านถือได้ว่าเป็นคนหนึ่งที่วาดภาพสื่ออารมณ์ได้ดีทีเดียว

เศร้า โดดเดี่ยว…ไร้ความหวัง

เขาสัมผัสได้ว่าหลายๆภาพในสมุดเล่มนี้มีความรู้สึกเหล่านั้นแฝงอยู่

“ไม่สวยเหรอ?” เอ่ยถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าหวังอี้ป๋อไม่ได้เอ่ยอะไร ร่างสูงทำเพียงแค่นั่งมองแต่ละภาพเงียบๆราวกับกำลังคิดอะไรสักอย่างอยู่

“ไม่รู้”

“ทำไมไม่รู้?

อี้ป๋อปิดสมุดวาดภาพก่อนที่จะลากร่างบางกลับไปที่เตียง มือหนาดันเซียวจ้านลงไปนั่งพิงกับผนักเตียงแล้วตนเองจึงเอนตัวนอนลงบนตักของอีกฝ่ายโดยไม่สนใจจะถามความสมัครใจของเจ้าของตักนิ่มๆนี้เลยสักนิดเดียว

“แบบนี้สบายกว่า” หวังอี้ป๋อเอ่ยพลางเปิดสมุดวาดภาพเล่มกลางขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ร่างสูงนอนดูมันด้วยรอยยิ้มน้อยๆก่อนที่จะเอ่ยถามขึ้น “คราวหน้าออกไปข้างนอกกัน ฉันจะพานายไปที่สวยๆ”

“ได้

ถ้ายังมีโอกาส

เซียวจ้านเอ่ยตอบพลางก้มลงมองเจ้าของใบหน้าคมที่กำลังเปิดดูภาพในสมุดของตนไปเรื่อย ๆ

เซียวจ้านกลัวถูกจับได้แต่หวังอี้ป๋อไม่กลัวเลยสักนิด…

เซียวจ้านพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไร แต่ไม่ได้หรอก เซียวจ้านจะปล่อยให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้…

แค่ขอเวลาอีกสักหน่อยก็พอ

“ฉันซื้อรูปนี้” ดวงตาเรียวจ้องมองภาพต้นไม้แห้งกรังท่ามกลางท้องฟ้าที่ใกล้จะมืดด้วยสีหน้านิ่งๆ ภาพนี้มีรายละเอียดยิบย่อยที่ต้องใช้เทคนิคมากมาย เซียวจ้านคงต้องใช้เวลาหลายวันในการวาดภาพนี้ขึ้นมาทว่าเขากลับยิ่งไม่สบายใจเมื่อนึกได้เช่นนั้น

มันดูเศร้าและโดดเดี่ยวกว่าทุกๆภาพ…

“ใช้เวลานานเท่าไหร่?

คนวาดต้องเศร้าถึงขั้นนั้นอยู่นานเท่าใดกัน

“ถ้าจำไม่ผิดน่าจะ4วัน หลังจากนั้นเรา…”

คำตอบคือนานเท่าเวลาที่ใช้วาดไป

“นายคิดว่ามันสวยเหรอ?

มันสวยมาก… ความจริงแล้วภาพนี้สามารถเอาไปแขวนไว้ในแกลอรี่ดังๆได้เลยด้วยซ้ำแต่ทว่าเขาไม่ชอบที่เซียวจ้านเป็นคนวาดมัน

มันเศร้าจนเกินไป…

“…”

“ชอบก็เอาไปเลย เรายกให้” เซียวจ้านเอ่ยตอบ ร่างบางไม่หวงภาพวาดหรอก ตนดีใจเสียอีกที่วันนี้มีใครสักคนเห็นคุณค่าของมันบ้าง

“ดี ตั้งแต่นี้ไปนายห้ามเปิดดูภาพนี้อีกเด็ดขาด”

“หื้ม? ทำไมล่ะ”

“เจ้าของภาพไม่อนุญาต” หวังอี้ป๋อปิดสมุดวาดภาพลงหลังจากที่ดูครบหมดแล้วทุกหน้า มือหนาเปลี่ยนมาจับมือเรียวของเซียวจ้านมาดูแทน “มือก็เล็กเท่านี้ วาดรูปได้เป็นลังเลย”

“แน่สิ ก็เราทำเป็นแค่อย่างเดียว นายว่าเราเก่งรึยัง”

“อยากให้ฉันตอบว่ายังไง”

“เราวาดไม่สวยเหรอ?” เซียวจ้านเอ่ยออกมาน้ำเสียงหงอย ใบหน้างดงามนั้นดูคล้ายกำลังเสียความมั่นใจลงไปหลายระดับ

“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย” หวังอี้ป๋อหัวเราะน้อยๆเมื่อเห็นเซียวจ้านดูเศร้า ความจริงแล้วเขารู้สึกชื่นชมฝีมือของเซียวจ้านมากๆแต่ที่ยึกยักไม่ยอมเอ่ยชมตรงๆเสียทีมันก็เป็นเพราะว่าเขาอยากจะแกล้งอีกฝ่ายไปอย่างนั้น

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราจะฝึกเยอะๆ”

“ฉันไม่ได้บอกว่าวาดไม่สวยสักหน่อย” ร่างสูงขยับศีรษะเล็กน้อยก่อนที่จะหลับตาลง มือหนายังคงกุมมือของเซียวจ้านเอาไว้แนบอกไม่มีทีท่าว่าอยากจะปล่อย “นายเก่งแล้ว ฉันชอบมันมาก”

เซียวจ้านจ้องมองคนที่ทำท่าคล้ายจะงีบด้วยความแปลกใจแล้วจึงเผลอยิ้มออกมา หวังอี้ป๋อคงจะเหนื่อยจากการเดินทางวันนี้จึงมาหลับใส่เขาเสียดื้อๆ

คนอะไรช่างปากแข็งเสียจริงๆ

ร่างบางยกมือขึ้นสัมผัสเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของคนที่งีบไปเกือบครึ่งชม.แล้วแผ่วเบา เขาหันไปมองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้ดึกมากแล้ว หากเขาดึงดันที่จะปลุกอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นมาเพื่อขับรถกลับทั้งที่ยังไม่ได้นอนเต็มอิ่มก็คงจะดูใจร้ายไปเสียหน่อย

…ให้นอนอีกสักครู่ค่อยปลุกก็แล้วกัน

 

07.04 น.

ก๊อกๆๆๆ

(คุณหนูคะ อาหารเช้าใกล้จะเรียบร้อยแล้วนะคะ)

“อื้อ…” เสียงครางในลำคอดังขึ้นเบาๆเมื่อร่างบางรู้สึกตัว เซียวจ้านขยับพลิกไปมาอยู่บนเตียงกว้างครั้งหนึ่งด้วยความรู้สึกเกียจคร้านก่อนที่จะยอมลืมตาขึ้นเพราะแสงแดดจากด้านนอนเริ่มสาดเข้ามาส่องตน

เขาหลับไปตั้งแต่ตอนไหนกัน?

เซียวจ้านหันมองพื้นที่ข้างเตียงซึ่งค่อนข้างจะยับยู่ยี่ด้วยความงงงวย เมื่อคืนเขาเผลอหลับไปตอนไหนแล้วตัวเขากลับมานอนในทิศทางเดิมได้อย่างไร?

เมื่อคืนเขาจำได้ว่าเขานั่งพิงผนักเตียงอยู่นี่นา…

ก๊อกๆๆๆ

แกร๊กๆๆๆ

(คุณหนูคะ ห้องล็อกอีกแล้วค่ะ เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย??)

น้ำเสียงกังวลใจของเหม่ยฉีพลันทำให้เซียวจ้านได้สติ ใครจะเป็นคนกดล็อกล่ะในเมื่อเขาพึ่งจะตื่นถ้าไม่ใช่หวังอี้ป๋อ…

จะไปแล้วทำไมต้องล็อกห้องเขาด้วย อีกฝ่ายก็รู้นี่ว่ามันจะทำให้มีปัญหา

(เหม่ยฉีไปเอากุญแจก่อนนะคะ คุณหนูไม่ต้องตกใจนะคะ)

เซียวจ้านขมวดคิ้วด้วยความงุนงงก่อนที่ข้อสงสัยจะถูกเฉลยด้วยคนที่พึ่งจะเปิดประตูเดินออกมาจากห้องน้ำ…

นี่หวังอี้ป๋อยังไม่กลับไปตั้งแต่เมื่อคืนเหรอเนี่ย!!

“นาย!” เซียวจ้านรีบลุกขึ้นไปหาอีกฝ่ายก่อนที่จะดันร่างสูงนั้นกลับเข้าไปในห้องน้ำ มือสวยรีบปิดประตูขังคนที่ดูสะลึมสะลือเอาไว้ ขาเรียวก้าวเดินไวๆกลับไปที่เตียงก่อนที่จะเอาโซ่มาล่ามข้อเท้าตนเองเพื่อไม่ให้ดูผิดสังเกต

แกร๊ก

“คุณหนู เหม่ยฉีว่าประตูมันต้องพังแน่ๆเลยค่ะ” เหม่ยฉีถือถาดอาหารเดินเข้ามาในห้องด้วยความหงุดหงิด ประตูพังบ่อยๆเช่นนี้เกิดมีเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นมาเธอจะเข้ามาช่วยคุณหนูได้อย่างไร สองคนข้างหลังที่เดินตามเข้ามานี่ก็น่ารำคาญเหลือเกิน ไม่รู้จะตามเฝ้าอะไรขนาดนั้น  

“เรียกช่างมาดู เราเองก็แปลกใจเหมือนกัน” เซียวจ้านเอ่ยตอบน้ำเสียงเรียบๆแล้วจึงเดินไปนั่งรอที่โซฟา เหม่ยฉียังคงเตรียมอาหารเช้าให้เขามากมายเช่นทุกวันทั้งที่เขาไม่เคยจะกินหมดเลยสักครั้งเดียว

“ได้ค่ะ เดี๋ยวเหม่ยฉีไปเรียกช่างที่บ้านใหญ่มาดู ว่าแต่…วันนี้คุณหนูไม่อาบน้ำก่อนเหรอคะ”

“อืม…เราหิว ขอกินก่อน” เซียวจ้านเหลือบมองคนของบ้านใหญ่สองคนที่ยืนยิ้มน้อยๆเฝ้าตนเองอยู่ด้วยความกังวล “แต่วันนี้เราไม่ค่อยสบายอย่าพึ่งให้ใครมากวน”

“คะ? อ๋อ อย่างนั้นก็ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้เหม่ยฉีค่อยไปเรียกช่างมานะคะ” เหม่ยฉีลอบมองท่าทางที่ดูแปลกไปจากทุกวันของคุณหนูด้วยความสงสัยแต่ก็สลัดมั้นทิ้งไป ท่าทางคุณหนูจะอารมณ์ไม่ดี เธอควรไปจัดเตรียมอุปกรณ์ต่างๆให้ดีก่อน

“จะทำอะไร!”

เหม่ยฉีสะดุ้งโหยงเมื่อถูกคุณหนูเอ่ยถามเสียงดัง เธอแค่กำลังจะเข้าไปจัดเตรียมน้ำให้คุณหนูได้อาบสบายๆอย่างทุกวันทำไมคุณหนูต้องทำท่าตกใจขนาดนั้นด้วย

“คะคือ จะเตรียมน้ำให้ไงคะ”

“ไม่ต้อง…วันนี้ไม่ต้อง” เซียวจ้านเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะเหลือบมองคนของบ้านใหญ่ที่เงยหน้าขึ้นมองตนด้วยความสงสัย ถ้าหากเขาพูดออกไปว่าไม่อยากอาบน้ำไม่แน่สองคนนี้อาจจะรีบเดินพรวดพราดเข้าไปดูในห้องน้ำของเขาเลยก็เป็นได้…“เดี๋ยวเราทำเอง เหม่ยฉีช้า มาปลดให้เรา เราจะไปอาบน้ำ”

เซียวจ้านยืนรอให้คนจากบ้านใหญ่เดินเข้ามาปลดโซ่ให้ก่อนที่จะรับเสื้อผ้ามาถือเอาไว้ เขายืนรอให้หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปด้วยความระมัดระวัง และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าหวังอี้ป๋อจะไม่โผล่มายืนรอเขาหน้าห้องน้ำ…

 “เชิญค่ะคุณหนูรอง” หญิงสาวเอ่ยเชิญเซียวจ้านด้วยท่าทีสุภาพ จากมุมที่เดินเข้ามานี้หากร่างสูงแอบอยู่หลังฝ้าจะต้องมองเห็นเงาบ้างทว่าเขากลับไม่เห็นอะไรเลย…

คนจากบ้านใหญ่ก็เช่นกัน

เซียวจ้านจัดการล้างหน้าแปรงฟันด้วยความเร็วก่อนที่จะหอบเสื้อผ้าก้าวเดินไปยังหลังฝ้า

เพราะรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรหวังอี้ป๋อก็ไม่มีทางที่จะหายไปได้ในตอนที่ดวงตากลมสบเข้ากับคนที่นอนรออยู่ในอ่างเซียวจ้านจึงไม่ได้แสดงสีหน้าใดออกมา…

หวังอี้ป๋อกำลังเอียงคอมองมาที่เขาไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิดเดียว

หากความแตกตอนนี้จะเป็นเช่นไร

มือสวยเอื้อมไปเปิดน้ำในอ่างอย่างใจเย็น ใบหน้าหวานหลบหลีกสายตาคนด้านล่างในขณะที่น้ำในอ่างก็เริ่มจะเอ่อจนกระทั่งทำให้เสื้อเชิ้ตของคนที่พิงอ่างอยู่เปียกไปกว่าครึ่ง…

เซียวจ้านถอนหายใจก่อนที่จะโยนบับเบิลลงไปในนั้นทั้งก้อน

จ๋อม!

ดวงตากลมปรายสายตามองไปยังด้านหลังฝ้าเห็นคนของบ้านใหญ่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น หากเขาไม่ยอมอาบน้ำดีๆตามปกติคงไม่พ้นต้องถูกสงสัยเป็นแน่

มันช่วยไม่ได้เลยจริงๆ …

เซียวจ้านซึ่งยืนอยู่ที่ปลายอ่างเม้มปากครึ่งหนึ่ง มือเรียวที่สั่นน้อยๆค่อยๆยกขึ้นจับชายเสื้อของตนเองก่อนที่จะค่อยๆถอดมันออกทีละชิ้นในขณะที่คนในอ่างยอมหลับตาลงไปแล้วราวกับรู้ว่าเซียวจ้านกำลังคิดอะไร

อย่างน้อยๆหวังอี้ป๋อก็ไม่ได้คิดที่จะแกล้งเขาโดยไม่ดูเวล่ำเวลา

ขาเรียวสวยของร่างบางซึ่งพึ่งจะปลดเปลื้องทุกอย่างออกไปก้าวลงไปนั่งลงระหว่างขายาวไม่รีบร้อนนัก  อ่างอาบน้ำของเซียวจ้านไม่ได้ใหญ่โตอะไร หากเขาไม่ยอมนั่งลงตรงกึ่งกลางก็ไม่มีที่จะให้เขานั่งดีๆแล้วเพราะลำพังแค่ขาของหวังอี้ป๋อก็กินพื้นที่รอบอ่างไปจนหมด

ใจเย็นๆเซียวจ้าน…แค่อาบน้ำให้เสร็จมันจะไปยากตรงไหนกัน

ร่างบางกอบน้ำในอ่างขึ้นมาราดลงบนกายตนเมื่อกล่อมตนเองได้สำเร็จ เจ้าของใบหน้าหวานพยายามที่จะโฟกัสแค่ที่การอาบน้ำให้เสร็จไวๆในขณะที่มือบางค่อยๆลูบไล้ผิวกายของตนตั้งแต่เนินไหล่ไล่ลงไปจนถึงข้อมือเรียวทั้งสองข้างเพื่อให้เกิดฟอง

เซียวจ้านไม่ได้สังเกตเลย…

หวังอี้ป๋อลืมตาขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรกัน!

มือสวยพลันยกขึ้นกอดไหล่ตัวเองเอาไว้เมื่อในที่สุดก็รู้ตัวว่ามีคนจ้องอยู่ คิ้วเรียวขมวดกันเป็นปมด้วยความหวาดระแวงในขณะที่หวังอี้ป๋อเอาแต่ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ตนอยู่อย่างนั้นก่อนที่จะพรวดพราดเข้ามาดึงข้อมือบางเข้าหาตัวจนร่างบางเซถลาไปซุกอยู่ที่อกแกร่งอย่างแรง

เสียงน้ำในอ่างที่สาดกระเซ็นพลันทำให้คนที่ยืนเฝ้าอยู่อีกฟากฝั่งเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความตกใจ

 “คุณหนูรองคะ?

 “เราลื่น” หันไปตอบก่อนที่จะพยายามขืนแรงอีกฝ่ายไว้ หวังอี้ป๋อคิดจะเล่นอะไร? เมื่อครู่ถ้าหากว่าคนของบ้านใหญ่ใจกล้ากว่านี้อีกหน่อยเขาคงต้องตายแน่ๆ

หวังอี้ป๋อต้องปล่อยเขาเดี๋ยวนี้เลยนะ

‘ปล่อยเรา!’ เซียวจ้านเอ่ยบอกเว้าวอนโดยไม่ออกเสียง ดวงตากลมที่สบอยู่กับดวงตาเรียวทั้งรั้นทั้งกลัวเพราะจะดิ้นแรงๆก็ไม่ได้จะทำอะไรก็ไม่ได้เลยสักอย่าง

เซียวจ้านได้ขอร้องอีกฝ่ายด้วยสายตา

หวังอี้ป๋อยกยิ้มที่มุมปาก ใบหน้าคมเคลื่อนเข้าใกล้เขาโดยที่ดวงตาเรียวนั้นเอาแต่จดจ้องริมฝีปากบางๆของเขาไม่ยอมละไปไหนเลยแม้แต่วินาทีเดียว

หากร่างสูงคิดอยากจะทำอะไรในสถานการณ์เช่นนี้เซียวจ้านจะต่อต้านอย่างไรได้?

ราวกับอยากจะกลั่นแกล้งเรียวปากหยักนั้นเคลื่อนเข้ามากดจูบเซียวจ้านไวเท่าความคิด หวังอี้ป๋อรัดรั้งร่างบางเอาไว้แล้วค่อยดูดดึงกลีบสีสวยอย่างเป็นจังหวะในขณะที่ร่างบางเปลือยเปล่าได้แต่อยู่นิ่งๆจำยอมให้อีกฝ่ายกลั่นแกล้งโดยไม่อาจจะโวยวายหรือขัดขืน

ใครจะไปคิดว่าหวังอี้ป๋อจะอยากเล่นพิเรนทร์ถึงเพียงนี้ ทั้งที่มีคนยืนเฝ้าอยู่แทนที่จะรู้จักอายแต่อีกฝ่ายก็ยังมิวายคิดหาวิธีทีมารังแกเขาอีก

มันน่าทุบตีเสียให้ช้ำ…

หวังอี้ป๋อใช้เรียวปากดูดดึงกลีบเชอร์รี่สีหวานของเซียวจ้านโดยพยายามไม่ให้เกิดเสียง นิ้วเรียวยกขึ้นมานวดคลึงกลีบปากงามจนกระทั่งเจ้าของมันยอมเปิดออกลิ้นร้อนจึงได้โอกาสสอดแทรกเข้าไปชิมความหวานข้างในนั้นอย่างย่ามใจ

รสจูบของหวังอี้ป๋อในครานี้ไม่จัดว่ารุนแรงหากแต่เรียกได้ว่าร้ายกาจ…

เซียวจ้านไม่เคยจะขัดใจอีกฝ่ายได้เลยสักครั้งเดียว ยิ่งคราวนี้เขายิ่งทำอะไรไม่ได้สักอย่างหากเขาโวยวายมันต้องเป็นเรื่องแน่นอน

ร่างสูงรู้ดีถึงได้แกล้งเขา

เซียวจ้านหลับตาลงแน่นเมื่อมือหนาสัมผัสบีบเค้นสะโพกมนของตนใต้น้ำ ด้วยความที่ต้องจำยอมให้เอาเปรียบตั้งแต่ต้นยิ่งทำให้ร่างบางถูกหวังอี้ป๋อชักนำอารมณ์ได้อย่างง่ายดายราวกับร่างกายนี้ไม่ใช่ของตนเอง เซียวจ้านหน้าแดงไปหมด เขาเป็นเป้านิ่งให้อีกฝ่ายเล้าโลมอยู่เช่นนี้มันจึงยากจริง ๆที่จะหลีกเลี่ยงความต้องการทางกายที่ไม่ว่าจะมนุษย์หน้าไหนก็ต่างต้องมีกันทั้งนั้น

ถึงจะไม่ค่อยได้เห็นโลกแต่เซียวจ้านก็ยังคงเป็นแค่มนุษย์คนหนึ่งอยู่ดี

ใบหน้าหวานเอียงน้อย ๆเมื่อเรียวปากหยักละลงไปซุกไซ้ดูดดึงเนื้ออ่อนที่ลำคอ แขนเรียวที่เดิมงอพับอยู่ที่อกแกร่งพลันยกขึ้นโอบรอบคออีกฝ่ายเอาไว้แล้วค่อยๆคล้อยตามไปอย่างง่ายดาย

มันจั๊กจี้ไปหมดไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรกับเขาก็ตาม

“อะ..” เซียวจ้านหลับตาพลางกัดปากแน่นพยายามที่จะไม่ร้องออกมา นิ้วเรียวทั้งสองข้างกำลังหยอกล้อยอดอกสีหวานบนหน้าอกของเขาสลับไปกับการดูดดึงเนื้อเนียนที่หลังใบหูราวกับอยากจะทรมานเขาให้ตาย…

เขาทรมานมากจริงๆที่ไม่อาจร้องออกมา

เซียวจ้านส่ายหน้าไปมาพลางกัดปากแน่น เขามองหวังอี้ป๋อทั้งที่ใบหน้ากำลังแดงก่ำ ดวงตากลมซึ่งมีหยาดน้ำซึมอยู่ไม่ว่าจะเพราะอะไรแต่ตอนนี้เซียวจ้านกำลังมองหวังอี้ป๋อด้วยความเว้าวอน

เซียวจ้านทรมานจนจะไม่ไหวแล้ว

นิ้วเรียวไล้วนยอดอกสีหวานของเซียวจ้านพลางยกยิ้มที่มุมปาก สายตาของเซียวจ้านหวานเยิ้มเสียจนคนขี้แกล้งดูคล้ายไม่อยากจะช่วยให้ร่างบางหายจากความทรมานไวจนเกินไปนัก

จะอิริยาบถใดก็งดงามน่าหลงใหลไปเสียหมด

“อึก..” เซียวจ้านหอบหายใจแรงในขณะที่พยายามกัดปากของตนเอาไว้ไม่ให้ร้องออกมา เขาเชิดหน้าขึ้นสูงปล่อยให้อีกฝ่ายซุกไซ้สูดกลิ่นหอมที่ลำคอของตนไม่อาจต่อต้านความต้องการที่เรียกร้องอยู่ภายในได้เลยแม้เวลาจะผันผ่านไปเป็นนาที…

มือบางรีบเอื้อมไปเปิดฝักบัวให้น้ำซัดลงพื้นแรงๆเพราะกลัวเสียงจะดังจนเกินไป

“คุณหนูรองไม่สบายรึเปล่าคะ ดิฉัน…”

“เรา ไม่เป็นไร”  ร่างบางเอ่ยบอกคนจากบ้านใหญ่เสียงอ่อนแรง เขาเสใบหน้ากลับมามองเจ้าของตักแกร่งด้วยความอึดอัด ทำไมหวังอี้ป๋อถึงได้ดูมีความสุขนักทั้งที่เขาทรมานจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

เซียวจ้านละมือลงไปใต้น้ำทว่ากลับถูกคนตัวโตกว่าจับเอาไว้ เพราะว่าต้องการจะให้มันจบลงเสียทีจึงคิดจะจัดการตนเองให้มันเสร็จไปทำไมอีกฝ่ายต้องมาห้ามเขาด้วย แค่แกล้งเขามันยังไม่พอรึยังไงกัน

ร่างสูงยังคงยิ้มให้เซียวจ้านราวกับจะบอกว่าอย่าพึ่งงอน เรียวปากหยักกดจูบที่มุมปากของเขาเน้นย้ำก่อนที่จะเป็นฝ่ายละมือลงไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวของเซียวจ้านเอาไว้เอง

มันเริ่มขึ้นแล้ว…

เซียวจ้านสบตากับคนที่กำลังหยอกล้อส่วนล่างของตนอยู่ไม่ห่าง มือสวยซึ่งวางอยู่บนไหล่กว้างจิกลงบนนั้นเบาๆ ความรู้สึกกระสันที่กำลังแผ่ซ่านไปจนทั่วร่างทำให้เซียวจ้านได้แต่เม้มปากตนเองด้วยความจนใจ

เขาเชิดหน้าขึ้นยังคงหอบหายใจถี่ ร่างสูงช่วยปรนเปรอเขาอย่างดีคราวนี้ไม่ได้จงใจจะแกล้งหรือยั่วโมโหเขาแต่อย่างใด

เขาจะไม่ไหวแล้ว…

“อ๊ะ อ….” เสียงร้องขาดห้วงไปเมื่อเซียวจ้านถูกมือหนาอีกข้างรั้งคอเข้าไปจูบ ร่างบางเกือบจะร้องออกไปแล้วหากไม่ใช่ว่าหวังอี้ป๋อเคลื่อนเข้ามาปิดปากบางเอาไว้ได้ทันท่วงที

ไม่รู้คนของบ้านใหญ่ได้ยินไปรึยัง

เซียวจ้านกอดคออีกฝ่ายแน่นในขณะที่ถูกดันให้เป็นฝ่ายลงไปนอนพิงอ่างแทน เขายังคงแลกลิ้นกับอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ตัณหา ความรู้สึกเร่าร้อนที่ส่วนล่างค่อยๆถูกเติมเต็มจนกระทั่งใกล้จะถึงปลายทางขึ้นทุกขณะ

ตรงนั้น…อีกนิดเดียว

“อึก!”

เซียวจ้านกระตุกเกร็งก่อนที่จะสูบฉีดบางสิ่งออกมา ความรู้สึกผ่อนคลายหลังจากที่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ที่คั่งค้างพลันทำให้ร่างบางตอบรับจูบของร่างสูงโดยไม่อิดออดหรือขัดขืนเลยแม้แต่น้อย

เซียวจ้านได้สติหลังจากนั้นไม่นาน

ใบหน้าหวานผละออกจากอีกฝ่ายก่อนที่จะกัดปากจ้องมองเจ้าของใบหน้าคมด้วยความคาดโทษ หากหวังอี้ป๋อไม่แกล้งเขาแล้วยอมให้เขาอาบน้ำดีๆแต่แรกบรรยากาศคงไม่หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้

เขาอยากจะหยิกอีกฝ่ายแรงๆนัก

‘หลับตา’

เซียวจ้านทำปากบอกคนที่ยังคงทำหน้าตาทะเล้นอยู่ด้วยความหมั่นไส้ เมื่ออีกฝ่ายยอมทำตามแล้วขาเรียวขาวจึงลุกขึ้นก้าวออกจากอ่างไปล้างตัวก่อนที่จะหันไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่มาสวมด้วยความรวดเร็ว

เขารีบเดินออกไปพร้อมกับคนของบ้านใหญ่หลังจากนั้น

“จะทำอะไร?” หันหน้ากลับไปมองหญิงสาวที่ทำท่าจะเดินเข้าไปยังหลังฝ้าไม่ได้แสดงท่าทีตระหนกอันใด จะอย่างไรเขาก็เป็นคุณหนูรองแม้จะถูกกักขังแต่คนใช้ที่นี่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ดูหมิ่นเขาไม่เช่นนั้นถ้าเรื่องถึงหูพ่อเขาแล้วมันต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน

จะอย่างไรเขาก็เป็นคุณหนูรองตระกูลเซียว…

“คือดิฉัน….”

“เธอกล้าสงสัยเรา…ดีเลย งั้นก็เดินเข้าไปดู ดูเสร็จเราจะได้ฟ้องคุณพ่อเสียเดี๋ยวนี้ว่าเธอสงสัยเราแบบไม่มีเหตุผล” เซียวจ้านเอ่ยขู่น้ำเสียงนิ่ง การล่วงเกินตระกูลชนชั้นสูงในโลกที่อยุติธรรมใบนี้เป็นสิ่งต้องห้ามอันดับต้นๆ…

ไม่มีความเท่าเทียมใดๆแม้กระทั่งสิทธิความเป็นคน

โลกที่บิดเบี้ยวนี้ นอกจากความเป็นอัลฟ่า โอเมก้า และเบต้าแล้ว สายเลือดอัลฟ่าบริสุทธิ์ของตระกูลชั้นสูงเป็นสิ่งที่ไม่อาจแตะต้องได้เช่นกัน

เซียวจ้านไม่ได้รู้สึกว่าตนเองสูงส่งเพียงเพราะภาพมายาเหล่านั้นทว่าที่เขาพูดไปก็เพราะเขากลัวว่าจะถูกจับได้เท่านั้นเอง

“ขออภัยค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าลงก่อนที่จะจำใจเดินออกมา เซียวจ้านไม่ได้รู้สึกดีนักที่ต้องทำแบบนี้แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ เขาปล่อยให้อีกคนหนึ่งเดินเข้ามาล็อกโซ่ตรวนก่อนที่จะเดินไปนั่งลงที่เตียง

“คุณหนูคะ” เป็นเหม่ยฉีที่เดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง อยู่ดีๆเปิดประตูออกมาคุณหนูก็ตวาดขู่คนจากบ้านใหญ่เสียงดัง คุณหนูไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ปกติเธอเมินเฉยกับคนเหล่านี้ตลอด เหตุใดวันนี้จึงได้ดูไม่พอใจถึงขนาดนี้ “คนพวกนั้นล่วงเกินคุณหนูเหรอคะ?

“ไม่มีอะไรมากหรอก เหม่ยฉีออกไปทำงานต่อเถอะ เหลือแซนวิชได้แค่สองชิ้นก็พอ” เงยหน้าขึ้นตอบก่อนที่จะซุกตัวลงนอน เขาทำท่าคล้ายเหนื่อยเสียเต็มประดาหลังจากนั้นเหม่ยฉีจึงต้องจำใจยกถาดอาหารออกไปโดยเหลือไว้บางส่วนตามที่เขาสั่งไว้

แกร๊ก…

เมื่อประตูปิดลงเซียวจ้านจึงกระเด้งตัวขึ้น เขาหันหน้าไปมองห้องน้ำที่ยังคงเงียบอยู่ก่อนที่จะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ทำไมหวังอี้ป๋อไม่ออกมาเสียทีล่ะ เหม่ยฉีก็ออกไปตั้งนานแล้ว เปียกซกไปทั้งตัวขนาดนั้นเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก…

ขาเรียวก้าวลงจากเตียงไปที่ห้องน้ำ เสียงโซ่ลากพื้นไม่ได้ดังมากนักแต่ก็น่าจะดังพอให้คนที่อยู่ด้านในได้ยินอยู่

ก๊อกๆๆ

“นี่นาย…”

พลั่ก!

เมื่อประตูเปิดออกกะทันหันร่างสูงซึ่งเปียกตั้งแต่ตัวจรดเท้าจึงปรากฏขึ้น หวังอี้ป๋อเดินเข้ามาใช้แขนข้างหนึ่งค้ำประตูก่อนที่จะก้มหน้าลงมาหาเซียวจ้านซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าตน “เปียกหมดเลย”

“มีเสื้อผ้าอยู่ในห้องข้างๆ เราเข้าไปไม่ถึง นายไปหาเอาเอง” เซียวจ้านพยักพเยิดหน้าไปยังห้องแต่งตัวซึ่งอยู่ถัดจากห้องน้ำ เสื้อผ้าของเขามีอยู่เยอะแยะและกว่าครึ่งเป็นแนวโอเวอร์ไซส์หรือไม่ก็สวมแล้วกินมือทั้งนั้น เซียวจ้านคิดว่าหวังอี้ป๋อน่าจะหาสักตัวที่สวมได้พอดี

“ฉันต้องรีบไปแล้ว” ร่างสูงเอ่ยตอบก่อนที่จะยกมือขึ้นกุมแก้มใสเอาไว้ด้วยความหวงแหนที่ส่งออกมาผ่านทางแววตา

“นายจะ…”

“ฉันจะมา” เอ่ยตอบน้ำเสียงนุ่มเพื่อตอกย้ำให้ร่างบางมั่นใจ เซียวจ้านคงจะต้องรู้สึกไม่มั่นคงเป็นอย่างมากทุกครั้งที่ร่างสูงบอกว่าจะไปแต่แล้วเขาจะทำอย่างไรได้…

นอกจากให้สัญญา

“พรุ่งนี้”

“เราจะรอ...” เซียวจ้านเอ่ยตอบพลางยิ้มจางๆ แม้หวังอี้ป๋อจะไม่สามารถความเข้าใจความรู้สึกของเซียวจ้านได้ทั้งหมดทว่ากลับรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ภายในใจนั้น

ความกังวลในแววตา

ไม่แน่ว่ากังวลสิ่งใด

 

.

.

.

 

ก๊อกๆๆ

คุณหนูคะ

ใคร?” เซียวจ้านหันหลังกลับไปมองร่างสูงใหญ่ซึ่งกำลังเดินเข้ามาในห้องตน ผู้เป็นบิดาซึ่งไม่เคยจะแวะเวียนมาหากว่าสามปีแล้วดูชราขึ้นมากจากคราก่อนจนน่าใจหาย

พ่อของเขา

เซียวจ้านพ่อมีเรื่องจะคุยกับลูก

เซียวจ้านแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง ใบหน้าหวานช่างว่างเปล่าล่องลอยน่าสงสาร

ไม่ว่าจะพยายามจะสลัดมันทิ้งไปสักเท่าไหร่ พยายามจะไม่สงสัยเท่าสักเท่าใด แต่สุดท้ายเขาก็หลีกเลี่ยงความจริงไม่ได้…วันนั้นเหม่ยฉีบอกว่าที่บ้านใหญ่มีแขก

เหตุใดต้องให้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งตัวใหม่ออกไปนั่งที่ริมระเบียง

พู่กันล้ำค่าลายดอกเหมยจากตระกูลหลิว ผู้เป็นบิดาคิดจะจับเขาใส่พานถวายให้ใครกัน

พ่อจะให้จ้านไปไหนเหรอครับ?” เซียวจ้านเอ่ยถามออกมาน้ำเสียงสั่นเครือ ความไม่เข้าใจในเหตุการณ์ต่างๆหลายวันมานี้ค่อยๆปะติดปะต่อกันชัดเจนจนไม่อาจจะคิดไปในทางอื่นที่ดีได้

พ่อไม่เคยมาหาเดิมเขาคิดว่าพ่อเจ็บปวดที่ต้องขังเขาเอาไว้ทว่าไม่ใช่หรอก ไม่ใช่เลยแม้กระทั่งพ่อที่เคยเอ็นดูเขาก็เห็นเขาเป็นตัวปัญหาที่ต้องกำจัด


เซียวจ้าน


พ่อทำไปเพราะรักจ้านใช่มั้ยจ้านจะได้สบายใจ เซียวจ้านเอ่ยในขณะที่น้ำตาไหลรินลงอาบแก้มใส ความงดงามที่เป็นขั้นกว่าของผู้เป็น มารดา พลันทำให้หัวใจผู้เป็นพ่อเจ็บปวดขึ้นมาแม้ไม่อาจะเอ่ยปลอบใดๆได้ พ่อไม่ได้ทำไปเพราะกลัวจ้านจะสร้างปัญหา พ่อแค่ทำไปเพราะเป็นห่วงใช่มั้ยครับ

 

ไม่ต้องพูดมากแล้ว วันนั้นนายท่านหลิวถูกใจลูกมาก ต่อไปนี้ลูกจะได้ไม่ต้องถูกขังอีก

.

แต่งงานกับนายท่านหลิวซะ พ่อจะได้วางใจ

 

พ่อจะพูดเหมือนเป็นห่วงเขาทำไมในเมื่อพ่อก็แค่วางใจที่ไม่ต้องมีตัวปัญหาอย่างเขาแอบซ่อนอยู่ในตระกูล

 

 

 Tobe continued






 //////////////////

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และทุกๆทวิตในแท็กนะคะน่ารักมากๆเลย

#เรดโรสป๋อจ้าน

เราตามอ่านทั้งหมดค่ะ อ่านทุกคอมเม้นต์เลยยยยยนะ ขอบคุณจริงๆนะคะ ยังไงถ้าชอบฟิคเราก็เหมือนเดิมงับคอมเม้นต์หรือเล่นแท็กเป็นกะลังใจให้เราได้นะคะขอบคุณงับๆๆๆ 

อยากอัพตอนหน้าพรุ่งนี้เลยค่ะ ฝากฟิคเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจด้วยนะค้าาา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.078K ครั้ง

5,677 ความคิดเห็น

  1. #5452 qzmybear (@qzmybear) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 18:28
    รักลูกตัวเองบ้างปะเนี่ย
    #5452
    0
  2. #5438 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 01:20
    แกกก ชั้นไม่ไหว ตอนจบของเรื่องนี้ถ้าจ้านจะตัดขาดไม่ดูดำดูดี ใจดีกับตระกูลนี้อีกเราจะดีใจมาก
    #5438
    0
  3. #5411 sorrap (@sorrap) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 01:37
    โคตรแย่ ทำได้ไงวะ
    #5411
    0
  4. #5334 fridaytennight (@namphuengpimpika) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 21:07
    โอมายก้อดดดดด ฉันว่าแล้วววววววววววววววว
    #5334
    0
  5. #5010 sunsunm (@sunsunm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 22:51
    .......คันมือคันปากแบบยุบยิบๆๆ!!!
    #5010
    0
  6. #4969 kbrrcngkeux (@kbrrcngkeux) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 15:24

    ถ้าแต่งขอบัตรเชิญ แต่ถึงเราไม่จัดการป๋อจัดยุแล้ว ว่าแต่นายท่านเซียวมีภริยา2คนรึ

    #4969
    0
  7. #4752 SaoY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 22:16

    ขอบัตรเชิญวันแต่งด้วยค่ะ จะไปค่าคน

    #4752
    0
  8. #4747 NutCh@ (@liewhoney) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 21:10

    จ้านไม่ใช่ลูกของคุณนายเซียว?

    #4747
    0
  9. #4736 Rosemary is happy (@bossybossy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 02:32
    นายป๋อแกล้งน้องอะ เกือบโดนจับได้แล้ว! อย่ายอมแต่งนะน้องจ้าน
    #4736
    0
  10. #4731 PaulaPum (@yukiko12) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 15:45
    โอ๊ย อิพ่อแม่ลูกเซียว ไปตายกันซะให้หมด!!! เลวกันหมด! เอาเซียวจ้านออกมาจากตรงนั้นที!!!
    #4731
    0
  11. #4719 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 12:11

    ก็ไม่ใช่ลูกรักหนิจะจับใส่พานถวายให้ใครก็ได้งั้นสิ? ทำไมไม่นึกถึงหัวอกของคนเป็นลูกบ้างว่าจะรู้สึกยังไง แค่ขังลูกเอาไว้ไม่ให้ออกไปไหนมันก็ขมขื่นจะแย่อยู่แล้วนะแล้วนี่ยังจะถวายพานลูกให้ใครก็ไม่รู้อีก -นั่นก็ใช่ว่าจะดีซะเมื่อไหร่ ชีวิตนี้เชื่อแต่ลูกสาวสุดที่รักคนเดียวงั้นสิ เหอะ!! สงสารเซียวจ้านจนไม่รู้จะสงสารยังไงแล้วอะ ทำเวรทำกรรมอะไรมาทำไมถึงได้เจอแต่เรื่องร้ายๆแบบนี้ ༼☯﹏☯༽

    #4719
    0
  12. #4706 DOUBERB (@DOUBERB) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 01:56
    เหม่ยฉีน่ารักดูแลจ้านดี รักๆๆ

    โอ้ยยยย ตอนนี้ฟินนนน ดีต่อใจอี้ป๋อแกวร้ายมากก 5555

    ส่วนอีพ่อ 1-1 กะกุป่าววววว
    #4706
    0
  13. #4697 napa22 (@napa22) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 23:30
    หวังอี้ป๋อออออ นายมันร้ายยยยยย แกล้งจ้านได้ยังไงหะะะะะะะ อิคุณพ่อเลววววว แกจะมาจับจ้านใส่พานให้-แก่นั่นไม่ได้นะะะะะะ
    #4697
    0
  14. #4582 warisara2425 (@warisara2425) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 14:10
    อร้ป๋ออ คือแซ่บมากค่ะบอกเลยยน. ยัยจ้านฟินนน. ขนาดคนบ้านใหญ่อยู่นะคะ. ตีมือเลยยย. ส่วนคุณพ่อคะ. จะให้แต่งๆๆจริงเหรอ.
    #4582
    0
  15. #4566 Greenteass (@greentea000) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 10:54
    ฮื้อออออ ชอบฉากอ่างน้ำมาก จังหวะที่จ้านถอดเสื้อแล้วป๋อหลับตาลงอย่างรู้ใจ จินตนาการภาพตามแล้วพบว่ามันโคตรโรแมนติกเลย อยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ไหนจะการทำอะไรๆด้วยกันโดยต้องระวังคนข้างนอกรู้อีก อะโหห คือเป็นตาแซ่บมาก
    #4566
    0
  16. #4535 Haru_ (@i-monoceri) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 02:08
    หวังอี้ป๋อนายแน่มาก5555555 ไม่คิดเลยนะคะว่าจะกล้าหาญขนาดนี้ คนจากบ้านใหญ่ก็อยู่เด้อ ยอมมมม ส่วนคุณพ่อคะ ไม่ได้คิดถึงใจลูกคนรองเลยอ่ะ นี่ว่านี่แอบเคืองตั้งแต่ตอนบอกว่าเซียวจ้านเรียกร้องความสนใจ คืออยากรู้เหตุการณ์ในอดีตมากว่าเกิดอะไรขึ้นพ่อถึงได้มองจากด้วยมุมนั้น การฆ่าตัวตายคือเรียกร้องความสนใจเหรอ ถามจีง?
    #4535
    0
  17. #4534 GamNT (@GamNT) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 02:02
    ใจร้ายมาก แงงงงง
    #4534
    0
  18. #4117 Timtha (@WIFE_ENGINEER) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 00:33
    โกรธมาก
    #4117
    0
  19. #4070 รักที่ใจมิใช่เพศ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 01:50

    ตอนนี้ยังมองไม่เห็นหนทางที่เซียวจ้านจะมีอิสระเลย อี้ป๋อจะช่วยได้ไหมนะ เกลียดคนพวกนี้จริงๆ ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น

    #4070
    0
  20. #4056 Yesmyboy (@jxperyah) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 20:32
    ป๋อจะช่วยจ้านจากนายท่านหลิวยังไง เรื่องมันจะต้องใหญ่แน่ๆ
    #4056
    0
  21. #4024 กระต่ายส้ม (@chayapaseehakun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 02:41
    โกรธเเทนเเล้วนะเนี่ยทุกคนทำเพื่อความสบายใจตัวเองทั้งนั้นอ่ะ คิดถึงใจจ้านบ้างสิ
    #4024
    0
  22. #3994 Faraide (@myohnamfa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 15:11
    คุณชายรองหวังงมาช่วยจ้านหน่อยฮือออ
    #3994
    0
  23. #3792 julyin (@julyin1991) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 16:54
    ร้องงงงงงไห้
    #3792
    0
  24. #3791 FxPL (@FxPL) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 16:31
    มีเเต่พวกคนใจร้าย
    #3791
    0
  25. #3782 PP_ZII (@pin_pak_zii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 11:50
    น้องงงง 😭😭
    #3782
    0