[ป๋อจ้าน](Omegaverse) Red Rose #ป๋อจ้าน #อี้จ้าน #BoZhan #หวังเซียว

ตอนที่ 11 : Red Rose - 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,919
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,441 ครั้ง
    12 พ.ย. 62

 



ทานข้าวก่อนแล้วค่อยกลับนะ เอ่ยอย่างน่ารักก่อนที่จะดึงมือของหวังอี้ป๋อให้เดินตาม พวกเขาอยู่ในชุดลำลองแล้วจึงไม่ได้ดูเสียมารยาทนักหากจะเข้าไปร่วมโต๊ะกับท่านตอนนี้เลย

ความจริงเซียวจ้านก็กลัว

แต่เมื่อพิจารณาดูแล้วเขากลับมีความกล้าขึ้นมา

หวังอี้ป๋อที่ยอมยืนข้างหน้าเพื่อปกป้องเขาจากทุกสิ่ง

เขาจะทนอยู่เฉยๆได้อย่างไร

เซียวจ้านอยากจะรักษาอีกฝ่ายเอาไว้ให้ดี

เมื่อวานใครตั้งสำรับเย็น ฉันไม่ถูกปากเลย เสียงของคุณหญิงที่แว่วมาให้ได้ยินทำให้เซียวจ้านเม้มปากแน่น เขาจับมืออี้ป๋อเอาไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเป็นคนพาเขาก้าวเดินเข้าไปด้วยสีหน้านิ่งๆอย่างที่ชอบทำ

หวังอี้ป๋อดูจะไม่ชอบใจอะไรในตระกูลตนเองเลยสักอย่าง

มาแล้วหรือ ก็คิดว่าแกจะไม่เห็นหัวแม่แล้ว เหมือนกันทั้งพ่อทั้งลูก พาสะใภ้ไปออกงานที่ตระกูลหลี่จนเขาเลื่องลือกันไปทั่วแต่คุณหญิงหวังกลับไม่รู้อะไรเลยสักอย่างเดียว คุณหญิงหวังเอ่ยประชดประชันขึ้นมาทันทีที่หวังอี้ป๋อนั่งลง

ถามว่าหวังอี้ป๋อมีนิสัยพูดจาขวานผ่าซากคล้ายใครก็คงจะไม่พ้นคุณหญิงหวัง

เซียวจ้านครับ เอ่ยแนะนำตัวโดยไม่ต้องให้เธอเอ่ยถาม เขายิ้มให้เธอน้อยๆก่อนที่จะนั่งลงเมื่อเธอพยักหน้ารับในขณะที่ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม

เธอก็ไม่ได้ดูใจร้ายอะไร

ก็สวยจริงอย่างที่เขาว่า…” เอ่ยขึ้นมาพลางถอนหายใจ ดวงตาเรียวรีเหลือบมองเซียวจ้านเพียงครู่เดียวก่อนที่เสกลับมาราวกับไม่อยากจะมองนานนัก

ก็คงจะแค่ไม่ชอบที่เขาทำให้วุ่นวาย

“…” เซียวจ้านไม่เอ่ยตอบอะไร บนโต๊ะไม่ได้จัดสำรับอะไรไว้มากมายนักมีเพียงขนมปังกับแยมผลไม้และข้าวต้มสมุนไพรวางอยู่โดยหากอยากจะทานคนใช้ก็จะเดินเข้ามาตักให้ทาน

คุณหญิงหวังก็ทานง่ายๆเช่นนี้เอง

หากยัยคนใช้ไม่บอกฉันก็ไม่ทราบว่าพวกเธอเข้ามา 

“…เรื่องนั้น เซียวจ้านเอ่ยปากราวกับอยากจะตอบคำถาม เป็นหยางเชาเยว่โอเมก้าตนนั้นที่เป็นคนบอกคุณหญิงว่าหวังอี้ป๋อพาเขามา

เขาคิดแล้วว่าอีกฝ่ายแปลกๆ

“…” หวังอี้ป๋อวางช้อนในมือลงก่อนที่จะมองหน้าหยางเชาเยว่ที่ยืนอยู่ตรงกำแพงสายตาเย็นชา ร่างสูงจดจ้องจนกระทั่งเจ้าของกลิ่นขนมนั้นก้มหน้าลงด้วยความเกรงสุดท้ายแล้วจึงยอมดึงสายตากลับมา

อย่าได้คิดจะทำอะไรไม่ดี

เป็นการเตือนโดยไม่ต้องเอ่ยปากอธิบาย

จะอย่างไรตระกูลหวังก็คือตระกูลหวัง อยู่ที่คอนโดตึกสูงแบบนั้นจะไปสบายกว่าอยู่บ้านได้อย่างไร ทำไมไม่พาเมียกลับมาอยู่ที่บ้าน คุณหญิงเอ่ยเกริ่นขึ้นมาเสียงหนึ่ง เธอไม่ได้ดูติดใจอะไรกับเซียวจ้านทั้งนั้นหลังจากที่ได้พบหน้า เซียวจ้านจึงพอโล่งใจไปได้บ้าง

อย่างน้อยแม่ของอี้ป๋อไม่เกลียดเขาก็พอ

เท่านั้นก็พอแล้วก็จริง

ต้องขอตัวแล้ว หวังอี้ป๋อเอ่ยตัดบท มือหนานั้นวางช้อนลงหลังจากเห็นว่าเซียวจ้านเองก็เลือกทานขนมปังไปพอสมควรแล้ว

เขาไม่อยากอยู่นาน

ไม่อยากให้เซียวจ้านนั่งตรงนี้นานๆ

นั่งคุยกับฉันสักสองสามคำมันไม่ได้เลยหรืออย่างไร” คุณหญิงเอ่ยบ่น เธอขมวดคิ้วมองลูกชายอย่างที่ต้องทำใส่ทุกครั้งที่เจอกัน

ดื้อด้านจริงเชียว

อี้ป๋อ

อวี้ปินพาเซียวจ้านไปขึ้นรถ ร่างสูงไม่สนใจเซียวจ้านที่หันมาเอ่ยเรียกตนเสียงอ่อน อวี้ปินที่ยืนรออยู่นอกห้องอาหารเดินเข้ามาผายมือเชิญแล้วสุดท้ายเซียวจ้านที่ลังเลอยู่จึงต้องโค้งลาแล้วเดินออกมา

ร่างสูงดูคล้ายมีเรื่องบางอย่างในใจ

ความจริงก็สังเกตได้ตั้งแต่เมื่อคืน

อวี้ปิน…” เซียวจ้านเอ่ยเรียกเลขาหนุ่มที่เดินตามหลังตนมาเสียงหนึ่ง ขาเรียวไม่ยอมก้าวออกจากบริเวณประตูไปขึ้นรถคันงามที่จอดรออยู่หากแต่หันกลับไปหาอีกฝ่าย

ครับ

เราถามเรื่องเชาเยว่ได้มั้ย…”

ถามได้ครับ

เธอเคยทำอะไรไม่ดีรึเปล่า? เอ่ยถามออกมาตรง ๆไม่อ้อมค้อม เห็นได้ชัดว่าหวังอี้ป๋อไม่ได้แปลกใจสักนิดที่หยางเชาเยว่เป็นคนเอาเรื่องเมื่อคืนไปฟ้องคุณหญิงแปลว่าเธอต้องเคยทำอะไรแนวนี้มาก่อน

ต่อให้ไร้เดียงสาเพียงใดทว่าในเมื่อนั่งสังเกตอยู่ย่อมต้องดูออก

เธอเป็นเด็กที่นายท่านหวังรับเลี้ยงครับ มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ 5 ขวบ คุณชายรองไม่ค่อยชอบเธอแน่นอนว่าต้องมีสาเหตุครับ อวี้ปินเอ่ยตอบให้เซียวจ้านได้คิดตาม แม้ไม่ได้พูดชัดเจนว่าเธอเคยทำอะไรไม่ดีหรือไม่ทว่าประโยคทั้งหมดนั้นก็มีคำตอบในตัวมัน

อื้มงั้นเหรอ

ต้องเคยมีอะไรไม่ดีเป็นแน่

กลับ เป็นหวังอี้ป๋อที่เดินดุ่ม ๆออกมาหลังจากที่เป็นคนสั่งให้อวี้ปินพาเขาออกมาก่อน ร่างสูงดูไม่สบอารมณ์เอาเสียมาก ๆแต่เซียวจ้านกลับไม่ได้ยินเสียงทะเลาะเบาะแว้งอันใดเลยก่อนหน้านั้น

เพล้ง!!

มีเพียงเสียงของบางสิ่งบางอย่างตกแตกดังออกมาจากข้างใน

หื้ม! เสียงอะไร สะดุ้งเล็กน้อยในขณะที่หันกลับไปทางต้นเสียง

เกิดอะไรขึ้นกัน?

ไม่ต้องตกใจ หวังอี้ป๋อเอ่ยบอกเซียวจ้านน้ำเสียงเรียบมือหนากุมมือของเขาแน่นในขณะที่เรียวปากหยักค่อยๆฝืนยกยิ้มให้เขาจางๆด้วยความขมขื่นที่ซ่อนเอาไว้ในแววตา

เซียวจ้านไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว

นายแน่ใจเหรอเราว่า…”

ฉันเหนื่อยมาก อยากกลับไปพักแล้ว เอ่ยตัดบทขึ้นมาน้ำเสียงนุ่มขึ้นราวกับไม่ต้องการจะให้เซียวจ้านพูดอะไรอีก ดวงตาคมดูเศร้ามากเสียจนเซียวจ้านยังตกใจ

ก็ได้

อย่างไรก็ได้

ถ้างั้นกลับบ้านเรากันนะ เราจะให้นายกอดทั้งวันเลยดีมั้ย?

แต่อย่าทำแววตาเช่นนี้เลย

ชีวิตนี้เขาก็เหลือแค่หวังอี้ป๋อแล้วถ้าหากต้องเสียไปเขาคงไม่รู้แล้วว่าจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร

 

 

 

นั่น!! คุณหนูรองง!! คุณหนูรองใช่มั้ยคะ!! คุณหนู!! เหม่ยอิงเองค่ะ คุณหนู!”

เอะอะ โวยวายอะไรกัน เป็นอวี้ปินที่ตะโกนถามยามหน้าคฤหาสน์แทนเจ้านาย มีหญิงสาวยืนตะโกนโวยวายอยู่ข้างหน้าไม่แน่ว่ามาจากที่ใด

หากเป็นคนบ้าก็ควรจะรีบไล่ออกไปอย่าให้เข้ามาวุ่นวาย

เสียงเหมือนเหม่ยอิงเลย เซียวจ้านพึมพำออกมาก่อนที่จะละออกไปโดยไม่ถามใคร ขาเรียวของเซียวจ้านวิ่งไปที่หน้าประตูไม่เร็วนักหวังอี้ป๋อจึงต้องรีบเดินตามเพราะเป็นห่วง

เกิดสะดุดล้มขึ้นมาคงเป็นแผลถลอกไม่น่าดู

คุณหนู คุณหนูจริงๆด้วยย คุณหนูคะ ฮื่อออ เหม่ยอิงร้องไห้โฮแทบทรุดลงเมื่อเห็นว่าเป็นคุณหนูรองของตนที่เดินเข้ามาหา เจ้าของใบหน้ากลมพยายามจะฝ่า รปภ. เข้าไปพบผู้เป็นนายตนแต่ไม่ว่าจะดิ้นอย่างไรก็เข้าถึงตัวคุณหนูไม่ได้เลย

เรารู้จักเธอ ปล่อยเธอก่อน เซียวจ้านรีบเอ่ยบอกตั้งแต่ที่ยังเดินไปไม่ถึงดี เห็นเหม่ยอิงร้องไห้ฟูมฟายด้วยท่าทีร้อนใจเช่นนี้เขาใจไม่ดีเลย

ที่ตระกูลเซียวมีเรื่องอะไรงั้นหรือ?

คุณหนู! ฮึก คุณหนูคะ ช่วยด้วยค่ะช่วยด้วย เหม่ยอิงพุ่งตัวเข้ามาคุกเข่าลงพลางกุมมือของเซียวจ้านแน่น น้ำหูน้ำตาของเธอไหลบ่าออกมาราวกับน้ำหลากพูดจาไม่รู้เรื่องเลยสักคำ

ใจเย็นๆก่อน ค่อยๆพูด เราฟังไม่รู้เรื่องเลย เอ่ยบอกพลางพยายามดึงตัวเหม่ยอิงขึ้นมาแต่เธอกลับทิ้งตัวนั่งลง เหม่ยอิงคุกเข่าอยู่เช่นนั้นพลางส่ายหน้าไปมามือก็สั่นไปหมด

ทำไมเป็นเหม่ยอิงที่มา

คุณหนู เหม่ยฉี.. เหม่ยฉี ฮึก

แม้จะรู้ว่าเหม่ยอิงไม่เคยคิดร้ายกับตนไม่ต่างกับเหม่ยฉีทว่าหากจะมีใครสักคนมาหาเขาที่นี่เหม่ยฉีย่อมต้องเป็นคนแรก

นอกเสียจากว่าเหม่ยฉีจะมาไม่ได้

ทำไม เหม่ยฉีเป็นอะไร…” เอ่ยถามโดยพยายามจะทำเสียงให้นิ่ง เรื่องนี้ไม่ตลกเลย เหม่ยฉีอยู่ที่ตระกูลเซียวไม่น่ามีเรื่องอะไรได้เหม่ยอิง บอกเรา

อย่าทำให้เขากลัว

คุณหนูคะเหม่ยฉี เหม่ยฉีตายแล้ว ฮึก เหม่ยฉี ฮื่อออคุณหนู ตำรวจบอกว่าถูกทำร้าย คุณหนูช่วยเหม่ยฉีด้วยนะคะ คุณหนู เหม่ยอิงร้องเสียงหลง เธอฟุบหน้าลงกับมือของเซียวจ้านอย่างไร้ที่พึ่งหากแต่เป็นเซียวจ้านเองที่นิ่งงันไปแล้วในชั่ววินาทีนั้น

นี่มันเรื่องอะไรกัน

ไม่เลย

ไม่สนุกเลยสักนิดเดียว

เหม่ยอิง เราไม่ตลกนะ

คุณหนูฮึก เหม่ยฉีตายแล้ว เหม่ยฉีตายแล้ว เหม่ยอิงเห็นกับตา คุณหนูคืนความยุติธรรมให้เหม่ยฉีด้วย คุณหนูช่วยด้วย เหม่ยอิงร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ เธอปล่อยมือของคุณหนูก่อนที่จะทรุดลงไปค้ำอยู่กับพื้น

เหม่ยฉี

เหม่ยฉีตายแล้ว

เขาชาไปทั้งตัว

“…”

ฮึก เลือด เลือดเต็มไปหมดเลย เลือดเต็มพื้นไปหมด คุณหนู…”

“…” เซียวจ้านเซถอยหลังโดยมีหวังอี้ป๋อก้าวเข้ามารับเอาไว้ ใบหน้าหวานตกใจจนซีดขาวในขณะที่น้ำตาค่อยๆไหลออกมาจากดวงตากลมหากแต่กลับไม่มีแม้กระทั่งเสียงสะอื้นใดๆหลุดออกมา

ความสะเทือนใจที่รุนแรงยิ่งกว่าครั้งใดทำให้เซียวจ้านพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำเดียว

เมื่อวานคุณซวนอี๋กลับจากงานเลี้ยงก็ตวาดเหม่ยฉีเสียงดังค่ะ ตบหน้าเหม่ยฉีด้วย เหม่ยอิงคิดว่าคงจะไม่มีอะไร ตะแต่ฮึก เมื่อเช้า เมื่อเช้าเหม่ยฉีตาย ตายในห้องคุณซวนอี๋ เธอทำ เธอทำแน่ๆ แต่เธอเอาแต่บอกว่าไม่รู้เรื่อง!”

หนักหนาเกินกว่าที่ใจจะรับ

เซียวจ้านบีบมือคู่พันธะแน่นจนกระทั่งหวังอี้ป๋อยังสัมผัสถึงความผิดปกติได้

ใครเลยจะบังอาจเข้าใจว่าเซียวจ้านกำลังรู้สึกเช่นไร

 จ้าน…” เอ่ยเรียกเบาๆในขณะที่พยายามจะบีบนวดมือเล็กๆซึ่งกำลังจิกลงบนอุ้งมือตน เซียวจ้านไม่กลั้นสะอื้นอีกต่อไป เจ้าของใบหน้างามขบกรามแน่นด้วยความคับแค้นใจที่ถูกสะสมมาเป็นเวลาเนิ่นนาน

ทำเกินไป

เกินกว่าที่จะทนได้แล้ว

 

.

.

 

 

 

 

 

โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

09.22 .

 

บนทางเดินที่แสนเงียบสงัดร่างบางผู้ซึ่งย่างก้าวออกมาจากห้องแห่งความสูญเสียไม่แสดงสีหน้าใด ๆ กลิ่นสารเคมีที่ซึ่งมีเอาไว้คงสภาพกายไร้วิญญาณมิได้ทำให้คนที่ยังมีลมหายใจตกอยู่ในภวังค์แห่งความเศร้าโศกน้อยลง

“…”

กลับกันมันย้ำเตือน

ที่นี่คือสถานที่สุดท้ายก่อนที่ใครบางคนจะถูกนำพาให้จากไป

จากไปตลอดกาล

เซียวจ้านทรุดตัวลงกับพื้นไร้เรี่ยวแรงจะฝืนทน หยาดน้ำตาที่ยังไม่ทันจะเหือดแห้งไปถูกหยดใหม่ไหลออกมาแทนที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเคล้าไปกับเสียงสะอื้นที่บาดลึกลงไปในจิตใจของคนที่ได้แค่ยืนมอง

ฮึก.. ”

จะให้ปลอบว่าไม่เป็นไร

ไม่กล้า...

หวังอี้ป๋อไม่กล้าพูดเลยสักครึ่งคำ

ฮึก…” เซียวจ้านยกมือขึ้นกุมหน้าอกตนเอาไว้แบกรับความเจ็บปวดจากการสูญเสียทั้งหมดที่มี

เช้ามาเขาเจอเหม่ยฉี เที่ยงมาเขาเจอเหม่ยฉี ก่อนตะวันจะลับลาเขาเจอเหม่ยฉี

กว่าสิบปีเราโตมาด้วยกัน

หากหวังอี้ป๋อคือโลกใบใหม่ เหม่ยฉีก็เปรียบเสมือนแสงสว่างเดียวในโลกใบเก่า

แสงเดียวที่นำพาให้ชีวิตที่แสนทุกข์ระทมของเขาให้ผ่านพ้นมาได้จนถึงวันนี้

ขอแค่เขามีความสุข

ทั้งหมดที่เธอให้เขาเขายังไม่เคยได้ตอบแทนเธอเลยสักครั้ง

เหม่ยฉีทิ้งเรา ทิ้งเราทำไม เอ่ยออกมาเสียงสะอื้นท่ามกลางความสะเทือนใจของผู้เป็นมารดาของเหม่ยฉีเอง

อดีตแม่ครัวประจำตระกูลเซียวชรามากแล้วแม้กระทั่งน้ำตาก็ไม่มีจะร้องได้แต่ให้เหม่ยอิงประคองเดินเข้าไปหาคุณหนูรองที่แสนงามก่อนที่ย่อตัวลงพยายามจะปลอบเธอแม้จิตใจจะแหลกสลายในสภาพที่ไม่ต่างกัน

ไม่เป็นไรเขาไปดีแล้ว ไม่เป็นไร เอ่ยอย่างยากลำบาก ตั้งแต่นี้ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไรก็ให้มันเป็นไป

แม้จะคับแค้นทว่าไม่เสียใจ

สิ่งที่เกิดลูกสาวของเธอล้วนเลือกเอง

 

เขารักคุณหนูมาก เขาไม่เสียใจ คุณหนูอย่าร้องไห้อีกเลย…”

 

 

.

.

.

.

 

 

คฤหาสน์ตระกูลหวัง

ห้องส่วนตัวคุณชายใหญ่ (ไห่ควาน)

           

ชาค่ะ มืองามวางถ้วยชาลงบนโต๊ะกลมก่อนที่จะหันหลังเดินไปที่มุมหนึ่งของห้องเพื่อจุดเทียนหอม สีหน้าคุณชายใหญ่วันนี้เคร่งเครียดเสียมาก

มิใช่ว่ามีเรื่องใดไม่สบายหรอกหรือ?

ปวดหัวไปหมด พอเธอมาฉันถึงได้รู้สึกดีขึ้นบ้าง เอ่ยตอบพลางยกยิ้มอ่อนโยน หวังไห่ควานยกชาขึ้นจิบ เมื่อปลายลิ้นสัมผัสรสละมุนของชาแล้วอารมณ์จึ้งค่อยๆดีขึ้นเป็นลำดับ

กลับจากออฟฟิศตอนบ่ายเช่นนี้ มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือคะ? ปกติหากไม่ค่ำก็ไม่กลับหยางเชาเยว่เอ่ยถามเสียงอ่อนเสียงหวาน เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัวตัวยามที่อัลฟ่าด้านหลังเดินใกล้เข้ามา ใบหน้าน่ารักเกลี้ยงเกลาแสดงท่าทีตกใจเมื่อหันมาเจอกับร่างสูงยืนประชิดตน

จะเครียดเรื่องอะไร ก็มีแต่คุณแม่นั่นแหละที่สร้างเรื่อง สมองของฉันจะระเบิดอยู่แล้ว เอ่ยตอบเสียงพร่าในขณะที่เข้าคลอเคลียโอเมก้าตรงหน้า กลิ่นหอมระเหยจากเทียนเมื่อผนวกเข้ากับฤทธิ์ของชาแล้วหวังไห่ควานจึงมัวเมาเสียยิ่งกว่าที่เคย

จากนี้ไม่รู้ตัวเลยว่าจะพูดอะไร

ไม่เป็นไร เชาเยว่จะช่วยคุณชายใหญ่เองไม่เป็นไร เอ่ยตอบในขณะที่ยกแขนขึ้นกอดลำคอแกร่งปล่อยให้อีกฝ่ายคลอเคลียตน เรียวปากเล็กๆยกยิ้ม เธอเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสเหล่านั้นหากแต่ก็ยังไม่ลืมที่จะถามบางสิ่งออกมา

 

คุณชายใหญ่คนดี คุณหญิงหวังใช้ให้ไปทำเรื่องสกปรกอะไรอีกหรือคะ? บอกเชาเยว่สิ เชาเยว่จะช่วยคุณเอง

 

.

.

 

หลายสัปดาห์ต่อมา

 

บนรถคันหรู

09.30 .

 

อี้ป๋อ…”

หื้ม?เอ่ยในลำคอพลางหันหน้าไปหาร่างบางซึ่งนั่งอยู่ข้างๆตน เซียวจ้านสวมสูทเป็นทางการในวันนี้ มารดาของผู้ล่วงลับชรามากแล้วไม่อาจเดินทางมาฟังการไต่สวนได้ไหวเซียวจ้านจึงรับปากว่าจะมาแทนด้วยความเต็มใจ

ความจริงอย่างไรเซียวจ้านก็ต้องมา

ไม่อาจปล่อยให้เหม่ยฉีตายอย่างไม่เป็นธรรม

เหม่ยฉีทำอะไรให้ ซวนอี๋ถึงต้องทำรุนแรงถึงเพียงนั้น…” เหม่อมองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย เขารู้สึกว่างเปล่าเหลือเกิน คนที่นั่นกระทำรุนแรงกับเขานับพันครั้งทว่าไม่เคยต้องทำร้ายกันถึงขั้นเอาชีวิต

สภาพร่างของเหม่ยฉีที่ยังคงติดตาทำให้เขาสะเทือนใจมากจริงๆ

“…ยิ่งคิดนายก็จะยิ่งรู้สึกไม่ดีหวังอี้ป๋อเอ่ยตอบเสียงนิ่งมือหนาที่กุมมือบางอยู่บนตักของเซียวจ้านค่อยๆเกลี่ยหลังมือเนียนเบาๆ แค่รอฟังก็พอ

วันนี้สภาเลือดบริสุทธิ์จะมีการไต่สวนเซียวซวนอี๋เป็นการเร่งด่วน เห็นว่าหลักฐานที่ใช้ฆาตกรรมตรวจเจอดีเอนเอของเซียวซวนอี๋เป็นที่แน่ชัดแล้ว ครั้งนี้จึงจะเป็นการไต่สวนครั้งสุดท้ายเพื่อให้โอกาสเซียวซวนอี๋ได้รับทราบและแก้ต่างก่อนที่จะมีการตัดสินในเดือนหน้า

ทุกอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย

อืม…” เซียวจ้านเอ่ยตอบรับในลำคอในขณะที่หวังอี้ป๋อวาดแขนรับคนตัวบางเข้ามาซบตน เซียวจ้านซึมเศร้าเป็นอย่างมากในช่วงที่ผ่านมา ตอนนี้แม้จะดีขึ้นบ้างแล้วแต่ภายในใจก็ยังคงหม่นหมองไม่น้อย

เซียวจ้านก็ตัวบางเท่านี้เอง

แบกรับอะไรไว้มากมายเหลือเกิน

 

ใช้เวลานานเกือบชั่วโมงกว่าที่รถคันงามจะเคลื่อนเข้ามาถึงสภาเลือดบริสุทธิ์ซึ่งตั้งอยู่ในเขตที่ห่างไกลจากตัวเมืองหลัก ตึก 8 ชั้นลักษณะคลับคล้ายปราสาทเก่าแก่เต็มไปด้วยมนตร์ขลังแห่งบรรพบุรุษหากแต่ย่อมไม่ใช่สถานที่ที่ชาวเลือดบริสุทธิ์อยากจะย่างก้าวเข้ามา

สภาซึ่งสามารถชี้ชะตาคนที่อยู่บนยอดพีระมิดให้กลายเป็นเพียงเศษธุรีได้เพียงแค่พลิกฝ่ามือ

ไม่ต้องกลัว” เอ่ยบอกก่อนที่จะกุมมือเล็กเอาไว้แล้วก้าวไปที่ประตูพร้อมๆกัน หวังอี้ป๋อไม่แสดงสีหน้าใด เขาเพียงแต่ก้าวออกไปนิ่งๆปล่อยให้นักข่าวที่ซุ่มอยู่ไกลๆถ่ายรูปตนและคู่พันธะซึ่งปรากฎตัวขึ้นที่นี่โดยไม่ได้สั่งให้คนของตนเข้าไปห้าม

แชะๆๆๆๆๆ

คดีสะเทือนขวัญเช่นนี้ สังคมย่อมจับตาแม้ว่าจะไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลโดยละเอียดได้ก็ตาม

“…คุณชายรองหวัง สะใภ้หวัง” คนต้อนรับด้านหน้าซึ่งสวมทักซิโด้เป็นทางการโค้งให้ทั้งคู่น้อยๆก่อนที่จะผายมือ บรรยากาศด้านในเงียบมากทว่ากลับไม่ได้วังเวงเลยเสียทีเดียว ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตนไปไม่มีผู้ใดที่มีกิริยาผิดแปลกเลยแม้แต่น้อยและนั่นทำให้ที่นี่น่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าตระกูลใด ๆบนแผ่นดิน

คนพวกนี้ควบคุมตระกูลชั้นสูงอยู่จะไม่คร่ำครึได้อย่างไร

การไต่สวนกำลังจะเริ่มแล้วขอรับ ชายสูงอายุเอ่ยขึ้นเสียงหนึ่ง คุณชายรองกับสะใภ้หวังมาร่วมฟังการไต่สวนเช่นนี้คิดว่าท่านทั้งหมดบนบัลลังก์คงจะกดดันไม่น้อย

จำเลยคือคุณหนูเล็กตระกูลเซียวหากแต่เบต้าที่ตายเป็นคนสนิทของคนงามซึ่งเป็นคู่พันธะของคุณชายรอง

อีกไม่นานคุณชายรองจะขึ้นเป็นผู้นำตระกูลหวัง

เชิญขอรับ…”

จะตัดสินโดยไม่ระวังมิได้เลย

ประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออกทั้งสองฝั่งก่อนที่บรรยากาศที่ค่อนข้างจะครึกครื้นจะปรากฏขึ้น บริเวณที่นั่งโดยรอบซึ่งเป็นสโลปล้อมรอบจุดไต่สวนตรงกลางเต็มไปด้วยผู้คนจากตระกูลชั้นสูงที่มาเพื่อฟังคำอธิบายจากปากตระกูลเซียวด้วยอารมณ์แช่มชื่น

ไม่ได้นั่งบนเขียงเองจะไม่ครื้นเครงได้อย่างไร

เซียวจ้านปรายตามองเซียวซวนอี๋ที่กำลังนั่งตัวสั่นอยู่ตรงกลางจุดไต่สวนด้วยแววตาเย็นชา เด็กสาวเอาแต่ใจในวันนั้นกลับกลายเป็นคนที่ต้องมาทนรับแรงกดดันอยู่ที่ตรงนี้คงจะลำบากไม่น้อย

หากแต่นั่นสาสมแล้วหรือยังกับสิ่งที่เกิดขึ้น

เริ่มไต่สวน

เซียวซวนอี๋เงยหน้าขึ้นมองสภาเลือดบริสุทธิ์กว่า 10 ท่านที่นั่งบนบัลลังก์ด้วยความตระหนก เธอกุมมือตนเองแน่นก่อนที่จะเริ่มร้องไห้ออกมาตั้งแต่ที่ยังไม่ทันได้เริ่มให้การและนั่นทำให้ทุกคนต่างซุบซิบนินทาด้วยความเวทนาอยู่ในใจ

หลักฐานทั้งหมดบ่งชี้ว่าจำเลยเป็นคนลงมือฆาตกรรมคนใช้ด้วยวิธีโหดเหี้ยมทารุณ เรื่องนี้จะแก้ต่างอย่างไร

ฮึก ซวนอี๋ไม่ได้ทำ ไม่ได้ทำจริงๆ ซวนอี๋ไม่ได้ฆ่ามัน ตื่นขึ้นมาก็เห็นมันนอนตายอยู่ในห้องแล้ว ซวนอี๋ไม่รู้เรื่องจริงๆ มันตายของมันเอง มันตายไปเอง เธอเอ่ยปฏิเสธด้วยความลนลานเช่นทุกครั้งที่ให้การ ข่าวว่าเธอเสียสติจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตนเองทำอันใดไปบ้างเห็นทีคงจะเป็นเรื่องจริง

คนเรารู้หน้าจะรู้ใจได้อย่างไร

แต่มีดที่ตรวจเจอดีเอ็นเอเป็นมีดที่ถูกแทงเข้าที่ท้องของผู้ตายกว่า 10 แผล อีกทั้งตามคำให้การของคนใช้จำเลยพยายามจะเคลื่อนย้ายร่างของผู้ตายออกไปเรื่องนี้จะแก้ต่างอย่างไร

ซวนอี๋ไม่ได้ทำ ไม่ได้ทำจริงๆ ทำไมถึงไม่มีใครเชื่อเลย ซวนอี๋ไม่ได้ทำฮึก เธอเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา เซียวซวนอี๋ไม่สามารถที่จะให้การแก้ต่างสิ่งใดได้เลย คำตัดสินคงจะไม่มีทางจะพลิกแล้วเป็นแน่

นั่นทำให้นายท่านเซียวที่นั่งอยู่ห่างออกไปได้แต่ถอนใจ

สุดท้ายแล้วจะตัดสินใจเรื่องนี้เช่นไร

“เบิกพยานฝ่ายจำเลย” เมื่อเห็นว่าเซียวซวนอี๋ไม่มีท่าทีที่จะพูดรู้เรื่องสุดท้ายท่านบนบัลลังก์จึงเอ่ยปากสั่งให้คนนำซวนอี๋ไปนั่งสงบสติอารมณ์ พยานฝ่ายจำเลยมีเพียงแค่สามคนและคนแรกคือคุณหญิงเซียวมารดาของเซียวซวนอี๋เอง คนที่สองคือท่านเซียวและคนสุดท้ายคือหวังอี้เทียน…

ว่าที่คู่หมั้น…

หากแต่ตอนนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา

“ท่านเซียว ครานี้มีอะไรจะให้การหรือไม่” ท่านบนบัลลังก์เอ่ยถามไปตามเรื่อง คราที่แล้วนายท่านเซียวให้การเป็นประโยชน์ต่อตัวซวนอี๋ไม่น้อยหากแต่เมื่อตรวจเจอดีเอ็นเอเป็นที่แน่ชัดแล้วสถานการณ์ก็ไม่น่าพึงใจ

กล้องวงจรปิดที่ใช้การไม่ได้ชั่วคราวนั่นแหละที่เป็นข้อเสียเปรียบอย่างร้ายแรงที่สุด

“ไม่ขอรับ” สิ้นเสียงทุ้มนั้นทุกคนที่ฟังอยู่ต่างก็ฮือฮากันด้วยความตกใจ นี่หมายความว่านายท่านเซียวจะยอมแพ้แล้วอย่างนั้นหรือ…..

ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน

เป็นคนทำจริงๆสินะ

“ท่านยืนยันจะไม่ให้การใดๆซึ่งเป็นประโยชน์ต่อจำเลย?

“ไม่...ขอรับ”

“คุณพ่อ…”

โหดร้าย…

คนที่โหดร้ายที่สุดหาใช่หยวนลู่หลินผู้เป็นแม่ไม่หากแต่เป็นเซียวจิ้นเซินผู้เป็นพ่อ

 

ที่ยกเซียวจ้านให้หวังอี้ป๋อง่ายๆก็คงจะเพราะไม่อยากจะมีเรื่องเท่านั้นเอง

“เซียวจิ้นเซินจากตระกูลเซียว ขอประกาศขับไล่เซียวซวนอี๋ออกจากตระกูลเซียว ตั้งแต่นี้มิมีสิ่งใดข้องกัน….”

นั่นหมายถึงการรับโทษในฐานะคนทั่วไป…มิใช่ในฐานะชนชั้นสูง

“ท่านแน่ใจแล้วหรือ”

ร้ายแรง ร้ายแรงเหลือเกิน…

คุณพ่อคุณพ่อ คุณพ่อทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ คุณพ่อ ฮึกก คุณพ่อ…” เซียวซวนอี๋ยืนขึ้นโวยวายด้วยความที่ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เธอเป็นลูกสาวที่พ่อรักมากที่สุดมิใช่หรือเหตุใดวันนี้พ่อถึงยอมทิ้งเธอเพียงเพราะแค่ชื่อเสียงตระกูล

ไม่ทำกระทั่งจะถามสักคำว่าเธอทำจริงหรือไม่

“กระผมแน่ใจ… การกระทำที่รุนแรงป่าเถื่อนเช่นนี้หาใช่สิ่งที่ตระกูลเซียวจะยอมรับได้”

เพียงเพราะว่าเธอจะทำให้ตระกูลแปดเปื้อนเท่านั้นเอง

“มีผลทันที”

เซียวซวนอี๋ไม่มีสิทธิ์ขึ้นสภาเลือดบริสุทธิ์ตั้งแต่นี้

เธอจะถูกตัดสินโดยศาลชั้นเตี้ยที่มีไว้เพื่อโอเมก้าชั้นต่ำ

พี่รองพี่รอง ฮึก พี่รองช่วยซวนอี๋ด้วย” เซียวซวนอี๋หันมาเอ่ยร้องไห้ฟูมฟายเมื่อไม่รู้จะไปพึ่งใคร คุณหญิงเซียวนิ่งอึ้งไปแล้วในขณะที่ผู้เป็นพ่อไม่แม้แต่จะมองหน้าตน

การถูกเมินเฉยมันน่ากลัวเช่นนี้เอง

“...เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตระกูล ไม่เกี่ยวข้องกัน ขอท่านได้โปรดตัดสินอย่างเป็นธรรม” นายท่านเซียวเอ่ยอีกครั้งก่อนที่จะลุกขึ้นยืนอย่างไร้ปรานี คุณหญิงเซียวแทบจะนั่งไม่ติดแล้ว เธอรีบสาวเท้าเข้าไปอยากจะเอ่ยอะไรบ้างหากแต่ก็ไม่ทันฝ่ายรักษาความปลอดภัยที่เข้ามากันเอาไว้…

ไม่รู้ว่าฝ่ายใดน่าเวทนามากกว่ากัน

“คุณพ่อ ฮึกก คุณพ่อ!!” เซียวซวนอี๋ยังคงคร่ำครวญอย่างคนที่ไม่อยากจะเชื่อ เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งพ่อจะกล้าทิ้งเธอเหมือนที่ทิ้งพี่รอง เธอเข้าใจมาเสมอว่าเธอคือลูกที่พ่อให้ความรักความใส่ใจมากที่สุดทว่าวันนี้กลับคล้ายว่าทั้งหมดนั้นมันจะเป็นแค่ลม

หรือแท้จริงแล้วคำว่ารักที่ออกจากปากบิดานั้นมันไม่เคยจะมีอยู่จริง…

คำว่าตระกูลที่เธอเคยใช้มันเพื่อทำร้ายเซียวจ้านได้ย้อนกลับมาเล่นงานตัวเธอเองแล้ว

 

ผมมีเรื่องอยากจะพูด…”

จ้านหวังอี้ป๋อรีบหันไปจับข้อมือของเซียวจ้านเอาไว้ อยู่ๆเซียวจ้านก็โพล่งออกมาเสียงดังในขณะที่มืองามบนตักบีบกันแน่น

เซียวจ้านไม่แม้แต่จะปรายตามองเหตุการณ์ตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ

ดวงตากลมที่เสมองพื้นนั้นคล้ายจะแดงน้อยๆด้วยเพราะพยายามจะสกัดกั้นอารมณ์

ทนดูต่อไม่ได้อีกแล้ว

 

นายท่านเซียวชะงักงันไปในวินาทีที่ได้ยินเสียงของใครบางคนเอ่ยขึ้น ขายาวๆที่กำลังจะก้าวผ่านพ้นธรณีประตูค่อยๆถูกชักกลับมาเคียงคู่กับอีกข้างในขณะที่ดวงตาคมคู่นั้นกำลังจดจ้องไปข้างหน้านิ่ง…

ยังคงสงบแม้ว่าภายในใจจะกังวลจนแทบจะก้าวขาไม่ออกแล้วก็ตาม

 

ผมมีเรื่องบางอย่างอยากจะพูด กลั้นใจเอ่ยออกมาอีกครั้งก่อนที่จะปัดมือหนาออกจากข้อมือตนเบาๆ เซียวจ้านตัดสินใจลุกขึ้นยืนอย่างกล้าหาญก่อนที่จะเสมองท่านทั้งหมดบนบัลลังก์นั้นแม้จะเกรงกลัว “…หลังจากนั้นให้ท่านพิจารณาเอง

พี่รองพี่รองช่วยซวนอี๋ด้วยค่ะ” เซียวซวนอี๋เอ่ยออกมาอย่างมีความหวัง เธอลุกขึ้นยืนมองไปทางเซียวจ้านที่กำลังนั่งลงบนเก้าอี้ไต่สวนก่อนที่จะถูกผู้คุมกดให้นั่งลงอย่างไม่เกรงใจ

เป็นพยานฝ่ายใด ท่านบนบัลลังก์ท่านหนึ่งเอ่ยถามโดยไม่ได้ใส่ใจเซียวซวนอี๋ ความจริงพอจะทราบแล้วว่าโอเมก้าตนนี้คือผู้ใดทว่าจากรูปการณ์ทั้งหมดนั้นไม่แน่ใจนักว่าคนงามคิดจะทำอันใดกันแน่

“ผมไม่ได้จะเป็นพยาน ผมแค่มีเรื่องอยากจะพูด”

เซียวจ้าน!”

จะโกหกคนอื่นทุกเรื่องไม่ได้นะครับ….‘พ่อ’ ” เซียวจ้านเอ่ยเน้นย้ำคำเรียกนั้นโดยไม่สนว่าคนอื่นจะตกใจเพียงใด ร่างบางเสมองคู่พันธะตนที่กำลังส่งสายตาเป็นห่วงมาเขารู้ว่าหวังอี้ป๋อไม่ได้ต้องการจะให้เขายื่นมือเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ ทว่านั้นไม่สู้ความรู้สึกคับแค้นภายในใจที่เขากักเก็บมันเอาไว้มานาน

เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนี้

เก้าอี้ที่ไม่มีเลือดบริสุทธิ์ตนใดอย่างจะเฉียดกายเข้าใกล้

ทราบมาว่าสะใภ้หวังเป็นแค่คนจากตระกูลเซียวเหตุใดจึงเรียกท่านเซียวเช่นนั้น” เป็นท่านหนึ่งบนนั้นเอ่ยถามด้วยความสงสัย ได้ข่าวว่าไม่นานมานี้ว่าคุณชายรองหวังแต่งคนตระกูลเซียวเข้ากะทันหันทว่าไม่ใช่สายตรง

ว่ากันว่างามเกินจะใส่ใจว่าเป็นใครมาจากที่ใด

แปลกจริงๆที่ไม่เคยมีผู้ใดเคยได้พบเจอมาก่อนเลย

เพราะเขาเป็นพ่อที่ให้กำเนิด พ่อที่ขังผมเอาไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน

เซียวจ้าน!!” นายท่านเซียวเอ่ยเสียงดังด้วยความโมโหที่พุ่งขึ้นมาจนแทบจะระเบิด เจ้าของใบหน้าคมหันกลับไปตั้งใจจะไปลากตัวลูกชายของตนออกมาจากตรงนั้นทว่าเป็นรักษาความปลอดภัยที่รีบวิ่งเข้าไปขวางเอาไว้ไม่ให้นายท่านเซียวได้เข้าใกล้ลานสอบสวนของสภาตน

ณ สถานที่แห่งนี้ท่านเซียวจะบังอาจเสียมารยาทมากไปแล้ว

“ผมก็เป็นคนเช่นเดียวกันกับพวกท่าน แต่ทั้งชีวิตเคยเห็นแค่เพดานสีขาวกับสัมผัสเย็นๆจากโซ่ที่ข้อเท้า” เซียวจ้านกุมมือตนเองแน่นในขณะที่เอ่ยเล่า เล็บสั้นๆนั้นจิกลงบนอุ้งมือขาวจนเลือดแทบจะซิบหากแต่นั่นไม่เจ็บปวดเท่ากับการนึกย้อนไปว่าตนเองมีชีวิตเช่นไรในอดีต

ความทรมานของเขาใครเลยจะกล้าเอ่ยวาจาว่าเข้าใจ

“ทุกๆวันผมตื่นมาเช่นนั้น”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีที่เซียวจ้านเอ่ยจบ เหล่าคนตระกูลชั้นสูงทั้งหมดต่างตกใจกับสิ่งที่ได้ยินได้ฟังจนพูดไม่ออกโดยไม่ทราบว่าควรจะต้องปะติดปะต่อเรื่องราวจากตรงส่วนไหนดี

ขังเอาไว้งั้นหรือ

ตระกูลเซียวมีเรื่องอันใดต้องปกปิดกัน?

คนเหล่านั้นได้แต่มองหน้ากันไปมาด้วยความที่ไม่อยากจะเชื่อก่อนที่จะเงียบไปเพราะไม่ต้องการที่จะพลาดเรื่องคาวๆแม้แต่วินาทีเดียว ทุกคนต่างรอฟังว่าเซียวจ้านที่นั่งอยู่ตรงนั้นอยากจะพูดอะไรต่อราวกับว่าเป็นเรื่องของตนเอง

ที่แท้คนงามกับกลิ่นกุหลาบหอมหวน

ถูกซ่อนเอาไว้ภายใต้ตระกูลเซียวไม่ให้ใครพบเจอ

เซียวจ้าน!”

ผมเป็นลูกชายแท้ๆของท่านเซียวกับคุณหญิงลูกชายที่เขาขังเอาไว้ในบ้าน22ปี และล่ามโซ่เอาไว้ถึง 3 ปีเต็มๆ” เอ่ยในขณะที่เชิดหน้าขึ้นน้อย ๆเพื่อเรียกความกล้าตน เขาเก็บความลับเรื่องนี้มาตลอดและไม่เคยคิดจะเอ่ยกับใครจนตายทว่าสิ่งที่พ่อทำในวันนี้นั้นเกินกว่าที่เขาจะรับได้

พ่อไม่เคยรักใครเลย…ไม่ใช่แค่เขา

…แต่คือทุกคน

ขังเธอเอาไว้ด้วยเหตุใด?” ท่านบนบัลลังก์เอ่ยถามขึ้นอย่างใจเย็น มิใช่ว่ามิรู้ว่าหลายตระกูลต่างมีความลับเป็นของตนทว่าจะมีตระกูลใดที่ชมชอบจะขังทายาทที่ดีพร้อมเช่นนี้เอาไว้

แปลกประหลาดเสียจริง

เรื่องนั้นท่านคิดว่าอย่างไรหรือครับ เซียวจ้านเงยหน้าขึ้นสบตากับคนบนนั้นก่อนที่จะเม้มปากแน่นครั้งหนึ่งด้วยความหวัง เขาถูกกระทำมามากพอแล้วและวันนี้เขาจะเรียกร้องมันให้ตนเอง

เขามีสิทธิที่จะพูดและทุกคนกำลังฟังเสียงของเขา

การแบ่งแยกชนชั้นที่มีอยู่ทุกวันนี้มีไว้เพื่อใครกันแน่…”

เธอไม่ใช่เลือดบริสุทธิ์?

ไม่ผมเป็น เอ่ยตัดขึ้นมาอย่างไม่ไว้หน้า สภาแห่งนี้ตัดสินคนแค่ที่สายเลือดเท่านั้นเอง

ความจริงจะต่างอันใดกับที่พ่อทำกัน?

แต่นั่นสำคัญตรงไหนเซียวจ้านแค่นหัวเราะน้อยๆแม้ว่าภายในอกจะหนักอึ้งไปหมด เมื่อคิดถึงสาเหตุที่ทำให้ตนต้องมีชีวิตที่ผิดแปลกไปจากคนปกติแล้วน้ำตาก็คล้ายจะซึมออกมาอย่างไม่อาจจะห้าม

แค่เพราะท้องไม่ได้

แค่เท่านั้นเอง

หมอประจำตระกูลบอกว่าผมมีทายาทไม่ได้ มีลักษณะที่ไม่สมบูรณ์เป็นเรื่องที่น่าอับอาย ผมเลยต้องถูกขังเอาไว้

เธอบกพร่อง?”

“…”

นั่นหมายความว่าตระกูลเซียวมีกรรมพันธุ์ที่แปดเปื้อน

เป็นเลือดบริสุทธิ์จะเกิดมาไม่สมบูรณ์ได้อย่างไร?ท่านหนึ่งบนนั้นซึ่งไม่ได้เอ่ยถามอะไรมาตั้งแต่ครั้งที่สอบสวนเซียวซวนอี๋เอ่ยตัดขึ้นด้วยความไม่พอใจ การกล่าวเช่นนี้ดูจะเป็นการกล่าวหาชาวชั้นสูงเกินไปหน่อย

ไม่มีทางที่จะเกิดมาบกพร่องได้

ไม่มีทาง….

ใครเป็นคนบอกท่านว่าทุกคนต้องเกิดมาสมบูรณ์?

เธอพึ่งพูดไปว่าเธอบกพร่อง

แค่เพราะเรื่องนั้นท่านกำลังจะบอกว่ามันชอบธรรมที่ผมถูกกระทำราวกับไม่ใช่คนร่างบางเอ่ยออกมาประโยคหนึ่งทั้งน้ำตา เซียวจ้านดูเปราะบางมากเหลือเกินในขณะที่นั่งอยู่ตรงนั้นแต่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจดูแคลนความกล้าหาญของโอเมก้าตนนี้ได้เลย

ประโยคที่ว่าทำให้ท่านทั้งหมดต่างนิ่งเงียบไปราวกับกำลังถูกแทงเข้าที่เส้นเลือดดำ

“…”

นายท่านเซียว! เราต้องคุยกันเรื่องนี้ ท่านคนหนึ่งบนนั้นหันไปเอ่ยกับผู้เป็นบิดาของเซียวจ้านด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับจะกลบเกลื่อน แม้จะไม่อาจยอมรับได้ว่าการบกพร่องนั้นไม่ใช่เรื่องผิดแต่ก็ไม่อาจจะโต้เถียงเซียวจ้านได้แม้ครึ่งคำ

ไม่ว่าจะเป็นใครมาจากที่ใดก็ไม่ควรถูกกักขังเอาไว้เช่นนั้น

ผมไม่ควรเกิดมาผมคือคนที่จะนำพาความหายนะมาสู่ตระกูล คำเหล่านี้ที่ออกจากปากคนที่ให้กำเนิดผมมาผมจึงเชื่ออย่างสนิทใจว่ามันคือเรื่องจริง เซียวจ้านเอ่ยต่อโดยไม่สนใจสิ่งต่าง ๆรอบตัว เขาจะไม่ปล่อยให้ตระกูลเซียวลอยตัวเหนือปัญหาเด็ดขาดไม่ว่าจะอย่างไร

ทุกคนมีส่วนผิดกับเรื่องนี้ทั้งนั้น

“แต่เพราะแบบนั้น เพราะว่าผมเชื่อพวกเขาอย่างสนิทใจว่าผมไม่สามารถให้กำเนิดทายาทได้ฮึก ปล่อยให้ตนเองร้องไห้อย่างสุดจะกลั้น วินาทีที่เขาเสียลูกไปวินาทีนั้นเขาเจ็บปวดเหลือทน

เจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ

ผมแท้ง…” เอ่ยเสียงสั่นก่อนที่จะยกมือขึ้นปิดปากตนเองเอาไว้ หวังอี้ป๋อแทบจะทนมองไม่ได้แล้ว ร่างสูงอยากจะเดินเข้าไปอุ้มอีกฝ่ายออกมาเสียตอนนี้หากแต่เพราะรู้ดีว่าเซียวจ้านต้องไม่พอใจจึงได้แต่มองอีกฝ่ายต่อสู้กับทุกสิ่งด้วยตนเองสักครั้ง

นั่นคือสิ่งที่เซียวจ้านต้องการ

 

“…”

ห้องทั้งห้องเงียบไปอย่างไม่รู้ว่าควรจะตกใจเรื่องใดก่อนดี ความจริงเรื่องนี้เป็นเช่นไรทุกคนยังไม่กล้าจะสรุปฝ่ายนักจึงได้แต่นั่งรอฟังเงียบๆโดยไว้มารยาทอย่างที่ตนพึงกระทำ

เมื่อครู่ร่างบางกล่าวว่าแท้งนั่นไม่ได้หมายถึงว่าท้องได้ตั้งแต่แรกแล้วงั้นหรือ?

หุบปากของแกซะนังตัวซวย!” คุณหญิงเซียวโวยวายขึ้นมาหลังจากนั่งฟังอยู่นาน เธอชี้หน้าด่าเซียวจ้านด้วยความอาฆาตมาดร้ายไม่มีอีกแล้วท่าทีนุ่มนวลอ่อนหวานเช่นวันวาน

หยวนลู่หลินที่ได้ชื่อว่าอ่อนโอนราวกับฤดูใบไม้ผลิ

หลอกลวงทั้งนั้น

ใครรับผิดชอบเรื่องนี้ได้ ผมเรียกร้องอะไรได้! ผมถูกขังก็เพราะไม่สมบูรณ์ ผมถูกทำร้ายล่ามโซ่ก็เพราะไม่สมบูรณ์ตระกูลสูงส่งอะไรตระกูลเซียวมีแค่เปลือกทั้งนั้น!” เซียวจ้านหันไปตอบกลับคุณหญิงเสียงดังอย่างสุดจะทน เขาจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว แม่กล้าเรียกเขาว่าตัวซวยได้อย่างไร

ไม่ใช่เพราะว่าทุกคนเห็นแต่หน้าตาของตระกูลหรอกหรือเรื่องราวมันจึงได้กลายเป็นเช่นนี้

ทำไมถึงโทษเขา

ทำไมต้องเอาแต่โทษเขา

ท่านที่เคารพผมขอให้ท่านพิจารณาเรื่องนี้ตระกูลเซียวควรได้ลอยตัวเหนือปัญหาจริงหรือไม่

เซียวซวนอี๋ฆ่าเมิ่งเหม่ยฉีก็ดี เบื้องหลังตระกูลเซียวก็ดี

ไม่ปล่อยให้ใครรอดไปได้ทั้งนั้น

วันนี้เขาจะให้ทุกคนชดใช้

แกแกนี่มัน หึ! แกมันก็ชั่วเหมือนแม่แก ปากเปราะนักนะ! เกิดมาเพื่อทำลายชีวิตชั้นทั้งนั้น!! รักแต่ตัวเอง เอาแต่ตัวเอง รู้แบบนี้ฉันน่าจะฆ่าแกให้ตายๆไปซะ! นังตัวดี!”

ชั่วเหมือนแม่

คุณหญิงเซียวกำลังเอ่ยวาจาด่าทอใครอยู่กัน

คุณหญิงเซียวทำท่าจะกระโจนเข้ามาทำร้ายเซียวจ้าน เธอถูกรักษาความปลอดภัยเข้ามาขวางเอาไว้จนวุ่นวายกันไปหมดสะเทือนไปถึงคนอื่นที่นั่งฟังอยู่รอบๆต้องลุกขึ้นถอยกรูกันออกไป

เห็นเช่นนี้แล้วยิ่งเวทนาคนงามที่กำลังร้องไห้อยู่ตรงนั้นเสียจริง

“…”

นังหวงซูหนี่มันก็ชั่วแบบนี้!! ชั้นใส่ร้ายแกแล้วมันทำไม แกจะทำไม!”

ลู่หลิน หยุดเดี๋ยวนี้!” นายท่านเซียวตะโกนเสียงดังเมื่อเรื่องราวเริ่มบานปลาย ตอนนี้เรื่องราวรุกลามจนเกินจะปล่อยเอาไว้แล้ว

เรื่องราวในอดีต

จะเปิดเผยมันออกมาได้อย่างไร

 

หวงซูหนี่? หวงซูหนี่ที่หนีหายไปเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วน่ะหรือ?

เด็กคนนี้เป็นลูกของหวงซูหนี่

ท่านเซียวกับหวงซูหนี่งั้นหรือ?

 

ที่แท้เรื่องก็เป็นเช่นนี้

 

หมายความว่ายังไง…” เซียวจ้านหันไปเอ่ยถามด้วยความสับสนปนเปไปกับความกลัว อยู่ดีๆแม่ก็ด่าเขาว่าเขาชั่วเหมือนใครสักคน

ใครสักคนที่ย่อมไม่ใช่คนที่เขาเข้าใจว่าเป็นมารดาตนแน่นอน

“หมายความว่าแกมันไม่ใช่ลูกฉันไง ฉันไม่มีลูกอย่างแกตั้งแต่แรก ได้ยินมั้ย! แกมันเป็นลูกชู้!”

เซียวจ้าน…” เป็นหวังอี้ป๋อที่เดินเข้ามาจับต้นแขนทั้งสองข้างของเซียวจ้านเอาไว้จากด้านหลัง ร่างบางคล้ายจะยืนไม่อยู่แล้วหวังอี้ป๋อจึงตัดสินใจช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น

นี่มันเกินขีดจำกัดที่เซียวจ้านจะรับไหวแล้ว

ฮึก เซียวจ้านร้องไห้ออกมาอีกครั้งในขณะที่ซุกหน้าเข้ากับอกแกร่ง ร่างบางๆนั้นสั่นเทาน้อยๆไปทั้งตัวเพราะไร้เรี่ยวแรงจะรับรู้สิ่งใดแล้วสุดท้ายจึงเป็นคู่พันธะที่จะเป็นคนจบเรื่องทั้งหมดนั้น...

เซียวจ้านทำมามากพอแล้ว

เซียวจ้านเป็นคนตระกูลหวัง ตั้งแต่นี้ไม่มีเรื่องใดเกี่ยวข้องกับตระกูลเซียวอีก…” หันไปเอ่ยกับท่านบนบัลลังก์เพื่อเพิ่มแรงกดดัน เขาจะไม่ให้เซียวจ้านเข้ามาข้องกับเรื่องพวกนี้อีกเป็นครั้งที่สองไม่ว่าจะอย่างไร

จะตัดสินเช่นไรก็แล้วแต่ท่านจะพิจารณา

เราย่อมต้องให้ความเป็นธรรม…”

ผมจะรอดู เอ่ยตอบทันทีในขณะที่เสใบหน้ากลับมาหาคนของตน เขาไม่อยากจะรั้งอยู่นานกว่านี้แล้วเพราะเขาเบื่อที่นี่เต็มแก่ อวี้ปิน กลับ!”

ทำเป็นพูดจาดูดีมีคุณธรรมให้ใครฟังกัน?

ครับนาย

 

หวังอี้ป๋อจากไปพร้อม ๆกับคนของตน ดวงตาคมที่ไม่เกรงกลัวกระทั่งสภาตรงหน้าเมื่อครู่นั้นทำให้ทุกคนต่างประจักษ์แก่สายตาว่าร่างสูงคือคนที่จะกุมบังเหียนตระกูลหวังเป็นคนต่อไปโดยแท้จริง

สมกับเป็นตระกูลหวังแล้ว…”

แม้สภาจะมีอำนาจสั่งการแต่ทว่าเงินภาษีที่ตระกูลหวังจ่ายให้กับสภาในแต่ละปีนั้นมากมายมหาศาลกว่านั้น จากนี้หากสภายังดึงดันจะลากเซียวจ้านกลับมาไต่สวนอีกก็เรียกได้ว่าไม่รู้จักเอาตัวรอดแล้ว

ดูคล้ายว่าท่านเซียวจะมีเรื่องต้องชี้แจงมากมายเลยทีเดียว…” ท่านบนบัลลังก์ที่นั่งตรงกลางเอ่ยขึ้นอย่างวางอำนาจ เพราะรู้ตัวว่าถูกหวังอี้ป๋อข่มขู่เข้าให้แล้วจึงต้องหันมาส่งแรงกดดันนั้นต่อไปที่ตระกูลเซียวอย่างเลี่ยงไม่ได้

ไม่พ้นแล้ว

สามพ่อแม่ลูกครานี้ไม่พ้นต้องตกต่ำอย่างถึงที่สุดแล้ว

 

 

.

.

.

 

 

 

 

เพนท์เฮ้าส์

16.00 .

 

จ้าน...”

เราอยากอยู่คนเดียว

อยู่คนเดียวมาสี่ชั่วโมงแล้ว เดินเข้ามากอดเซียวจ้านเอาไว้จากข้างหลัง เซียวจ้านนั่งเหม่อมองระเบียงอยู่ที่ข้างเตียงอยู่นานแล้วเขาที่เป็นคู่พันธะย่อมต้องสัมผัสความเศร้าที่ส่งผ่านออกมากลิ่นกุหลาบจางๆ นั้นได้

เป็นคู่กันแม้กระทั่งความรู้สึกก็ยังเชื่อมโยงถึงกัน

เราเหนื่อยมากเลย…” เอ่ยเสียงอ่อนในขณะที่หลับตาลง เขายกมือขึ้นกุมมือหนาที่เอวเอาไว้ ก่อนที่จะปล่อยให้ฝ่ายกดจูบเนินไหล่ของตนเบาๆ

ฉันรู้ หวังอี้ป๋อเอ่ยบอกเพียงคำเดียวโดยไม่จำเป็นต้องสรรหาคำพูดใดมาปลอบอีกฝ่ายให้วุ่นวาย ร่างสูงรับรู้ว่าเซียวจ้านเหนื่อยเพียงใดกับเรื่องราวที่พึ่งจะคลี่คลายลงหากแต่นั่นที่ทำให้กังวลมากขึ้น

เขาไม่อยากให้เซียวจ้านต้องสะเทือนใจกับเรื่องใดๆอีกแล้ว

แก้วที่เปราะบางใบนี้กำลังแตกสลายครั้งแล้วครั้งเล่า

เราทำถูกแล้วใช่มั้ย?” เซียวจ้านเอ่ยถามขึ้นมาหลังจากที่นิ่งเงียบมาหลายชั่วโมง เขาไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องเมื่อกลางวันเลยแม้เพียงครึ่งคำเพราะเขากำลังคิดทบทวนทุกสิ่งที่ตนเองทำไป

ที่เราไม่ช่วยซวนอี๋ ที่เราเลือกที่จะทำลายตระกูลตัวเอง…”

เขาตัดสินใจถูกต้องแล้วใช่หรือไม่?

นายทำดีที่สุดแล้ว” หวังอี้ป๋อเอ่ยเสียงพร่าในขณะที่กดจูบซอกคอขาวนั้นเน้นย้ำลงไปด้วยความห่วงหาอาวรณ์

มันคือวิธีแสดงความหวงแหนในแบบของอัลฟ่าและเป็นเรื่องที่เป็นไปโดยสัญชาตญาณ

สัมผัสทางกายระหว่างคู่พันธะไม่สามารถจะหลอกลวงกันได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด

“อี้ป๋อ นายรักเรามั้ย…”

“ฉันรักนาย”

“สัญญากับเรานะ…” เซียวจ้านเอ่ยขึ้นก่อนที่จะยกยิ้มจางๆ ใบหน้าหวานเอี่ยวตัวกลับไปหาคนข้างหลังตนแม้แววตาจะยังคงเศร้าสร้อย

เขาค่อยๆยกมือขึ้นลูบสันกรามคมนั้นด้วยความรักใคร่ไม่แพ้กัน

“นายจะไม่โกหกเรา…ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม”

เขาแสนสาหัสมากพอแล้วกับเรื่องที่ผ่าน ทั้งชีวิตเขาไม่เหลือใครอีกแล้วมีแค่ร่างสูงตรงหน้านี้จะผิดหรือไม่หากเขาอยากจะร้องขอแม้มันจะฟังดูเอาแต่ใจมากไปสักหน่อย

…ขอแค่หวังอี้ป๋อจะรักและไม่มีวันหลอกลวงเขา

 

“…”

 

เพียงพอแล้วที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปหลังจากนี้

 

 

To be continued

 

///

#เรดโรสป๋อจ้าน

ขอบคุณทุกกำลังใจค้าบบบ

เราทำงาน5วันนนเลิกงานมาก็ปั่นฟิคทุกวันเช่นกัลลลลล

รักทุกคนน้า อยากจะมาเจอให้ได้ตามสัญญาทุก ๆครั้งแต่อยากให้เข้าใจมากๆเลยว่าบางครั้งมันสุดวิสัยจริงๆเน้อออออ จุ๊บๆ

อีก 5-6 ตอนก็จบแล้วนะ

5555 ไวมากเลย น่าจะเป็นการเขียนฟิคที่ไวที่สุดแล้วตั้งแต่ที่เราเคยเขียนมา

สู้มาก ยังไงก็ฝาก เรดโรสป๋อจ้านไว้ในใจของทุกๆคนด้วยนะ

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.441K ครั้ง

5,922 ความคิดเห็น

  1. #5871 imewllee11 (@imewllee11) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 05:23
    เศร้ามากอะ อยากให้จ้านจ้านมีความสุขสักที ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #5871
    0
  2. #5867 sss5953 (@Sukanya5953) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 23:51
    ปลดแอกจากตระกูลนี้สักที 🎉 เสียใจมากที่ให้เหม่ยฉีตาย เราหวังว่าเขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับจ้านที่ตระกูลหวัง ไหนๆก็ร่วมทุกข์กันมาตั้งหลายปี 😭
    #5867
    0
  3. #5784 rainbowllplz (@rainbow98) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 08:03
    แม่ป๋อเป็นคนฆ่าปะเนี่ยยย!!! เอาหล่ะเกียมมาม่า
    #5784
    0
  4. #5446 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 02:52
    พี่ใหญ่กับเชาหยว่นี่ยังไง เบาใจตระกูลเซียวไปเปราะนึง /สะเทือนใจมากที่จ้านบอกว่า ผมแท้ง คือด้วยบริบทมันยิ่งทำไมคำพูดดูเปราะบางมาก
    #5446
    0
  5. #5344 fridaytennight (@namphuengpimpika) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:03
    ขอความยุติธรรม ให้ศาลตัดสินให้ถึงที่สุด จ้านจะได้ยิ้มอย่างเต็มอกสักที
    #5344
    0
  6. #5061 Chaowanjun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 03:21

    สงสารจ้าน จงอย่ามีเรื่องให้เจ็บปวดเลยนะ

    ????????????

    #5061
    0
  7. #5044 Kunkun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 20:56

    ชอบภาษาที่คุณใช้แต่งนิยายค่ะ การดำเนินเรื่องก็ด้วย

    ทำให้อยากอ่านแบบบ....มันสนุกมากจริงๆง่ะ

    นี่เป็นฟิคเรื่องแรกที่อ่านเลยนะคะ คุณทำให้เรายอมเปิดใจ

    อ่านนิยายฟิคค่ะ ขอบคุณนะคะ

    สู้ๆนะคะ!! เย้ๆ!!!

    #5044
    0
  8. #5026 sunsunm (@sunsunm) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 06:58
    พอแล้วน่ะอาจ้านไม่ร้องแล้ว
    #5026
    0
  9. #5022 hallo hallo hallo (@namemejung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 04:00
    สงสารจ้าน
    #5022
    0
  10. #4997 saiparnskw (@rparksint) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 20:18
    ทำไมรู้สึกกลัววว ป๋อไม่ได้มีเรื่องอะไรปิดบังอีกใช่มั้ยยย
    #4997
    0
  11. #4990 kbrrcngkeux (@kbrrcngkeux) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 19:08

    ตับไตไส้พุงฉ้านนนน

    #4990
    0
  12. #4982 Wrn Js (@js-wrn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 17:53
    พี่จ้าน สู้นะ
    #4982
    0
  13. #4935 Ghitta (@prince1999) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 11:30
    สงสารรรร สู้ๆนะ
    #4935
    0
  14. #4907 najar (@yeonjee-jar) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 07:38
    เพื่อคืนความยุติธรรมให้ตัวเอง จ้านทำดีที่สุดแล้วล่ะ
    #4907
    0
  15. #4802 NutCh@ (@liewhoney) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 23:47

    ตระกูลเชียวไม่น่าขะเป็นอะไรแล้ว.. มั้ง แต่เชาเยว่นี่สิ.. พี่ใหญ่ ทำไมพี่ปล่อยให้มันมอมง่ายๆ เชาเยว่เป็นคนของใคร ทำไมร้ายขนาดนี้

    #4802
    0
  16. #4750 Minor-85105 (@Minor-85105) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 22:03
    กดบัตรคิวพรีออร์เดอร์รอเยได้ไหม~ #ชอบเรื่องนี้ที่สุดดดดดด
    #4750
    0
  17. #4745 Rosemary is happy (@bossybossy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 15:41
    น้องจ้านทำดีแล้วค้าบ พวกนั้นทรมานน้องตลอกอะไม่เคยเห็นน้องเป็นครอบครัวเลย สนุกมากค้าบไรท์<3
    #4745
    0
  18. #4744 Mooyong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 14:54

    ป๋อจ้านมีความสุขได้แล้ว หวังว่าคงไม่มีปมดราม่าเรื่องแม้ที่แท้จริงของจ้านนะ

    #4744
    0
  19. #4741 ดาวเหนือ. (@0981973713) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 13:26
    สู้ๆค่ะไรท์ สนุกมากๆเลย รอตอนต่อไปนัคะ
    #4741
    0
  20. #4732 S-litch (@S-litch) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 22:44

    สู้ๆนะไรต์
    #4732
    0
  21. #4729 napa22 (@napa22) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 14:28
    แงงงงง เซียวจ้านนน ทำดีที่สุดแล้วคับ สู้ๆ นะคนเก่งงงง ขอให้ผ่านเรื่องร้ายๆ ไปไวๆ นะ ว่าแต่อี้ป๋อปิดบังเรื่องอะไรไว้รึเปล่านะ อ๊ากกกกกกก อย่าดราม่ามากได้ไหมมมมมม
    #4729
    0
  22. #4728 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 14:05

    ยัยจ้านหนูทำดีที่สุดแล้วลูก เก่งมากๆเลย อยากจะจับมาหอมหัว ˶⚈Ɛ⚈˵ แต่อี้ป๋อคือไม่มีความลับอะไรใช่ไหม? คือไม่อยากคิดมากเลยอะ เพราะตอนนี้แค่อยากเห็นเซียวจ้านมีความสุขกับคนอื่นเขาซักทีเพราะตั้งแต่อ่านมาตอนแรกจนถึงตอนนี้น้องก็ร้องไห้หนักมาโดยตลอดเลยจริงๆ ใบหน้าสวยๆของน้องมันเต็มไปด้วยคราบน้ำตาเสมอ คนอ่านจะขาดใจแทน つ﹏⊂

    #4728
    0
  23. #4727 IMKK (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 13:56

    สนุกมากจนอยากเม้นให้เลยค่ะเยี่ยมากๆเลย

    #4727
    1
    • #4727-1 imkk (จากตอนที่ 11)
      15 พฤศจิกายน 2562 / 13:57
      *เยี่ยมจ้าาา
      #4727-1
  24. #4724 Chom_snj (@Chom_snj) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 13:16
    5-6 ตอนนี้น้องจ้านของเราจะไม่ร้องไห้แล้วใช่ไหมนะ ปมรุ่นพ่อแม่นี่รักสามเศร้าแน่นเลยอ่ะ ส่วนที่ป๋อไม่รับปากว่าจะไม่ปิดบังอะไรคือคงต้องรู้อะไรบ้างอย่างมาแน่ๆ ลาสบอสคือคุณแม่น้องจ้านแล้วล่ะ
    #4724
    0
  25. #4714 DOUBERB (@DOUBERB) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 09:59
    สงสารอ่าาาา

    สงสารเหม่ยฉี สงสารนุ้งจ้าน อยากให้สองคนนี้มาอยุ่ด้วยจัง

    ไปดักตบคนในตระกูลเซียวแปป !!

    ไห่ควานนี้นางมีพิรุจน่ะ
    #4714
    0