One Night Stand เป็นแฟนฉันเถอะ Yuri 20+

ตอนที่ 14 : เป็นเรื่อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    30 ต.ค. 62

     "กวางรับสายของกวางก่อนไหม" สองพูดขึ้นเพราะคิดว่าสายจากพ่อของหญิงสาวน่าจะจัดการง่ายกว่าสายจากแม่ของเขา

     "เราควรบอกพ่อว่าไงดีล่ะสอง" กวางถามอีกคนอย่างต้องการคำปรึกษา หญิงสาวคิดเหตุผลที่ดีไม่ออก สมองเธอตอนนี้มึนงงไปหมด สองจึงรับมือถือหญิงสาวมาเพื่อกดรับสายแทน "เราพูดอะไร เธอก็เออออไปกับเรานะ" สองบอกอีกคน กวางพยักหน้ารับ สองกดรับโทรศัพท์

     "สวัสดีค่ะคุณสุชาติ" สองกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้เรียบนิ่งไม่มีอาการแหบพร่าจากการพึ่งตื่นนอน

     "สองหรือเปล่าครับ หรือผมกดโทรผิด"

     สุชาติขยับมือถือออกมาดู หากหน้าจอโทรศัพท์แสดงชื่อปลายสายเป็นชื่อของลูกสาว เขาไม่ได้โทรเข้าผิดเบอร์

     "ใช่ค่ะ กวางไข้ขึ้นและมีอาการปวดหัวนิดหน่อย สองเลยให้กินข้าวกินยาแล้วนอนพักผ่อน ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้โทรบอก พอดีสองติดงานทั้งวัน" สองพูดแก้ตัวไหลลื่นเอาดีเข้าตัวให้กวางถลึงตามองอย่างไม่อยากเชื่อ 'มิน่าล่ะ ป้านงคราญถึงบอกว่าสองกะล่อน ไว้ใจไม่ได้'

     "หรือครับ ผมของที่อยู่สองหน่อยได้ไหม จะได้ไปรับตัวลูกสาว เกรงใจสองที่ต้องมาดูแล" สองมองหน้าหญิงสาวว่าเอาไง กวางที่ได้ยินเสียงบิดาจากลำโพงโทรศัพท์ยกมือขึ้นไขว้กัน ส่ายหัวปฏิเสธยกใหญ่

     "เออ...อ้อ กวางรู้สึกตัวพอดี ยังไงคุณสุชาติคุยกับกวางเองนะคะ" สองกล่าวเสียงเรียบกับคนในโทรศัพท์ ก่อนจะยื่นมือถือกลับคืน กวางมองหน้าอีกคนด้วยความโมโหที่สองโยนระเบิดมาให้เธอจัดการ สองเพียงยิ้มมุมปากและขยับปากไม่มีเสียงตอบกลับ "พ่อใคร ก็จัดการเองสิ" หญิงสาวมองหน้าอีกฝ่ายอย่างหาเรื่อง 'ให้ตายเถอะ ไหนๆ ก็เอามือถือไปรับแต่ต้น จะช่วยให้มันตลอดรอดฝั่งก็ไม่ได้' เหตุผลที่สองยื่นมือถือกลับไปให้กวางเป็นคนตัดสินใจ เพราะสองไม่รู้ว่าหญิงสวาอยากกลับบ้านไหม ถ้าจะให้เขาตอบปัดเพื่อรั้งร่างบางไว้ เขาสามารถทำได้ แต่เขาไม่อยากฝืนใจอีกคนไปมากกว่านี้

     "ค่ะพ่อ" กวางพยายามปรับเสียงให้ทุ้มๆ เพื่อความแนบเนียนกับสิ่งที่สองปูทางไว้

     "กวาง ไม่สบายมากหรือเปล่าลูก ถึงนอนไม่รู้เรื่องขนาดนี้ แล้วคอนโดพี่สองอยู่ไหน บอกพ่อมา เดี๋ยวพ่อไปรับ ไปอยู่กับเค้านานๆ เกรงใจพี่เขา" สุชาติถามลูกสาวเสียงเป็นห่วง

     "ไม่เป็นไรค่ะพ่อ แคกๆ กวางไม่ได้กวนอะไรพี่สอง" หญิงสาวหลับตาปี๋เพราะรับไม่ได้ที่ต้องเรียกอีกคนว่าพี่ แต่ทำไงได้ สถานการณ์มันบังคับให้ต้องพูด "แคกๆ " หญิงสาวแกล้งไอขั้นเวลาและเพื่อความสมจริง กวางรวบรวมสติแล้วพูดต่อ "อะแฮกๆ พ่อไม่ต้องมารับหรอกค่ะ มันมืดแล้ว เดี๋ยวกวางอยู่ห้องพี่สองนี่แหละ กวางคุยกับพี่เขาแล้ว"

     "แต่ เราไม่ได้สนิทกับเขานะลูก พ่อเกรงใจสอง" 'ถ้าลูกสาวตัวดีไปทำเรื่องให้สองไม่พอใจ ได้บรรลัยถึงงานที่คิดจะร่วมลงทุนกันแน่ๆ สองยิ่งเป็นคนนิ่งๆ ที่เข้าถึงยากอยู่' คือสิ่งที่สุชาติคิดต่อในใจ

     "กวางไม่ได้รบกวนพี่สองจริงๆ ค่ะ ไม่เชื่อพ่อถามพี่สองเองเลยก็ได้" กวางโยนขี้ เอ๊ย โทรศัพท์กลับคืนให้คนหน้านิ่งที่นั่งอมยิ้มจากคำว่า พี่ ที่กวางเรียกให้ต้องสะดุ้ง เมื่อระเบิดลูกใหญ่ถูกโยนกลับมาให้เขา สองขมวดคิ้ว 'แล้วไหงกลายเป็นว่าเรื่องมันกลับมาลงที่เขาได้ซะงั้น' คราวนี้เป็นทีของกวางได้ยิ้มกวนอวัยวะเบื้องล่างคืนอีกคนบ้าง

     "ค่ะ คุณสุชาติ" พูดเสียงเย็นกับพ่อคนหน้าหวานที่ตอนนี้ทำหน้าตายียวนอยู่ตรงข้าม

     "สอง ผมของที่อยู่ได้ไหม ผมเกรงใจสอง" สุชาติถามเสียงนุ่มนวลติดเกรงใจ

     "ไม่ต้องเกรงใจค่ะคุณสุชาติ น้องกวางนอนที่นี่ได้ ไม่ได้ลำบากอะไรสอง อีกอย่างนี่ก็ดึกแล้ว ดูท่าว่าฝนจะตกอีก ถ้าน้องต้องเปลี่ยนที่ไปมา เกรงว่าอาการไข้ที่เริ่มดีขึ้นจะกลับมา" สองพูดน้ำเสียงเย็นชาเหมือนไม่ยินดียินร้ายว่ากวางจะอยู่ด้วยหรือไม่ ทำให้กวางหมั่นไส้อีกคนเป็นอย่างมาก ก่อนเธอนอนสองยังบอกรักเธอ แล้วตอนนี้กลับมาเย็นชาซะงั้น สุชาติเงียบไปเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง สองจึงใช้โอกาสนี้พูดตัดบท

     "เอาเป็นว่าตามนี้ละกันนะคะคุณสุชาติ ต้องขอโทษด้วยที่สองต้องขอตัววางสาย พอดีสองมีสายด่วนเข้ามาน่ะค่ะ" พูดจบก็เปิดเสียงริงโทนมือถือให้ดังขึ้น ที่จริงแล้วนงคราญโทรเข้าเครื่องเขาไม่หยุดตั้งแต่ที่สองสะดุ้งตื่น แต่สองเลือกที่จะปิดเสียงมือถือตัวเอง เพื่อจัดการปัญหาทางฝั่งของกวางให้เรียบร้อยเสียก่อน

     "อะอ่า ครับๆ อย่างนั้นผมฝากยัยกวางด้วยนะครับ" สุชาติวางสายไปด้วยความเกรงใจที่รบกวนเวลางานของอีกคน แต่ก็ยังงงๆ ว่าทำไมสองกับกวางถึงร่วมใจกันบ่ายเบี่ยงไม่ให้เขาไปรับลูกสาวกลับบ้าน

     "ลื่นเชียวนะ" กวางพูดขึ้นเมื่อเช็กดูแล้วว่าสายจากบิดาได้ถูกตัดเป็นที่เรียบร้อย สองเพียงยักไหล่แล้วกดรับโทรศัพท์ของตัวเองที่แผดเสียงร้องไม่หยุด

     "สอง!!!!!!!!!!!!!!!!!! " สองเอามืออุดหูแทบไม่ทัน ดีว่าเขาแขนยาว เลยยังพอยืดมือถือออกห่างใบหูเพื่อบั่นทอนเสียงแม่ยามโกรธไปได้บ้าง

     "ว่าไงคะแม่" จากสองผู้เย็นชากลายร่างเป็นเด็กน้อยสองผู้กลัวแม่ไปในบัดดล

     "โทรไปตั้งนานทำไมไม่รับ" นงคราญถามลูกสาวตัวดีด้วยความร้อนใจ เมื่อเธอได้รับสายตรงจากบ้านใหญ่ถึงเรื่องที่สองไปทำมา

     "ติดสายอยู่ค่ะ" สองตอบไปเสียงอ่อย นงคราญตอนโกรธน่ากลัวที่สุด

     "สายใคร...ไม่เป็นไร พักเรื่องนั้นไว้ก่อน เอาเรื่องที่แม่โทรหาเราก่อน สองไปก่อนเรื่องอะไรไว้" นงคราญที่กลัวจะหลุดประเด็นให้ลูกสาวได้หาช่องบ่ายเบี่ยง เธอเลยปัดเรื่องเฉพาะหน้าทิ้งไป เพื่อถามเข้าประเด็นที่ต้องการโทรมาแต่แรก

     "สองทำอะไรคะแม่" สองพยายามคิดหาทางเปลี่ยนเรื่อง ร่างสูงกำลังจะลุกไปคุยกับแม่ที่อื่นก็เจอมือเล็กตะปบเข้าให้ สายตาที่ส่งมาบอกชัดว่า 'คุยมันตรงนี้ กวางจะฟังด้วย' สองจึงทิ้งตัวนั่งลงอีกครั้ง เขาไม่ได้กลัวหญิงสาว หากแค่เกรงใจเฉยๆ

     "ป๊าเราโทรมาบอกแม่ว่าหนึ่งอยู่โรงพยาบาลเพราะมีเรื่องกับสอง" นงคราญพูดชัดตรงจุดเพื่อที่สองจะได้ดิ้นไม่หลุดและเปลี่ยนเรื่องไม่ได้

     "ก็หนึ่งมันทำตัวทุเรศ" สองตอบกลับน้ำเสียงโมโหนิดๆ เมื่อคิดถึงเรื่องที่หนึ่งทำไว้กับกวาง

     "ยังไง" นงคราญถามกลับเสียงเรียบ ถ้าเมื่อไหร่ที่สองร้อน เธอต้องเย็น ไม่งั้นไฟในตัวสองจะยิ่งโหมกระหน่ำเผาไหม้ทุกสิ่งให้วอดวาย

     "มันมายุ่งกับผู้หญิงของสอง มันด่าว่าสองเป็นลูกพ่อทิ้ง สองหยุดไม่เอาเรื่องมันแล้ว มันยังตามมาคิดทำร้ายสองจากข้างหลัง แล้วมันก็.../หยุดๆ พอแล้ว" นงคราญกล่าวห้ามลูกสาวทั้งที่สองยังพูดไม่จบ

     สองกำลังถูกไฟโทสะโหมกระหน่ำ สติสัมปชัญญะของร่างสูงขาดหาย นงคราญไม่อยากคุยกับคนที่ไม่มีสติ เธอจึงเอ่ยขัดลูกสาว สองถึงจะโมโหพี่ชายฝาแฝดแต่ก็หยุดคำพูดไว้ ถึงอย่างไรสองก็ยังเคารพและเชื่อฟังแม่อยู่เสมอ

     "สองรู้ใช่ไหมว่าแม่ไม่ชอบคุยกับคนอารมณ์ร้อนและไม่มีสติ" นงคราญถามลูกสาวเสียงเรียบ ดั่งสายน้ำเย็นที่ไหลเอื่อยๆ ดับความร้อนในตัวคนที่อยู่ปลายสาย

     "ค่ะแม่ สองรู้" ร่างสูงตอบแม่เสียงอ่อย

     "เพราะฉะนั้นคืนนี้ไปนอนสงบจิต สงบใจตัวเอง แล้วเรียบเรียงคำอธิบายไว้ พรุ่งนี้แม่จะไปเอาคำตอบ" นงคราญพูดจบก็ตัดสายทันที เธอไม่รอให้สองได้โต้แย้ง ร่างสูงฮึดฮัดเล็กน้อยกับการตัดจบของมารดา แต่ไม่ได้บ่นอะไรออกมา

     นงคราญถอนหายใจใส่โทรศัพท์ เธอไม่ได้อยากตัดสายลูกสาว แต่ว่านี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้สองปฏิเสธเธอไม่ได้ เห็นท่าพรุ่งนี้คงเป็นวันที่หนักระหว่างเธอและลูกสาวเสียแล้ว

     "สองเป็นไรไหม" กวางถามเสียงกล้าๆ กลัวๆ 'ก็เวลาสองอารมณ์ร้อนมันน่ากลัวนี่นา'

     "ไม่ เราโอเค" สองตอบเสียงเครียด แม่เขาต้องรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วแน่นอน ทุกเรื่องในที่นี้คือรวมเรื่องหญิงสาวหน้าหวานตรงหน้าไปด้วย ไม่งั้นแม่โทรมาไล่บี้กับเขาขนาดนี้

     "อืม" กวางตอบรับเสียงอ่อน หญิงสาวนั่งนิ่งเมื่อยังไม่รู้ว่าควรจะวางตัวอย่างไร

     "หิวไหม ยังไม่ได้กินไรเลยนี่ตั้งแต่บ่าย" สองหันไปถามร่างบางเมื่อสติกลับมา

     โครก เสียงท้องร้องคือคำตอบชั้นดี กวางยกมือกุมท้องแล้วยิ้มเขินๆ ไปให้คนถาม

     "ในห้องมีแต่บะหมี่ห่อกับไข่ กินได้ใช้ไหม" สองถาม กวางพยักหน้ารับ วินาทีนี้อะไรก็ได้ทั้งนั้นสำหรับเธอ

     "งั้นรอแป๊บนะ หรือจะออกไปนั่งด้วยกันข้างนอกเลย" สองถามเสียงอ่อนลงเมื่ออารมณ์ภายในเริ่มกลับมาเป็นปกติ

     "ออกไปรอที่โต๊ะกินข้าวนั่นแหละ" กวางตอบแล้วลุกเดินออกจากโซนห้องนอน

     10 นาทีผ่านไป…

     บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปพร้อมไข่ชามละฟองถูกตั้งอยู่ตรงหน้าสองและกวาง ทั้งคู่ลงมือจัดการอาหารตรงหน้าด้วยความหิวโหย

     "ซู๊ดดดดด อ่า...อร่อยจัง" กวางร้องออกมาดังๆ หลังจากกินคำแรกเข้าปาก เรียกรอยยิ้มเต็มใบหน้าจากสอง กวางที่เห็นถึงกลับใจเต้นผิดจังหวะ 'น่ารักจัง'

     "อะแคกๆ " กวางสำลักอาหารที่กินเข้าไป สองยื่นทิชชูมาให้ "อ่ะนี่ เลอะหมดแล้ว มา สองเช็ดให้" ทั้งน้ำเสียงและการกระทำทำให้กวางรู้สึกใจละลาย 'ไม่ได้ๆ ยัยกวาง นั่นคู่นอนเธอนะ แค่คู่นอน ห้ามคิดลึกซึ้ง'

     "ออกหมดแล้วมั้งสอง" กวางบอกเมื่อสองยังคงเช็ดปากให้เธอไม่หยุด หญิงสาวรู้สึกประหม่า

     "แต่ความรักที่สองมีให้กวางมันไม่มีวันหมดนะ" สองพูดแล้วยิ้มน่ารักใส่

     "ถ้าไม่คิดจริงจัง อย่าพูดคำนั้นออกมาสอง" กวางพูดน้ำเสียงเครียดสีหน้าจริงจัง สองหุบยิ้มกลับมาหน้านิ่งเหมือนปกติ

     "ทำไมกวางถึงคิดว่าสองไม่จริงจัง สองจริงจังนะ สองคิดมาดีแล้วสองถึงพูด" จากบรรยากาศผ่อนคลายหวานๆ เมื่อครู่กลับกลายเป็นตึงเครียด

"แต่ตอนแรกสองบอกว่าจะเป็นแค่คู่นอนกับกวาง จำได้ไหม" กวางถามย้อนไปถึงครั้งแรกที่ทั้งคู่เผลอไผลปล่อยตัวให้กัน

     "นั่นมันนานมาแล้วนะกวาง" สองตอบกลับ

     "แล้วจะให้กวางเชื่อใจสองได้ยังไง ในเมื่อที่ผ่านมา สองก็ยังควงคนไปทั่ว แล้วไหนจะเรื่องเมื่อคืนที่สองทะเลาะกับฝาแฝด จะให้กวางมั่นใจได้ไง ว่าที่สองมาบอกรักกวาง มาบอกชอบกวาง สองไม่ได้ทำไปเพราะต้องการเอาชนะ" กวางระเบิดเสียงออกมา ถามว่าเธอหวั่นไหวไปกับอีกคนไหม บอกเลยว่ามาก แต่เรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมาและพึ่งได้รับรู้ มันเป็นตัวฉุดรั้งเธอไว้ไม่ให้เผลอใจไปกับคนตรงหน้าโดยง่าย นี่ยังไม่นับรวมเรื่องความเจ้าชู้ที่นงคราญเล่าให้เธอฟังเมื่อครั้งไปบ้านอีกคน เธอเชื่อว่าเรื่องพึ่งพายามลำบากเธอเชื่อใจสองได้ แต่เรื่องไว้ใจให้คบเป็นแฟน ไม่ว่ามองไปทางไหน หญิงสาวก็ไม่เห็นอะไรที่น่าไว้ใจเลย

     "เฮ้อ..." สองถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาลุกจากเก้าอี้แล้วเดินมานั่งคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาว ร่างสูงรวบมือหญิงสาวที่วางบนหน้าตักมากุมไว้

     "สองรู้ว่าอดีตของสองไม่ได้สวยงามเหมือนใคร พวกเราอาจจะเริ่มกันไม่ได้สวยงามเหมือนอย่างที่กวางต้องการ แต่ตั้งแต่สองมีกวาง สองไม่เคยนอนกับใครอีกเลย กวางคิดว่าร่างกายสองที่มีรอยรักจากกวางขนาดนั้น จะยังมีใครอยากมีอะไรกับสองอีกหรือ ในเมื่อเจ้าที่ลงของไว้แรง" สองเอ่ยแซวคนตัวเล็กที่ตอนนี้สูงกว่าเขาเพราะนั่งบนเก้าอี้ แต่แล้วสองก็รู้ตัวว่าเล่นมุกผิดเวลาเมื่อเจอสายตาเย็นชามองกลับมา

     "กวางบอกสองได้ไหม สองต้องทำยังไงกวางถึงจะเชื่อว่าสองรักกวางจากใจจริง สองพร้อมทำทุกอย่างนะ เพื่อกวาง เพื่อที่เราจะได้รักกัน" สองบอกอีกคนอย่างหมดรูป เขายอมแล้วกับคนคนนี้ ร่างสูงเพียงแค่คิดว่าอีกคนจะไม่ยอมรับรักและจากไป ว่าหลังจากนี้จะต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีคนหน้าหวาน สองก็ไม่อยากหายใจเสียแล้ว

     "กวางไม่รู้สอง อยู่ๆ สองก็มาขอกวางเป็นแฟนหลังจากมีเรื่อง..." กวางหยุดพูดและมองเข้าไปในนัยน์ตาอีกฝ่าย ใจเธออ่อน มันยอมให้อีกคนไปแล้วเสียเกินครึ่ง แต่อีกกว่าครึ่งที่เหลือมันบอกเธอว่าเธอไม่ควรก้าวต่อไป

     "กวางอยากรู้อะไร อยากให้สองอธิบายเรื่องไหน สองบอกได้ทุกอย่างเลยนะ ถ้าเผื่อกวางไม่รู้ สองไม่เคยคุกเข่าขอความรักจากใครแบบนี้" ตลอดชีวิตที่ผ่านมา สองหยิ่งในศักดิ์ศรีมาตลอด แต่ไม่รู้เพราะอะไร กับผู้หญิงคนนี้เขายอมเอาศักดิ์ศรีวางไว้ และเอาหัวใจตัวเองออกมาเพื่อแลกความรัก

     กวางคิดตามที่อีกคนพูดแล้วเห็นว่าจริงตามนั้น เพราะขนาดพ่อเธออาวุโสกว่าร่างสูง เขายังไม่ยอมลงให้ แต่กับเธอ เขายอมคุกเข่าขอความรัก หญิงสาวลองถามใจตัวเอง เธอก็ค้นพบว่าหลงรักสองไปเสียแล้วเกือบหมดใจ แต่เพราะประวัติอีกคนไม่โปร่งใส เธอจึงต้องการเวลาอีกสักนิดเพื่อดูความประพฤติของสอง

     "กวางจะพิจารณาเรื่องของเรา ถ้าสองผ่านโปร" คือคำตอบที่กวางให้สอง

     "หมายความว่าไง" สองงง 'ผ่านโปรอะไร เขาไม่ได้สมัครทำงานเสียหน่อย นี่สมัครเป็นแฟนนะ'

     "สองต้องจีบกวางก่อน และระหว่างนี้ กวางจะดูความประพฤติของสอง ถ้ากวางเห็นว่ามันออกนอกลู่นอกลอยเมื่อไหร่ สองก็สอบตกโปรเมื่อนั้น" กวางลอยหน้าลอยตาพูดอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

     แต่สองว่าความสัมพันธ์เราไปไกลเกินนั้นแล้วนะ" สองประท้วง 'อะไรกัน เขากับเธอรู้จักกันดีแทบทุกสัดส่วน แล้วทำไมยังต้องตามจีบใหม่อีก'

     "อะ อะ อะ" กวางเอานิ้วแตะไปที่ปากอีกฝ่าย "สองจะขอกวางเป็นแฟนทั้งที่ สองไม่คิดจะจีบกวางเลยเหรอ" ยิ่งเห็นหน้าลนลานของสอง เธอก็ยิ่งมีความสุข 'เวลานายนี่ไม่ทำหน้านิ่งเย็นชา มันน่ารักน่าแกล้งชะมัด แบบนี้ต้องแกล้งบ่อยๆ เสียแล้ว'

     "แล้วที่ผ่านมาล่ะ" สองถามเสียงอ่อน 'ที่ผ่านมาเกือบสองปีของเขาหายไปไหน'

     "นั่นมันคบกันในฐานะคู่นอนไง" กวางตอบหน้าตาย ยิ่งทำให้อีกคนร้อนรน และในที่สุดสองก็ทนไม่ไหว ลุกขึ้นตบโต๊ะฉากใหญ่

     "อะไรนะกวาง ที่สองบอกว่าจะเป็นแค่คู่นอน เพราะกวางนะ ตอนนั้นกวางดูไม่โอเค สองเลยบอกออกไปแบบนั้น" สองตะโกนเสียงดัง เขาอยากจีบ อยากคบอีกคนมานาน หากแต่ติดแค่ที่หญิงสาวดูไม่อยากจริงจัง ร่างสูงจึงยังประวิงเวลาเรื่อยมา 'เขาผิดตรงไหน'

     กวางได้ยินสิ่งที่สองสารภาพแล้วหัวใจพองโต เธออยากจะตอบตกลงคบสองไปให้รู้แล้วรู้รอด 'ถ้าตอบตกลงง่ายไป มันก็ดูง่ายไม่มีค่าสินะ ยังไงก็ต้องเล่นตัวเสียหน่อย'

     "ช่วยไม่ได้นะสอง สองเป็นคนบอกกวางเอง" หญิงสาวตอบกลับหน้านิ่งทั้งที่ใจจริงนั้นเบิกบาน

     "แล้วสองต้องทำไง" สองถามเสียงอ่อนเมื่อเห็นท่าว่ายังไงก็เถียงไม่ชนะอีกคน

     "ไม่ต้องทำอะไร ก็แค่จีบกวางให้ติดไงคะ" กวางยิ้มหน้าทะเล้นให้อีกคน สองเห็นแล้วหมั่นไส้กำลังจะเอื้อมมือไปหยิกแก้ม แต่กวางถอยหนีและยกมือขึ้นห้ามเสียก่อน

     "กฎข้อแรกของการจีบกวาง ห้ามโดนตัวกวางจนกว่าจะจีบติด" หญิงสาวเริ่มบอกข้อแม้ของตัวเอง

     "ห๊ะ ว่าไงนะ" สองร้องเสียงหลง 'นี่มันบ้าอะไรกัน ก็ของมันเคยๆ มาตั้งเป็นปี แล้วนี่อยู่ๆ มาให้หักดิบ มันใช่เหรอ แม่คุณ! '

     "แน่ใจกับกฎข้อนี้หรือกวาง กวางจะทนได้เหรอ" สองขยับเข้าไปกระซิบเสียงกระเส่าข้างหูคนตัวเล็ก กวางยิ้มเจ้าเล่ห์กลับ 'สองรู้จักเขี้ยวเล็บของเธอน้อยไปเสียแล้ว'

     "กวางสิต้องถามสอง ว่าสองจะทนได้เหรอ เพราะกวางโดนสองได้ แต่สองห้ามโดนกวาง" มือเล็กคล้องคอคนตัวสูงก่อนจะโน้มหน้าอีกคน     ลงมาหอมแก้ม

     สองยกมือเตรียมจับกวางอุ้มหญิงสาวไปจัดการต่อบนเตียง หากร่างสูงต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงหวานขัดขึ้นมา

     "หยุดนะสอง อย่าลืมสิโดนตัวกวาง เกมโอเวอร์เลยนะ" พูดพร้อมส่งสายตายั่วยวนไปให้

     "แบบนี้มันขี้โกงกันชัดๆ " สองบ่นเมื่อโดนอีกคนตั้งกฎเอาเปรียบ

     "ช่วยไม่ได้นะสอง สองบอกเองว่าพร้อมทำทุกอย่าง" กวางพูดด้วยท่าทางลอยหน้าลอยตา ร่างสูงรู้สึกเข่นเขี้ยวอีกคนในใจเมื่อหญิงสาวเอาคำพูดเขากลับมามัดตัวเขาเอง ไม่มีความยุติธรรมเสียเลย กวางโดนตัวเขาได้ แต่เขาห้ามโดนอีกคน 'ฆ่ากันเลยเถอะ' แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อเขาพูดไปแล้ว เขาต้องทำให้ได้ 'รอก่อนนะกวาง จีบติดเมื่อไหร่ จะเอาคืนทบต้นทบดอกให้คุ้มเลยคอยดู'

     "ได้กวาง สองจะทำให้กวางเห็น แต่ระวังนะว่า กวางจะหลงรักสองจนร้องขอยกเลิกกฎเสียเอง" สองตอบกลับ

     "จะคอยดูนะคะ อ้อ กวางมีกฎอีกสองข้อนะคือ สองต้องตามใจกวาง ห้ามขัดใจกวาง ห้ามเถียงด้วย" กวางพูดเมื่อสองทำท่าจะขยับปาก "และข้อสุดท้าย กลับไปท่องสองข้อก่อนหน้านี้ให้ขึ้นใจค่ะ"






สองไม่ได้กลัวนะคะ แค่เกรงใจเฉยๆ (คิคิ)

หลังจากนี้จะค่อยๆ เข้มข้นขึ้นแล้วนะคะ ใครที่เคยรู้สึกหมั่นไส้อาการรักนะแต่ไม่แสดงออกของสองและกวาง รออ่านได้เลย เย่!





  








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น