One Night Stand เป็นแฟนฉันเถอะ Yuri 20+

ตอนที่ 12 : อดีตของสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    25 ต.ค. 62

     สองซบหน้าร้องไห้กับกวางเกือบสิบนาทีน้ำตาจึงหยุดไหล มือเล็กคอยลูบปลอบคนตัวสูงไม่หยุดมือ แม้ไม่มีคำพูดใด แต่การกระทำก็อบอุ่นไปถึงใจ สองคิดทบทวนคำพูดที่สามทิ้งท้ายไว้ก่อนจาก

     "พี่สองควรบอกกวางได้แล้วนะว่าพี่คิดยังไงกับเธอ ก่อนที่มันจะสายเกินไป เพราะตอนนี้เฮียหนึ่งรู้เรื่องพี่กับกวางแล้ว ผมว่าถ้าพี่ไม่ทำเรื่องระหว่างพี่กับกวางให้ชัดเจน พี่อาจจะเสียเธอไป..."

     สองเงยหน้ามองใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มอ่อนโยนปลอบเขา 'ถ้าเขาบอกความในใจให้รู้ กวางจะตอบกลับมาแบบไหน กวางจะรับรักเขาไหม แล้วถ้ากวางรับไม่ได้และเลือกที่จะตีตัวออกห่าง เขาจะอยู่อย่างไร' ความคิดแง่ลบตีกันไปมาในหัว เหมือนคนพายเรือวนอยู่กับที่ หาทางออกไม่เจอ

     "สองไม่ต้องพูดอะไรก็ได้นะ เราเข้าใจ" กวางเอ่ยบอกเสียงนุ่มนวล เธอเข้าใจว่าเธอกับอีกคนอยู่ในสถานะอะไร แม้จะรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ใจ แต่ก็เข้าใจดีว่าอีกคนคงไม่อยากเอาเรื่องส่วนตัวมาบอกกับคนที่เป็นแค่คู่นอน

     สองมองลึกเข้าไปในตาของอีกฝ่าย มันบ่งบอกว่ากวางเข้าใจเขาจริงๆ อย่างปากพูด ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างคนที่ต้องการเรียกความกล้า และเมื่อถอนหายใจออกมาก็ปรากฏรอยยิ้มที่มุมปาก สองตัดสินใจแล้ว

     "กวางอยากรู้เรื่องของเราไหม" สองถามอีกคนเสียงนุ่มนวลปนเศร้า หญิงสาวไม่ตอบ เธอเพียงยิ้มน้อยๆ แล้วพยักหน้า แต่เมื่อเห็นแววตาไหววูบจากคนที่เย็นชาเป็นนิสัย เสียงหวานจึงถูกเปล่งออกมา "ถ้าสองอยากเล่า"

     สองยิ้มเศร้า ร่างสูงล้มตัวลงนอนหนุนตักคนที่นั่งอยู่บนโซฟา มือเรียวยกมือเล็กขึ้นมาลูบหน้า แล้วกุมมืออีกคนแนบแก้มไว้อย่างนั้นก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องของตนเอง

     "กวางจำได้ไหม ที่สองเคยบอกว่า สองอยู่กับแม่แค่สองคน" ร่างสูงเกริ่นถามปูทาง

     "จำได้สิ" กวางตอบ เธอจำได้ วันที่เธอรอพี่ชายมารับและพี่เธอไม่มาเพราะติดสาว เมื่อเธอบอกว่าสองเป็นเหมือนพี่เธอ สองจึงบอกว่าเขาอยู่กับแม่แค่สองคน

     "สองอยู่กับแม่แค่สองคนจริงๆ อย่างที่บอกกวางนั่นแหละ แต่นั่นเพราะแม่เลือกที่จะพาสองออกมาอยู่กันเองสองคนแม่ลูก" สองเอ่ยแววตาเศร้า

     "ทำไมล่ะ เราถามได้ไหม" กวางที่กำลังลูบหัวบนตักเอ่ยถาม สองอมยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

     "สองไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงดี เรื่องมันมีทั้งก่อนที่สองเกิดและตอนที่สองเกิดมาแล้ว" ร่างสูงลังเลไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหนก่อน

     "เอาที่สองอยากเล่า อยากระบาย สองอยากบอกกวางแค่ไหน กวางก็จะรู้แค่นั้น...ดีไหม" กวางเอ่ยปลอบเสียงอ่อน เพราะตอนนี้สองไม่ต่างจากเด็กหลงทางที่ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไร เขาในตอนนี้ไม่ได้ดูอ่อนแอในสายตากวาง แต่มันกลับยิ่งทำให้กวางรู้สึกว่าเขาน่ารัก และเขาก็เป็นคนคนหนึ่งที่มีหัวใจ ไม่ได้เย็นชากับทุกเรื่องเหมือนตลอดมาที่พบเจอ

     "งั้นต้องเริ่มจากว่า พ่อแม่สองแต่งงานกันได้ยังไงสินะ" สองที่ตัดสินใจได้ในที่สุด เขาสูดลมหายใจเข้าออกแรงๆ สองสามครั้งจึงเริ่มเล่าเรื่อง

     "ที่จริงป๊าไม่ได้รักแม่" กวางมีท่าทีแปลกใจเล็กน้อยแต่ไม่ได้เอ่ยขัดอะไรสองจึงเล่าต่อ

     "ป๊ารักอยู่กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เธอเป็นสาวชาวบ้าน เรียบร้อย หน้าตาธรรมดา ที่บ้านเธอไม่ได้ร่ำรวยอะไร การเรียนก็ไม่ได้สูงเพราะที่บ้านอัตคัด เธอเรียนจบ ป.4 ก็ต้องออกมาช่วยแม่ทำมาหากิน ด้วยว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นต้องหาบของมาขายผ่านหน้าบ้านทุกวัน ป๊าก็ซื้อตลอด ทำให้พอนานวันเข้า จากหยอกเย้าล้อเล่น ก็กลายมาเป็นความรัก" สองหยุดเล่าชั่วครู่เมื่อคิดถึงเรื่องที่แม่เขาเคยเล่าให้ฟัง

     "เล่าต่อสิสอง" กวางเร่งโดยไม่รู้ตัว สองหยุดกลางคันแบบนี้ มันไม่ต่างจากดูหนังแล้วเน็ตกระตุก

     "อืม ป๊ารักเธอจริงหวังร่วมหอลงโรง ป๊าพาผู้หญิงคนนั้นเข้าบ้าน อากงอาม่าพอเห็นว่าเธอเป็นเพียงเด็กคนไทยลูกสาวชาวบ้านที่หาบของขายผ่านหน้าบ้านทุกวันก็ไล่ตะเพิด ไม่ยอมรับในตัวเธอ เพราะต้องการสะใภ้เป็นคนจีนเท่านั้น ป๊าไม่ยอมแพ้ พยายามตื๊ออยู่นาน สุดท้ายอากงอาม่าทนไม่ไหว เลยจัดการหาคู่หมั้นคู่หมายมาให้ป๊า ป๊าไม่ยอมแต่งงานด้วยกับคนที่ผู้ใหญ่จัดหาให้ เลยหนีออกจากบ้าน คิดไปเริ่มใหม่กับหญิงสาวคนรัก แต่พอไปได้เพียงเดือนเดียว ป๊าก็ต้องกลับบ้าน เพราะได้ข่าวอาเหล่าม่าล้มป่วยเนื่องจากตรอมใจที่หลานชายคนโตหนีออกจากบ้าน ป๊าไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นหลานอกตัญญูทำให้อาเหล่าม่าตาย จึงกลับมาบ้าน งานแต่งถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โตไม่นานหลังจากนั้น เจ้าสาวในวันนั้นก็คือแม่ของสอง" สองเล่ามาถึงตรงนี้ก็พักดูปฏิกิริยาจากกวาง

     "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง มันน่าเศร้ามาเลยนะสอง" กวางยกมือขึ้นปิดปาก แล้วย้อนคิดไปถึงภาพใบหน้าหวานหมดจดของนงคราญ ผู้หญิงที่ดูอบอุ่นคนนั้นผ่านเรื่องทำร้ายจิตใจอย่างนี้มาจริงหรือ เธอต้องทำยังไงถึงยังสามารถยืนหยัดได้อย่างทุกวันนี้

     "ใช่ มันน่าเศร้า น่าเศร้าที่แม่ของสองเลือกทางเดินชีวิตเองไม่ได้ ครอบครัวฝั่งป๊าของสองเป็นครอบครัวจีนใหญ่ อากงสร้างตัวจนมีเงินหมุนเวียนในธุรกิจเป็นหลักล้านตั้งแต่ป๊ายังเป็นหนุ่ม ฝั่งแม่ของสองก็เป็นครอบครัวจีนที่ทำการค้ากับครอบครัวป๊า แต่แม่สองเป็นลูกครึ่งไทย     จีนนะ ไม่ได้จีนแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์แบบที่อากงอยากได้ แต่อากงอาม่าก็ยังยอมรับได้ เพราะที่บ้านมีฐานะและรู้จักกัน ส่วนงานแต่งที่ถูกจัดขึ้นก็เพื่อขัดไม่ให้ลูกชายคนโตหนีไปอยู่กับหญิงไทย และก็เพื่อการทำการค้าด้วย คนที่เห็นแต่ผลประโยชน์อย่างนั้น ชอบอยู่แล้ว ได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง" สองพูดน้ำเสียงเคียดแค้นในท้ายประโยค กวางไม่พูดอะไรเพียงแค่นำมือตบบ่าให้กำลังใจ สองจึงเล่าต่อ

     "ป๊ากับแม่สองอยู่กันด้วยความเข้าใจ ป๊าบอกแม่ตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานว่า ป๊ารักอยู่กับผู้หญิงอีกคนและไม่คิดจะเลิกรัก แม้ต้องแต่งงานกับแม่ แม่ข้าใจและบอกป๊าว่าถ้ารักคนนั้นก็ไม่เป็นไร ขอแค่ให้ป๊าให้เกียรติตนเวลาออกงานคู่กัน โดยห้ามไม่ให้ป๊าคบผู้หญิงคนนั้นออกหน้า ห้ามป๊าทำรุ่มร่ามกับแม่เมื่ออยู่กันสองต่อสอง และห้ามป๊ามีลูกกับผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด แม่ก็จะไม่ทำให้เรื่องรักต้องห้ามของป๊าเป็นเรื่องใหญ่ ป๊าตอบตกลงทันทีเพราะป๊าขอแค่ได้มีความสุขกับคนที่ป๊ารัก ป๊าพร้อมทำทุกอย่าง เรื่องราวมันก็ดำเนินไปด้วยดีมาตลอด ป๊าให้เกียรติแม่เป็นภรรยาที่ถูกต้อง โดยเวลาออกงานก็ทำหน้าที่สามีที่ดี และแม่ก็ให้เกียรติป๊าโดยการไม่ไปก้าวก่ายกับชีวิตรักของป๊า ป๊าไปไปมามาสองบ้านอยู่ตลอดโดยที่อากงอาม่าก็รู้แต่แกล้งเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ เพราะเมียแต่งอย่างแม่ไม่พูดอะไร จวบจนเข้าปีที่ 5 ของการแต่งงาน อากงอาม่าเร่งรัดให้ทั้งสองมีทายาทสืบสกุล ไม่งั้นก็จะหาเมียแต่งคนใหม่ให้ป๊า เพราะคิดว่าแม่มีปัญหาไม่สามารถผลิตทายาทได้ ง่ายดีเนอะ พอไม่ต้องการก็เขี่ยทิ้ง..." สองหยุดเช็ดน้ำตาที่รื้อขึ้นมายังขอบตา เรื่องเกี่ยวกับแม่เป็นเรื่องละเอียดอ่อนที่เขาหวั่นไหวง่ายเสมอ

     "ป๊าปรึกษาเครียดกับแม่เพราะกลัวว่าหากแต่งเมียใหม่ ผู้หญิงคนนั้นอาจจะไม่ยอมเหมือนแม่ สุดท้ายทั้งคู่ตกลงกันไปทำเด็กหลอดแก้ว ตอนนั้นมันเป็นเรื่องใหม่มากเลยนะ แต่นั่นแหละ แม่ไม่ยอมมีอะไรกับป๊า เรื่องมันก็เลยจบแบบนี้ ตอนไปทำแม่เล่าว่า ป๊าบอกหมอว่าขอลูกชาย แต่แม่คิดว่านี้คงเป็นโอกาสเดียวที่จะได้ตั้งท้อง เพราะถ้ามีลูกชายออกมาป๊าคงหมดแรงบีบคั้นจากที่บ้าน แม่เลยแอบบอกหมอว่าของลูกสาวด้วย เพราะแม่อยากมีลูกสาว โดยแม่จะท้องเด็กแฝด ตอนแรกหมอก็ห้ามนะ เพราะท้องแฝดมันอันตราย สุดท้ายในเมื่อเจ้าตัวยืนยันว่าต้องการ หมอก็ทำให้ พอวันที่ผลออกมาว่าลูกติด แม่ดีใจมาเลย และเมื่อรู้ว่าไข่ติดทั้งสองใบ แม่ยิ่งดีใจ แม่บอกว่าก่อนหน้านี้มันหลุดมาแล้วถึงสองครั้ง

     พออากงรู้ว่าแม่ตั้งท้องก็ดีใจ ยิ่งเมื่อรู้ว่าเป็นเด็กแฝดยิ่งดีใจ หมอที่กำลังแจ้งเพศของแฝดในครรภ์ว่ามีสองเพศ แต่แค่บอกว่าเป็นเพศชายคนแรกเท่านั้นแหละ อากงก็ดีใจจนไม่ฟังอะไรต่อแล้ว แม้ว่าหลังจากนั้นป๊าจะไปบอกว่าแฝดสองคนมันคนละเพศ แต่อากงก็แย้งว่า มันต้องเพศเดียวกันสิ แฝดที่ไหนมีสองเพศ อากงได้คิดชื่อมาให้เสร็จสรรพ คือหนึ่งนภกับสองสมุทร อากงบอกว่าประเทศไทยมีหนึ่งฟ้าสองทะเล ให้คนหนึ่งคุมฟ้าอีกคนคุมทะเล ทั้งคู่จะได้ช่วยกันดูแลกิจการ คนพี่เกิดก่อนให้ชื่อหนึ่งนภเพื่อจะได้เป็นหนึ่งในท้องฟ้า คนน้องออกที่หลังให้ชื่อสองสมุทรเพื่อที่จะคุมทะเลทั้งสองด้าน"

     "โห...อากงสองช่างคิดเนอะ" กวางพูดเพ้อๆ สองหัวเราะเบาๆ ส่ายหน้าไปมา

     "ใช่ อากงช่างคิด แล้วความจริงก็ปรากฏวันคลอดสองกับหนึ่ง เพราะเป็นท้องแฝดหมอจึงผ่าคลอด แม่เล่าว่าป๊าแอบไปกระซิบกับหมอว่า ไม่ว่ายังไงก็ให้ทำคลอดลูกชายก่อน ไอ้หนึ่งมันก็เลยได้เป็นพี่ของสอง หลานชายคนโตของตระกูล ตั่วซุงของบ้าน" สองทำน้ำเสียงเยาะหยันเมื่อกล่าวถึงแฝดคนพี่

     "อากงเสียใจตอนที่รู้ว่าได้หลานเป็นชายหญิงแทนที่จะเป็นชายล้วน เอาแต่บ่นว่ามีหลานสาวเหมือนมีกระโถนขี้หน้าบ้าน และหาของดีๆ มาให้แต่หลานชาย หนึ่งได้ทอง 10 บาทเป็นของรับขวัญแรกเกิด ส่วนสองได้แค่สลึงเดียว หึหึ เห็นไหมว่าอากงลำเอียงแค่ไหน" สองหันไปถามกวางอย่างไม่ต้องการคำตอบ แล้วเล่าต่อ "แม่ก็ไม่ว่าอะไรถึงความลำเอียงนี้ แม่เลี้ยงลูกทั้งสองคนด้วยความรักความเอ็นดูมาตลอด เลี้ยงให้พวกเราพี่น้องรักกันไม่ทะเลาะกัน ป๊าก็รักพวกเราเท่ากัน เพราะพวกเราคือเลือดเนื้อเชื้อไขของป๊า สองจำได้ ป๊าบอกไม่ว่าป๊าจะรักผู้หญิงคนไหน แต่ลูกทั้งสองคือแก้วตาดวงใจของป๊าเสมอ แต่ป๊าน่าชื่นชมเรื่องรักเดียวใจเดียวนะ เพราะถึงจะมีลูกด้วยกันแล้ว ป๊าก็ไม่ได้รักแม่มากไปกว่าผู้หญิงคนนี้คือแม่ของลูกตน ป๊าก็ยังไปมาหาสู่คนรักของป๊าเสมอจนสองอายุได้ 5 ขวบ ป๊าก็พาผู้หญิงท้องโย้คนหนึ่งเข้ามาใน  บ้าน ซึ่งนั่นก็คือคนรักของป๊า...แม่ของสามภพ"

     "ว่าไงนะ งั้นภพก็..." กวางตกใจ ที่แรกเธอคิดว่าสามภพกับสองเป็นพี่น้องท้องเดียวกันเพราะเห็นว่าสนิทรักใคร่ และหนึ่งเป็นพี่ชายลูกคนละแม่ แต่นี่เรื่องมันกลับตาลปัตร เพราะหนึ่งกับสองเป็นฝาแฝดร่วมท้อง ส่วนสามภพกลับเป็นลูกต่างแม่

     "หึๆ มันน่าตกใจใช่ไหมล่ะ เพราะเรากับหนึ่งน่าจะรักใคร่กัน และร่วมมือรังแกลูกคนที่มาแย่งความรักป๊าไปจากแม่ แต่นั่นเป็นเพราะแม่ของเรายังไงล่ะ ทีแรกเราก็ไม่ชอบแม่เล็กหรอกนะ เราเรียกแม่ของสามว่าแม่เล็ก เพราะป๊ามีเมียสองคน แม่เราถึงมาทีหลัง แต่เป็นเมียแต่งถูกต้องตามกฎหมาย และเป็นคนที่ออกหน้าออกตา ป๊าเลยให้เรียกว่าแม่ใหญ่ ส่วนแม่ของสามแต่งเข้าบ้านมาทีหลัง ป๊าเลยให้เรียกว่าแม่เล็ก" สองขยายความเมื่อเห็นกวางทำหน้างง พอหญิงสาวพยักหน้าเข้าใจเขาจึงเล่าต่อ

     "แม่บอกว่าป๊ารักกับแม่เล็กมาก่อนที่แม่จะแต่งเข้ามา และป๊าก็ไม่เคยหลอกลวงแม่ว่าเขารักใครตั้งแต่แรก นั่นทำให้แม่รู้สึกรักและเคารพในตัวผู้ชายคนนี้ที่ไม่ได้เห็นผู้หญิงเป็นของเล่น แม่จึงยังยอมอยู่ด้วย อีกทั้งตลอดเวลาที่ผ่านมา ป๊าทำตามที่แม่ขอมาโดยตลอด ตอนนี้แม่มีลูกเป็นของตัวเองแล้ว ถ้าป๊าอยากมีลูกกับหญิงคนรักบ้าง แม่จึงไม่ว่าอะไร"

     "ทำไมคุณป้าไม่ยอมให้ป๊าสองมีลูกกับคนรักแต่แรกอะ" กวางถามขึ้นด้วยความสงสัย

     "เพราะแม่ฉลาดไงล่ะ ที่จริงแม่รู้ตั้งแต่ก่อนแต่งแล้วว่าป๊ามีคนรักอยู่แล้ว เพราะแม่โดนป๊าหนีไม่ยอมแต่งงานด้วยมาแล้วรอบหนึ่ง แต่แม่ขัดที่บ้านไม่ได้ จึงต้องยอมแต่งงานเมื่อป๊ากลับมา หลังแต่งกันแล้ว ป๊าบอกความจริงทุกอย่างกับแม่ แม่เลยยื่นข้อเสนอให้ป๊า ส่วนที่ป๊าห้ามมีลูกกับแม่เล็ก แม่ให้เหตุผลว่า เพราะถ้าป๊ามีลูกกับแม่เล็กทั้งๆ ที่แม่ไม่มีลูก ป๊าหรือแม่เล็กอาจเอาเรื่องนี้มาบีบบังคับแม่ได้ หรือถ้าหากป๊ามีลูกกับแม่เล็กก่อนแล้วบังเอิญแม่ท้องขึ้นมา ลูกของแม่ก็มีโอกาสที่จะถูกรังแก เพราะแม่ไม่รู้ว่าแม่เล็กมีนิสัยใจคอเช่นไร ส่วนที่แม่ไม่ยอมมีอะไรกับป๊า เพราะแม่ไม่อยากรู้สึกผิดกับตัวเอง แค่ไปแย่งคนรักเขามาแต่งงานด้วยแม่บอกว่า แม่รู้สึกผิดบาปมากพอแล้ว ซึ่งหลังจากที่ป๊าแต่งแม่เล็กเข้าบ้านแล้วทั้งคู่ได้คุยกัน แม่เล็กบอกว่าเข้าใจและไม่ได้ติดใจอะไรแม่เลย แม่เล็กเข้าใจถึงเรื่องที่แม่ต้องแต่งงานกับป๊า และที่แม่ต้องการให้ป๊าให้เกียรติเวลาออกงาน เพราะแม่ต้องการรักษาชื่อเสียงของวงตระกูลทั้งของตัวป๊าและแม่เอง ไม่ให้ไปเป็นขี้ปากชาวบ้านว่าบ้านนี้เมียหลวงเมียน้อยตบตีแย่งผัว"

     "แม่สองเป็นคนดีจัง...เราอยากเป็นได้อย่างแม่สองบ้าง..." กวางคิดว่าเธออยากเป็นคนใจดี ใจเย็น คิดอะไรรอบคอบได้อย่างนงคราญ

     "เป็นเมียหลวงใจกว้างน่ะหรือ" สองเอ่ยขัดขึ้นเพื่อตัดอารมณ์ไม่ให้บรรยากาศมันเศร้าเกินไป "โอ๊ย!!! "

     "นี่แนะ ๆ ๆ " กวางเอามือบิดหูอีกคนเสียแรงเมื่อเจอประโยคเมียหลวงเข้าไป ไม่มีวันหรอกนะที่เธอจะยอมให้คนของเธอไปมีอีน้อยๆ เดี๋ยวนะ 'แล้วสองนี่เป็นคนของเธอตอนไหน'

     "พอๆ กวางพอ รุนแรงจริงแม่คุณ เบาๆ หน่อย เดี๋ยวหูหลุดกันพอดี"

     "มันน่านัก" กวางพูดด้วยความมันเขี้ยว "หลุดได้ก็ดีสิ จะได้เลิกเจ้าชู้ ไม่ไปมีอีก สอง สาม สี่ ห้าคนหลังจากมีเมีย" สองเด้งตัวขึ้นนั่งเมื่อฟังกวางพูดจบ

     "กวางพูดแบบนี้ แสดงว่ากวางยอมรับว่าเป็นเมียเราแล้วใช่ไหม กวางหึงสองใช่ไหม" สองพูดด้วยความดีใจ ใบหน้าฉีกยิ้มอย่างปิดไม่มิด วันนี้มีหลายเรื่องให้กลุ้มใจ แต่ถ้ากวางยอมรับรักเขา เรื่องอื่นๆ จะกลายเป็นเพียงเรื่องเล็กไปถนัดตา

     "บ้า!! ขี้ตู่!! ใครเขารักนายกัน ฉัน...ฉันแค่พูดตามอย่างที่แม่นายพูดเท่านั้นแหละ" หญิงอยากจะกัดลิ้นที่พันกันตอนนี้เหลือเกิน กวางอ้อมแอ้มตอบเหตุผลที่คิดออก ใบหน้าแดงเบี่ยงไปอีกทาง เพราะตอนที่บิดหูอีกคนมันมาจากความคิดที่ว่าสองไปมีเมียอีกหลายคน แค่เธอคิดก็แค้นแล้ว 'เดี๋ยวนะ เธอจะไปคิดแค้นอีกคนทำไม ในเมื่อเธอเป็นแค่คู่นอน'

     "ไม่จริง สองไม่เชื่อ" สองพยายามไล่ต้อนคนหน้าแดงที่กำลังพยายามหันหน้าหนี

     "ไม่เชื่ออะไร" กวางถามกลับเสียงหลง

     "คิดอย่างที่บอกจริงหรือว่า กวางไม่ได้หึงสอง" สองพูดน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ มือเรียวจับปลายคางอีกคนก่อนออกแรงบังคับให้หันกลับมาเผชิญหน้า

     "จริง! " เสียงคนร่างบางทั้งสูงทั้งหลง มาครบเลยคราวนี้

     "ต้องเสียงสูงขนาดนั้นเลยเหรอ..." สองถามพร้อมค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปหาคนหน้าแดงที่ตอนนี้แม้ถูกบังคับให้หันมาเผชิญหน้าแต่ตายังกลอกไปทางอื่น

     "พอเลยสอง เล่าต่อเลย สองยังเล่าไม่จบนะ" กวางพูดเฉไฉ พยายามไม่มองหน้าหล่อซ่อนหวานที่ใกล้เข้ามา

     "ทำไม ใจสั่นเหรอ" สองถาม อีกเพียงนิด ปากจะประกบปาก สองจงใจเว้นระยะห่างไว้เพียงนิด ความวาบหวามเกิดขึ้นกับคนทั้งสอง กวางเห็นท่าว่าไม่สามารถลุกหนีไปไหนได้ เพราะมือสองกุมหน้ากับไหล่เธออยู่ หญิงสาวจึงพยายามคิดหาทางรอด ตอนนี้เธออยากทำอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ถูกอีกคนไล่บี้เรื่องความรู้สึก

     "ไม่ตอบแบบนี้ แปลว่าใช่สินะ" สองหลับตาโน้มหน้าเพื่อเข้าไปจูบอีกคนที่ยังนั่งนิ่ง ห่างไม่ถึงเซน ปากอิ่มจะได้ลิ้มรสหวานจากปากคนที่ยังสั่น

     "เฮ้ย..." สองร้องเสียงหลง เขาไม่ทันระวังเลยถูกอีกคนกระชากให้กลับไปนอนหนุนตัก และก็ยิ่งตกใจขึ้นไปอีกเมื่อ ใบหน้าหวานก้มลงไปจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผาก ไล่เลียลงมาที่ปลายจมูก ก่อนจะหยุดและจุมพิตแผ่วเบากับริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกเพราะความวาบหวาม

     "เล่าต่อนะคะสอง กวางอยากฟังเรื่องของสองต่อ..." คำออดอ้อนและน้ำเสียงหวานทำให้สองละเมอหลงเคลิ้ม

     "แต่สองอยากพูดเรื่องของเร...อุ๊บ / จุ๊บ" กวางก้มลงไปจุ๊บปิดปากที่กำลังขยับ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มหวาน ริมฝีปากบางขยับเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานปนออดอ้อน

     "เล่าต่อนะคะ...สองสมุทรของกวาง..." สองไม่เคยชอบชื่อจริงของตัวเอง เขาอยากเปลี่ยนมันเป็นร้อยครั้ง ติดแค่แม่ห้ามไว้ แต่บอกได้เลยว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้ยินคนเรียกเขาด้วยชื่อจริงแล้วไม่หงุดหงิดใจ กลับกัน เขาอยากฟังอีกคนเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมา




พอไหวไหมกับบทหวานครั้งแรกของผงถ่าน ^^'' 

เรื่องอดีตของสองยังไม่จบน้า ยังมีต่ออีก ตอนแรกกะจะให้จบในตอนเดียว แต่แต่งไปแต่งมาดันลากยาวซะงั้นเลยแยกตอนดีกว่า เดี๋ยวนักอ่านตาลายเกินไป (คิคิ) วันนี้เลยเอาตอนแรกมาให้อ่านเรียกน้ำย่อยกันไปก่อน เดี๋ยวที่เหลือจะตามมานะ...

ปล. ชื่อสามภพก็มีที่มาน้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น