(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8 : หายตัวไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    28 เม.ย. 63




ม่ายยย!!!! ลัลทริมากรีดร้องในใจ พยายามยันตัววิ่งเข้าไปหายักษ์ตัวนั้นหวังว่าจะช่วยเด็กหญิง


จู่ๆ ควันสีดำมากมายก็ลอยมารวมตัวกัน ก่อตัวเป็นราชสีห์ขนดำขลับตัวใหญ่เท่ายักษ์ กระโจนเข้าใส่เจ้ายักษ์ตัวสีแดง ต่อสู้กัดทึงกันไปมาอยู่ซักพัก แล้วสิงโตขนดำก็ใช้เขี้ยวกัดเข้าที่แขนของยักษ์ใหญ่ 



“ โอ๊ย.... ” เสียงร้องแสดงถึงความเจ็บแปลบดังลั่นห้อง แต่.. ( อย่าพึ่งคิดลึก เดี่ยวจมค่ะ )


“ โอ๊ย.. ” นี่ไม่ใช่เสียงร้องที่เกิดจากอาการหรือความรู้สึกยั่วเย้าอื่นใด แต่มันเป็นเสียงที่เกิดจาก


“ โอ้ยยยยย !! ” ชายผมแดงร้องลั่น “ ปล่อยฉันนะยัยหมาบ้า ”


เด็กสาวผมม่วงเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม ริมฝีปากยังมีเลือดของอีกฝ่ายติดอยู่ นัยตาสีม่วงหม่นจ้องมองคนผมแดงเขม็ง เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเขาจะปล่ำเธอ เขาคร่อมอยู่ตัวเธอ เด็กสาวแสยะยิ้ม แต่ตอนนี้เธอเป็นฝ่ายคร่อมเขาเอาไว้


“ เธอกล้าดียังไงมากัดแขนฉันห่ะ ” เชียรตะคอกใส่คนหน้าสวยตรงหน้า ไม่ตลกเลยที่เขาดันมาโดนคร่อมซะเองแบบนี้ ไม่ตลกเลยจริงๆ 


“ กล้าสิ ทีนายยังกล้าดียังไงจะมาปล้ำฉันห่ะ !! ” มิติกาตะคอกกลับ ใช้กำปั้นเล็กทุบอกคนตรงหน้าแรงๆ “ นายคิดว่าถ้าได้ฉัน แล้วฉันจะตามนาย ฟังคำสั่งนายหน่ะ นายรู้ไว้เลยว่านายคิดผิดมาก.. ”


“ หึ.. ต่อให้นายได้กับฉันซักร้อยครั้งพันครั้ง ฉันก็ไม่ฟังนายอยู่ดี เพราะชีวิตฉันคือของฉัน ฉันฟังแค่ตัวฉันเอง ไม่ว่าใครก็ตาม จะมาสั่งฉันไม่ได้โดยเด็ดขาด จำเอาไว้ไอ้หัวแดง ” มิติกายันตัวลุกออกไปยืนอยู่ข้างเตียง จัดผมเผ้าใส่เข้าที่เข้าทางเหมือนเดิม


ปึก.. “ อะ!! ” ชายหนุ่มลุกจากเตียงขึ้นมาล็อกร่างบางถอยไปติดกับผนังห้อง นัยตาสีแดงประสานสายตาสีม่วงหม่นคู่งามของอีกฝ่ายด้วยอารณ์หลากหลาย


“ ปล่อยฉันนะ ” เด็กสาวใช้สองมือผลักร่างหนาให้ออกห่าง และรีบหันหลังจะก้าวเท้าหนี แต่ถูกอีกฝ่ายสวมกอดจากด้านหลังแน่น


“ เธอพูดเหมือนกับเธอไร้ความรู้สึกอย่างงั้นแหละ ” เชียรก้มกระซิบเบาๆ ข้างหูเด็กสาว “ เธอเป็นแค่คนธรรมดาสาวน้อย เธอสลัดความรู้สึกทั้งหมดออกไปไม่ได้หรอก ”


“ ต่อให้เธอพูดกรอกหูฉันทุกวัน ฉันก็ไม่วันที่จะเชื่อ ว่าเธอจะทำได้อย่างที่เธอพูด ” ชายหนุ่มแสยะยิ้ม “ เธอมันก็แค่เด็กมีปมปัญหา ที่บังเอิญมาถูกเวลาก็เท่านั้น อย่าคิดสำคัญตัวเองไปเป็นอื่น ”


“ วันนี้ฉันจะปล่อยเธอไปก่อน จำเอาไว้ว่า.. เธอเป็นแค่คนที่ไร้ค่า ไม่มีสิทธิ์มาต่อรองกับศาสดาอย่างฉัน โชคดี.. สาวน้อย ” ชายผมแดงปล่อยร่างบางในอ้อมกอดไป มิติกาหันมาแสยะยิ้มตอบเชียร


“ อย่าทะนงตนไปท่านศาสดา เพราะนายเอง ก็เป็นเห็บตัวหนึ่ง ที่เกาะกรึงอยู่บนโลกเช่นกัน ” เด็กสาวพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปจากห้อง


เห็บหรอ... หึ อย่างน้อยๆ ตัวเขาก็ยังดีกว่าหมัดตัวเล็กๆ แบบเธอ



ไม่ใช่แค่เชียรที่มีวิชา แต่มิติกาก็มีไม่ต่าง หลังจากออกจากห้องของชาบหนุ่มพ้นประตู เด็กสาวก็หายตัวมาอยู่ที่ห้องของตนเอง


มิติกาเดินไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังเสื้อราคาแพง รินไวท์องุ่นเลิศรสลงในแก้วแล้วหยิบขึ้นมาดื่ม 


มนุษย์อย่างงั้นหรอ ใช่.. ฉันเป็นมนุษย์คนหนึ่งเหมือนกับคนอื่นๆ ฉันไม่เคยลืม 


เด็กสาวเทไวท์เข้าปากรวดเดียวหมด ก่อนจะดื่มแก้วต่อไป และต่อไปเรื่อยๆ และคงจะดื่มทั้งคืน จนกว่าเธอจะพึงพอใจ


..............

.....



“ การิน ” ลัลทริมาเดินตามเด็กหนุ่มพร้อมทั้งเรียกไปเรื่อยๆ แต่ไม่ว่ายังไงเด็กหนุ่มก็ไม่หันมองเธอซักนิด


“ การินนี่นายเป็นอะไร การิน ” ลัลทริมาพยายามเรียกตาม จนกระทั่งเธอเริ่มปวดเมื่อยแข้งขา เธอจึงหยุดเดินและนั่งพักที่ม้านั่งยาว มองตามแผ่นหลังกว้างของการินจนลับตา


นี่เค้าเป็นอะไรของเค้ากันนะ เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมหัน


เด็กสาวถอนหายใจ ในวันนี้เป็นวันส่งงานแท้ๆ แต่เพื่อนร่วมกลุ่มอย่างมิติกากลับขาดเรียน ทิ้งให้เธอต้องรับโทษจากครูอยู่คนเดียว แต่.. เธอไม่ได้โกรธมิติกา เด็กสาวกำลังเป็นห่วงอีกฝ่าย มีเหตุผลอะไรในวันนี้ที่มิติกาจะไม่มาเรียน การินก็มีท่าทีแปลกๆ ราวกับเป็นคนละคน วันนี้จะมีอะไรแปลกประหลาดกว่านี้อีก


“ ฉันนั่งด้วยคนสิ ลัลทริมา ” เด็กสาวเงยมองเจ้าของเสียงก็หน้าซีดลง เพราะคนตรงหน้าคือเชียร ชายผมแดงแสยะยิ้มเดินไปนั่งลงข้างๆ ลัลทริมาแต่ไม่ใกล้นัก


“ นาย... ”


“ ฉันไม่ได้จะมาทำร้ายเธอหรอก วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์เล่นหน่ะ ” ชายผมแดงตอบเสียงเรียบ “ ฉันก็แค่... ไม่เข้าใจในธรรมชาติของผู้หญิงก็แค่นั้นเอง ”


“ อะไรนะ..!!?? ” ลัลทริมาถามซ้ำตกใจระคนสงสัย


“ วันนี้ยัยตัวแสบมาโรงเรียนรึเปล่า ” ชายหนุ่มถามต่อโดยไม่ได้ตอบอีกฝ่าย เด็กสาวมองหน้าชายผมแดงเขม็ง แม้จะไม่ไว้ใจแต่ท่าทีที่คนข้างๆ กำลังทำอยู่มันเหมือนกับไม่ได้มีเจตนาร้ายจริงๆ


“ ไม่.. ” ลัลทริมาตอบเบาๆ “ ไม่ได้มาตั้งแต่เช้าแล้ว ” 


“ หึ.. ไปอยู่ที่ไหนกันนะ ” เชียรรำพึงกับตัวเองเบาๆ เมื่อเช้าเขาวกกลับมาคิดเรื่องที่เขาว่าเธออย่างลืมตัวเพียงเพราะแค่โมโหที่เธอกล้าทำร้ายเขา แต่เขาดันลืมนึกไปว่าไอ้คำพูดเหล่านั้นมันคงจะแรงมากสำหรับเด็กสาวคนหนึ่ง หากเธอโกรธ หรือไม่ตอนนี้ก็กำลังโกรธ มันจะทำให้เธอระวังไม่เข้าใกล้ และห่างจากเขาออกไปมากขึ้น และนั้นมันคงทำให้งานยากขึ้นเป็นแน่


พอคิดได้แบบนั้นชายหนุ่มจึงไปหาเธอที่โรงแรมที่เขาจำได้ว่าเธอพักอยู่ พอรู้ว่าเธออยู่ห้องไหนเลยหายแวบเข้าไปดู แต่พอไปถึงห้องเขากลับไม่เจอใคร มีแต่ของสองสามสิ่งที่ทำให้เขารู้ว่าเป็นห้องของเธอ


จึงลองไปหาในที่ต่างๆ ที่คิดว่าเธอจะไป ตั้งแต่ตลาดยังสวนสาธารณะจนมาบรรจบที่โรงเรียนยังไม่เจอ พอเห็นลัลทริมาวิ่งตามการินอยู่จึงแอบมองอยู่ไกลๆ และเข้ามาถามเพราะคิดว่าลัลทริมาจะรู้ แต่.. ไม่เห็นได้ประโยชน์อะไรเลยซักนิด


“ มีอะไรหรอ ” เด็กสาวรวบรวมความกล้าถามเชียรออกไป ชายหนุ่มหันมามองเธอแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยพูดถ้อยคำต่อมา


“ ผู้หญิงเวลาโกรธใครมากๆ มีเกณฑ์ว่าจะหนีคนที่ทำให้โกรธไปเลยรึเปล่า ” จู่ๆ เขาก็ถามแปลกๆ ขึ้นมาทำให้เด็กสาวตั้งตัวไม่ถูก แต่ผู้หญิงเวลาโกรธ 


เวลาที่ฉันโกรธการิน ฉันรู้สึกยังไงนะ รู้สึก รู้สึกว่า.. เขาไม่ยอมเข้าใจฉัน และก็อยากหนีเขาไปให้ไกลๆ ไปในที่ๆ มีแต่คนเข้าใจ..


“ ว่าไง ” รอยยิ้มของเชียรทำให้ลัลทริมาก้มต่ำมองพื้นหญ้า ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เวลาที่เธออธิบาย เด็กสาวไม่ต้องการให้เขามองความรู้สึกของเธอที่ส่งผ่านแววตาเหมือนที่มิติกาเคยบอก


“ มีสิ ” เด็กสาวเริ่มพูด “ สำหรับผู้หญิง เรื่องบางเรื่องหรือการใช่คำของอีกฝ่ายอาจจำจี้จุดทำให้โกรธหรืองอนได้ง่าย บางเรื่องอาจจะไม่โกรธมากถึงขั้นหนี แต่จะแค่ไม่พูดไม่เข้าใกล้ เฉยๆ แต่ถ้ากับบางเรื่องที่แทงใจดำเอามากๆ ก็มีสิทธิ์ที่เธอคนนั้นจะหนีไป ”


“ เพราะอะไร ” เชียรพูดแทรกขึ้น “ เพราะอะไรถึงต้องหนี เพราะแค่โกรธเฉยๆ งั้นหรอ ” 


ลัลทริมาส่ายหน้า “ เพราะนายไม่เข้าใจในตัวฉัน ฉันถึงต้องไปในที่ที่มีคนเข้าใจฉันยังไงล่ะ ” เด็กสาวยิ้มบางๆ “ ในเมื่อนายไม่เข้าใจ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ให้ตัวเองเหนื่อยหัวใจ ในเมื่อฉันสามารถไปเจอกับคนที่ดี และรับฟังฉันได้ เพราะงั้น.. เธอถึงต้องไปยังไงล่ะ ”


ชายหนุ่มนิ่งเงียบเม้มริมฝีปากแน่น นี่เขากำลังทำให้กุญแจหลุดมือหรอ.... เชียรครุ่นคิด แต่ไม่ ยังไงซะเขาก็จะทำทุกอย่างให้เขาได้ทำพิธีสำเร็จลุล่วง ถ้าเขาจะจับไปแค่ลัลทริมาซะตอนนี้ก็ได้ แต่ตัวเขาดันโลภ ไม่ได้อยากอันเชิญมาแค่พลังความมืด แต่.. อยากอันเชิญอย่างอื่นมาด้วย โดยใช้ร่างของการิน และบังเอิญก็นึกอยากจะเกี่ยวเอามิติกามาติดร่างแหนี้ด้วย หึ.. ถ้าเมื่อคืนเขาไม่เผลอไปหยิบเอาหนังสือขึ้นมาอ่านต่อละก็ คงไม่รู้ว่าสามารถอันเชิญพลังมาพร้อมกันได้ และก็นะ.. ทุกๆ อย่างมันย่อมมีเงื่อนไขในตัวเอง ซึ่งเงื่อนไขของพิธีก็คือ ความเชื่อใจ และความผิดหวังอันร้ายแรง แล้วไงล่ะ ตอนนี้มีปัญหาเกิดขึ้นเสียแล้ว มิติกาหายไป และถ้าตามหาไม่เจอใครจะมาแทนที่เธอล่ะ 


ลัลทริมามองชายผมแดงอย่างพินิจ วันนี้มีแต่เรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นกับเธอ ตั้งแต่เช้าหลังจากเธอตื่นจากความฝันนั้น จู่ๆ การินก็โทรมาหาเธอ พร้อมทั้งบอกให้เธอมาหาเขาในตอนเที่ยง แต่พอเธอมาหาเขากลับเดินหนี และไม่พูดด้วย และตอนนี้... เชียร... ชายผมแดงที่แสนจะร้ายกาจคนนี้ มานั่งคุยกับเธอ และเป็นเรื่องผู้หญิงด้วย ทำให้ลัลทริมาอดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็น.. มิติกา

..... วันนี้มัน วันอะไรกันแน่


“ การิน.. ” จู่ๆ เชียรก็ลุกขึ้นยืน รำพันชื่อของอริก่อนจะหายตัวไปต่อหน้าต่อตาลัลทริมา



ติงนิง..


เสียงข้อความในมือถือเข้ามา ลัลทริมาจึงเปิดดู ก็พบกับข้อความของ มิติกา


[ Mitika : เธอส่งงานรึยัง ]


[ Lan : ครูให้เราส่งงานทีหลังน่ะ พร้อมทั้งออกไปนำเสนอหน้าห้องด้วยค่ะ ]


[ Mitika : หรอ ฉันจะไม่อยู่ซักสองสามวันนะ พอดีฉันจะกลับบ้านไปทำธุระสักหน่อย ]


[ Lan : ค่ะ แล้วจะให้แจ้งอาจารย์มั้ยคะพี่มิติ ]


[ Mitika : ไม่ต้องบอกใคร ห้ามบอกใครเด็ดขาด เรื่องที่จะบอกก็มีอยู่แค่นี้แหละ ]


[ Lan : โชคดีค่ะ ]


ไม่มีข้อความใดตอบกลับมา คู่สนทนาก็ออกจากห้องแชทไป แต่ไม่ทันได้เก็บมือถือลงกระเป๋า 


ติงนิง.. 


[ Mitika : ลบข้อความที่เธอคุยกับฉันให้หมดด้วย ]


อะ... อะไรกันหน่ะ แม้จะสงสัย แต่เด็กสาวก็ไม่ได้ขัดใจใดๆ รีบลบข้อความบทสนทนาทิ้งทันที


แต่จู่ๆ เสียงแตรรถก็ดังขึ้น เป็นรถของมิติกาที่จอดอยู่นอกกำแพงโรงเรียนไม่ไกลสายตาเธอนัก 


ติงนิง.. 


[ Mitika : มานี่สิ.. มาหาฉัน ฉันจะพาเธอไปพบกับความสนุกบางอย่าง ที่เธออาจคาดไม่ถึง ]


[ Lan : ไปไหนคะ ]


[ Mitika : มาเถอะนะ เร็ว.. ]


....



“ แกมีอะไรวะ ไอ้หัวแดง ” เด็กหนุ่มลูกผอ. เหลือบมองชายผมแดงด้วยหางตาอย่างเบื่อหน่าย


“ ฉันก็แค่จะมาถามแกบางเรื่อง ไม่ได้มาร้ายหรอกน่า... ” เชียรพูดด้วยเสียงยียวน “ นายพอจะรู้มั้ย ว่ายัยตัวแสบอยู่ที่ไหน ”


“ ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ในเมื่อฉันไม่ได้ห่อข้าวเดิมตามยัยนั้นซะหน่อย เด็กนาย นายจะไม่รู้ได้ยังไง ” การินแสยะยิ้มพูดจากระแทกกระทั้นชายผมแดงตรงหน้า


“ หึ.. ว่าแต่นายเถอะ ” ชายผมแดงมองการินด้วยหางตา “ ฉันเห็นนายเดินหนีลัลทริมา มาชุกตัวอยู่ที่นี่ นายเป็นอะไรอีกล่ะ ”


การินสบถก่อนจะพูดต่อ.. “ เรื่องของฉันนะ นายเอาเวลาไปตามหาเด็กนายเหอะ.. ระวังหายแล้วกัน ”


“ หึ นายเองก็... ดูแลของ...ของนายให้ดีแล้วกัน ระวังหายล่ะ ” ชายผมแดงแสยะยิ้มแล้วหายตัวไป การินทำได้เพียงขว้างหนังสือตามหลังเชียรเท่านั้น 


ยัยโง่งั้นหรอ.. หึ ใครจะมาเอายัยโง่ของของฉันไปได้ ไม่มีทางซะหรอก การินวางมือลงบนโต๊ะข้างๆ อย่างแรง ที่เขาเดินหนีลัลทริมาก็เพราะ เขาแค่อยากรู้ว่าถ้า... ถ้าเขาเรียกเธอมาแล้วเดินหนีโดยไม่มีเหตุผล เธอจะเดินตามเขาหรือจะเดินหนี เพราะคิดว่าเขาเพี้ยนกันแน่ และคำตอบนั้นก็คือ.....

....... ยัยโง่เดินตามฉัน ซึ่งนั้นก็แปลว่ายัยนั่นยังฟังฉันอยู่ 


เด็กหนุ่มแสยะยิ้มประหนึ่งพึงพอใจกับผลที่ได้รับ ยังเป็นของของฉัน ของที่จะไม่มีใครจูงนอกจากฉัน ยัยโง่จะต้องตามและเชื่อฟังฉัน จะไม่มีใคร พรากของเล่นของฉันไป


อ้า......... การินอ้าปากพะงาบๆ หาทางออกไม่เจอในตอนนี้ เด็กหนุ่มมาที่บ้านของลัลทริมาเพื่อที่จะมาป่วนเธอจามประสาเขา แต่พอมาถึง...


“ ยัยโง่...!!! ” เด็กหนุ่มกู่ตะโกน ทำไมสภาพบ้านมันถึงได้กระจัดกระจายแบบนี้วะ


การินพยายามวิ่งตามหาลัลทริมาทั่วบ้านด้วยความรู้สึกที่โหวงเหวงในหัวใจ สภาพบ้านของเด็กสาวมีร่องรอยการถูกรื้อค้น และมีบางจุดที่ข้าวของกระจัดกระจายแตกหักเสียหายราวกับมีการต่อสู้ มันทำให้เขาพยายามหาเธออย่างคนบ้า


ไม่.. นี่มันต้องบัาไปแล้วแน่ๆ ต้องมีใครซักคนที่ทำแบบนี้ แต่ใครกันที่จะทำเรื่องแบบนี้


เด็กหนุ่มมองสภาพรอบๆ บ้าน ก่อนจะเดินออกไปคร่อมพาหนะคู่ใจ ขับพุ่งทะยานออกไปทันที..


เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครที่เอายัยโง่ไป และเอาไปที่ไหน เขาต้องตามตัวยัยโง่กลับมาให้ได้........

......... ต้องตามกลับมาให้ได้



“ ใจเย็นๆ สิการิน นายมีอะไรหรอ ทำไมถึงได้.. ” เชียรถามเด็กหนุ่ม แปลกมากที่จู่ๆ การินก็ส่งเสียงเรียกเขาปาวๆ ในวันนี้


“ แกเอายัยโง่ไปไว้ไหน บอกฉันมาเดี่ยวนี้นะไอ้หัวแดง ” เด็กหนุ่มไม่อาจข่มอารมณ์ไว้ได้ กระชากคอเสื้ออีกฝ่ายอย่างแรง


“ เดี่ยวก่อน ลัลทริมาจะมาอยู่กับฉันได้ยังไง ” ชายผมแดงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ การินกำคอเสื้ออีกฝ่ายแรงขึ้น ก่อนจะตะคอกใส่หน้าชายผมแดง


“ ก็ถ้าไม่ใช่แกแล้วจะเป็นใครที่เอาตัวยัยโง่ไป ในเมื่อมันมีแต่แกที่คิดนั่นคิดนี่อยู่คนเดียว ” ชายหนุ่มนัยตาสีชาดเอียงคออย่างสงสัยระคนงงงวย ก่อนจะผลักร่างของเด็กหนุ่มคู่อริออกห่างจากตัว


“ เดี่ยวๆ ” ชายผมแดงเกาคางอย่างใช้ความคิด “ เรื่องนี้ฉันไม่รู้ด้วยหรอกนะ แต่... ฉันว่ามันมีอะไรที่แปลกๆ แล้วล่ะ ”


“ แปลกอะไรของแก ฉันไม่มีวันเชื่อคำที่แกพูดหรอก ” การินยังตะคอกไม่หยุดความโกรธทำให้ความคิดของเขาไม่แล่นซักนิด


“ ฉันบริสุทธิ์จริงๆ นะ หมายถึงในเรื่องนี้ ” เชียรรีบพูด “ ที่ว่าแปลก ฉันหมายถึงยัยตัวแสบก็หายไปนะสิ แล้วจู่ๆ ลัลทริมาก็หายไปทั้งๆ ที่เห็นกันอยู่หลัดๆ ” 


“ ยัยโง่ยังไม่ตายซะหน่อย..” การินรีบพูดแย้งคำที่ขัดหูเขา หลัดๆ อะไรกัน คนยังไม่ตายซะหน่อย


“ ถ้างั้นก็แปลว่า.. ยัยสองตัวนี้ต้องหายไปด้วยกันแน่ๆ ” ชายหนุ่มวิเคราะห์ “ หรือไม่ ยัยตัวแสบก็ไม่ได้โดนไปด้วย มีแค่ลัลทริมาคนเดียว จะว่าไปแล้ว ฉันก็ไปแวะดูยัยตัวแสบหน่อยดีกว่า ” ว่าแล้วชายผมแดงก็หายตัวไป


อะ.. “ ไอ้หัวแดง แกกลับมานะ ไอ้หัวแดง....!!! ” แกกลับมาอธิบายให้รู้เรื่องสิโว้ยยย



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



หึหึ.. โทษทีค่ะท่านศาสดา แต่พีไม่ให้กินหนูมิติกาง่ายๆ หรอกคร้าา.. 


“ เธอนี่มีมารผจญจริงๆ ยัยผีไนท์ : เชียร ”


“ Σอะ.. คะ พียอมรับว่าพีเป็นมาร แต่ท่านศาสดาต้องทนหน่อยนะคะ เพราะของดีไม่ได้มาง่ายๆ ^_^ ”


“ เออ.. ฉันจะรอ แต่ในระหว่างรอ ฉันขอจับเธอไปทดลองหน่อยละกัน : เชียร ”


“ อ้ากกกก หนีแล้วคร้า... Σ⊙▽⊙ ”




สวัสดีจร้า ... ก็บอกแล้วว่าพีไนท์ขยันผิดปกติมากกกก (กอไก่ล้านตัว) 


แล้วตอนต่อไปจะเป็นเยี่ยงไรนั้นอย่าลืมติดตามอ่านกันนะจ๊ะ พีไนท์จะ... พยายามขยันมาลง


ก่อนจะจากลากันไป ถ้าชอบก็อย่าลืมติดตามอ่านกันด้วยนะ คอมเมนท์พูดคุยติชมกันได้เลย วันนี้พีไนท์ลาจร้า..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #6 Mascher (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 14:26

    มิติกาพาหนูลัลไปทำไรอ่ะ
    ปล.1รีบมาต่อไวๆนะคะค้างมากก
    ปล.2เชียรนี่น้า~อยากจะรู้จริงๆถ้ามิติหายไปจริงๆจะเป็นยังไง
    #6
    0