(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 54 : ปริศนาชิ้นใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 ก.ค. 63


' มิติ มิติ มิติมาทางนี้จ๊ะ '


หลังจากวันนั้น วันที่ผมได้เจอเธออีกครั้ง ผมก็เฝ้าแต่เห็นภาพเธอมาตลอด ทำไมถึงเป็นแบบนั้นผมก็ไม่รู้ อำนาจในการเป็นศาสดาไม่ได้ช่วยให้ผมลืมใบหน้า ลืมน้ำเสียงของเธอได้เลย มันวนไปมาซ้ำๆ ไม่หยุดจนตัวผมเองเริ่มจะทนไม่ได้ ทนกับสิ่งที่ตัวเองเป็นไม่ได้ ทั้งๆ ที่ตอนแรกตั้งใจจะใช้เธอเป็นเครื่องมือ เป็นหมากตัวหนึ่งในเกมส์กระดานของผม แต่ตอนนี้ ผมกลับเป็นมันซะเอง เป็นหมากตัวสนุกที่ยัยปีศาจนั้น จงใจวางผมลงบนกระดาน เป็นลูกหมาที่คอยนึกถึงแต่เจ้าของทั้งๆ ที่เจ้าของลืมเลือน ผมนี่มัน..


ทั้งๆ ที่ผมควรจะเป็นคนที่ได้สนุกในตอนจบ ได้ถูกเธอจดจำจนวันตาย แต่ตอนนี้ผมกลับเป็นคนที่คอยจดจำทุกๆ สิ่งอย่าง และเธอเป็นคนที่ลืมมันไปทั้งหมด


' มิติเคยมาที่ร้านนี้หรอ '


' ไม่ แค่รู้สึกว่าเคยน่ะ '


ฟังแค่นี้ผมก็รู้แล้วว่าเธอลืม ยัยปีศาจนั้นคงลบล้างความทรงจำของมิติกาไปหมดแล้วแน่ๆ เพราะเนตรบอกผมว่ามิติกามาดื่มชากุหลาบที่ร้านของเขา จะไม่เคยมาได้ยังไง


แต่ถึงเธอจะจดจำไม่ได้ ผมก็จะทำทุกอย่างให้เธอกลับมา กลับมารักผมทั้งหัวใจ รักโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ อีกเลย


°°°°°


ที่ตรอกของมุมตึกสกปรก ร่างของชายหนุ่มนักมายากลล้มลง นั่งพิงกำแพงด้วยความเคียดแค้น และเกลียดชัง 


ยัยเด็กหัวม่วง ไอ้เด็กปากดี แล้วก็ยัยอ่อนแอนั้นทำไมมันถึงรอดไปได้ ทำไมๆ ทั้งๆ ที่ฉันพยายามและคิดแผนมาอย่างดีแล้วแท้ๆ 


ถึงเชียรจะไม่สมหวัง ยังไม่มีใครเอาตัวท่านศาสดาของเค้าไปได้ แต่เขาก็ยังอดเคียดแค้นไม่ได้อยู่ดี หากแม้เพียงความตายของหนึ่งในสามคนนี้เกิดขึ้น เขาก็จะดีใจอย่างที่สุด


แต่... แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ โธ่เอ้ย ยัยเด็กหัวม่วงนั้นก็กลายเป็นร่างสถิตปีศาจไปแล้ว ส่วนยัยเด็กแม่มดนั้นก็มีญาณอาถรรพ์ จะเหลือก็แค่ไอ้เด็กปากดีนั้น แต่มันก็ดันมาเก่งเรื่องไสยศาสตร์อีก น่าโมโหที่สุด สักวัน.. สักวัน..


ตึก ตึก ตึก 


เสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินตรงมา มันมาหยุดอยู่ด้านหน้าของชายหนุ่ม แสงพระจันทร์ที่ส่องไม่ทำให้เห็นใบหน้าของคนคนนั้นเลย


" เอ๊ะ.. ใครกันนะที่มายืนรำไห้อยู่ในตรอกแห่งนี้ ค่ำมืดแบบนี้ คงจะมีเรื่องที่ร้อนใจอย่างมากมายเบยทีเดียว "


เสียงนั้นพูด เสียงผู้ชายที่มีโทนเสียงเข้มหนุ่ม น่าจะราวๆ กับเชียร หรืออาจจะมากกว่าสักเล็กน้อยเอ่ยขึ้น มันทำให้วิทูรสงสัยอย่างมาก


" แกเป็นใครน่ะ ออกมานะ "


" แหม.. อย่าพูดกับฉันแบบนั้นสิ นักมายากลหนุ่ม " เสียงเข้มพูด ก่อนจะพาร่างของตนเดินออกมาหยุดยืนตรงหน้าวิทูร " ฉันเพียงแค่ต้องการจะผูกไมตรีกับหนุ่มน้อยเช่นเธอเท่านั้น "


" นายเป็นใคร " เป็นใครกันนะ ทำไมถึงผมยาวสยายระต้นคอเหมือนท่านศาสดาเลย แต่ใบหน้าและสีผมไม่เหมือน ใครกัน


ชายเรือนผมสีฟ้าอ่อนยิ้มมุมปาก แค้นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยื่นมือออกมาตรงหน้า ออกมาวิทูร


" ฉันคือผู้นำแห่งภาคี "


°°°°°


ทิ้งปริศนาอันใหญ่ไว้ให้อีกแล้ว พีไนท์จะขยันทิ้งปริศนาไปถึงไหนนะ 55+


และเนื่องด้วยจะเริ่ม Seesan 2 ด้วยเรื่องราวที่มันสนุกขึ้น พีไนท์จึงต้องใช้เวลาพอสมควรมั้ง พีไนท์เลยวาดรูป เอารูปเก่าๆ มาฝากค่ะ


ทั้งที่วาดใหม่และเก่า ทั้งที่ได้ลงในหน้านิยาย และไม่ได้ลงนั้นเองค่ะ








และก็ขอแถมรูปที่พีไนท์พึ่งวาดเสร็จเมื่อกี้นี่แหละ 


น้องมิติกา กับท่านเชียร


แล้วก็ขอติดปล. ถ้าอยากใช้รูป ไม่ว่ารูปไหนก็ตาม ขออนุญาตก่อนนะคะ มันวาดยาก.. 


แล้วก็ขอบคุณทุกการติดตาม และไรท์ก็หวังว่าจะยังติดตามต่อไป และเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สำหรับวันนี้ บายนะคร้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น