(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 51 : ตอนที่ 51 : พ่อของหนู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    28 มิ.ย. 63


" นี่ หนูชอบเค้กวะนิลาหรือ " เนตรถามเด็กหญิงที่กำลังตั้งอกตั้งใจตักเค้กเข้าปาก


" ค่ะ หนูชอบของหวานๆ " เด็กหญิงตอบ ก่อนจะตักเค้กเข้าปากอีกคำ และอีกคำ ใบหน้าใสซื่อดูน่ารักจนคนมองอดรักไม่ได้


เด็กหญิงตักเค้กเข้าปากสักพัก ก่อนจะวางช้อนลงและเงยขึ้นมองเนตร " คุณอาขา คุณอาเคยเห็นพ่อของหนูมั้ยค่ะ "


อะ... พ่อหรอ ควรจะตอบดีมั้ยนะ


" เคยสิ อาเป็นเพื่อนของพ่อหนูนะ ต้องเคยอยู่แล้วล่ะ " เนตรว่า เขาไม่อยากจะโกหกเด็กให้ตังเองรู้สึกผิดเลยแม้แต่นิดเดียว 


" พ่อของหนูเป็นยังไงหรอคะ " เด็กหญิงถามเสียงเบาหวิว ราวกับกลัวว่าถ้าถามออกไปจะทำให้ชายหนุ่มผมเขียวคนนี้ลำบากใจ


" พ่อของหนูเป็นคนเก่ง แล้วก็บ้าพลังสุดๆ เลยล่ะ ยอมเสียสละให้กับสิ่งที่รัก " เนตรว่า เขานึกไปถึงวันที่ได้ร่วมผจญอยู่ในภาคี พอนึกถึงเวลาพวกนั้นมันทำให้เขามีความสุข


" บ้าพลังหรอ แล้วมันจะดีหรอคะ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่ดีนะสิค่ะ พ่อของหนูเป็นคนบ้า " เด็กหญิงว่า คำพูดใสซื่อทำให้ชายหนุ่มยิ้มอย่างอบอุ่น และขำขันไปด้วยกัน


" ไม่ใช่บ้าแบบนั้นนะ หมายถึงบ้าอีกแบบนะ บ้าแบบเท่ๆ คิกๆ " เนตรว่า แต่ก็ยังอดขำไม่ได้ เพื่อนของเขาถูกลูกน้อยว่าบ้าเสียแล้ว


" บ้าแบบไหนหรอคะ บ้าก็มีแบบเดียวนี่น่า เป็นคนบ้า " เด็กหญิงยังยืนยันคำเดิมด้วยความสงสัยในสิ่งที่คุณอาผมเขียวพูด


" มีสิ มีบ้าอีกหลายแบบเลยล่ะ บ้าบิ่น บ้าพลัง บ้าๆ บอๆ เยอะแยะมากมาย " เนตรว่า ดวงตาสีมรกต จ้องมองเด็กหญิงด้วยความเอ็นดู เด็กน้อยเองก็นั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อ


" พ่อของหนูเป็นคนเก่งมั้ยค่ะ หล่อรึเปล่า แล้วพ่อของหนูรักหนูกับแม่มั้ยคะ " 


" รักสิ พ่อของหนูนะ เขารักหนูกับแม่มากเลยล่ะ " เนตรว่า เอ๋.. นี่มิติกากับเชียรทะเลาะอะไรกันน่า ถึงขั้นกีดกันลูกไม่ให้เจอพ่อ 


" คุณอาช่วยเล่าเรื่องพ่อของหนูให้ฟังหน่อยได้มั้ยคะ หนูอยากรู้ " เด็กหญิงว่า นัยตาสีม่วงสดใสเปล่งประกายค่อยฟังคุณอาผมเขียวอย่างใจจดใจจ่อ


" ได้สิ ตั้งใจฟังนะ พ่อของหนูเขา....... "


°°°°°°°°°


ผมชื่อเนตร ถ้าพวกคุณได้อ่านเรื่องราวของผมใน ภาคีทัณฑ์อาถรรพ์ ไปแล้ว ก็คงจะรู้จักตัวผมดีเลยล่ะ ฮ่ะๆๆ ผมไม่เคยคิดด้วยซ้ำ ว่าตัวเองจะมีชีวิตมาได้ถึงขนาดนี้ 


ถ้ากันตอนนั้นผมก็เป็นแค่ เด็กกำพร้าที่เกิดในยุคแห่งการช่วงชิงอำนาจ ที่ต้องเร่รอนลักขโมยของไปวันๆ จนกระทั่งวันนั้น วันที่ผมได้รู้จักคำว่าเพื่อน 


' ข้าไอ้คง บุตรเจ้าเมืองเหนือ ฆ่าพรายกระซิบได้อีกตัวละจ้า ' 


' หวิดไป ถึงจะเป็นแค่การสอบแต่นายก็ต้องระวังนะ ' 


วันนั้นผมไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำ ว่าตัวเองกำลังพบเจอกับอะไร ไม่รู้ว่าเด็กผู้หญิงที่ชื่อฟ้าคนนั้นกำลังพูดเรื่องอะไร รู้แค่ว่า ผมเป็นหนี้บุญคุณเด็กกลุ่มนั้นเสียแล้ว


' พวกเรากำลังจะไปคุ้มประสานไสย ' ใช่แล้ว หลังจากได้ฟังเรื่องราวบางส่วนจากปากคง ผมก็เข้าใจขึ้นบ้าง และได้รู้ถึงการมีอยู่ของ ภาคีธรรม์อาถรรพ์...


ตอนนั้นผมแค่คิดว่า.. ไม่ว่าที่ไหนก็คงดีกว่าที่ที่ผมจากมา แต่ผมไม่คิดเลยว่า..



ตึง..


เสียงนั้นเป็นเสียงสัญญาณที่ทำให้ผม ได้เจอกับเขา คนนั้น... และได้รู้ว่าโลกแห่งอาถรรพ์นั้น น่าหวาดกลัวกว่าที่ผมคิดมากมายนัก


' พวกนายรู้จักพรายกระซิบด้วย ถ้างั้นพวกนายก็คือผู้เข้าสอบเหมือนกันสินะ ฉันชื่อเชียร ผู้สมัครสอบเข้าภาคีธรรม์อาถรรพ์ '


เขาคือเด็กชายที่ดู.. เย็นชาและน่ากลัวมากสำหรับผม ในตอนที่เจอกันครั้งแรก..


' นาย.. ทำยังงั้นทำไม ' 


' หือ? ถามแปลก เวลาเหนื่อยก็ต้องพักสิ หรือนายทำยังไง? '


' ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นโว้ยยย!! นายทำลายลูกแก้วพรายไปขนาดนั้น คนสอบผ่านก็จะมีน้อยลง ทั้งๆ ที่หลายคนฝากความหวังไว้ที่นี่ ว่าจะเป็นที่เปลี่ยนแปลงชีวิต '


และเพราะการทะเลาะกันในครั้งนั้นของคงและเชียร ผมถึงได้รู้ว่า ที่ภาคี..คือที่ที่ทุกคนมุ่งไปเพราะความฝัน


' ลือกันว่า คนที่ได้เข้าภาคี มักจะได้เป็นคนใหญ่คนโต ฉันเองก็มาที่นี่ เพียงเพราะฝันแบบนั้นเหมือนกัน '


ทุกคนหวังแบบนั้น แต่มีคนหนึ่งที่ผมไม่เข้าใจว่าเขามาเพื่ออะไร เชียรเขาไม่ได้เข้าภาคีเพราะความฝัน


' ความฝัน? นี่พวกนายเสี่ยงชีวิตมาที่นี่ เพียงเพราะเชื่อในสิ่งที่เลื่อนลอยนั้นนะหรอ '


คำพูดอันเยือกเย็นของเขามันทำให้คง ถึงกับไม่พอใจ และเกิดต่อสู้กันเลยที่เดียว แต่ในตอนนั้น ฉันเห็น.. นิมิต ลางมรณะ


ยักษ์ เลือด และความตาย...ของคง


นั้นคือสาเหตุที่ทำให้ฉันต้องวิ่งออกไปขว้างระหว่างคงและเชียร ฉันไม่อยากให้ใครตายต่อหน้าฉันเลย


หึ.. แต่มันก็คงเป็นได้แค่ความคิดเท่านั้นแหละ เพราะหลังจากเหตุการณ์วันนั้นผ่านพ้นไป ฉันกับได้เจออะไรที่แย่กว่านั้น แย่กว่าที่ฉันเคยพบเคยเจอมา ภารกิจถ้ำปอบ


' ตั้งสติไว้นะคง นายจะต้องไม่เป็นอะไร พวกเราจะอยู่ข้างนาย '


' พอแล้ว ทิ้งฉันไว้ตรงนี้เถอะทุกคน เชียร นายเข้าใจสถานการณ์ดีสินะ ช่วยพาสองคนนี้ไปที ให้ฉันตายที่นี่ '


' ไม่!! ฉันไม่ทิ้งคงหรอก คงตือเพื่อนของฉันนะ ฉันที่อ่อนแอแถมทำอะไรไม่เป็น จริงๆ ควรจะตายไปตั้งนานแล้วด้วย แต่คงก็ยื่นมือมาช่วยและชวนฉันเข้าสู่โลกอาถรรพ์ ฉันอยากจะเป็นคนที่กล้าหาญแบบนาย '


' ขอบใจนะ เนตร '


ตอนนั้นผมได้รับการสูญเสียมากมาย การสูญของเพื่อนของผม ผมแทบจะสิ้นสติ เพราะมันหนักหนามากกว่าที่ผมคิด แต่ในเวลานั้น ผมก็ได้รับรู้ถึงตัวตนอีกด้านของเชียร 


' คง ฉันนะ.. เกลียดที่นายทำตัวสนุกสนาน นั้นเพราะจริงๆ แล้ว มันอาจเป็นสิ่งที่ฉันอยากจะเป็น แต่ไม่กล้าพอที่จะเป็น นายคือคนอ่อนแอที่กล้าหาญที่สุดในหมู่พวกเรา ฉันจะจดจำนายตลอดไป '


' ไอ้ปากหมา.. ไม่รู้จักวิธีชมคนรึไง แต่อย่างน้อย แกก็พยา..ยาม ขอบ... ใจ.. '


เชียรเขาไม่ได้เย็นชาหรอกนะ แต่เขาแค่ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวให้ดูนุ่มนวลยังไงต่างหากล่ะ เพราะเชียรผมถึงรอดมาจนถึงวันนี้ ผมก็อดยอมรับไม่ได้ว่าตัวเองน่ะ อิจฉาเชียรอยู่ลึกๆ เสมอ นั้นทำให้ผมดิ้นรนที่จะมีชีวิตมาจนถึงตอนนี้ยังไงล่ะ 


°°°°°°°°


" ฉันขอ..... " ชายผมแดงกัดฟัน ต้องเลือกสักอย่าง ต้องเลือกแล้ว ได้เวลาเลือกแล้ว เราต้องการ " ฉันขอ... "


" นั้นพ่อของหนูหรอคะ " เสียงเล็กหวานสดใสพูดขึ้น ทำให้ทุกคนมองไปที่เจ้าของเสียงนั้นเป็นจุดเดียว เด็กหญิงน่าตาน่ารัก เรือนผมสีแดงที่ยืมอยู่ข้างๆ เนตร


" แม่ก็อยู่ด้วย " เด็กหญิงยิ้มร่าเริง วิ่งเข้าไปโอบกอดขาของมิติกา " แม่ขา เค้าคือพ่อของหนูใช่มั้ย ผมสีแดงเหมือนหนูเลย พ่อของหนูหล่อจังเลยค่ะ "



•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



หวา.... ตัวเพิ่มความลำบากใจมาแล้ว พีไนท์ดูจะสร้างความกดดันกับท่านเชียรสุดๆ ไปเลย มีความสุขที่ได้กดดันท่านศาสดา 555+ เอาเป็นว่า เลือกดีๆ นะตะเอง


ส่วนไอ้ความหลังความทรงจำของเนตรนะคะ พีเอามาจากเนื้อเรื่องภาคีค่ะ แหม.. มั่วตลอดค่ะ แต่ถูไถไปได้ ถ้าชอบรออ่านต่อเลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น