(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5 : ผูกมัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    28 เม.ย. 63




“ อ๊ายยยย !! ” เสียงกรีดร้องลั่นของเด็กสาว “ ผีหลอกกกก!! ”


“ ผีที่ไหนมาหลอกเธอกันล่ะ ” ชายหนุ่มแย้มยิ้ม “ ฉันไม่เห็นว่าจะมีเลยนี่น่า ในห้องนี้ก็มีแต่ ฉันกับเธอนิ แค่.. เราสองคน ”

“ ไม่จริง ไม่เชื่อ นายต้องเป็นผีป่าผีโพงผีปอบผีกระหังปลอมตัวมาแน่ๆ เมื่อกี้เรายังอยู่ในซอยแคบๆ นั่นนี่น่า แล้วตอนนี้จะมา.. ” นิ้วเรียวทาบลงบนริมฝีปากของเด็กสาว ทำให้มิติกาเงียบไป

“ ฉันไม่ใช่ผี แต่ฉันคือผู้ใช้ไสยต่างหาก แล้วก็เป็นศาสดาของลัทธิที่ฉันตั้งขึ้นด้วย ” เชียรว่า “ เพราะงั้น แค่ล่องหนหายตัว มันเป็นอะไรที่ง่ายมากสำหรับฉัน ”

“ ถ้าอย่างงั้นนายก็ไม่ใช่คน ถ้างั้นนายก็เป็น... ปีศาจหรอ ” 

“ หึ เธอเห็นฉันเป็นปีศาจ หรือว่าคนล่ะ สาวน้อย ^_^ ” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก ใบหน้าหล่อค่อยยื่นเข้าไปเด็กสาวเรื่อยๆ

“ อะ.. ออกไปนะ ” มิติกาผลักชายหนุ่มจนเขาเซไปสองสามก้าว “ นายจะเป็นอะไรก็เรื่องของนายสิ มันไม่ได้เกี่ยวกับฉันซักหน่อยนิ ”

“ แต่... ฉันว่ามันสำคัญนี่น่า หึหึหึ ” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ 

“ นายหัวเราะอะไรไม่ทราบยะ อ๊ายย!!! ” ร่างบางถูกเหวี่ยงขึ้นไปนอนแผ่ร่างอยู่บนเตียงสีแดงหรูทันทีโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ชายผมแดงแสยะยิ้มพอใจ ก่อนจะย้ายร่างของเขาขึ้นไปคร่อมร่างของเด็กสาวไว้อย่างรวดเร็ว เขาค่อยๆ รวบมือทั้งสองข้างของเด็กสาวขึ้นไว้เหนือหัว แล้วโน้มหน้าลงไปจนปลายจมูกแทบจะฝังแก้มนวล


เชียรยิ้มเลศนัย ใช้ปลายจมูกฝังลงไปบนแก้มนวลแผ่วเบา ก่อนจะค่อยลูบไล้ไปเรื่อยๆ แล้วพูดแผ่วเบาข้างๆ หูของเด็กสาว


“ ฉันเคยได้ยินว่า เวลาผู้หญิงตกเป็นของชายใด ก็จะทำตามทุกอย่าง หึ.. ฉันจะบอกเธอเป็นครั้งสุดท้าย ยอมร่วมมือกับฉันซะ ไม่อย่างนั้น ฉันจะเป็นคนผูกมัดเธอไว้กับฉัน ด้วยตัวของฉันเอง ” ใบหน้าหล่อเริ่มซุกไซไล่ลงมาจนถึงชอกคอขาวเนียนของเด็กสาว


“ นาย.... ไม่ทำหรอก ” มิติกากัดฟันพูด ขยะแขยงที่สุด พวกที่เห็นแก่ได้ ฉันขยะแขยงที่สุดเลย


“ เธอรู้ได้ยังไง ว่า.. ฉันจะไม่ทำ ” 


“ เพราะ.. ฉันไม่ได้มีค่ามากพอ ที่นายจะเอาตัวเองมาประเดิมที่ฉันนะสิ ปล่อยฉันซะ ” เด็กสาวว่า พยายามดิ้นให้หลุดออกจากบรรยากาศสุดแสนน่ากลัวนี้ให้ได้


“ หึ.. เธออาจจะไม่...มีค่าพอ แต่เธอ ก็มีประโยชน์กับฉันอยู่มาก ทำไมฉันจะต้องหยุดด้วย... ” เชียรว่า พร้อมกับฝังปลายจมูกลงบนแก้มนวลอีกหลายๆ ครั้ง มืออีกข้างที่ไม่ได้รวบมือเด็กสาวก็เริ่มคล่ำเสียยิ่งกว่าหนวดปลาหมึก


“ เอาเลยสิ!! ” จู่ๆ มิติกาก็พูดขึ้น แล้วหันมาจ้องใบหน้าของเชียร ทำให้ชายหนุ่มหยุดฟังเธอพูด “ เอาเลย อยากจะทำอะไรกับฉันก็เชิญเลย ”


“ ฉันมันไม่มีค่าอะไรนิ ไม่มีค่าพอให้ใครเห็นด้วยซ้ำ ฉันมันก็แค่เด็กบ้าคนหนึ่ง หึ.. ” มิติกาแค้นหัวเราะ “ ไหนไหนทุกคนก็ไม่เห็นคุณค่าของฉันอยู่แล้วนิ ถ้านายจะเอา ก็เอาเลย ทำไปเลย ”


เด็กสาวตวาด ทั้งยังไม่ว่าเปล่า เด็กสาวโน้มไปหน้าขึ้นมาจนริมฝีปากของเธอและเขาประกบกัน เธอใช้จังหวะที่เชียรกำลังเผลอ สะบัดมือออกจากการจับกุมของมือหนา แล้วรีบผลักตัวชายหนุ่มออกไปจากร่างเธอทันที


เด็กสาวรีบลุกลงจากเตียง แล้ววิ่งออกไปนอกห้องโดยไม่คิดจะหันไปมองอีกเลย


“ หึ ” เชียรมองตามเรือนผมสีม่วงของเด็กสาวจนลับตา แสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ “ คุณค่า อย่างงั้นหรอ.. ฮ่ะๆๆๆ เป็นเด็กที่พูดจาได้ฉะฉานซะจริงๆ ”


“ แต่.. ฉันว่าเธอเอง ก็น่าสนใจขึ้นมาซะแล้วสิ มิติกา ” เชียรยิ้มเลศนัย แล้วค่อยๆ เลียที่ริมฝีปากของเขา “ เล่นเอาจูบฉันไปแบบนี้ ฉันก็ต้องเอาคืนสิ ฮึๆๆๆ ”

มิติกานั่งรถลีมูชีนคันสีดำมาที่ the hotel - m โรงแรมของเธอ 


เด็กสาวรีบลงจากรถขึ้นไปบนห้องของตนทันที ไม่สนใจเสียงเรียกของพนักงานคนใดทั้งสิ้น 


ให้ตายสิ นี่ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่มาเล่นอะไรแบบนี้ ทำไมฉันต้องมาเสียจูบให้ไอ้บ้านั่นด้วย ไม่ยุติธรรมเลย.. :(


เด็กสาวนั่งลงบนเตียงกว้างของตนเอง ยกมือขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากของตนเองอย่างไม่รู้ตัว


ไม่ใช่ มันไม่ใช่จูบ จูบมันต้องดีและน่าจดจำกว่านี้ นี่มันก็แค่.. การเอาตัวรอดเท่านั้น ฮึ... 


มิติกามองซ้ายมองขวาอยู่ซักพัก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอคว้างมือถือราคาแพงของตนเองพังไปแล้ว เด็กสาวจึงเดินไปกดโทรศัพท์ของโรงแรมไปหาพนักงานทันที


( สวัสดีค่ะ มีเรื่องอะไรให้ทางเรารับใช้รึเปล่าคะ ) เสียงพนักงานดังเจื่อยแจ่วออกมาจากปลายสาย


“ บอก ‘นิกร’ มาหาฉันเดี่ยวนี้ ” มิติกาพูดด้วยน้ำเสียงเข้มดุดัน


( ค่ะ.. คุณหนู ) พนักงานว่า ก่อนจะวางสายไปโดยทันที



ไม่นาน ชายหนุ่มที่มีชื่อว่า นิกร ก็มาถึงห้องของเด็กสาว


นิกร คือผู้ดูแลของ the hotel - m และเขาก็เป็นคนหนึ่งที่อยู่ใต้อำนาจของมิติกา


“ ต้องการอะไรครับคุณหนู ” นิกรก้มหน้าอย่างนอบน้อม


“ ขอมือถือให้ฉันเครื่องหนึ่ง เอาแบบเดิมที่ฉันใช้นั้นแหละ ” มิติกาสั่ง “ และ.. ฉันต้องได้ภายในวันนี้ ไปซะ ”


“ ครับผม ” นิกรก้มหน้ารับคำสั่ง แล้วเดินออกไปโดยทันที

:

:

:

:

:


“ ท่านศาสดาครับ ” ชายสวมผ้าผูกตาพูดขึ้น “ ให้ผมไปเตรียมของชิ้นสุดท้ายให้ดีกว่านะครับ ” 


ชายผมแดงทำท่าทีนิ่งเฉย ดูเรียบเย็นดุจน้ำแข็งไร้ความรู้สึก


“ เพียงท่านออกคำสั่ง ผมจะไปเตรียมของชิ้นสุดท้ายให้ทันทีครับ แล้วพิธีกรรมของท่านจะได้เสร็จสมบูรณ์ตามเป้าหมาย ” 


“ หึ.. ” เชียรแสยะยิ้มออกมา คำพูดของวิฑูรไม่ค่อยเข้าหัวเขาเท่าไหร่ เพราะตอนนี้ตัวเขา กำลังคิดถึง......

..... จุมพิตที่ร้ายกาจนั้น


“ ท่านศาสดา ” วิฑูรเรียกชายผมแดงผู้เป็นนายของเขา


เชียรเหลือบตามองวิฑูรด้วยหางตาปลายๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่ซ่อนเร้นความรู้สึกกำลังสนุกเอาไว้ “ เรื่องนี้ ฉันจะจัดการเอง เข้าใจนะ สาวกผู้ภักดีของฉัน ”


“ แต่.... ว่า... ” 


“ ฉันจะ.. เข้าใจนะ หึหึหึ ” เชียรแสยะยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานไป


วิฑูรมองตามแผ่นหลังของผู้เป็นนายจนประตูปิดลงด้วยความฉงนสงสัย ซึ่งเขาไม่กล้าที่จะเอ่ยถามออกมาตรงๆ


 ท่านศาสดา กำลัง..... คิดจะทำอะไรอยู่กันแน่


:

:

:

:

:


- 22 : 45 นาที - 


 มือถือเครื่องใหม่เอี่ยมถูกส่งมาให้กับมิติกาอย่างรวดเร็ว 


“ มีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมจะต้องแจ้งครับคุณหนู ” นิกรพูดขึ้น


“ อะไร ”


“ พรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงกลุ่มคู่ค้าของเรา และคุณหนูมีรายชื่อที่จะต้องไปร่วมงานด้วยครับ ” นิกรพูดด้วยความลำบากใจ เพราะรู้ว่าคุณหนูของเขา ไม่ชอบงานพวกนี้


“ เป็นงานแนวไหน ” เด็กสาวถามเสียงเรียบ สายตายังจับจ้องหน้าจอมือถือใหม่เอี่ยมอยู่


“ งาน.. เลี้ยงแบบเรียบๆ ไม่มีเสียงเอะอะแน่นอนครับ ” นิกรอธิบาย “ คนสำคัญที่มาร่วมงานก็มี..... ”


“ อืม.. เตรียมชุดให้ฉันก็แล้วกัน ฉันจะไปแน่นอน ออกไปซะ ” 


“ ครับ คุณหนู ” นิกรว่า รีบก้มหน้าทำความเคารพ แล้วเดินออกจากห้องไปโดยทันที


‘ คุณอธิการกับลูกชาย คุณนงค์มณี และก็.. ครอบครัวของคุณนรงชัยและอีกเยอะครับคุณหนู ’


“ หึ ” เด็กสาวแสยะยิ้ม ตาแก่อธิการก็อันตรายพอตัว อนิลลูกชายของเขา ก็เหมือนกัน หัวหมอพอๆ กับพ่อของเขา คุณนงค์มณีอะไรนั่น ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าแม่ปากสว่าง ส่วนคุณนรงชัยอะไรนี่ ก็มีแค่ภาพบังหน้า.. หึหึ เบื้องหลังก็.. เป็นลูกหนี้ ชริ


เด็กสาวหันไปหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ขึ้นมาอ่าน มันน่าจะเป็นกระดาษข้อความของนิกร ที่ทิ้งเอาไว้ให้เธออ่านแทนการพูด


± นิกร › ก่อนจะไปงานเลี้ยงครั้งนี้ คุณหนูควรจะชวนเพื่อนไปซักคนหนึ่งนะครับ ใครก็ได้ที่ไว้ใจได้ เพราะงานนี้มีแต่งูเห่า


มิติกาแสยะยิ้ม งูเห่า ใช่.. คนพวกนั้นเป็นงูเห่าที่.. เขี้ยวหักยังไงล่ะ หึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึ


“ การิน ” นรินทร์เรียกหาลูกชายของเขาตั้งแต่เดินเข้ามาในบ้าน จนกระทั่งถึงหน้าห้องของการิน


ก็อกๆ 


“ การินออกมาคุยกันหน่อย ” นรินทร์เรียกลูกชายปาวๆ เขามีเรื่องด่วนจริงๆ ที่ต้องบอกลูกชายของเขาให้ได้ในวันนี้


“ การิน!! ” นรินทร์ตะโกนลั่น เมื่อลูกชายตัวดีของเขายังไม่ออกมาจากห้อง ทั้งๆ ที่ไม่ได้นอนหลับ เพราะเขาได้ยินเสียงแกรกๆ อยู่


ปึง.. 


“ มีอะไรไอ้พ่อบ้า มาเรียกทำมหาอะไรดึกๆ ดื่นๆ ห่ะ ” การินตะคอกใส่หน้าผู้เป็นพ่อจนอีกฝ่ายแทบหงายหลังตึง


“ การิน แกจะมาดีๆ หน่อยไม่ได้รึไง แกไม่กลัวพ่อหัวใจวายรึไง ” 


“ รีบๆ พูดมาสิ มีอะไรไม่ทราบ ” เด็กหนุ่มยังพูดเสียงดังใส่หน้านรินทร์


“ ก็พรุ่งนี้ จะมีงานเลี้ยงคู่ค้าสมาคม พ่ออยากให้แกไปด้วย ”


“ ทำไมผมต้องไปด้วยไม่ทราบ ในเมื่อผมไม่อยากไป ” เด็กหนุ่มยังคงค้านผู้เป็นพ่อ


“ แกไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะการิน แกเป็นลูกชายฉัน ฉันจะพาแกไปด้วยบ้าง มันจะเป็นอะไร ” 


“ งานเลี้ยงน่าเบื่อ ผมไม่ไปหรอก ง่วงก็ง่วง น่ารำคาญ ” การินว่า พลางทำท่าจะหันหลังกลับ แต่นรินทร์ก็พูดขึ้นมา ทำให้การินหยุด


“ หว้า.. ไม่เป็นไร ถ้างั้นพ่อไปกับอาจารย์วิฑูรก็ได้ ” 


“ วิฑูร วิฑูรไหน ห่ะ ” การินยังตะคอกไม่หยุดด้วยความไม่พอใจปนสงสัย


“ อาจารย์วิฑูรเขาเป็นครูที่พ่อรู้จักหน่ะ มีผมยาวสีแดงทั้งหัวเลย อายุก็น่าจะห่างจากหนูมิติกา แค่ไม่มากหรอกมั้ง พ่อดูจากหน้าตาแล้วยังดูเด็กอยู่เลย ” นรินทร์วิเคราะห์


“ หยุดเลยนะ ล้มเลิกความคิดที่จะไปกับไอ้หัวแดงเลยนะ!! ” การินยังตะคอกไม่หยุด แต่ครั้งนี้ปะปนไปด้วยความโกรธ


“ แกรู้จักหรอการิน ” นรินทร์ถามลูกชายด้วยความฉงน


“ ไอ้บ้านั่นมันร้ายกาจจะตายไป พ่ออย่าไปเชื่อคำพูดมันเข้าล่ะ อย่าหาว่าผมไม่เตือน ” การินพูดแค่นั้น เพราะเขาไม่อยากอธิบายมากไปกว่านี้


“ หรอ... แล้วตกลงแกจะไปด้วยมั้ย หือ.. การิน ” 


เด็กหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแทนคำตอบแล้วกลับเข้าไปในห้อง


ไอ้หัวแดง มันคิดจะทำอะไรกันแน่ ฉันต้องรู้ให้ได้


.................

.....



ลัลทริมาเดินเข้ามาในโรงเรียนด้วยอารมณ์ที่เบิกบานใจ แตกต่างจากคนข้างๆ สองคนที่เดินมาพร้อมๆ กับเธอ... การิน และมิติกา


การินมีสีหน้าที่บูดบึ้งมาตั้งแต่ลัลทริมาเจอแล้ว ส่วนมิติกาก็เอาแต่เงียบ ขมวดคิ้วเป็นปมตลอดเวลา


“ ทั้งสองคนเป็นอะไรรึเปล่า ” ลัลทริมาหันไปถามการินและมิติกา “ ทำไมถึงเอาแต่ทำหน้าแบบนั้นล่ะ เกิดอะไรขึ้นหรอ ”


“ อย่ามายุ่ง ” การินและมิติกาพูดพร้อมกันจนเอมและนีที่กำลังเดินเข้ามาได้ยินเข้า


“ มีอะไรกันหรอลัล ” นีวิ่งมาหาลัลทริมาเพื่อนสาว โดยมีเอมกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามมาด้วย


“ มีเรื่องอะไรกันรึเปล่ามิติ ทำไมทำหน้าอย่างกับมีภูเขาสามยอดแทงอกอย่างงั้นอะ.. ?? ” เอมมองหน้ามิติกาอย่างสงสัย ซึ่งมิติกาก็ทำแค่เพียงส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินหนีไปจากกลุ่ม “ แล้วแกหล่ะการิน เป็นอะไร ”


เด็กหนุ่มทำหน้ามุ้ย ขมวดคิ้วเข้าหากันมองเอมิกา ก่อนจะเชิดหน้าหนีแล้วเดินจากไปเช่นเดียวกับมิติกา แต่คนละทางกัน


“ ลัล.. สองคนนั้นเป็นอะไรไปอะ.. ไม่สิ หมายถึงมิติอะ.. ” นีหันมาถามลัลทริมาทันที ลัลทริมาทำสีหน้าลำบากใจ เอาตามจริง เธอเองก็งงเหมือนกับเพื่อนของเธอ


“ ฉันเองก็... ไม่รู้จ๊ะ ”



มิติกาเดินอ้อมมานั่งอยู่ที่ด้านหลังโรงเรียน ที่ซึ่งเป็นที่ประจำของการิน และเพราะเป็นที่ประจำของการิน จึงไม่มีใครผ่าน


“ เธอมานั่งทำอะไรอยู่แถวนี้ ยัยคิงคองหัวม่วง ” การินที่เดินมาถาม แล้วมาหยุดยืนตรงหน้ามิติกา


เด็กสาวแหงนหน้ามองการิน ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเป็นฝ่ายให้การินแหงนมองแทน “ แล้วนายล่ะ เห็นทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่นิ ”


“ เรื่องของฉันหน่ะยัยม่วง ” 


“ มันก็เรื่องของฉันเหมือนกัน ไอ้เด็กตาแพนด้า ” มิติกาก้มมองเด็กหนุ่มตรงหน้า พลางยื่นมือไปลูบผมการินไปมาเหมือนพี่สาวหยอกน้องชาย แล้วจึงพูดต่อ “ ปัญหาหนอปัญหา โลกนี้ช่างปัญหาเยอะจริงๆ เฮ้อ..-_-# ”


“ อย่ามายุ่งกับหัวฉันยัยคิงคอง ” การินปัดมือมิติกาออกไป “ โลกนี้มันก็ปัญหาเยอะอยู่แล้วนิ หึ ว่าแต่ปัญหาของเธอคืออะไร ”


“ หึ ทีนายยังไม่ให้ฉันยุ่งเรื่องของนายเลยนิการิน ทำไมฉันจะต้องบอกนายด้วย ” มิติกายิ้มมุมปากมองคนตัวเล็กกว่าเธอ เอ๊ะ! หรือเธอสูงมากไปนะ


“ ถามก็ตอบมาสิ ” การินตะคอก


“ โอเคไอ้หนู ” มิติกาว่า หุบยิ้มแล้วกล่าวขึ้น “ เชียร ”


การินขมวดคิ้วเข้าหากัน “ ไอ้หัวแดงหรอ ไอ้หัวแดงมันมีอะไร มันจะทำอะไรเธอยัยคิงคอง ”


มิติกาหันหลังเดินห่างจากการินสองสามก้าว ก่อนจะพูดขึ้น “ ไอ้หมอนั้นมันจะ.... ปล้ำฉัน ”


“ ห่ะ!!!!!! ”



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



ท่านศาสดาจะใช้วิธีนี้เลยหรอคะ... คริๆ


สวัสดีจร้าวันนี้ก็อยู่พีไนท์อีกครั้ง วันนี้พีไนท์ก็มาลงนิยายตอนเช้า อากาศเย็นสบาย แสงแดดอบอุ่น  แต่พอสายๆ มาก็ร้อนมาก... ถ้าไม่มีแผนที่จุดพิกัดบอกว่าคือประเทศไทย พีคงเข้าใจว่าตัวเองกำลังอยู่ทะเลทรายแน่นอนค่ะ 


เอ้าล่ะเราเลิกพล่ามก่อนดีกว่า บรัยยยย...คร้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น