(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 45 : ตอนที่ 45 : สับสน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 มิ.ย. 63



.

.

.

.

.

.


' เชียร ' 


อะ.. นี่ฉัน 


' เชียร นอนขี้เซาอยู่ได้ รีบลุกขึ้นมาได้แล้ว ' เสียงของเนตร เด็กชายผมสีเขียวเรียกเขา เด็กชายลืมตาขึ้นมองรอบๆ ทันที 


อะ.. นี่ฉัน ฉันอยู่ที่ไหน


' ตื่นแล้วหรอ ยินดีต้อนรับการกลับมาอีกครั้งนะเชียร นายยังจำที่นี่ได้รึเปล่า ' เนตรว่า พลางดึงเด็กชายผู้มีเรือนผมสีแดงลุกขึ้น


' นาย ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ ทำไมฉันถึงกลายเป็นเด็ก ' เชียรถาม เขาไม่เข้าใจ เขาเป็นผู้ใหญ่ไปแล้ว แล้วภาคีนี้ก็ถูกยุบไปตามกาลเวลาแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะกลับมาได้ 


' นายคงกำลังสงสัยอยู่สินะ คิกๆ ที่นี่เป็นที่ที่นายสร้างขึ้นมาจากสมองจิตใต้สำนึกไงล่ะ ' เนตรบอก ' ฉันเองก็ เป็นหนึ่งในภาพที่นายสร้างขึ้นมาจากความทรงจำเหมือนกัน นายกำลังเสียใจสินะ '


เสียใจ... งั้นหรอ..


' สิ่งที่นายกำลังเผชิญอยู่ นายไม่ผิดหรอกนะเชียร นายหยุดโทษตัวเองเถอะนะ ' เนตรว่า มือเล็กลูบหลังเพื่อนผมแดงเบาๆ


' ฉัน.. ไม่ผิดหรอ ' 


' ใช่ นายไม่... ' เนตรกำลังพูด แต่ไม่ทันจบประโยค เสียงกรีดร้องของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้น


อะ... เสียงนั้นมัน 


' เจ้า...!!! มันเป็นเพราะเจ้า!! ' ยะ.. ยักษ์ นางยักกกกษ์.. บางสิ่งที่มีใบหน้าเหมือนๆ กับมิติกาแต่อยู่ในเวอร์ชั่นตัวโตเท่ายักษ์พูดขึ้น


' เพราะเจ้า เจ้าทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างของฉันพังสลายไป เพราะเจ้า คนที่จะเป็นดั่งหัวใจของฉันถึงจากไป เพราะเจ้า เพราะเจ้า!!! ' ดวงตาสีม่วงหม่นถลึงตาจ้องดวงตาสีชาดของเด็กชายผมแดงเขม็ง ดวงตานั้นจับจ้องเขาราวกับจะฉีกเลือดฉีกเนื้อเขาออกจากกันเป็นชิ้นๆ 


' และบทลงโทษของคนทำผิดก็คือ... ถูกเกลียด ฉันเหลียดนาย!!!! ' เสียงร้องตะโกนลั่น ก่อนภาพของมิติกาเวอร์ชั่นนางยักษ์จะหายไป


' ไม่นะ... ' 


' ทางเลือก... กูมีทางเลือกให้มึงอีกหนึ่งทางไอ้หัวแดง ' เสียงเข้มของพรรณพยัคฆ์พูดขึ้น เขายืนหันหลังให้กับลูกศิษย์ของเขา 


' อะไร ทางเลือกนั้นคืออะไร ทำยังไงฉันถึงจะได้ครอบครัวกลับมา ทำยังไงฉันถึงจะได้เธอกลับมา ' เชียรร้องถาม แต่ไม่ได้คำตอบ เสียงแค้นหัวเราะดังขึ้น พรรณพยัคฆ์ค่อยๆ เดินหนีเขาไป


 เชียรไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากวิ่งตามไป วิ่งไปถามถึงทางเลือกนั้น


ตึก ตึก ตึก ตึก.. วูบ


' เชียรระวัง! นั่นหน้าผา ' ไม่ทันแล้ว เด็กชายตกลงมาจากหน้าผาทันที แต่โชคดีที่มือของเขาเกาะเอาไว้ได้ทัน


' หึหึหึหึ มึงอยากรู้รึว่าทางเลือกนั้นคืออะไร ' ใบหน้าของครูยิ้มเยาะอยู่เบื่องบน ก่อนจะยกเท้าขึ้นมาและเหยียบลงบนมือข้างหนึ่งของเด็กชาย


' โอ้ยยยย!! '


' หึหึหึ ทางเลือกของมึงก็คือ.. ' ยิ่งพูด พรรณพยัคฆ์ก็ยิ่งกดแรงเหยียบลงบนมือของเชียร เขาหัวเราะเย้ยหยันลูกศิษย์อวดดีคนเก่าอยู่สักพัก ก่อนจะกระทืบลงไปบนมือทั้งสองข้างจนเชียรทนต่อแรงเจ็บแทบไม่ไหว 


' ปีศาจ.. มายา ' 


ปึก..


' อ้ากกกกกกกก !!! ' ร่างของเชียรร่วงลงสู่ความมืด ใบหน้าของพรรณพยัคฆ์คือภาพสุดท้าย และเสียงหัวเราะอันน่ากลัว 


...........

.....

.

.

.

.

.

.

.

.

.


" อะ... "


" ตื่นแล้วหรอไอ้หัวแดง " การินพูดกระแทกเสียงหน้ามุ้ย หลังจากออกมาจากคฤหาสน์ พวกเขาก็มาที่โรงพยาบาลทันที พอส่งตัวมิติกาให้หมอ เชียร อริหนุ่มของเขาจู่ๆ ก็ล้มลงสลบไป นั่นทำให้เขาถูกจับมาทำแผลและนอนพักเช่นกัน


แต่มีหรอ เด็กหนุ่มพลังเหลือเฟืออย่างเขาจะหลับพักผ่อน เขาใช้เวลานี้สำรวจอริของเขาจนกระทั่งเชียรตื่นขึ้นมาตอนนี้ 


ในตัวให้หัวแดงไม่เห็นมีของดีอะไรเลย มีแต่เชือกมัดผมงี่เง่า


" อะ... ใช่ ยัยตัวแสบล่ะ ยัยตัวแสบอยู่ที่ไหน " เชียรลุกพรวดขึ้นมาจากที่นอนมันทีจนการินรีบผละออกห่างไป 


" ยัยคิงคองนอนอยู่อีกห้องหนึ่ง มียัยโง่เฝ้าอยู่ ไม่รู้ว่าตื่นรึยัง " การินตอบด้วยเสียงเรียบเฉย ตัวเขาและลัลทริมาก็มีแผลพอๆ กัน แต่เพราะอาการไม่หนัก เขาเลยให้ลัลทริมาคอยเฝ้าดูมิติกาไว้


" แล้วยัยตัวแสบเป็นยังไงบ้าง โอเครึเปล่า เป็นอะไรมากมั้ย " เชียรเขย่าตัวการินอย่างบ้าคลั่ง การินถอยหนีชายผมแดงเป็นพัลวัน ก่อนจะกระแทกเสียงตอบ


" ยัยนั่นแท้ง! จบมั้ย ส่วนแกก็สลบไปตั้ง 5 ชั่วโมง รู้เรื่องรึยัง " การินตะคอก จัดคอเสื้อให้เข้าที่ก่อนจะปรับเสียงให้นิ่งเรียบดังเดิม " แล้วก็.. ถ้าแกอยากไปหา ฉันจะพาไปก็ได้ "


" อือ.. พาฉันไปที " 


.....

........


ก็อกๆๆ 


ชายหนุ่มเคาะประตูเบาๆ ไม่นานลัลทริมาก็เดินออกมาเปิดประตูให้ พร้อมกับสีหน้าลำบากใจจนเห็นได้ชัด


เชียรและการินเดินเข้าไปในห้องเบาๆ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนข้างใน แต่ดูท่าคนข้างในจะตื่นเสียแล้ว



มะ.. มืดมนมากกกก!! 


การินและเชียรคิดแบบเดียวกันอย่างไม่ตั้งใจ ภาพที่เห็นคือมิติกานั่งกอดเข่าซึมอยู่บนเตียง


" พี่มิติคะ เอ่อ.. " ลัลทริมากำลังจะพูด แต่คนหน้าสวยก็พูดขัดด้วยเสียงเศร้าๆ แต่เด็ดขาด


" ฉันอยากอยู่คนเดียว " คนหน้าสวยพูดเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนท่าเป็นนอนตะแคงหันหลังให้ผู้มาเยือนแทน เป็นเชิงว่าไม่พร้อมจะพบใคร


" มิติกา ฉัน... "


" ฉันบอกให้ออกไป!!!! " มิติกาแผดเสียงตะคอก โยนหมอน โยนผ้าห่ม ขว้างปาทุกสิ่งทุกอย่างใส่ทุกคนที่กำลังทำให้เธอรำคาญใจ 


ปึก... 


" โอ้ย " แจกันดินเผาถูกขว้างมาโดนที่ศีรษะของชายผมแดงอย่างแรง จนเขาเจ็บแปลบ แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมหยุด จนเขาโมโห..


" หยุดเดี่ยวนี้มิติกา!!!! " ชายหนุ่มตะคอก จับบ่าของคนหน้าสวยเอาไว้แน่นด้วยความไม่พอใจ


" ทุกคนเขาเป็นห่วงเธอ หยุดทำนิสัยแย่ๆ สักที! " เชียรตะคอกเสียงดังจนมิติกาเงียบไป ท่ามกลางสายตาของการิน ลัลทริมา และผู้มาเยือนอีกสองคน


" แย่หรอ " มิติกาทวนคำพูดของชายหนุ่มซ้ำ ก่อนมือเล็กจะเอื่อมไปแตะมือลงบนบ่าของชายหนุ่มเบาๆ ขยุมด้วยแรงทั้งหมดที่มี อย่างคับแค้นใจ " ใช่ ฉันมันแย่ ฉันมันก็เป็นแค่เด็กนิสัยเสียที่ชอบทำตัวแย่ๆ คนหนึ่ง ฉันไม่ได้สูงส่งเหมือนกับนายนิ ไม่ได้ดีเทียบเท่ากับนายนิ "


" นายเป็นถึงศาสดาที่มีคนยกย่อง ในขณะที่ฉันเป็นแค่เด็กอาภัพคนหนึ่งเท่านั้น ฉันจะไปดีเท่านายได้ยังไง " มิติกาว่า " นายมันตัวคนเดียว นายไม่เข้าใจคำว่าสูญเสียหรอก นายไม่เข้าใจความรู้สึกของฉันหรอก "


" ทำไมฉันจะไม่เข้าใจ! " 


" เพราะนายมันเป็นไอ้คนเย็นชา ชอบวางแผนแล้วก็คิดว่าตัวเองเก่ง " เด็กสาวตะคอก " นายไม่เข้าใจหรอก ว่าการสูญเสียคนที่จะเป็นหัวใจไปมันเป็นยังไง ฮึก.. ฮือ.. "


" เข้าใจสิ ฉันเข้าใจ " เชียรว่า ใช้วงแขนกว้างกอดร่างบางเอาไว้ ลูบเรือนผมม่วงเบาๆ " ฉันเองก็เคยสูญเสีย คนที่ฉันรักมากไปเหมือนกัน เมื่อนานแสนนานมาแล้ว "


" ฉันสูญเสียคนที่เป็นเหมือนพี่สาวไป ฉันสูญเสียเพื่อน คนสำคัญไปหลายต่อหลายคน และในวันนี้ ฉันก็สูญเสีย.. ลูกของเราไป เธอคิดหรอว่า.. ฉันไม่เจ็บปวด " ชายผมแดงพูดเบาๆ น้ำเสียงเจือไปด้วยความเจ็บปวด เจ็บปวดเมื่อนึกถึงอดีตของเขา คนทุกคน ย่อมมีความสูญเสียมาก่อนอยู่แล้ว ไม่มีใครที่ไม่เคยสูญเสีย


" อย่าเสียใจ ไปเลยนะมิติกา เธอมองหน้าสิ " ชายหนุ่มยิ้ม เชยคางคนหน้าสวยขึ้นสบตาเขา " เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ เชื่อใจฉันนะ "


ฉัน.. ฉัน... ฉัน... 


" ฉันขอโทษ " เด็กสาวพูด ผลักชายหนุ่มออกห่าง ก่อนตัวเธอจะถอดสายน้ำเกลือระโยงระยางออก แล้วกระโจนลงจากเตียงวิ่งไปที่ประตู ซึ่งมีการิน ลัลทริมา พี่เขย และพี่สาวของเธอยืนอยู่


" ยัยมิ อย่าพึ่ะ.. " มุกดาจะเรียกน้องสาวเอาไว้ แต่ไม่ทัน มิติกาเปิดประตูวิ่งหนีออกไปทันที


" พี่มิติ.. " ลัลทริมาเรียกตาม ก่อนจะหันมาบอกการิน " ตายแล้วการิน รีบไปตามพี่มิติกลับมาสิ คุณหมอบอกเอาไว้ว่าพี่มิติยังไม่แข็งแรง แล้วก็สภาพร่างกายยังไม่คงที่จากการเสียเลือด วิ่งไปแบบนั้นเดียวก็เป็นลมกันพอดี รีบตามไปสิ "


" เออ ฉันไปแน่ เธอนั่งรออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน " การินสั่งลัลทริมาเสียงเข้ม " ไปไอ้หัวแดง อะ... "


การินอ้าปากค้าง จากการที่ชายผมแดงมองหน้าเขาแล้วหายไปต่อหน้าต่อตา เด็กหนุ่มกัดฟันกรอด อยากจะแย่งเอาพลังนั้นมาเป็นของตัวเองอย่างที่สุด


ไอ้หัวแดงเอ้ย ไม่คิดจะรอเลยรึไงวะ อิจฉาจริงๆ หายตัวได้เนี่ย


" ฉันไปล่ะยัยโง่ อยู่ที่นี่ไปก็แล้วกัน หึย!! " เด็กหนุ่มสะบัดหน้าด้วยความโมโห ก่อนจะเดินออกจากห้องไป จุดมุ่งหมายคือ มิติกา.. 


..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..


ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก


ใช้เวลาแค่นิดเดียว มิติกาก็วิ่งมาจนถึงสวนหย่อมหน้าโรงพยาบาล ซึ่งมีคนเดินเต็มไปหมด เด็กสาวหายตัวสลับกับวิ่งมาจนถึงที่ที่คนเยอะนี่ ในระหว่างทางมา เสียงในหัวหรือตัวเธออีกด้าน มันกำลังเตือนเธอให้หยุด หยุดความรู้สึก และความสัมผัสทั้งหมดที่กำลังจะเกิด และมันกำลังทำให้เธอสับสน


' จำให้ขึ้นใจสิมิติกา ความรักมันไม่ได้ให้สิ่งที่เราต้องการ จำคำพูดคำนี้เอาไว้สิ '


อีกแล้ว อีกแล้ว ภาพการตายของตัวเธอเมื่อภพชาติก่อนมันกลับมา ทำไมมันถึงกลับมาอีกแล้ว ภาพการตายอันน่าสลด ทำไมกัน..


' เพราะคำว่ารักคำเดียว มันทำให้เธอเสียใจ เพราะคำว่ารัก มันทำให้เธอร้องไห้ เพราะฉะนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องโหยหามัน '


อ๊ายยยยยยยยยยยยย!!!


เด็กสาวกรีดร้องในใจ เธอวิ่งมายืนพิงต้นไม้ต้นหนึ่งเพื่อหลบคนที่เธอไม่อยากพบในเวลานี้


ออกไป ออกไป ออกไปจากหัวฉันนะออกไป นี่มันเรื่องของฉัน.. ออกไปปปป!! 


แวบ..


..

..

..


ปัง


การินเปิดประตูเข้ามาในห้องที่บอกให้ลัลทริมารออีกครั้ง แต่คราวนี้เดินมาพร้อมๆ กับเชียร 


" เจอพี่มิติมั้ยการิน " ลัลทริมาถามด้วยความเป็นห่วง ห่วงมิติกาพอๆ กันกับมุกดาในตอนนี้


" ไม่ ไม่เจอ " การินว่า " ฉันกับไอ้หัวแดงหาทั่วโรงพยาบาลแล้ว แม้แต่ตามซอกตามลืบ หรือถังขยะก็หา แต่ไม่เจอเลยสักนิด "


" แล้วอย่างนี้ " ลัลทริมาก้มหน้าอย่างเป็นห่วง อยากจะใช้ญาณอาถรรพ์ตามหาเหลือเกิน แต่ก็ไม่น่าจะเจอเพราะเธอลองแล้ว


" เรื่องนี้.. การิน ลัลทริมา ฉันมีบางอย่างอยากคุยกับพวกเธอ ขอตัวก่อนนะครับ " ว่าแล้ว ชายหนุ่มก็ยื่นมือไปจับไหล่การิน และลัลทริมาจากนั้นก็หายตัวไป



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


เอ่อ..... ดูเหมือนตอนนี้มิติกาเองก็กำลังมีปัญหา ปัญหาหนักซะด้วย เฮ้อ.. หนักใจอะ..


แต่..คนทุกคน ย่อมมีความสูญเสียมาก่อนอยู่แล้ว ไม่มีใครที่ไม่เคยสูญเสีย ใช่ ไม่มีใครไม่เคยสูญเสียหรอก ขนาดไรท์ยังเคยสูญเสียเลย แง.. ลูกสุนัขของพีไนท์ตาย เพราะถูกหมาบ้านข้างๆ ที่ตัวโตกว่ากัด วินาทีนั้นโคตรเสียใจเลยค่ะ (นอกเรื่อง)


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #45 Mascher (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 15:54
    เสียใจด้วยเรื่องน้องหมานะคะไรท์

    สงสารหนูมิติ
    #45
    0