(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 44 : ตอนที่ 44 : พบ หรือ พราก (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63


" มิติกา!!!!! " ทั้งสามคนอุทาน ลูกไฟสีชาดพุ่งเข้าใส่คนหน้าสวยอย่างแรงจนเธอกระเด็นถอยมาหาเชียรและล้มลงไป


" เธอเป็นบ้ารึไง เธอปกป้องฉันทำไม เธอปกป้องฉันทำไม!! " ชายหนุ่มพูด รีบพยุงร่างบางไว้ในอ้อมแขนด้วยความกังวล


" ฉันต้องทำ ฉันต้องปกป้องคนที่ฉันอยากปกป้อง " มิติกาพูดเบาๆ เด็กสาวไอเล็กน้อย รู้สึกเจ็บปวดที่บริเวณลำตัวเป็นอันมาก


ปกป้องหรอ ทำไมฉันต้องคอยให้คนอื่นปกป้อง ทำไมฉันต้องให้คนที่อยากดูแลมาปกป้องด้วย หน้าที่นี้ฉันเท่านั้นที่มีสิทธิ์


" เธอกล้าดียังมาปกป้องฉัน! " คำพูดคำนี้เขาเคยพูดกับใครสักคนมาแล้ว ไม่อยากจะเชื่อ ว่าเขาจะได้พูดมันอีกครั้ง และครั้งนี้ก็มีความสำคัญเทียบเท่ากัน


" โอ้ยย! " มิติการ้องด้วยความเจ็บปวด เด็กสาวเอามือกุมท้องเป็นพัลวัน เจ็บปวดสุดจะทน เจ็บปวดมากที่สุดเท่าที่จะเจ็บได้


" เธอเป็นอะไรน่ะ มิติกา " เชียรถาม คนหน้าสวยไม่ตอบ มีเพียงเสียงร้องครวญครางเท่านั้นที่เป็นคำตอบของเธอ


" เลือด! " ลัลทริมาอุทาน เธอตกใจจนแทบช็อกเมื่อเห็นเลือดที่ซึมออกมาจากเบื่องล่างของคนหน้าสวย


มะ.. ไม่นะ หรือว่า...


" เธอกับลูกต้องไม่เป็นอะไร อดทนหน่อยนะ ฉันจะพาเธอออกไปให้ได้เลย " เชียรช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน ชายหนุ่มไม่อยากจะยอมรับว่าสิ่งที่กำลังจะตามมาหลังจากนี้คืออะไร 


'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู'


คึก... คึก... คึก... คึก... คึก... คึก... คึก... คึก... คึก... คึก... คึก...


เหล่าภูติผีและหุ่นพยนต์ตัวโตต่างพากันวิ่งกรูเข้ามาห้อมล้อมคนทั้ง 4 เอาไว้ หวังจะฆ่าให้ตาย 


" ทิ้งฉัน " มิติกาพูดเบาๆ มือเล็กยื่นขึ้นมาจับใบหน้าของชายหนุ่มอย่างเบามือ 


" ไม่ ฉันจะไม่ทิ้งเธอแน่ ไม่มีวัน ได้ยินไหม ไม่มีวัน " ชายหนุ่มตะคอก มองรอบๆ กายไม่มีทางให้หนีสักนิด


ไม่มีทางเลือก.. ให้ตายเถอะน่า ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่ใช้มันอีกแล้วแท้ๆ แต่ เป็นไงเป็นกัน


" ทุกคนหลบ " เชียรตะโกนบอกการินและลัลทริมา พลางเดินนำหน้าเด็กทั้งสอง


" วาโชนิโย วากะมี นิไฮเระ " สิ้นเสียง การินและลัลทริมาก็ต้องผงะด้วยตอนนี้มียักษ์ใหญ่ตัวสีแดงชาดตาเดียวร้องประกาศอำนาจอยู่ด้านหลังชายผมแดง


มือของยักษ์ใหญ่กวาดเหล่าภูติผีวิปริตทิ้งไปอยู่คนละที่คนละทางด้วยกำลังความโกรธที่มีมากของนายผู้ควบคุม มันรู้สึกถึงพลังความโกรธและความหวาดกลัวที่อยู่ในใจของนายมันเป็นอย่างดี


" ยักษ์ " การินพูดเบาในขณะที่เดินตามเชียร เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าอริของเขาจะมีสิ่งที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ยิ่งใหญ่กว่าญาณอาถรรพ์


แต่ทุกคนก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมีคนสองคนยืนขวางประตูทางออกอยู่ พร้อมกับรอยยิ้มน่ากลัว ไม่เพียงเท่านั้น เหล่าผีร้ายที่ยักษ์ปัดออกไป ก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่าไม่มีวันตาย


" โอ้ย.. " เด็กสาวครางด้วยความเจ็บปวด เพราะไม่เคยเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน มันเจ็บยิ่งกว่าตาย เด็กสาวรับรู้ได้ทันทีว่า อีกหนึ่งชีวิตที่อยู่ข้างในเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว


" อดทนอีกนิดนะ " เชียรพูดปลอบโยนอีกฝ่าย ร่างบอบบางที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาใบหน้าซีดเผือก ไร้เลือดฝาดจนน่าห่วง อีกทั้งเลือดก็เริ่มไหลออกมามากขึ้น


ไม่มีทางเลือก... ต้องวิ่งฝ่าออกไปให้ได้ ย้ากกกกกกก!!!


ชายหนุ่มวิ่งฝ่าดงสิ่งวิปริตหวังจะออกไปให้ได้ แต่กำลังของเขาก็เริ่มลดลงเพราะยักษ์เริ่มขยับยากขึ้น การต้องอุ้มมิติกาและต่อสู้ไปด้วยมันค่อนข้างใช้พลังงานเยอะ ประกอบกับมีผีและหุ่นพยนต์บางตัวเริ่มโดดขึ้นมาเกาะตามลำตัวของยักษ์มากขึ้น ทำให้เชียรเริ่มหมดแรง


" ไม่ว่ายังไง ฉันจะต้องพาเธอออกไปให้ได้ ต้องพาลูกของเราออกไปให้ได้ ฉันจะปกป้องเธอ..เอง " ชายหนุ่มว่า ก่อนจะกัดฟันใช้แรงเฮือกสุดท้าย วิ่งออกไป


อีกนิดเดียว...


ปึง...


" อั่ก!! " ลูกไฟอีกดวงพุ่งมาถูกร่างของชายผมแดงทันที ชายหนุ่มที่แรงเหลือน้อยจึงล้มลงปล่อยร่างของมิติกาลงพื้นอย่างไม่ตั้งใจ


" พี่มิติกา!! " ลัลทริมาอุทาน รีบวิ่งเข้าไปดูร่างของเด็กสาวผมม่วงด้วยความเป็นห่วง


" พี่มิติคะ " ลัลทริมาน้ำตาเอ่อ รอยยิ้มเจือความเจ็บปวดของมิติกาส่งให้ลัลทริมาเบาๆ พลันมือใหญ่ของเชียรก็มากุมมือของมิติกาเอาไว้ ชายหนุ่มอดกลั่นความอ่อนแรง และความเจ็บปวดรีบเข้ามาหามิติกา


" เขาไปแล้ว เชียร " เสียงเจือความเจ็บปวดกลั้วน้ำตาของมิติกาพูด หันมองเชียร นัยตาเศร้าของเธอบอกเขาว่า สิ่งที่เขาปกป้อง จากเขาไปแล้ว จากไปไม่มีวันกลับ


" เขาไปแล้ว ฮึก.. ฮือ.. " น้ำตาของมิติกาที่ไม่มีใครเคยเห็นมันได้เอ่อออกมา มันล้นใจออกมาไม่อาจอดกลั้นไว้ได้


' พ่อจ้า หนูรักพ่อกับแม่จ้า ' เสียงสะท้อนของเด็กน้อยในความฝันยังก้องมาเข้าโสตประสาทของชายหนุ่ม นัยตาสีชาดแดงกว่าเดิมสองเท่า 


' มึงต้องเลือก เพราะคนที่เดือดร้อนจะไม่มีแค่มึง ' เสียงของคนที่เคยเป็นครูดังขึ้น ดังสะท้อนอีกครั้ง


ใบหน้าของเด็กน้อยในความฝัน รอยยิ้มของมิติกาในตอนนั้นเขายังจำได้ ในใจลึกๆ เขาอยากมีสิ่งนี้มากกว่าอำนาจ แต่ทำไม...


นี่หรอ เส้นทางแห่งความฝันอันข่มขืน มันต้องแลกด้วยชีวิตขาวบริสุทธิ์ของคนคนหนึ่งแบบนี้หรอ 


" เขาไม่อยู่แล้ว เขาไปแล้ว ได้ยินมั้ยเชียร เขาไม่... อยู่แล้ว.. " นัยตาสีม่วงหม่นแดงก่ำ น้ำตาเปียกไหลอาบแก้มนวลก่อนภาพจะเลือนลางและหายไป เด็กสาวสลบไป.. เพราะความเจ็บปวด และความเสียใจ


ฝัน ขอให้มันเป็นแค่ฝัน ขอให้มันเป็นแค่ฝันร้าย ด้วยเถอะ..


" มิติกา! " ชายหนุ่มเรียกเธอเบาๆ ขยับเข้าไปใกล้ร่างบาง พลางช้อนตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขน 


สถานการณ์นี้การินเอง ก็ไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าไปปลอบอริ เขาไม่เคยมีย่อมไม่รู้ว่ามันรู้สึกอย่างไร แต่.. ถ้าเป็นความสูญเสีย เขารู้ว่ามันเจ็บปวดจนแทบบ้า


ลัลทริมาเองก็ได้แต่ยืนมองคนทั้งคู่ น้ำตาไหลเศร้าไปกับเหตุการณ์สลดนี้ เด็กสาวเคยสูญเสียพ่อแม่และพี่ชายไป แต่สิ่งที่เธอเศร้าไปกับมิติกาในตอนนี้ก็คือ หากเป็นเธอที่ต้องเสียสิ่งสำคัญที่สุดไป ก็คง....


' อ้ากกกกกกกก!! ' เสียงกรีดร้องของเหล่าภูติผีดังขึ้นมาเป็นทาง ชายชราเดินตรงเข้ามาหากลุ่มของการินอย่างมาดมั่น


" คุณตาไกรสร " ลัลทริมามองร่างชรานั่นนิ่ง คุณตาของการินมาถึงที่นี่ก็เท่ากับความหวังของพวกเขามีมากขึ้น ( มาช้ามากค่ะ )


" เกิดอะไรขึ้น " รุทรที่เดินตามหลังมาถาม เมื่อเห็นชายผมแดงกำลังนั่งกอดร่างไร้สติของรุ่นพี่ผมม่วงคนสวยของเขาอยู่


" ไม่ต้องถามมาก พาเราไปโรงพยาบาลเดี่ยวนี้!! " การินตวาด คนชราและรุทรจึงรู้หน้าที่ทันที


" ตามหลังตามานะทุกคน " ตาไกรสรบอก ก่อนจะเริ่มบริกรรมคาถาเสียงกรีดร้องของเหล่าภูติผีก็ดังโหยหวนขึ้น หุ่นพยนต์ก็หยุดยืนนิ่งราวกับหินกรวดธรรมดา


" ไอ้ขี้เก็ก แกช่วยอุ้มยัยคิงคองที ส่วนยัยโง่กับฉันจะพยุงไอ้หัวแดง " การินสั่ง แต่พอเข้าไปใกล้ ชายผมแดงกฃับนิ่งเงียบ ใช้ร่างที่มีอยู่กัดใจช้อนร่างบางของมิติกาลุกขึ้น และเดินตามตาไกรสรไป 


คงจะเสียใจมากสินะเชียร


ทำไมถึงเสียใจ เกิดอะไรขึ้น


ถ้าไปถึงโรงบาล นายจะรู้เอง


ลัลทริมามองหน้ารุทร ก่อนจะก้มหน้าเดินตามเชียรไป การินเองก็ไปรู้จะพูดอะไร จึงลากน้องรหัสของเขาให้ตามทุกคนไปไม่ตอบคำถาม


••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


ฮือ... นักเขียนร้องไห้เลยง่ะ ไม่เคลียร์มากเลยค่ะ ทำไมคุณตาไกรสรมาช้าจุงเบย แล้วทำไมวิทูรต้องใจร้ายด้วย แงงงงง.... ( ร้องเข้าไป )


แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองยิ่งเขียนยิ่งมั่ว นักอ่านรู้สึกว่ามันมั่วมั้ยคะ ถ้ามันมั่วไปก็ขออภัยนะ คริๆ...


เอาเป็นว่าตอนต่อไปพีไนท์หิว จะทำต้มมาม่าให้กินแน่นอนค่ะ ฮึก.. (สะอื้น) รอติดตามเอาไว้ได้เลย รับรองหายหิ้ว


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #44 ppaw5653 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 11:04
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png
    ใจร้าย..
    #44
    0
  2. #43 Mascher (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 10:04
    น้องต้องไม่เป็นอะไร วิทูรระวังตัวไว้เถอะ!บังอาจมาทำน้องมิติกับลูกได้ไง(+คนอื่น)
    #43
    0