(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 43 : ตอนที่ 43 : พบ หรือ พราก (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 มิ.ย. 63



' เพราะลูก ทำให้เราไม่มีทางเลือก ถ้าเช่นนั้น... พวกเราจะเอาลูกมาเอง ' ผีสองพ่อแม่แสยะยิ้ม ร่างเน่าเฟะทำให้รอยยิ้มของทั้งคู่ดูน่ารังเกียจเสียยิ่งกว่าศพตายซาก


เด็กสาวจ้องร่างเน่าตรงหน้าด้วยความรู้สึกเรียบเฉย ไม่มีอารมณ์ใดสื่อออกมาให้ได้สัมผัสในเวลานี้ เธอมองดูร่างเน่าอย่างไม่รังเกียจอะไร 


' มาอยู่กับเรา.. ' เหล่าภูติผีร้องลั่น ก่อนจะพากันกระโจนเข้ามาหาเด็กสาวผมม่วง หวังจะเข้ามาช่วยกันพานายน้อยไปอยู่ด้วย


" วิ่ง " มิติกาหันไปมองลัลทริมา แต่เพราะความตกใจ ขาของลัลทริมาไม่สามารถก้าวออกไปได้ในเวลานี้ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่มีเหล่าผีกลุ่มหนึ่ง พากันกระโจนใส่ลัลทริมา เพราะคิดว่าลัลทริมาจะมาเพื่อช่วยคุณหนูของพวกเขา ทำให้มิติกาต้องนำร่างบางของตนเข้าขว้างโดยกระทันหัน ผีจึงเข้ารุมล้อมเธอได้หมดทุกทาง


" พี่มิติ!!!! " ลัลทริมาร้องด้วยความตกใจ เมื่อเหล่าภูติผีวิ่งเข้าล้อมมิติกาจนเธอมองไม่เห็น ความกลัวและโทษตัวเองเริ่มถาโถมเข้ามา ทั้งๆ ที่อยากจะแข็งแกร่งมากกว่านี้ แต่เธอกลับเป็นได้แค่ภาระ เด็กสาวอยากจะร้องไห้ตีตัวเองอย่างที่สุด 


ใช่ ฉันต้องบอกให้คนมาช่วย ใช่.. ลัลทริมารีบสาวเท้าวิ่งหนีออกจากที่ตรงนั้นไป


Σปัง...


แส้ใบมีดคมกริบฝาดเข้าใส่ร่างเน่าน่ารังเกียจของเหล่าผีตายซาก ใบมีดที่ถูกฝาดมาตามแรงเหวี่ยง ฝาดเข้าตัดมือ แขน บางก็ศีษระเน่าเปื่อยของผีคนใช้หล่นเกลื่อนกราด


ผีพ่อผีแม่ดูลูกสาวผมสีม่วงด้วยความประหลาดใจ ' ลูก ทำแบบนี้ไปทำไม ลูกจะอยู่บนโลกไปทำไม มนุษย์เห็นแก่ตัวและอยู่ไม่เป็นสุข ด่าว่ากันอย่างไร้เหตุผลมากมาย ลูกจะอยู่กับมันไปทำไม '


" เพราะ.. มันให้ความสุขแก่ฉัน ไม่จำเป็นต้องดี ไม่ต้องเฟอร์เฟ็ค ไม่จำเป็นต้องสุขสบายตลอดเวลา ฉันก็สามารถมีความสุขได้ " มิติกาพูด มือก็เหวี้ยงแส้ไปมาฉีกกระซากร่างเน่าที่กรูเข้ามาเป็นพัลวันออกจากกัน


" ในวันที่พวกคุณไป โดยที่ไม่คิดถึงพวกเราทั้งคู่ คุณยังทำได้ ทำไมฉันจะไป โดยที่ไม่นึกถึงคุณบ้างไม่ได้ล่ะ คุณมิรินดา คุณติยะกูล " นี่เป็นครั้งแรก ที่มิติกาเรียกพ่อแม่ของเธอด้วยชื่อจริงๆ มิรินด้าคือแม่ของเธอ ส่วนพ่อของเธอคือติยะกูล ลูกชายหม่อมเจ้าเก่าแก่


" ตอนที่พวกคุณไป ฉันกับยัยมุกต้องลำบาก อดมื้อกินมื้อ แย่งได้แม้กระทั่งข้าวหมากิน คุณเองยังไม่เคยนึกจะช่วยเหลือเราเลย " เด็กสาวว่า นึกถึงเรื่องหลังจากที่เธอหนีออกจากคฤหาสน์ในวันนั้น ไม่มีอะไรติดตัวเลยแม้แต่สักชิ้นเดียว ด้วยความเป็นเด็กการจะทำอะไรก็ลำบาก เธอต้องไปแย่งข้าวหมา ขุ้ยเศษอาหารมาให้มุกดากินเพราะไม่มีเงินสักแดงเดียว ความทุกข์ทนที่ไม่ต่างจากที่เคยผ่านมาก่อน ทำให้เธอปรับตัวได้ แต่กับมุกดามันไม่ใช่


" ฉันไม่มีอะไรติดตัวไปสักนิด ฉันต้องพยายามสร้างตัวเองมาทั้งหมด พวกคุณไม่ได้ช่วยเลยด้วยซ้ำ แล้วตอนนี้จะมาเรียกร้องทำไม " เด็กสาวกัดฟันพูด นึกถึงตอนที่เธอพยายามทำทุกวิถีทางให้ได้เงินมา เพื่อซื้อข้าวสักมื้อให้พี่สาวกิน มันทำให้เธอนึกโกรธพวกเขามาตลอด และมันยิ่งทำให้เธอโกรธมากยิ่งขึ้น เพราะเหตุการณ์เวลานี้


" เพราะพวกคุณมันงี่เง่า พูดแต่เรื่องไร้สาระไปวันๆ ความเป็นจริงที่แสนโหดร้ายพวกคุณปิดเราไว้ ทำให้ตอนนั้นยัยมุกเป็นภาระฉันสุดๆ ถ้าไม่ใช่เพราะมีข้าวหมานั่น ไม่ฉันก็ยัยนั่นจะต้องฆ่ากันกินก็ได้ " เด็กสาวว่า เพราะมีข้าวหมาให้แย่ง เธอถึงรอดมาได้ บางทีเธอคิดว่าหมาพวกนั้นดีกว่ามนุษย์เสียอีก


" แล้วอย่างนี้ พวกคุณยังจะมาเรียกร้องตัวฉัน เพราะโหยหาความสุขจอมปลอมนั่นนะหรอ หึ.. " มิติกาแสยะยิ้ม กำแส้แน่น " พวกคุณมัน.. เห็นแก่ตัว จงตายอีกรอบซะ "


เปรี้ยง.....


.........

....

.

.


ทางด้านเชียร และการิน ชายหนุ่มได้ยินเสียงลัลทริมาร้องจากไกลๆ ก็รู้ได้ว่ากำลังมีอันตราย เขาดิ้นจนบ่วงรัดตัวบาดตามเนื้อหนังได้เลือดอยู่หลายแห่ง


ได้โปรด ออกสิ ออกซะทีสิ


เชียรพยายามดิ้น เมื่อนานมาแล้วเขาเคยเห็นเหล่าอาจารย์ของเขาถูกบ่วงนาคบาครัด และวิธีคลายมันก็คือใช้แรงจากสลักดักอาถรรพ์อัดกระแทกเข้าใส่บ่วง แต่ตอนนี้จะไปหาแรงนั่นมาจากไหน


ถ้า... ถ้า...


' เอ้า.. ทีอย่างนี้ละคิดถึงกูเชียวนะไอ้หัวแดง ' เสียงเข้มของคนที่เขาจำได้ดีพูดขึ้น แต่มันดังอยู่ภายในหูทั้งสองข้าง


อะ.. พรรณพยัคฆ์


' หึหึหึหึ ทีอย่างนี้ละลืมกูไม่ลงเชียวนะมึง เฮ้อ.. ' พรรณพยัคฆ์ถอนหายใจยาวๆ ' แต่ก็นะ ไอ้ตอนนั้นมึงยังเคยช่วยกู ในตอนนี้กูจะ.. ช่วยมึงบ้างก็แล้วกัน ฮ่ะๆๆ '


พรรณพยัคฆ์ ... จะช่วยยังไง เจ้านั่นอยู่ที่ไหน จะช่วยยังไงกัน..


ไม่ทันได้คิดนาน บ่วงนาคก็เริ่มคลายออก จากที่รัดมากๆ ก็เริ่มคลายกำลังลงจนชายหนุ่มหายใจได้ทั่วท้อง และหลุดออกไปในที่สุด


" หึ.. หลุดแล้ว " เชียรแสยะยิ้มดีใจ ท่ามกลางความงงงวยของการินเพราะเขายังถูกบ่วงนาครัดอยู่


' กูช่วยมึงแล้วนะไอ้หัวแดง ถือว่าเจ๊ากันก็แล้วกัน หึหึหึหึ ' เสียงนั่นหายไป แต่มันจะอยู่ในความทรงจำของชายหนุ่มต่อจากนี้ 


" การิน นายพร้อมจะรับพลังอัดกระแทกรึเปล่า " ชายผมแดงถามเป็นเชิง ไม่ว่าคำตอบของการินจะเป็นอย่างไรนาทีนชี้ชายหนุ่มไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เพียงทำให้บ่วงคลายแล้วไปตามหามิติกาให้เร็วที่สุดเท่านั้นที่ต้องการ


" อะไรคือ..?? "


" สลักดักอาถรรพ์ " 


ปึง.....


บ่วงนาคหลุดลงไปกองกับพื้น พร้อมๆ กับร่างของการินที่เจ็บไปทั้งตัวเพราะแรงกระแทกของสลักดักอาถรรพ์ เด็กหนุ่มมองหน้าเชียรไม่รู้จะขอบคุณหรือไม่ขอบคุณดี


ตึกๆๆๆๆ..


" ช่วยด้วย โอ๊ย.. " ร่างเล็กของลัลทริมาวิ่งออกมาจากในตัวบ้านจนถึงโถงกลาง ทว่าเท้าก็สะดุดเข้ากับเศษไม้ล้มลงกับพื้น


อะ.. โอ๊ย.. ยัยโง่ 


การินมองลัลทริมาที่อยู่เบื่องล่าง เชียรไม่รอช้า ดึงตัวเด็กหนุ่มให้ลุกขึ้นและพาหายตัวไปข้างล่างทันที


" ยัยโง่ เกิดอะไรขึ้น " การินข่มความเจ็บปวดวิ่งเข้าไปหาลัลทริมา พยายามเพ่งมองหาจุดบาดเจ็บ


" ยัยตัวแสบอยู่ไหน " ชายผมแดงถาม ลัลทริมาเงยมองเชียรสักครู่ ก่อนจะตั้งสติตอบ 


" พี่มิติ... พี่มิติถูกพวกผีรุมอยู่ด้านใน ช่วยด้วย ช่วยพี่มิติด้วย " ลัลทริมาน้ำตาไหลพราก อยากจะตบตีตัวเองเพราะสำนึกผิด หากเธอวิ่งมาก่อนหน้านี้ มิติกาคงรอดออกมาแล้ว


เชียรเบิกตาโต จะก้าวเดินเข้าไปตามหามิติกา แต่ก็มีบางอย่างก้าวออกมาก่อน


ตึก.. ตึก.. ตึก..


ร่างบางของคนหน้าสวยเดินออกมา พร้อมกับชุดนักเรียนที่เปื่อนเปรอะไปด้วยเลือด มือทั้งสองข้างมีเลือดหยดมาตามทางน่าสยดสยอง


" ยะ... / พี่มิติ / ยัยคิงคอง " เชียร ลัลทริมาและการินอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตื่นตะลึงและตกอกตกใจกับภาพที่เห็นเป็นอันมาก


ทรุด..


" ยัยตัวแสบ ทำไมเธอถึง.. " ชายผมแดงวิ่งเข้าไปพยุงร่างบางไว้ เมื่อเห็นมิติกาทรุดลงนั่งกับพื้น ใบหน้าขาวเนียนซีดเผือก เหงื่อออกมากจนน่าเป็นห่วง


คึก.. คึก.. คึก..


เสียงเหมือนมีบางอย่างกำลังวิ่งมาทางที่พวกเขาอยู่ ทั้งหมดจึงหันมามองตามเสียงของเจ้าสิ่งนั้น


หะ...


หุ่น... 


พะ...


ยนต์..


" หุ่นพยนต์!!!! " ทั้ง 4 คนอุทาน ไม่ทันได้ตกใจหมด อีกด้านก็มีฝูงผีเน่าเฟะเดินออกมา


' ฆ่าพวกมัน ' 


' เอาคุณหนูเราคืนมา ' เสียงผีประกาศลั่น พวกเขาทั้ง 4 ยืนอยู่ภายในวงล้อมของสิ่งวิปริตเหนือมนุษย์เสียแล้ว 


" ยัยโง่ หลบหลังฉันไว้นะ " การินว่า ก่อนจะหยิบเอาสลักดักวิญญาณสิ่งหนึ่งสิ่งเดียวที่เขาเอามาด้วยออกมาเพื่อเตรียมดูดเหล่าผีร้ายเข้าไป


" มิติ เธอเองก็หยุดฝืนตัวเอง แล้วก็หลบอยู่หลังฉัน อย่าห่างฉันเข้าใจมั้ย " ชายหนุ่มยิ้มพูด มือใหญ่ลูบผมเธอเบาๆ ก่อนจะนำตัวกันร่างบางเอาไว้ เหมือนจะประกาศศึกกับสิ่งวิปริตพวกนั้น


" ฉันจะ.. ปกป้องเธอให้ได้เลย " ชายหนุ่มว่า ก่อนจะเสกดาบออกมาถือไว้ในมือเตรียมต่อสู้


" เข้ามาเลย! " สองหนุ่มประกาศก้อง ยามนี้คนที่เคยถือตนเป็นคู่อริกันกำลังร่วมกันต่อสู้อย่างสุดใจ


" พี่มิติคะ " ลัลทริมาโผเข้าหามิติกาทันที น้ำตาไหลเอ่อด้วยความตื้นตันที่คนที่เป็นเหมือนพี่สาวของเธอรอดกลับมาได้


" เรามาร่วมสู้ไปกับพวกเขากันเถอะลัลทริมา " มิติกาพูด เช็ดน้ำตาออกจากดวงหน้าหวานเบาๆ ก่อนจะยัดมีดสั้นวาวโรจใส่มือลัลทริมา และกระซิบข้างๆ หูเด็กสาวหน้าหวานเบาๆ " ฆ่ามัน "


ฉัวะ..



มีดสั้นปักลงไปบนตัวผีเน่าที่จะจู่โจมชายผมแดง เชียรหันมามองเจ้าของมีดสั้นก็เห็นว่าเป็นมิติกา จึงเอ็ดคนคนนั้นทันที 


" นายอย่ามาว่าฉันนะ นายจะให้ฉันยืนดูนายเฉยๆ ได้ยังไง ให้ฉัน.. ได้ร่วมสู้เถอะ ต่อให้ฉันต้อะ.. " 


" ไม่ว่าคำพูดอะไรก็ตามที่กำลังจะหลุดออกมา หยุดมันซะ หึ.. เราจะร่วมสู้และรอดไปด้วยกัน " ชายหนุ่มขยับยิ้ม ไม่อยากจะยอมรับว่าเขาอยากจะมีเธอ มาคอยเป็นกองกำลังอยู่ข้างกายแบบนี้ตลอดไป


" ย้ากกกกก!! " เสียงการินร้องปลุกกำลังตนเอง เด็กหนุ่มดูดวิญญาณเข้าไปพอสมควร และเตะต่อยสู้กับเจ้าหุ่นพยนต์และผีร้ายอย่างมันมือ


" ให้ตายสิ.. หึ สนุกเหมือนกันนี่หว่า ทั้งๆ ที่เป็นแค่ผีแต่ก็ทำให้สนุกได้ ฮ่ะๆๆ ย้ากก! ตายซะ " เด็กหนุ่มดูดผีเข้าไปเรื่อยๆ ข้างๆ กายเขามีลัลทริมาคอยช่วยเหลืออยู่ไม่ห่าง



วิทูรที่มองดูอยู่ไม่ห่าง ใส่ชุดสีดำทมิฬปกคลุมร่างกายและสวมหน้ากากสีดำเพื่ออำพรางใบหน้า เขามองเหตุการณ์อย่างคับแค้นใจ ตอนที่มิติกาถูกผีรุมนั้นเขาไม่ได้มองดู เพราะกลัวบ่วงจะหลุด และมันก็หลุดจริงๆ ซึ้งในขณะที่เขาบริกรรมคาถารัดบ่วง ก็เหมือนมีบางคนกำลังท่องคาถาคลายบ่วง มนต์ดำจึงสะท้อนมาหาเขา


ชริ.. แต่จะให้ยัยผมม่วงนั่นได้สมหวังกับท่านศาสดาไม่ได้ เราจะให้ยัยเด็กนั่นมาเอาท่านศาสดาไปไม่ได้เป็นอันขาด เพราะงั้น...


เราคงต้องเล่นงานที่ท่านศาสดาก่อน แต่รอบนี้คงต้องแรงหน่อยแล้ว ขอโทษด้วย ท่านศาสดา



" เอ๊ะ! นั่นมัน " มิติกาเบิกตาโต เมื่อเห็นลูกไฟสีสดวิ่งเข้าใส่ชายผมแดงอย่างรวดเร็วในขณะที่กำลังต่อสู้อยู่กับผีคนใช้เก่า


" ระวัง!!! " ด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง เด็กสาววิ่งเข้าไปกั้นลูกไฟพลังนั้นทันที ท่ามกลางความตกใจของการิน ลัลทริมาและเชียร ผู้ที่กำลังถูกปกป้องจากเธอ


ปึง..


" มิติกา!!!!!! "


••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


เฮือก! เกิดอะไรขึ้นน่ะ ไม่นะหนูมิติของพี่พีไนท์.....


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #42 Mascher (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 09:47
    น้องมิติเรารู้แหละว่าน้องไม่เป็นอะไรเพราะเราไม่ได้กลิ่นมาม่า
    #42
    0