(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 41 : ตอนที่ 41 : จุดกำเนิดปีศาจมายา (ตอนพิเศษ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63



จุดกำเกิดปีศาจ มายา

.

.


ฉันยังจำได้ดี จำได้ทุกอย่าง ตอนนั้นที่ฉันยังเด็ก ฉันเกิดมาพร้อมกับสิ่งผิดปกติที่ไม่เหมือนคนอื่นๆ 


ฉันพูดภาษาเดียวกับคนทั่วไปไม่ได้ ไม่ได้สักนิด เวลาที่ฉันต้องการอะไร ฉันก็ต้องใช้ภาษาใบ้ ไม่ก็ชี้บอกตลอด นั่นทำให้ฉันกลายเป็นคนเงียบ ไม่อยากจะเสวนากับใครเพราะความแปลกที่เป็นจุดด้อยของตนเอง เขาคนนั่นกังวลมากที่ฉันไม่เหมือนคนอื่นๆ เลยจ้างครูสอนภาษามาให้ฉัน จนกระทั่งฉันพูดได้อย่างชัดเจน


แต่ด้วยความแปลกของฉัน ทั้งสีผม สีตา การใช้ภาษาและบางอย่างที่ฉันไม่เคยบอกใครว่าฉันมี


.

.

.


เฮ้อ... ทำไมถึงนอนไม่หลับเลยนะ ทั้งๆ ที่ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วแท้ๆ แต่ฉันกลับรู้สึกว่า มีบางอย่างที่ฉันยังไม่ได้ทำเลย อะไรกันนะ...


เด็กหญิงผมม่วงตัวน้อยมองไปรอบๆ ห้องนอนของตนเอง พยายามเพ่งมองดูว่ามีสิ่งใดบ้างที่ทำให้เธอค้างคาใจจนนอนไม่หลับ


ไม่เห็นมีอะไรให้ฉันทำเลย มีแต่หนังสือตำราน่าเบื่อทั้งนั้น ฉันอยากจะเล่นอะไรที่สนุกกว่านี้จริงๆ


เด็กน้อยถอนหายใจยาวๆ เธอวางหมีตัวสีแดงในอ้อมกอดลงข้างๆ ก่อนจะลุกออกจากเตียงนอนกว้างลงไปยืนอยู่ข้างเตียง


เธอเดินตรงไปยังหน้าต่างโค้งบานใหญ่ข้างๆ เตียงช้าๆ ดวงตาคู่สวยเพ่งมองไปยังสนามนอกบ้าน บัดนี้เธอเห็นบ้างอย่างเดินอยู่ตรงนั้น เป็นผู้หญิงที่มีสีผมเหมือนกับเธอ แต่โตกว่า ใส่ชุดราตรีสีม่วงสวย เดินชมวิวอยู่ด้านนอกคฤหาสน์


ใครกันนะ สวยจังเลย เราอยากจะสวยแบบนั้นบ้างจังเลย


เหมือนมีบางอย่าง เรียกร้องให้เธอออกไปหาหญิงคนนั้น ด้วยความที่เด็กหญิงไม่เคยหวาดกลัวต่อภูติผี เธอจึงเดินออกจากห้องไปอย่างไม่ลังเลง


เท้าเล็กค่อยๆ เดินไปตามทางคฤหาสน์ ลงบันไดสูงเดินออกไปทางสนามด้านหลังบ้านอย่างรวดเร็ว


อะ... พี่สาวคนนั้น หายไปไหนกันนะ ทำไมถึงได้หายไปเร็วแบบนี้ล่ะ ทั้งๆ ที่อยากจะรู้จักแท้ๆ


" สุขสันต์วันเกิด มิติกา " เสียงเรียบน่าค้นหาของเธอคนนั้นดังขึ้นทางด้านหลังเด็กหญิงตัวน้อย ดวงตาคู่สวยหันไปมองเจ้าของเสียงอย่างรวดเร็ว


ผู้หญิงหน้าตาสะสวย มีเรือนผมสีม่วงยาวสยายกำลังยิ้มมุมปากมองเธอด้วยท่าทีอ่านยาก


" พี่สาว.. " เด็กหญิงมองคนตรงหน้าด้วยความชื่นชอบ เธอชอบใบหน้านั้น สีผมนั้น ดวงตานั้น รอยยิ้มนั้น


" สุขสบายดีสินะมิติกา น่าอิจฉาชีวิตอันหรูหราในชาตินี้จริงๆ เลยนะ " คนโตกว่าพูด ยื่นมือเรียวมาลูบผมเด็กน้อยเบาๆ " เธอกับฉันเราเหมือนกันจังเลยนะ ทั้งสีผม หน้าตาแล้วก็นิสัยในวันที่ยังเป็นเด็ก "


พูดเรื่องอะไรกันน่ะ พี่สาวคนนี้กำลังพูดเรื่องอะไรกันนะ


" จริงสิ.. วันนี้ไม่ใช่วันเกิดเธอนี่น่า ฉันนี่แย่จังเลย จำแม้กระทั่งวันเกิดของตัวฉันเองไม่ได้ แต่ก็ช่างมันเถอะ ถือว่าอวยพรย้อนหลังแล้วกัน " รอยยิ้มของคนโตกว่าส่งให้เด็กหญิง "ืขอให้ผ่านเรื่องต่างๆ ไปได้ด้วยดีไม่มีปัญหานะเด็กน้อย "


" พี่เป็นใคร " เด็กหญิงตัวน้อยถาม มือเล็กจับชายกระโปรงคนตัวสูงเอาไว้แน่นราวกับกลัวอีกฝ่ายจะหนี


" ฉันชื่อ มิติกา " คนตัวสูงตอบ " ชื่อเหมือนเธอเลยใช่มั้ยล่ะเด็กน้อย สงสัยอยู่สินะ "


" พี่สวยจัง หนูชื่อเหมือนพี่ แล้วหนูจะช่วยเหมือนพี่มั้ยคะ " เด็กหญิงดวงตาใสแบ๊ว จ้องมองสาวสวยผมม่วงอย่างชื่นชอบ 


" สวยสิ เธอจะเหมือนกับฉันตอนนี้ทุกประการเลยล่ะ มีทุกๆ อย่างเหมือนๆ กับฉันด้วย " คนตัวสูงยิ้ม ย่อตัวลงมาคุยกับเด็กหญิงตัวน้อย


" หรอคะ พี่นางฟ้า " เธอเรียกคนตัวสูงอย่างยกย่อง เด็กหญิงไม่เคยยกย่องใครเท่านี้มาก่อน


" หึหึหึ ฉันไม่ใช่นางฟ้าหรอกเด็กน้อย ฉันไม่ใช่นางฟ้าสักนิด ฉันต่างกับนางฟ้าที่เธอคิดลิบลับ " 


" ต่างยังไงหรอคะ พี่ทั้งสวย และก็ดูใจดีด้วยนี่น่า " เด็กหญิงกล่าว คนหน้าสวยยิ้มจ้องเธออย่างเอ็นดู


" แล้วเธอคิดว่า นางฟ้าเป็นยังไงกัน บอกหน่อยสิ " 


" ก็คงจะสวย และใจดีมั้งคะ สวยเหมือนพี่สาว " เด็กหญิงยิ้มอย่างร่าเริง ทั้งๆ ที่ผ่านมาเธอไม่เคยเผยรอยยิ้มให้ใครมองเลยสักนิด


" ใช่ นางฟ้าน่ะสวย แต่ก็เย่อหยิงในความงดงามที่ตนมี ทะนงในความสูงศักดิ์ที่ตนได้รับ ทั้งที่สิ่งที่ได้มาส่วนมาก ก็มาจากการกระทำของเหล่าปีศาจทั้งสิ้น " คนตัวสูงพูด พูดยกย่องปีศาจราวกับเธอเป็นสิ่งนั้น


" พี่ไม่ได้เป็นนางฟ้าหรอ "


" ฉันเป็นปีศาจ ปีศาจร้ายต่างหากล่ะเด็กน้อย แต่ฉันก็ใช่จะร้ายกาจกับทุกๆ สิ่ง เช่นเจ้า ฉันจะไม่ร้ายกาจกับเจ้าเด็ดขาด เด็กน้อย " นัยตาสีม่วงของคนตัวสูงมองสะท้อนมายังสายตาของเด็กหญิง


" ถ้างั้น พี่มาจากไหนหรอคะ "


" ฉันมาจากข้างใน ตัวเธอ... ตอนนี้เธออายุแปดปีแล้วสินะ คงได้เวลาที่จะต้องรับผิดชอบหน้าที่แล้วล่ะ " คนตัวสูงพูด เป็นคำพูดที่ทำให้เด็กหญิงตัวน้อยงงเป็นอันมาก


" เธอฟังฉันเอาไว้นะ มิติกา เธอก็คือตัวฉัน ฉันก็คือตัวเธอ เราคือสิ่งเดียวกันในร่างนี้ เราคือจิตวิญญาณเดียวกัน ไม่ว่าเธอจะรู้สึกยังไง ฉันก็จะรู้สึกด้วย " มือเรียวกุมมือเด็กหญิงเอาไว้ " เธอคือความสว่างไสว ส่วนฉันคือความมืดมิดที่อยู่ในใจ "


" พี่สาวคือหนูหรอ ถ้างั้นหนูจะเป็นแบบพี่สาวหรอ เป็นปีศาจงั้นหรอ "


" ใช่แล้วล่ะ แล้วเจ้าก็ยังมีหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ด้วยนะ ตำแหน่งหน้าที่นี้ จัดขึ้นมาให้เจ้าโดยเฉพาะ แล้วเจ้าล่ะ จะยอมรับมันหรือไม่ จะยอมเป็นปีศาจรึเปล่าเด็กดี " คนหน้าสวยยิ้มมุมปาก จ้องมองดวงตาประกายของคนตัวเล็กอย่างหาคำตอบ


" ค่ะ หนูยอมรับ หนูชอบพี่ ชอบปีศาจ ชอบเรื่องสนุก หนูยอมรับมันค่ะ " เด็กหญิงยิ้มร่า คนหน้าสวยก็ยิ้มตาม ก่อนจะมอบกระโหลกมนุษย์ ที่มีพู่ห้อยสวยงามให้กับเด็กหญิง พร้อมกับสมุดบันทึกชีวิตให้เธอ


" ต่อจากนี้ เจ้าคือนายของความมืดมิดนิรันดร์ เหล่าเทพเทวาหรือผู้ใดก็ไม่ชนะเจ้าได้ หัวใจของเจ้า จะถูกผนึกเอาไว้ในความมืดแห่งรัตติกาล การตายจะไม่เกิดขึ้นกับเจ้า ในชาตินี้ เจ้าจะเป็นนิรันดร์ เป็นจ้าวแห่งโลกมืด นาม ปีศาจมายา "


.

.

.


เพราะเธอคือเด็กน้อย ที่เกิดมาพร้อมกับความคำอธิฐาน เพราะเธอคือคนที่เกิดมาพร้อมกับพลังที่สูงส่ง


ในร่างนี้ เธอมีพลังของเทพ ปีศาจและมนุษย์รวมอยู่ด้วยกัน ในชาตินี้ จึงถือเป็นนิรันดร์ และจะไม่มีการตายเกิดขึ้นกับเธออีก


ความแค้น ทุกข์ ทนทรมาน เสียใจในชาติที่ผ่านมา ทำให้ก่อนสิ้นลมหายใจ จิตที่ล่องลอยได้อธิฐานต่อฟ้าดิน ต่อตัวเธอในภพหน้าให้ไร้ซึ่งขีดจำกัดใดๆ นี้จึงเป็น จุดเริ่มต้นแห่งการมี ปีศาจมายา จ้าวแห่งรัตติกาลนิรันดร์


.

.

.


" สมุดนี้ เป็นของขวัญจากเหล่าเทพยดา เป็นสมุดบันทึกชีวิต ไม่ว่าเจ้าอยากจะทราบข้อมูลของใคร เพียงเอ่ยนามของคนคนนั้น แล้วใบหน้า ข้อมูลและอายุขัยของคนที่เจ้าต้องการรู้จะปรากฏขึ้นมา หากเจ้าอยากทำให้เขาตาย ก็แค่ขีดฆ่าชื่อนี้ออกจากสมุดไป แล้วอายุขัยของเขาก็จะหมดลงในบัชชีชีวิต แต่ถ้าอยากช่วยชุบชีวิต ก็ให้ใส่ชื่อและอายุขัยของเขาลงไป " คนหน้าสวยอธิบาย ก่อนจะยื่นสมุดให้เด็กน้อย และหยิบกระโหลกมีพู่สีฟ้ามาประดับผมให้กับเด็กหญิง


" ส่วนนี้คืออาวุธ สิ่งนี้จะเป็นได้ทั้งอาวุธและที่เก็บปีศาจ และมันสามารถปกป้องเจ้าจากอันตรายต่างๆ ได้ นี้คือของขวัญจากโลกปีศาจ เพียงแค่เจ้ามีอันตราย ปีศาจขาวแห่งโลกมืด จะมาช่วยเจ้าทันที "


" ปีศาจขาว ? "


" ใช่ เขาคือองค์รักษ์ของเจ้า ตอนนี้ก็คงจะได้เวลาแล้วสินะ ข้าต้องไปแล้วล่ะเด็กน้อย " คนหน้าสวยพูด เด็กน้อยยิ่งไม่เข้าใจไปใหญ่


" ไปไหนหรอคะ "


" ไปอยู่ในตัวเจ้า ต่อจากนี้ เราสองคนจะมีจิตวิญญาณเดียวกัน "


ว่าแล้วมือเรียวก็ยกขึ้นมากุมมือเล็กเอาไว้ ก่อนจะกลายเป็นดวงไฟสีม่วงสว่าง พุ่งเข้าไปในตัวเด็กน้อย


" อึก.. โอ้ยยยย " พลันความเจ็บปวดก็แล่นเข้าสู่แก่นกลางหัวใจ คนตัวเล็กทรุดตัวลงกับพื้นสนามอย่างเจ็บปวดทรมาน มีบางอย่างค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากร่างเล็ก


หัวใจดวงน้อย หายไปในความมืด มันถูกผนึกในความมืดมิดที่มีแต่ความอ้างว้าง ภาพสุดท้ายแห่งความจำอันแสนทรมานสิ้นสุดลง ก่อนเด็กหญิงจะสลบไป


ขอให้มัน เป็นแค่เพียงความฝัน ด้วยเถอะ ฝันร้ายที่มันจะหายไปในเวลาที่ตื่นขึ้นมา


.


' มิติกา นังเด็กกาลกินี '


.


' มิติกาอย่าฆ่าข้า ข้าเป็นเพื่อนเจ้า '

' ข้าไม่มีเพื่อนเช่นเจ้า '

ฉัวะ..


.


' ข้ารักเจ้า มิติกา '


.


' ท่านจะฆ่าทำไม ท่านจะเอาข้าไปบูชายันต์เพื่ออะไร '


' เพื่อที่จะได้มาซึ่งอำนาจ ยกโทษให้ข้าด้วย แต่ข้าจำเป็นต้องเลือกสิ่งที่สำคัญกว่า '


' ข้ารักท่าน ทำไมท่านจึงทำกับข้าใช่นี้ ทำไม '


' ความรัก มันไม่ได้ให้สิ่งที่ข้าต้องการ ขอโทษมิติกา '


ฉัวะ...


.


แม้ข้ามีภพหน้า ขอให้ตัวข้าเป็นนิรันดร์ ขอให้ตัวข้ามีอำนาจเหนือผู้ใดในโลก ข้าจะมีพลังไร้ซึ่งขีดจำกัด แม้นรกสวรรค์ก็ไม่อาจขัดขวางข้าได้ ข้าจะอยู่ในนาม ปีศาจร้าย ปีศาจมายา ในโลกหน้าชีวิตข้าจะเป็นนิรันดร์


.


นั่นความฝันทั้งหมดของฉัน ก่อนที่ฉันจะเป็นแบบนี้ อดีตอันแสนเจ็บปวดนำมาซึ่งคำอธิฐาน ก่อกำเนิดสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครเทียบได้ 


ความรัก มันไม่ได้นำมาซึ่งสิ่งที่ต้องการ ฉันจะจดจำคำคำนี้ ตลอดไป ต่อจากนี้ ไม่ว่าสิ่งใดที่ฉันทำ จะไม่มีใครรู้ได้ ว่านั่นเป็นมายาที่ฉันสร้างขึ้นมา หรือเป็นความจริงที่ฉันต้องสื่อ


ปีศาจมายา จะเป็นดังความมืดแห่งจิตวิญญาณที่อยู่ในมนุษย์ จะมีมากหรือน้อยก็แล้วแต่แต่ละคนจะมีและควบคุมมัน 


ต่อจากนี้ ฉันจะทำตามหน้าที่ของตัวเอง จะไม่มีคำว่าเล่นอีกต่อไปแล้ว ขอโทษด้วยเชียร



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


มันดูไม่ใช่แค่ตอนพิเศษธรรมดา แต่เหมือนพีกำลังสปอยเรื่องส่วนหลังส่วนหลังเลยอะ... 


พอดีพีเห็นว่าตัวเองไม่ได้เขียนพิเศษเลยสักตอน ก็เลยเขียนตอนนี้กลบความจริงที่ว่า บทหลักยังไม่เสร็จ เลยเอาอันนี้มาลงคั่นก่อน คริๆ


อ่อๆ.. บอกไว้ก่อน ตอนพิเศษจัดทำขึ้นมาไม่ได้อยู่เนื่องในวันอะไรค่ะ วันเกิดมิติกาจริงๆ คือวันที่ 29 กุมภา ซึ่ง 4 ปีมีครั้งหนึ่งนั่นเอง (ดันคิดตัวละครน้องได้วันนั้น)


เอาละ ต่อจากนี้อาจจะมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นมากมายก็ได้ ส่วนเรื่องอดีตของมิติกา จะอุบเอาไว้ก่อน ถ้าอยากรู้อย่าลืมรออ่านกันน้า..


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #40 Mascher (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 18:51
    อาา..ตอนต่แไปน้องเอาจริงละสินะ!รออ่านเลยค่ะ!♥♥
    #40
    0