(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 40 : ตอนที่ 40 : วงเวียนกรรม (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63


" การินระวัง!!!! " ลัลทริมาส่งเสียงเตือน หลังจากหลับตาลงไปได้ไม่นาน หุ่นพยนต์ตัวนั้นมันก็หาพวกเขาเจอ และพยายามจะฆ่าพวกเขา การินจึงต้องสู้


" รีบหนีเร็วยัยโง่ " เด็กหนุ่มฝาดไม้เข้าที่ใบหน้าของหุ่นพยนต์ก่อนจะกุมมือลัลทริมาวิ่งหนีออกจากห้องนี้


" การิน เราจะไปไหนกันดีล่ะ ฉันกลัวจังเลย " เด็กสาวจับแขนการินแน่น น้ำอุ่นๆ เริ่มเอ่อออกมาเนื่องจากตอนนี้เธอรู้สึกปวดแปลบที่หัวอีกครั้ง ราวกับยิ่งวิ่งก็ยิ่งสัมผัสอาถรรพ์ได้มากกว่าเดิม


" ยัยโง่ เธอเป็นอะไร " การินหันมามองใบหน้าหวานด้วยความเป็นห่วง และระแวงหุ่นตัวนั้น


" ปะ.. เปล่า เรารีบไปที่ห้องข้างหน้านั่นกันเถอะ " ลัลทริมาว่า เด็กหนุ่มจึงรีบลากตัวเด็กสาววิ่งตามไปที่ห้องตรงหน้าทันที


" การินอย่า! " เสียงหนึ่งร้องห้ามเขาเอาไว้ แต่ไม่อาจหยุดฝีเท้าของเด็กหนุ่มเอาไว้ได้ เขาวิ่งออกประตูไปยังอีกห้องก็พบกับภูติผีมากมายที่เดินวนเวียน ใบหน้ามีเลือดมีหนองไหลย้อยน่าเกลียดอยู่


" อะ.. " มือใหญ่ดึงร่างของเด็กหนุ่มและเด็กสาวให้เข้ามาในห้องเก่าดังเดิม พร้อมกับปิดประตูกั้นเอาไว้ทั้งด้านที่มีหุ่นพยนต์และด้านที่มีผี


" ไอ้หัวแดง!! " การินอุทาน " ทำไมแกมาอยู่ตรงนี้ แล้วยัยหัวม่วงอะ อย่าบอกนะว่าหาไม่เจอ "


" ฉันอยู่นี่ " คนหน้าสวยค่อยๆ ก้าวออกมาจากตู้ไม้ขนาดใหญ่ที่ประดับอยู่ข้างห้อง ใบหน้าและเสื้อผ้าของเธอยังดูสะอาดหมดจด ต่างจากการินและลัลทริมาเป็นอย่างมาก


" ยัยคิงคอง เธอเข้าไปอยู่ในตู้ทำไม ไม่อึดอัดหรอ " การินมองเด็กสาวผมม่วงเขม็ง ดูขอบตาบวบแดงเหมือนกับพึ่งร้องไห้มาอย่างสงสัย แต่ก็ยังไม่กล้าถาม


... ปรับความเข้าใจกันแล้วหรอ ยัยคิงคองถึงร้องไห้ ...


" ถึงอึดอัดก็ต้องอยู่ เพราะถ้าปล่อยให้ผีพวกนี้เห็น ฉันตายแน่ " คนหน้าสวยพูดด้วยเสียงเรียบนิ่ง หูสองข้างคอยฟังเสียงรอบนอกอย่างชำนาญการ


'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู'


เสียงของเหล่าภูติผีดังขึ้น การินพอจะรู้ทันทีว่าคุณหนูที่ผีพวกนั่นเรียกคือมิติกา แต่ในเวลานี้ไม่ใช่เวลาจะถามไถ่เรื่องใดๆ เพราะประตูทั้งสองด้านที่ปิดเอาไว้มีเสียงดังโครมครามเหมือนกับมีใครกำลังต้องการพังประตูเข้ามา


" ทำไงดีล่ะ ทีนี้ก็ไม่มีทางหนีแล้ว มันตันหมดทั้งสองด้านเลย " ลัลทริมาร้องขึ้นมาบ้าง ทางด้านหนึ่งก็อันตราย อีกด้านก็อันตรายมากเช่นกัน


" ฉันจะพาพวกเธอหายตัวไป " เชียรที่กุมมือมิติกาอยู่พูดขึ้น ก่อนจะยื่นมือไปแตะบ่าการินเบาๆ " จับลัลทริมาไว้ให้ดีล่ะ ระวังถูกทิ้งแล้วกัน "


" เออน่า ฉันจับไว้ดีแล้ว ยัยโง่ไม่ถูกลืมง่ายๆ หรอก " การินว่า กำมือลัลทริมาแน่นมากขึ้น " รีบไปได้แล้ว มันจะพังประตูเข้ามาแล้ว "


ปึง....


แวบ..


..

..

.

.

.

.

.


'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู'


" มันยังไม่ยอมไปไหนเลย เจ้าผีพวกนี้มันขี้ตอแยจริงๆ " การินว่า กำมือลัลทริมาแน่น ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบรับกุมมือตอบ


" มันคงจะหายไปก็ต่อเมื่อตอนเช้า อีก 5 ชั่วโมงก็จะเช้าแล้ว รออีกหน่อยก็แล้วกัน " ชายหนุ่มว่า พลางใช้วงแขนใหญ่โอบร่างบางของมิติกาอย่างหวงแหน


" แต่... เราจะต้องรออยู่แบบนี้ ตรงนี้จริงๆ นะหรอ " ลัลทริมามองไปรอบๆ ยิ่งทำให้เธอกุมมือการินด้วยความแรงที่เพิ่มมากขึ้น


" อย่าบ่นมากนะยัยโง่ อยู่ตรงนี้มันก็ดูปลอดภัยดีแล้ว " การินแย้งเด็กสาวข้างกายอย่างไม่พอใจ 


" ก็ปลอดภัยดี แต่นี่มัน.. ขอบหน้าต่างนะ! " มิติกาที่เงียบไปพูดขึ้นบ้าง ตอนนี้พวกเขากำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงขอบหน้าต่างบานใหญ่ที่อยู่สูงสุดข้างคฤหาสน์


" เอ่อ.... โทษที ฉันพยายามหาที่ที่ปลอดภัยสุดฝีมือแล้ว เอาเป็นว่า... ยืนนิ่งๆ อยู่แบบนี้จนกว่าจะเช้าก็แล้วกันนะ เด็กๆ " เชียรพูดด้วยเสียงเรียบเฉยๆ การหาที่ๆ ปลอดภัยในคฤหาสน์สีเลือดเช่นนี้ มันคงยากเหมือนทุกๆ ครั้ง เพราะงั้นเวลาเข้ามา เขาจึงมองหาที่ปลอดภัยมาตลอดทาง และก็มาสะดุดตากับขอบหน้าต่างพอดี ตอนที่หายตัวมา เขาก็นึกถึงที่นี่พอดี ทำให้พาทุกคนมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ


" เธอเป็นอะไรรึเปล่า ดูเหม่อๆ นะ เหนื่อยหรอ " ชายผมแดงลูบผมของมิติกาเบาๆ มองใบนัยตาสีม่วงของเด็กสาวอย่างเป็นห่วง


" เปล่า.. ก็แค่อยากรู้ว่า ฉันจะสามารถทำให้พวกเขาไปสู้สุขติได้ยังไง ทุกคนที่นี่เคยดูแลฉัน.. ฉันไม่อยากเห็นพวกเขา.. " เธอยังพูดไม่จบประโยค นิ้วเรียวของชายหนุ่มก็ยื่นมาแตะริมฝีปากเธอเบาๆ เป็นเชิงว่าให้เธอหยุดพูดหยุดคิด


" เมื่อถึงเวลา พวกเขาจะไปเอง เธอไม่ต้องเอาตัวไปเสี่ยงหรอก พวกเขาไม่ได้ทรมาน แต่พวกเขากำลังริษยาต่างหาก " ชายหนุ่มว่า ค่อยๆ โอบกอดร่างของเด็กสาวอย่างอ่อนโยน ปลอบเธอไม่ให้คิด ไม่ให้กลัว


ทำไมต้องมาซึ้งกันอยู่แถวนี้ด้วยวะ เกรงใจกันหน่อยสิ 


การินบ่นในใจ เขาเองก็กำลังมีความรู้สึกริษยาเหมือนกับผีพวกนั้น แต่ต้องการคนละแบบ


เฮ้อ.. ทีเชียรยังมีมุมที่น่ารักแบบนี้ แล้วนายล่ะการิน เมื่อไรจะทำแบบนั้นบ้าง 


นัยตาเศร้าเหลือบมองเด็กหนุ่มอย่างผิดหวัง อยากจะคาดหวังให้เขามีมุมดีๆ แบบนี้บ้าง


" อะ... นี่มัน!! " เชียรอุทาน ตอนนี้ร่างของชายหนุ่มมีบ่วงสีเขียวมารัดรอบตัวจนขยับไม่ได้ 


" นี่มันบ่วงนาคบาศนิ ใครขว้างมาน่ะ มาจากทางไหน " การินว่า พลางพยายามแกะบ่วงนาคน้อยออกจากตัวของอริหนุ่ม


" ว้ายยย!!!! " 


" ยัยโง่! " ร่างบางของเด็กสาวเจ้าของญาณอาถรรพ์จู่ๆ ก็ถูกบางอย่างดึงขาร่วงลงไป แต่โชคดีที่ไม่ทันถึงพื้น ฝูงผีน่าเกลียดต่างวิ่งเข้ามารับร่างเล็กนั้นก่อนจะพากันรุมล้อมตัวลัลทริมาเหมือนกำลังพินิจดู


" ลัละ! ว้ายยยย!!!! "


" มิติ!! / ยัย..!! " เชียรและการินร้องอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ เพราะร่างของมิติกาก็ถูกบางอย่างดึงร่วงลงไปเช่นกัน


" อะ... นี่มันเรื่องเxี่ยอะไรกันวะ ปล่อยฉันไปนะไอ้ตาขาว " การินตวาดลั่น เพราะเขาก็ถูกบ่วงนาคบาศขว้างมารัดตัวไว้เช่นกัน


มิติการ่วงลงมาโดยมีเหล่าคนรับใช้เก่ารองรับ พวกเธอรับคุณหนูของตนเองไว้ตามหน้าที่ ก่อนจะวางร่างของนายมนุษย์ลงกับพื้น 


'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู'


" พวกเธอ.. " คนหน้าสวยที่กำลังตกใจมองไปรอบๆ ใบหน้าของวิญญาณคนใช้มีทั้งเลือดและหนองน่ารังเกียจ แต่กับมิติกา สภาพพวกนี้คือเรื่องปกติที่ไม่น่ากลัว


'คุณหนูของเรา' 'คุณหนูที่น่ารักของเรา' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู'


พลันภาพใบหน้าเน่าเฟะนั้นก็เปลี่ยนไป ทุกสิ่งรอบๆ กายค่อยๆ แปรสภาพเหมือนกับตอนที่เธอยังเด็ก ใบหน้าของเหล่าคนใช้กลับมาเป็นคนเช่นเดิม คฤหาสน์ก็ดูหรูหราดังเดิม


' เชิญทางนี้ค่ะคุณหนู คุณท่านกับคุณผู้หญิงรออยู่ ' หญิงสาวรับใช้วิ่งมาผายมือเชิญเด็กสาว ยิ้มแย้มสดใสราวกับทุกสิ่งรอบกายมันไม่เคยมีเรื่องเศร้า


" พ่อ.. แม่.. " ทั้งๆ ที่รู้ว่านี่มันบ้าเกินจะเชื่อ แต่มิติกาก็ยังเดินตามหญิงรับใช้นั่นไป เพราะหวังจะได้เจอกับคนสองคนที่เธออยากพบ


" ไอ้หัวแดง ยัยคิงคองเดินตามยัยผีนั่นไปทำไม " การินหันไปถามชายหนุ่มคู่อริ ในมุมของเขาและเชียร ทุกสิ่งยังเป็นเพียงที่รกร้างน่ากลัว


" แย่ละ ยัยตัวแสบกำลังถูกลวงตาจากภาพมายาที่ผีพวกนี้สร้าง ต้องรีบออกไปให้ได้ " เชียรพยายามดิ้นให้ตนพ้นจากสภาพถูกมัด แต่ยิ่งดิ้นยิ่งโดนรัดแน่นจนเริ่มเจ็บตัว


ได้โปรด หลุดซะที ได้โปรด ช่วยเธอคนนั้นด้วย ซามาโกะถ้าเธอยังอยู่ ช่วยเธอคนนั้นด้วย...


 .

 .

 .


" พี่มิติคะ จะไปไหนหรอคะ " ลัลทริมาวิ่งตามหลังมิติกาไปด้วยความสงสัย มิติกากำลังเดินมุ่งหน้าไปอย่างไม่สนใจเธอเลยสักนิด


' คุณหนูคะ เชิญเลยค่ะ คุณท่านกับคุณผู้หญิงนั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว ' สาวใช้ยิ้มแย้ม ก่อนจะก้มหัวเคารพเดินออกจากห้องไป


นัยตาคู่สวยมองตรงไปยังโซฟาที่เธอเคยนั่งตอนเด็กๆ ตรงนั้นมีคนสองคนนั่งอยู่ในท่าทีสงบ


" พวกคุณ.. " เด็กสาวพูดเบาๆ ตั้งแต่เล็กจนโต เธอก็ไม่เคยเรียกพ่อว่าพ่อ แม่ว่าแม่อยู่แล้ว ไม่เคยเรียกแต่ใจกับผูกติดกับสองคำนี้


หญิงสาวที่นั่งอยู่โซฟาคลี่ยิ้มบางๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเด็กสาวอย่างอบอุ่น 


ยังเหมือนเดิม ทุกกิริยา ใบหน้าและรอยยิ้มของหญิงสาวผู้เป็นแม่ ยังเหมือนกับวันสุดท้ายที่มิติกาจำได้ ชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ ก็เหมือนกัน ยังหนุ่มแน่นราวกับจะไม่มีวันแก่เฒ่า


' มานั่งนี่สิลูก มาหาพ่อกับแม่สิ พวกเราคิดถึงลูกนะ ' วิญญาณพ่อแม่เรียกลูกสาวด้วยเสียงอบอุ่น


ตัวเธอปฏิเสธที่จะไม่เดินเข้าไปหา แต่ใจลึกๆ กลับกำลังสั่งให้ทำอีกอย่าง ร่างบางค่อยเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ กับพ่อแม่ของเธอ


" พี่มิติคะ " ลัลทริมาเดินตามมิติกาอย่างงงวย ผีพวกนี้ที่เดินผ่านไปมาก็ไม่ทำร้ายเธอหรือมิติกา แต่ทำไมมิติกาถึงเหม่อลอย มือเรียวจึงแตะตัวมิติกาเบาๆ พลันภาพรอบกายก็เปลี่ยนให้เธอเห็นสิ่งเดียวกับมิติกา


สวยและก็หล่อจัง... นี่พ่อกับแม่ของพี่มิติอย่างงั้นหรอ ทำไมสวยจังเลย สวยเหมือนพี่มิติ


' วันนี้ลูกพาเพื่อนมาเยอะจังเลยนะ ลูกรู้รึเปล่าว่าเราคิดถึงลูกกับมุกมาก พวกลูกไปไหนกันหรอ ทำไมถึงทิ้งเราไป ' เสียงคนเป็นแม่พูดอย่างเจ็บปวด แม้จะเป็นเพียงดวงวิญญาณ แต่ก็มีสิ่งเดียวที่รอคอย คือการได้เจอลูกอีกครั้ง


' วันนี้พ่อกับแม่จะพาลูกไปเดินดูรอบๆ บ้านดีมั้ยจ๊ะ ลูกหายไปนาน คงคิดถึงที่ต่างๆ สินะ ' ชายหนุ่มยิ้ม ลุกขึ้นยืนพร้อมๆ กับหญิงสาวข้างๆ 


' เราไปเดินเที่ยวรอบๆ กัน ไปดูที่ที่เราเคยมีความสุขกันเถอะ ' แม่พ่อยิ้มอบอุ่น ต่างพากันเดินนำมิติกาและลัลทริมาออกไปจากห้องรับรอง ' เรามารื้อฟื้นความทรงจำกัน '



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


ไม่ว่าจะคนหรือผี สิ่งที่ค้างคาใจอย่างหลีกหนีไม่ได้ก็คือความรักนี่ละคร้า จริงมั้ย..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #38 Mascher (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 07:32
    น้องงง
    #38
    0