(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 : ลุงหัวแดงกับคุณหนูเอาแต่ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    28 เม.ย. 63




นิศาพาณิชย์  12 : 00 น.


“ ยัยหัวม่วง เธอกล้ามากที่ทำแบบนี้ ยัยคิงคองหน้าวอก.. ” การินสบถด่าคนตรงหน้าปาวๆ เมื่อเด็กสาวผมม่วงแดงทำให้เค้าไม่พอใจ เธอหอมแก้มลัลทริมายั่วโมโหเขา

“ อ๊ายยย ฉันออกจะสวย ไอ้ลิงกัง สัมภเวสีผีตายโหง.. ” มิติกาด่ากลับ วอกหรอ หนอย.. พูดเหมือนแกไม่วอกเลยนะ.. ไอ้ผีดิบ 

“ เธอนั้นแหละ ยัยผีตายซาก.. ” 

“ ผีตายซากนี่มันแกมากกว่าไอ้เด็กตาแพนด้า.. ” 

“ ใครตาแพนด้ายัยผีจูออน ยัยหัวสายไหม ยัยปีศาจ.. ”

“ แก.. ไอ้ผีดิบจิตวิตถาร .. !! ”

 ท่ามกลางสงครามด่าทอต่อปากต่อคำของมิติกาและการิน ก็มีลัลทริมา มัณฑินีและเอมิกายืนดูอยู่

“ นี่ยัยเอม ฉันว่ามีคนต่อปากต่อคำกับการินแทนแกแล้วแหละ ” มัณฑินีพูดขึ้นเบาๆ

“ ฉันก็ว่างั้นแหละ ยัยนี ” เอมิกาพูด

ส่วนลัลทริมา ก็ได้แต่มองดูคนทั้งสองถกเถียงกันเท่านั้น

“ เธอมันยัยเด็กกำพร้า นิสัยเสีย ” การินสบถด่าคนตรงหน้า

“ นี่...!! นายมันไอ้เด็กฆาตกร เพราะนายไม่ใช่หรอ ริสาถึงได้ตายนะ เพราะนายไม่ใช่หรอ ” 

“ อะ... ” ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ การินกำหมัดแน่น ทำไม.. ทำไมยัยนี่ถึงได้รู้เรื่องนี้


“ ไอ้แผลเป็นที่นายปิดมันไว้หน่ะ เพราะนายยอมรับในความผิดของตัวเองไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ ” มิติกาพูดเสียงเรียบเย็น “ หึ.. นายหน่ะมันเด็กขี้โรค ถ้าไม่ได้แม่นาย ป่านนี้นายก็คงไม่มายืนเถียงฉันฉอดๆ อยู่อย่างนี้หรอก จริงมั้ย ”


“ เธอ..!! ”


“ หึ ... ” เด็กสาวแสยะยิ้ม “ นายมัน.. ผิดตั้งแต่เกิดมาแล้ว การิน ”


“ เธอลองของเองนะ ยัยหัวม่วง ” การินจับตุ๊กตาอาถรรพ์ที่มีเส้นผมขึ้นมา พร้อมกับใช้ตะปูปักลงไป


“ อึก.. ” มิติกากุมท้องด้วยความเจ็บปวด การินแสยะยิ้มร้ายกาจ


“ พี่มิติ / มิติ !!! ” ลัลทริมา มัณฑินีและเอมิการีบวิ่งเข้ามาหามิติกาทันทีด้วยความตกใจ


“ หยุดเดี่ยวนี้นะการิน ” ลัลทริมาว่า มองการินด้วยสายตาขอร้อง


“ ไม่.. หึ คนที่เก่งแต่ปาก ก็สมควรโดนแล้วล่ะ.. หึหึหึหึ ” การินแสยะยิ้มชั่วร้าย แค้นหัวเราะในลำคอ


“ หึ.. นายนั้นแหละ ที่เก่งแต่ปาก ” ความเจ็บปวดหายไปหมดสิ้น เมื่อเธอใช้พลังของต้วเอง มิติกายืดตัวขึ้น พร้อมกับแสยะยิ้มเย็นยะเยือก จับจ้องมองการิน


“ เธอ.. ” เป็นไปได้ยังไง เรายังไม่ทันได้เอาตะปูออกเลย


“ ไปกันเถอะ ลัล-ทริมา ” มิติกาจับข้อมือของลัลทริมา แต่แปลก.. มือยัยเด็กนี่ใหญ่ขนาดนี้เลยหรอ


“ ยัยหัวม่วง มานี่ ” การินสั่ง เมื่อเห็นคนที่อยู่ข้างหลังมิติกา 


“ ทำไม.. ” การินมีท่าทีแปลกๆ มิติกาจึงหันไปทางด้านหลัง มองสิ่งที่ทำให้การินมีท่าทีแปลกๆ แบบนี้


“ อะ... ลุง!! ” 


Σโป๊ก.... 


มือไวกว่าความคิด เชียรยกกำปั้นขึ้นเขกหัวเด็กสาวตรงหน้าทันทีที่เธอเรียกเขา แทนด้วยสรรพนามที่เขาไม่ชอบ


“ เจ็บนะ เขกหัวฉันทำไมเนี่ย ” มิติกาแหวใส่ชายผมแดงทันที ความจริงแล้วไม่ได้เจ็บ แต่รู้สึกเสียหน้าแปลกๆ ที่โดนเขกหัวต่อหน้าคนอื่นๆ แบบนี้


“ ว่าไง... การิน ” เชียรแสยะยิ้มเลศนัยมองไปยังการิน ซึ่งตอนนี้เด๋กหนุ่มกำหมัดแน่น


“ แกมาทำอะไรที่นี่ แกต้องการอะไรไอ้ศาสดา ” การินยืนจ้องหน้าเชียรเขม็ง ดึงลัลทริมาให้ไปหลบอยู่ด้านหลังเขา


“ ฮึ.. ฉันก็แค่... มา... เยี่ยมเฉยๆ หน่ะ ไม่เห็นต้องกลัวขนาดนั้นเลยนิ ” ชายผมแดงยิ้มยียวน


“ ฉันไม่เชื่อ แกต้องการอะไรกันแน่ อย่ามาเล่นลิ้น ไอ้หัวแดง ” การินว่า พร้อมกับมองไปทางเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังเชียร


“ ฉันแค่... จะเอาของมาคืนเจ้าของหน่ะ ฮึๆๆ ” เชียรว่า เหลือบมองมิติกา ที่กำลังทำท่าเลียนแบบเค้าอยู่ สำหรับเธอ คงจะสนุกมาก


เชียรเหลือบมองการินและลัลทริมาสลับกันซักพัก ก่อนจะคว้าข้อมือมิติกาให้เดินตาม “ มานี่.. ”


“ อะ... ปล่อยฉันนะ..!!! ” มิติกาโวยวายขึ้น เมื่อชายผมแดงกำลังจะลากเธอไป


“ การิน ” ลัลทริมาหันมามองการินตาไม่กระพริบ


“ ตามมันไป ” การินไม่รอช้า ถึงมิติกาจะด่าว่าเขา แต่เขาก็ไม่อยากเสี่ยง โดยการปล่อยเธอไปกับเชียรแบบนั้น



“ นี่นายลากฉันมาทำไมเนี่ย !!! ” มิติกาสะบัดข้อมือออกจากมือหนาทันที เมื่อเชียรหยุดเดิน


“ ฉันแค่อยากจะคุยกับเธอบางเรื่องหน่ะ อย่างที่บอกเมื่อคืนไง ”


“ เมื่อคืน..?? ” มิติกาทำหน้างงอยู่ซักพัก “ อ๋อ... ใช่ ที่ลุงหาเรื่องฉันเมื่อคืนใช่มั้ย ห่ะ... ”


“ ฉันไม่ได้หาเรื่องเธอซักหน่อย แล้วอีกอย่าง ฉันไม่ใช่ลุงเธอด้วย ยัยตัวแสบ ” เชียรขยับยิ้มมุมปากแล้วก้มลงดีดหน้าผากมิติกาเบาๆ


“ นี่... ” มิติกาแหวใส่ชายหนุ่มตรงหน้า “ ยอมรับหน่อยซิลุง แก่ก็คือแก่ คนเราหลอกตัวเองได้ แต่หลอกอายุไม่ได้หรอกลุง ”


“ เธอก็เหมือนกัน เป็นแค่เด็กแท้ๆ อย่ามาอวดกร่าง ” เชียรย้อน เด็กสาวจึงทำหน้ามุ่ยไม่พอใจ


“ ฉันมีบางอย่าง จะให้เธอ ” เชียรว่า พลางยื่นจี้ผีเสื้อให้เด็กสาว มิติกาเหลือบมองแล้วยื่นมือออกไปคว้าจี้มาไว้ในมือ


“ นายเอาของฉันไปหรอ ” 


“ เปล่า ก็แค่.. เห็นหล่น ก็เลยจะเอามาคืนหน่ะ ” เชียรว่า “ แล้วกะ... ”


กริ๊ง --♪ ♬


เสียงเรียกเข้ามือถือดังขึ้น มิติกาจึงรีบยกขึ้นมาดู แต่ไม่รับสาย


“ ทำไมไม่รับล่ะ ” เชียรมองเด็กสาวตรงหน้านิ่ง


“ เรื่องของฉัน ” เสียงเรียบเฉยแตกต่างไปจากเดิมกล่าว


กริ๊ง -- ♪ ♬ 


เสียงรอสายดังขึ้นอีกครั้ง มันดังอยู่นานและไม่ยอมวางสาย มิติกาจึงกดรับด้วยความรำคาญ และเดินไปอีกทาง เชียรจึงยืนมองเงียบๆ แต่ก็ฟังคำสนทนาอยู่


( ยัยมิ ไปอยู่ที่ไหน กลับมาเดี่ยวนี้เลยนะ รู้มั้ยว่าพวกเราตามหากันให้ทั่วเลยอะ.. )


“ ฉันจะเป็น จะตายห่ายังไง ก็เรื่องของฉัน แกอย่ามายุ่ง ” เมื่อทราบถึงผู้ที่อยู่ปลายสาย เด็กสาวผมม่วงก็ตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่ากลัว


( ยัย... )


“ ฉันไม่ได้เกิดมา เพื่อทำตามคำสั่งใคร ฉันเกิดมาเพื่อตนเอง เพราะงั้น ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน เธอหน่ะ.. ไม่ต้องโทรมาอีก ” มิติกาว่า ก่อนจะฝาดมือถือลงพื้นอย่างแรง จนตัวเครื่องแตกออกจากกัน ก่อนที่เธอจะเดินฮึดฮัดตรงออกไปจากโรงเรียน



“ พี่มิติ ” ลัลทริมาเรียกเบาๆ อยากจะเดินตามมิติกาออกไป แต่ถูกการินดึงเอาไว้


“ เธอจะบ้ารึไง จะตามไปให้ยัยนั้นกินหัวงั้นหรอ ห๊ะ.. ” 


“ พี่มิติไม่ทำแบบนั้นหรอก ” ลัลทริมาแย้ง แต่การินแสยะยิ้มขึ้น


“ แล้วเธอจะรู้ ว่ากินหรือไม่กิน ”



“ เดี่ยว ” เชียรรีบเยื่อมมือไปจับข้อมือมิติกาไว้ “ เธอจะไปไหน ”


“ จะไปไหน ก็เรื่องของฉัน ” เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น นัยตาที่มองมามันดูเย็นเยือก “ ปล่อยฉัน.. ท่านศาสดา ”


“ เธอจะไปไหนล่ะ ” 


“ จะไปตาย!!! ” เด็กสาวตะคอก ก่อนจะสะบัดมือออกจากมือหนา แล้วเดินออกไปจากโรงเรียน



“ ฉันบอกแล้ว ว่ากินแน่ ” การินหันมาย้ำกับลัลทริมา 


“ ทำไมพี่มิติถึง.. ” 


“ ยัยโง่ เธอคิดว่ายัยนั้นเป็นใคร ยัยนั้นไม่ใช่ลูกคุณหนูธรรมดาซักหน่อย แต่เป็น... ”


“ เป็นอะไร ”


การินแสยะยิ้ม “ เป็น.. ยัยคุณหนูปีศาจนะสิ ถ้าใครทำให้ยัยนั้นไม่พอใจ ยัยนั้นก็ฆ่าเป็นว่าเล่นเหมือนกัน ไม่ต่างจากไอ้ศาสดาหรอก ก็แค่ยัยหัวม่วงมีเหตุมีผลกว่าไอ้บ้านั้น ”


“ ไม่จริงหรอกมั้งการิน พี่มิติดูไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย ” ลัลทริมายังคงแย้งการินอยู่ ทำให้การินกระชากตัวลัลทริมาเข้าไปใกล้ แล้วตะคอกใส่


“ ฟังฉันนะยัยโง่ ” การินพูด “ บางคนก็ไม่ได้โลกสวยสีหวานแบบเธอ หึ ยัยนั่นก็เป็นคนหนึ่ง ที่เห็นโลกเป็นสีแห่งความจริงแบบฉัน ”


“ แล้วอะไรที่ทำให้พี่มิติเป็นแบบนายล่ะ ในเมื่อพี่เค้ามีทุกอย่าง ” ลัลทริมาถามเบาๆ พอให้เด็กหนุ่มได้ยิน


“ มีทุกอย่างงั้นหรอ หึ ไม่ใช่ ยัยนั่นยังขาดครอบครัว เพื่อน และคนที่เข้าใจยังไงล่ะ ” การินแสยะยิ้ม “ และอีกอย่าง ยัยนั้นผ่านอะไรที่เลวร้ายกว่าเหตุการณ์ของเธอกับฉันรวมกันซะอีก ”


“ เหตุการณ์อะไร ” ไม่ใช่ลัลทริมาที่ถาม แต่เป็นเชียรที่ฟังอยู่ห่างๆ


“ อยากรู้หรอไอ้หัวแดง หึ ฉันเองก็ตอบไม่ได้หรอกนะ ถ้าอยากรู้แกก็ไปถามเองสิ หึหึหึหึ ” การินหัวเราะในลำคอ “ ไป ยัยโง่ ”


การินลากลัลทริมาให้เดินออกไปให้ห่างจากเชียร ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังของเด็กหนุ่มคู่อริแบบไม่คิดจะติดตาม ตอนนี้เขามีอย่างอื่นที่อยากรู้มากกว่า


“ เรื่องราวที่.. โหดร้ายงั้นหรอ หึ น่าสนใจดีนิ มิติกา.. ”



“ การิน ทำไมนายบอกเชียรแบบนั้นล่ะ ถ้าเชียรไปยุ่งกับพี่มิติเข้าล่ะ จะทำยังไง ” ลัลทริมาพูดขึ้น ในขณะที่เดินไปกับการิน 


“ ยัยนั่นปกป้องตัวเองได้ ไม่ต้องเป็นห่วงยัยนั่นหรอก ดูท่าทางยัยนั่นก็สู้เอาเรื่องเหมือนกัน ” การินว่า “ ว่าแต่เธอนั้นแหละ อยู่ใกล้ๆ ฉันเอาไว้ดีกว่า ไอ้หัวแดงมันมาแบบแปลกๆ ฉันไม่ไว้ใจมัน ”


...........

....


“ โธ่โว้ย สู้ฉันสิ ไอ้พวกงี่เง่า!! ” เด็กสาวผมม่วงตะคอก มองชายที่นอนระเนระนาดหมดสภาพอยู่บนพื้น


โกรธ เด็กสาวโกรธเป็นอย่างมาก และต้องการจะระบายอารมณ์กรุ่นโกรธกับใครซักคน และพวกนักเลงที่อยู่แถวนี้จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่ดูคนพวกนี้ จะไม่สู้เธอเลย


“ ฉันบอกให้ลุกขึ้นมาไง ” เด็กสาวผมม่วงยังตวาดไม่หยุด ชายคนหนึ่งจึงยกมือขึ้นมาไหว้มิติกา


“ พวกเรายอมแพ้แล้วครับ ปล่อยพวกเราไปเถอะ ” ชายคนนั้นกล่าว แล้วล้มลงไปนอนหงายอีกครั้ง


“ ขัดใจจริงๆ โว้ย ไอ้พวกงี่เง่า ถ้าไม่สู้ พวกแกก็ตายซะ ” มิติกาสบถ แล้วคว้าปืนขึ้นมาหวังจะสังหารคนพวกนั้น แต่ก็มีบางสิ่งมาจับข้อมือของเธอเอาไว้ก่อน


“ พวกมันยอมแล้ว เธอยังคิดจะฆ่าพวกมันอีกหรอ ” เชียรกล่าว “ ถ้าอยากสู้ ฉันจะสู้กับเธอเอง ”



“ ปล่อยฉันนะ ” เด็กสาวตะโกนลั่น เมื่อถูกอีกฝ่ายทำสิ่งที่เธอไม่ชอบ


“ อะไรนะ ” เชียรยิ้มเจ้าเล่ห์ เมื่อเห็นอีกฝ่ายอารมณ์เสีย เพราะเขา


“ ฉันบอกว่าปล่อยฉ้านน ” มิติกาตะคอกใส่ “ นายมากอดฉันทำบ้าอะไร ไอ้บ้า.. ปล่อย !! ”


เชียรหัวเราะในลำคออย่างพอใจ เขากับเธอสู้กันไปพอสมควรแล้ว และเขาเองก็ไม่ได้อยากจะทำร้ายเด็กสาว เขาจึงเปลี่ยนจากการต่อสู้ เป็นการแกล้งแทน 


จะว่าไป ฉันก็ไม่ได้เล่นสนุกมานานแล้วนี่น่า คิกๆๆๆ 


“ ฉันไม่ได้กอดเธอซักหน่อย ก็แค่... โอบไว้เฉยๆ ” เชียรตอบ


“ นายไม่ต้องมาเล่นลิ้นเลยนะ ปล่อยฉัน ไม่งั้นฉันจะ.. ” 


“ จะอะไร สาวน้อย ” เชียรว่า พลางกอดรัดเธอให้แน่นขึ้น


“ ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย !! ” มิติการ้องลั่น “ ช่วยด้วยค่ะ ไอ้หัวแดงจะปล่ำฉัน ช่วยดัวะ... ”


“ อย่ามาใส่ความฉัน ยัยตัวแสบ ” เชียรใช้มือปิดปากของเด็กสาวแน่น ไม่ให้เธอส่งเสียง


“ อ๋อย อั๋น อ๋ะ.. ” มิติกาพยายามส่งเสียงร้องออกมา แต่มือหนาก็ยังปิดปากเธอแน่น “ อ๋อยยย !! ”


“ โอ๊ยยย ” ชายหนุ่มร้อง สะบัดมือไปมาให้คลายอาการเจ็บปวด “ เธอกัดมือฉันทำไม เป็นหมารึไงห่ะ ”


“ ใช่ และฉันจะกัดนายให้แขนหลุดไปเลย ถ้านายไม่ปล่อยฉัน ” 


“ หึ น่ากลัวจริงๆ ยัยหมาบ้า ” เชียรหัวเราะในลำคอ “ ฉันจะปล่อยเธอก็ได้ แต่.. ไม่ใช่ที่นี่ ”


“ นายจะพาฉันไปไหน ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ไหนทั้งนั้นแหละ ” เด็กสาวว่า พยายามแกะมือที่กอดเอวเธอออก แต่ก็ไม่สำเร็จ


“ เราไปกันเถอะ.. ” พอว่าจบ ชายผมแดงก็พาเด็กสาวในอ้อมแขนหายตัวไปในทันที


:

:

:

:

:


“ การิน ทำไมพี่มิติยังไม่กลับมาล่ะ ออกไปตั้งแต่เที่ยงแล้วนิ ” ลัลทริมาหันไปถามเด็กหนุ่ม ซึ่งก็นั่งหน้าเครียดอยู่เช่นกัน


“ เธอมาถามฉัน แล้วฉันจะไปถามใครล่ะยัยโง่ ฉันก็นั่งอยู่กับเธอเนี่ย ” การินตวาด “ แทนที่จะเอาแต่ถามฉัน มาช่วยกันคิดหน่อยดีกว่ามั้ย ว่าไอ้หัวแดงมันจะทำอะไร ”


ลัลทริมาก้มหน้านิ่ง “ นั้นสินะ เชียรดูมีท่าทีแปลกไป ดู.. ไม่อันตรายเท่าไหร่ แล้วความคิดของเค้าก็ดูไม่อันตรายเลยด้วย ”


“ ไม่อันตรายงั้นหรอยัยโง่!! ” การินตะคอกจนลัลทริมาสะดุ้งด้วยความตกอกตกใจ “ เธอรู้ได้ยังไงว่ามันไม่อันตราย มันไม่มีแผนหน่ะ ความคิดที่เธอได้ยิน มันอาจจะคิดตบตาเธอเฉยๆ ก็ได้นิ ยัยโง่เอ้ย..! ”


“ ก็.. ก็ฉันไม่รู้นี่น่า ” เด็กสาวตอบหลบตาการินทันที


“ เธอจำเอาไว้นะยัยแม่มด คนเคยร้ายเคยเลวยังไง ก็เป็นยังงั้น ไม่มีวันที่สันดานจะเปลี่ยนกันได้ง่ายๆ หรอก ยัยแม่มด.. ” การินว่า ก่อนจะลุกฮึดฮัดเดินห่างออกไป


“ การิน ” ลัลทริมามองตามเด็กหนุ่ม พร้อมกับเรียกชื่อเขาเบาๆ


 เชียรหน่ะ เค้าร้ายกาจแบบเปิดเผย นั้นทำให้เราระวังตัวจากเขาได้ แต่นายล่ะการิน ตกลงนายจะร้าย หรือดีกันแน่ ฉันจะได้รับมือนายถูก เฮ้อ..




••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


ใช่ ตกลงนายจะเป็นคนยังไงกันแน่การิน จะดีหรือร้าย .... คะ


แต่พีก็เชื่อว่าลัลจะรับมือพี่รินถูกแน่นอนค่ะ มั่นใจ๊มั่นใจ... >_<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น