(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 39 : ตอนที่ 39 : วงเวียนกรรม (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63



'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู'


เสียงเรียกหานายน้อยของเหล่าผีที่จิตใจยังฝั่งอยู่กับนายน้อยที่รอดตายทั้งสองเรียกหาด้วยเสียงหวยโหน พวกมันตรงเข้าไปในห้องนอนที่เคยเป็นของนายน้อยทันที 


ความจริงแล้ว ทุกๆ คืนวันพระ พวกเขาก็จะคอยวนเวียนหานายน้อยของตนเองอยู่เช่นนี้ตลอด


'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู'


ในห้องประตูเหล็กกั้น ชายผมแดงโอบกอดร่างบางของเด็กสาวเอาไว้แน่น ด้วยกลัวว่าคนหน้าสวยจะหวาดกลัวกับสิ่งที่ได้ยิน


" เสียงนั้นคือเสียงพวกเขา..เสียงของพวกคนใช้ที่ตายนิ ทำไม " คนหน้าสวยพูดเบาๆ คนใช้ที่ตายและถูกสะกดวิญญาณแล้วจะลุกขึ้นมาได้อย่างไร


" พวกเขาเป็นวิญญาณ วิญญาณที่ต้องการเอาเธอไปอยู่ด้วย ผีที่ถูกสะกดวิญญาณและตายด้วยอาถรรพ์แบบนี้ ไปไหนไม่ได้หรอก แค่ไปเกิดก็ยากแล้วล่ะ " ชายผมแดงพูดอย่างเป็นกังวล ยิ่งพูดยิ่งกังวล กลัวว่าเธอจะกลัว


" แล้วเขาจะเอาฉันไปทำไม ในเมื่อเขาไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว ต่อให้ตายกันครบทุกคนก็เถอะ " 


" มันเป็นความอิจฉาของพวกที่เป็นวิญญาณน่ะ เธอรอด แต่พวกเขาตาย เขาเลยคิดว่ามันลำเอียงมั้ง " ชายหนุ่มพูด ลูบเรือนผมม่วงของคนหน้าสวยเบาๆ 


" แล้ว... อื้อ.. " ริมฝีปากบางถูกครอบครองโดยชายหนุ่ม เขาไม่อยากให้เธอพูดเรื่องนี้อีก 


" นาย... " ดวงตาคู่สวยมองใบหน้าหล่อของเชียรด้วยอารมณ์บางอย่าง " นายจูบฉันทำไม นาย... ไม่ต้องการฉันแล้ว ฉันไม่สำคัญ ฉัน.. เป็นแค่เครื่องมือไม่ใช่หรอ นายกำลังทำให้ฉันสับสน "


มือหนาลูบใบหน้าของมิติกาเบาๆ ด้วยแสงจากดวงจันทร์ที่ส่องมานิดเดียวทำให้เขาไม่เห็นหน้าของเธอชัด แต่เขารู้สึกถึงน้ำอุ่นๆ ที่เปียกแฉะไปทั่วใบหน้าของคนสาว


ร้องไห้หรอ.. ฉันกำลังเป็นต้นเหตุของหยดน้ำตาพวกนี้หรอ


" นายเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่ ถ้านายยังเห็นฉันเป็นเครื่องมือ ได้โปรด อย่าทำดีกับฉัน เหมือนกำลังให้ความหวังฉัน ได้โปรด.. " เสียงของเด็กสาวขาดหายไป แต่มีเสียงสะอื้นเบาๆ ของเธอลอดออกมาแทน


ทำไม... 

.....ถึงรู้สึกเจ็บ 

เจ็บขนาดนี้นะ...

...ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเจ็บที่หัวใจทั่งๆ ที่ไม่มีอะไรมาตีสักนิด 

เธอทำอะไรกับฉันแน่นะ ยัยตัวแสบ เธอเสกอะไรใส่ฉัน...


ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าประชิด รุกล้ำริมฝีปากบางอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นจูบที่เขาต้องการจะสื่อถึงบางอย่างที่เขาอยากบอก แต่ไม่สามารถพูดออกมาได้ " ฟังฉันเอาไว้นะ ต่อจากนี้ไม่ว่ายังไง ฉันจะปกป้องเธอให้สุดกำลังของฉันเอง "


" ทำใจให้สบายซะ ตอนนี้พักผ่อนซะก่อนเถอะ " เชียรพูดเบาๆ เอนหลังไปพิงประตูเอาไว้ แล้วใช้มือรั้งร่างบางเข้ามาซบแผงอกแกร่งของเขา " นอนซะ นอนให้เต็มอิ่ม จะได้มีแรงหนี นอนซะ... "


คนหน้าสวยไม่พูดอะไร ค่อยๆ เอนตัวซบลงบนแผงอกของชายหนุ่มเงียบๆ ทันที 


ถ้า... เราออกไปจากที่นี่แล้ว นายจะเป็นแบบนี้อยู่รึเปล่านะเชียร นายจะยังอ่อนโยนกับฉันอยู่รึเปล่า หรือนายจะเป็นศาสดาเหมือนเดิม


' มึงต้องเลือก ' เสียงสะท้อนในความฝันวันนั้นกลับมาอีกครั้ง เชียรมองใบหน้าของทางเลือกในอ้อมอกของเขา สลับกับนาฬิกาเรือนทองในมืออย่างกังวลใจ


ฉันควรจะเลือกอะไรดีล่ะ.. เธอ.. หรือว่าความฝันของฉัน 


มือใหญ่ค่อยๆ โอบกอดร่างบางในอ้อมแขน ค่อยๆ ลูบไปที่หน้าท้องของเด็กสาวเบาๆ 


" ถ้าเรารอดไปได้ ฉันสัญญา ฉันจะไม่หนีอีก จะทำทุกอย่างเพื่อเธอ เพื่อเธอเท่านั้น " เขาว่า ก่อนจะหลับตาลงเขาสู่ห้วงนิทรา


.....


ที่นี่มันที่ไหนกันนะ ทำไมมันเหมือนกับที่ที่เราเคยจากมา ที่ที่เราจะไม่มีทางได้หวนกลับไปอีกแล้ว 


' เชียร ' เสียงนี้มัน เสียงของเด็กผู้ชายเหมือนเสียงของใครสักคนที่ฉันเคยรู้จัก


' เชียร ' เสียงนี้มัน ที่ไหนนะ ทำไมถึงดังก้องไปทั่วแบบนี้ 


' นายคงจะมองไม่เห็นฉันสินะ ไม่แปลกหรอก เพราะนายอาจจะลืมฉันไปแล้วก็ได้ ' เสียงนั้นพูดผ่านความมืดให้ชายหนุ่มได้ยิน


ใครกันที่ฉันลืม...


' นายยังจำได้รึเปล่า วันที่เราเจอกันวันแรก และวันที่เราได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกัน พอคิดถึงวันดีๆ เหล่านั้นแล้ว ฉันมีความสุขมากเลย ถ้าย้อนไปได้ ฉันก็ไม่อยากเปลี่ยนอะไร ฉันอยากเจอนาย เจอฟ้า เจอคง เจอทุกๆ คนเหมือนเดิม ' 


ฟ้า....

....คง


ใครอีกคนนะ ที่เราลืมไป ใครอีกคนหนึ่งนะ ...


' ฉันดีใจที่มีนายนะเชียร สิ่งที่ฉันอยากจะเปลี่ยนมากที่สุดถ้ากลับไปได้ คือตัวเอง และอยากจะเปลี่ยนการตายของทุกคน ฉันไม่อยากให้คง ฟ้า หรือแม้แต่ครูมุสิกะจากไป ถ้าวันนั้นฉันไม่อ่อนแอจนโดนจับไป ครูมุสิกะคงจะไม่ตาย นายเองก็จะไม่ต้องทรมานเพื่อฉัน '


เนตร....


' เนตร นายอยู่ไหน ' ชายผมแดงหันมองซ้ายขวา พยายามเพ่งหาเพื่อนเก่าที่เป็นเสมือนความทรงจำของเขา ความทรงจำของเพื่อน


' นายจำฉันได้แล้วสินะ ฉันไม่ได้ไปไหนหรอก ฉันก็อยู่ตรงนี้ อยู่ที่เดิมของฉันเสมอ นายจะเห็นฉัน ก็ต่อเมื่อนายต้องการจะเห็นจริงๆ ตอนนี้นายคงกำลังมีความสุขสินะ '


' มีความสุขหรอ.. ' ความสุขงั้นหรอ กำลังพูดเรื่องอะไรน่ะ


' คิกๆ ฉันไม่เคยคิดเลยนะ ว่าเชียรจะมีวันที่ได้เจอกับความสุข ฉันอิจฉานายจริงๆ ' 


ความสุขอีกแล้ว ตอนนี้ฉันมีแต่ความกังวลใจต่างหาก ความสุขอะไรกันนะเนตร...


' ก็.. เธอคนนั้นไง ' เสียงเนตรหายไป พลันมีแสงสว่างส่องมาจากทางด้านหลังของชายหนุ่ม


เขาค่อยๆ หันหลังมอง ตรงกลางแสงสว่างนั้น มีเด็กสาวที่เขากำลังปกป้องนั่งอยู่ เธอกำลังยิ้มอย่างมีความสุข มันทำให้คนมองเผลอคลี่ยิ้มอย่างลืมตัว


' เธอคนนี้คือความสุขของนายสินะ เวลาที่เธอสุข นายก็จะมีความสุขมากๆ เวลาที่เธอโกรธ นายก็จะเป็นกังวลจนนั่งไม่ติด เวลาที่เธอเสียใจ ร้องไห้ นายก็จะเศร้าและเจ็บมากเลยใช่มั้ยล่ะ '


' ฉันอิจฉานายจัง ฉันเองก็อยากจะหาความสุขของตัวเองให้ได้เร็วๆ จัง เชียร.. ฉันอยากให้นายโอบกอดความสุขนี้ไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้มันหลุดลอยไปนะ '


' ฉันอยากจะเห็นนายมีความสุข สร้างความฝันกับเธอ ฉันจะคอยเฝ้าดูนายผ่านดวงตาคู่นี้ของฉัน มีความสุขมากๆ นะ เชียร.. '


เนตร..... 

....หายไปแล้ว

เนตร...


' นาย ' เด็กสาวที่นั่งอยู่ในแสงสว่างเดินตรงเข้ามาหาเขา เธอค่อยๆ เดินมาพร้อมๆ กับรอยยิ้มตรงเข้ามา


' ยัยตัวแสบ '


' ได้โปรด ' เสียงเธอสั่นเครือ มือนุ่มกุมมือของชายหนุ่ม นัยตาสีม่วงคู่สวยจ้องใบหน้าหล่อราวกับต้องการบอกอะไรเขาทางสายตา


' อย่าทิ้งฉันไป นายต้องอยู่กับฉันนะ อยู่ข้างๆ ฉันนะ ' ใบหน้าสวยขยับเข้าประชิดชายหนุ่มอย่างอ้อนวอน


แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ตอบอะไร ก็มีบางอย่างพุ่งเข้ามาลากตัวเด็กสาวตรงหน้าเขาไป ' ว้ายย! '


' ยัยตัวแสบ!! '


....


" เฮอะ... " ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นจากห้วงความฝัน วงแขนโอบกอดร่างบางแน่นอย่างเป็นกังวล


ตึง ตึง ตึง


เสียงประตูดังเป็นจังหวะ ราวกับกำลังมีใครพยายามพังประตูเข้ามาภายในห้อง 


'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู'


" นี่มัน.. เกิดอะไรขึ้น " เด็กสาวงัวเงียตื่นขึ้นมาจากการพักผ่อน มองหน้าชายผมแดงอย่างสงสัย


" มันคงจะพยายามเข้ามาในนี้ งั้นเราไปหลบที่อื่นกันเถอะ " ชายหนุ่มว่า ก่อนจะค่อยๆ พยุงร่างบางขึ้นยืน


" นายหายตัวได้นิ ทำไมนายไม่พาฉันหายตัวออกไปข้างนอกล่ะ นายจะมัวหลบอยู่ทำไม " 


" ไม่ได้ ข้างในนี้มีม่านพลังที่ทำให้ฉันใช้พลังพาออกไปไม่ได้อยู่ ฉันเลยต้องพาเธอหลบไง เอาเป็นว่าถ้าเราไปใกล้ประตูเมื่อไหร่ ฉันจะพาเธอออกไปทันที " เชียรพูดเสียงเข้ม ก่อนจะแตะลงบนบ่าของเด็กสาว " เราไปที่อื่นเถอะ "


แวบ...


.........

.....

.

.

.

.

.


หึ.. ท่านศาสดาทำไมต้องคอยปกป้องยัยเด็กนั่นด้วย ทำไมไม่ปล่อยให้ตายๆ พ้นแข้งพ้นขาไปซะ เป็นแค่คนธรรมดาแท้ๆ


แต่ผีพวกนี้ก็น่าสนใจดีนะ ถ้าเราช่วยเปิดทางให้พวกมันเจอกับยัยเด็กผมม่วงนั่น มันก็จะจัดการแทนเราเอง ไม่ต้องเหนื่อย และไม่ต้องเสี่ยงถูกจับได้ดีจริงๆ 


ส่วนเจ้าพวกเด็กน่ารำคาญสองคนนั้น เราก็ให้หุ่นพยนต์จัดการไปก็แล้วกัน ทั้งๆ ที่มีนักมายากลคนเก่งแบบฉันอยู่แล้วแท้ๆ แต่ก็ยังมีพวกแกสองคนมาเป็นเลื่อยที่จะโค่นขาเก้าอี้ฉัน จะว่าไปแล้ว ฉันไปช่วยเปิดทางให้ผีพวกนั้นดีกว่า หึหึหึ..


แต่ถ้ายังมีท่านศาสดาอยู่ใกล้ๆ แบบนี้อาจจะยาก เพราะงั้นคงต้องขออนุญาตใช้คาถานั้นแล้วล่ะ


งานนี้ฟ้าช่างเข้าข้างเราจริงๆ ขอบใจที่ทำให้ฉันรู้จักคฤหาสน์นี่ ขอบใจมาก หึหึหึ...


เราไปเริ่มเกมส์พบหรือพรากกันเลยดีกว่า..ฮ่ะๆๆๆ



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


โอบกอดมันเอาไว้นะเชียร เธอคนนี้จะเป็นความสุขหรือความทุกข์ของนายนะ



มีเรื่องแจ้งค่ะ พอดีไรท์จะเปลี่ยนมือถือใหม่ ก็เลยคิดว่าคงจะหายไปสักอาทิตย์แฮะๆ โทษทีนะ ถ้าให้รอนาน แต่เครื่องเก่าที่แต่งนิยายอยู่ทุกวันปุ่มกดเปิดเครื่องมันตายสนิทแล้วค่ะ (ก็ใช้มาแปดปีแล้วนิ) ณ ปัจจุบันนี้ใช้ยากมาก แต่จะมาลงอีกแน่นอนค่ะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #37 Mascher (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 06:55
    ถ้าน้องแสดงฝีมือแล้วจะหงายยย
    #37
    0