(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 35 : ตอนที่ 35 : ตาม ให้เจอ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 มิ.ย. 63


ตามให้เจองั้นหรอ .... 


คิดจะให้ฉันออกไปตามหาลัลทริมา แล้วก็จัดฉากฆ่า ให้ตายในระหว่างเล่นเกมส์ละสิท่า หึ... แค่ไม่ออกไป ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ 


ส่วนลัลทริมา ถ้าออกมาก็คงต้อง.. ตามมีตามเกิด


.

....

.


ใครกันนะที่โดนจับมาเหมือนกับเรา แล้วเธอคนนั้นตอนนี้อยู่ที่ไหน อยู่ส่วนไหนของที่นี่กัน


..ว่าแต่ว่า... ฉันควรจะออกไปดีรึเปล่านะ ถ้าออกไป จะมีอันตรายอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้


ลัลทริมายืนลังเลมองประตูสลับกับเตียงนอนนุ่มในห้อง ห้องที่มีสภาพเก่าแต่ดูปลอดภัยกว่าออกไปข้างนอกมาก เด็กสาวยืนสองจิตสองใจอยากและไม่อยากออกไปในเวลาเดียวกัน 


ถ้าออกไปก็กลัว ถ้าอยู่ในนี้ก็กลัว เอาไงดีน้า..


' ต้องขอโทษด้วยนะที่ลืมบอกอีกเรื่องหนึ่ง ' เสียงปริศนาดังขึ้น ดูเหมือนฝ่ายนั้นจะรู้ว่าเด็กสาวทั้งสองกำลังลังเลที่จะออกจากห้อง จึงพูดขึ้นมาก่อน


‘ มันไม่ใช่เรื่องที่สำคัญอะไรมาก แต่ผมแค่จะบอกว่า ’ 


..ว่า ว่าอะไรอีกล่ะ 


‘ หากพวกคุณยังไม่ก้าวออกมาจากห้องภายใน 2 นาที เหล่าสุนัขกระหายเลือด จะไปถึงห้องของพวกคุณแล้ว รีบหนีให้รอดนะสาวน้อยทั้งสอง ลัลทริมา มิติกา ’ 


มะ....


..... มิติกา 


พี่มิติ!!....


...ทำไมต้องเป็นพี่มิติ


เด็กสาวไม่ลังเลที่จะก้าวเดินอีกต่อไป ไม่ได้กลัวคำขู่ของคนปริศนานั้น แต่เธอกำลังเป็นกังวล กังวลถึงเจ้าของชื่อที่เธอได้ยิน 


ทะ....


...ทำไมฉันถึงได้เป็นตัวซวยไม่เลิกแบบนี้นะ 


ทำให้คนอื่นเดือดร้อนด้วยตลอดเลย...


...แต่ทำไม 


ทำไมต้องเป็นพี่มิติด้วยล่ะ...


...ทำไม


ลัลทริมาวิ่งออกมาจากห้องพัก วิ่งไปตามทางที่มีพรมเก่าๆ ปูยาวจนไม่ทราบว่าจุดสิ้นสุดมันอยู่ตรงไหน 


ละ .. แล้วพี่มิติอยู่ที่ไหน..


นัยตาคู่สวยมองไปรอบๆ ภายในตัวคฤหาสน์หรูเก่าแก่ ทางข้างหน้ามีห้องมากมาย แต่เธอไม่รู้ว่าห้องของมิติกาอยู่ที่แห่งไหน 


....หรือจะต้องเปิดดูทุกห้องนะ


แต่ทำแบบนั้นมันดูจะเสียเวลามากเลย...


จะทำยังไงดี...


เป็นไงเป็นกัน พี่มิติยังเคยปกป้องฉัน ทำไมฉันจะพยายามปกป้องพี่เค้าไม่ได้ ...


คิดแล้วเด็กสาวก็ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ เปิดเข้าไปในห้องที่ใกล้ที่สุด ห้องที่มีประตูไม้สักสลักปิดอยู่ทันที


ภายในมืด และเงียบ เงียบจนรู้สึกเสียวหันหลังวาบ ลัลทริมาเดินเข้าไปภายในห้องด้วยความระมัดระวัง 


ถ้าสิ่งที่ฉันคิดไม่ผิด ห้องเมื่อกี้ก็น่าจะเป็นของพี่สาวของพี่มิติ ถ้างั้นห้องของคนเป็นน้องก็ต้องอยู่ใกล้ๆ เนี่ยแหละ อาจจะเป็นห้องนี้ หรือไม่ก็ห้องต่อไป...


กรอบ...


เสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้า เด็กสาวยืนนิ่งด้วยใจที่สั่นไหว แต่ก็กัดใจเดินเข้าไป เพื่อจะดูเจ้าสิ่งที่ทำให้เกิดเสียงนั้น


....ขอให้เป็นพี่มิติด้วยเถอะ


ได้โปรด......


ใบหน้าหวานเริ่มมีเหงือเกาะ นัยตาคู่สวยมีน้ำอุ่นๆ เอ่ออยู่เต็มขอบตา เด็กสาวอยากจะร้องไห้มากในเวลานี้


ทำไมต้องเป็นเรา ทำไมต้องเป็นเราที่มาเจอกับเรื่องแบบนี้ตลอด แล้วทำไมต้องเอาพี่มิติมาเกี่ยวด้วย ทำไม


กรวบ...


เสียงปริศนาดังขึ้นอีกครั้ง เด็กสาวเร่งฝีเท้าย่องเข้าไปดูเบาๆ แต่เพียงแค่เห็น ก็ต้องยืนนิ่งด้วยความตกใจในภาพอันน่าสยดสยองตรงหน้า


“ แฮ่~~ ” 


อะ... หมา.. 


หมาป่า... !!!!


สัญชาตญาณของเธอบอกให้ถอยหลังหนีทันทีเมื่อเห็นสิ่งอันตรายตรงหน้า หมาป่าขนสีเทาตัวโตแยกเขี้ยวขู่ ปากของมันมีเลือดและเศษเนื้อเน่าติดอยู่ ทางด้านหลังของมันก็เป็นศพของใครคนหนึ่ง ที่ดูจากลักษณะความเน่าจนเกือบจะเหลือแค่กระดูก ก็น่าจะตายมานานจนมีกลิ่นเน่าคละคลุ้ง น่าสะอิดสะเอียน


“ แฮ่~~ ”


อะ... !!


เด็กสาวใจเต้นระรัว ค่อยๆ ถอยหลังหนีไปเรื่อยๆ นัยตาของสุนัขป่าที่มองมาทางลัลทริมา เด็กสาวสัมผัสได้ถึงความหิวกระหายของมัน ตอนนี้ตัวเธอคงเป็นเหมือนไก่ ที่เดินหลงเข้ามาเจอหมาหิวไปเสียแล้ว


ต้องหนี...


ต้องหนีแล้ว....


.....แต่ทำไมขามัน


กะ..ก้าวไม่ออก..


เจ้าหมาหิวจ้องอาหารของมันเขม็ง พลางค่อยๆ ก้าวเดินเข้าหาก้อนเนื้อชุ่มเลือดช้าๆ อย่างเป็นจังหวะ


ตัวสั่น ใจเต้น แก้มนวลมีน้ำตาไหลอาบลงมาเป็นสาย ขยับไปไหนไม่ได้ด้วยความกลัวที่ครอบงำเท้าทั้งสองข้างของเธออยู่


.... การิน..!!


เจ้าหมาป่าเถือนเดินมาสักพักก็เร่งความเร็วของฝีเท้ามากขึ้น และกระโจนเข้าหาก้อนเนื้อของมันในทันที


ช่วยด้วย!!!!!!!...


......

..........

.................



เพียะ..


เสียงแส้เส้นคมกระทบกับเนื้อแกร่งของหมาป่าสองตัว พวกมันวิ่งชนประตูเข้ามาภายในห้องที่มิติกาอยู่อย่างมีจุดหมาย 


มันได้กลิ่น กลิ่นของอีกหนึ่งชีวิตที่อยู่กับเธอ เด็กสาวจึงทำได้แค่ใช้แส้ฝาดกันไม่ให้หมาหิวเหล่านี้กระโจนมาใส่ตัวเองเท่านั้น


... ทำไงดีล่ะ 


จะทำยังไงดี ถ้ามันไม่ยอมถอย ก็คงไว้ชีวิตไว้ไม่ได้แล้ว...


เพียะ... เพียะ..


“ แง่ง... แง่ง.. ” 


แส้คมฝาดลงไปที่หลังและใบหน้าของหมาป่ากระหายชีวิตทั้งสองอย่างแรงจนมันส่งเสียงร้อง แต่ก็ยังไม่ยอมถอยหลังหนี ทั้งยังพยายามจะกระโจนเข้าใส่เด็กสาวด้วยซ้ำ


อะ... คนหน้าสวยถอยหนี เจ้าสุนัขป่ากระหายเลือดแยกเขี้ยวขู่ ตัวหนึ่งตั้งท่าจะกระโจนใส่ อีกตัวตั้งท่าจะวิ่งเข้ากัด


ไม่มีทางเลือก..


หมาหิวตั้งท่า นัยตากระหายอย่างที่สุด ก่อนจะกระโจนเข้าใส่คนหน้าสวยทั้งสองตัว “ แฮ่~ โฮ้ง... ”



“ โฮกกกกกกก!!!! ” ราชสีห์ขนสีดำตัวโตส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ นัยตาแดงก่ำจ้องหมาป่าทั้งสองด้วยความกริ้วที่สัตว์ทั้งสองจะระรานนายของมัน 


“ หึหึหึหึ ดูไว้ซะสิเจ้าสุนัขป่าน่ารังเกียจ ดูราชสีห์สัตว์สถิตตัวนี้ของฉันไว้ดีๆ วันตายของพวกเจ้ามาถึงแล้ว ” 


“ โฮกกกกกกกกก ” อุ้งเท้าใหญ่ฝังเล็บลงไปในร่างของหมาป่าทั้งสอง ทั้งกัดทั้งฟัดจนหมาหิวตายคาที่ 


“ พอแล้ว ” มือนุ่มยื่นไปลูบแฝงคอสีดำสนิทของสัตว์ศักสิทธิ์เบาๆ ก่อนมันจะหายไป


เอาล่ะ ตอนนี้ทางฝั่งของฉันก็ไม่มีอันตรายอะไรแล้ว ว่าแต่ตอนนี้ ลัลทริมาจะเป็นยังไงบ้างนะ..


หวังว่าจะไม่......



“ ไอ้หัวแดง แกขับเร็วๆ หน่อยได้มั้ย มัวช้าอยู่อย่างงี้เมื่อไรจะถึง ” การินบ่นด้วยความร้อนใจ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่เด็กหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกใครบางคนเรียกหา


“ ฉันก็เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว ตอนนี้ก็กำลังเข้าเขตคฤหาสน์แล้วด้วย นายอย่าเอาแต่บ่น แล้วดูทางซะการิน ” เชียรสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ภายในใจก็ร้อนรุ่มพอพอกับการิน เพียงแต่ชายหนุ่มกำลังข่มอารมณ์ตัวเองอยู่


“ ทำไมดูแกไม่ห่วงยัยหัวม่วงเลยวะ แกมีหัวใจบ้างมั้ย ” การินบ่น หยิบกระดาษขึ้นมาดูเส้นทางไปคฤหาสน์ทันที


ชายหนุ่มเหลือบตามองการินสักพักก่อนจะมามองทางถนน 


ไม่ห่วงหรอ....


...มีหัวใจมั้ยงั้นหรอ


มีสิ ฉันมีหัวใจ...


...และตอนนี้ฉันก็กำลังจะไปเอาหัวใจตัวเองคืนมา



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


ขึ้นชื่อว่าหัวใจ มันก็สำคัญหมดแหละ อยู่ที่ใครจะให้ความสำคัญเท่าไหร่



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #33 Mascher (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 15:26
    หึๆๆ..เชียรน่าจะเสียหัวใจละน้าา
    #33
    0