(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 34 : ตอนที่ 34 : เกมส์เสี่ยงทาย คฤหาสน์สีเลือด (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    3 มิ.ย. 63



โอ้ย... นี่ฉันอยู่ที่ไหน ทำไมฉันถึงรู้สึกปวดหนึบที่ต้นคอแบบนี้นะ แล้วที่นี่ล่ะ คือที่ไหน....


ดวงตาคู่สวยมองไปรอบๆ ห้องที่ตัวเองอยู่ เด็กสาวเห็นโต๊ะไม้แกะสลักลายสวย ตู้และของตกแต่งสวยงามมากมายวางอยู่รอบๆ ห้อง และตอนนี้เธอก็กำลังนั่งอยู่บนเตียงกว้าง ที่มีตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลวางอยู่


..ห้องของเด็กผู้หญิงงั้นหรอ นี่มันห้องของใครกันนะ


ลัลทริมายันตัวลุกเดินไปรอบๆ ห้อง สำรวจตรวจตราห้องวอลเปเปอร์สีหวานเรียบ นัยตาก็เหลือบไปเห็นกรอบรูปที่ตั้งอยู่ตรงหัวเตียง เด็กสาวจึงค่อยๆ เดินเข้าไปหยิบขึ้นมาดู


นี่รูปของใครกันนะ เป็นเด็กผู้หญิงผมสีน้ำตาล น่ารักจังเลย...


เด็กสาวมองรูปภาพนั้นอยู่สักพัก ก่อนจะค่อยๆ วางมันกลับที่เดิม แล้วหันไปมองที่หน้าต่างโค้งข้างๆ 


ระ... รกจังเลย ข้างนอกมีเถาวัลย์กับหญ้าขึ้นคลุมไปหมด แล้วที่นี่คือที่ไหนกันนะ ฉะ.. ฉันจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง


นัยตาคู่สวยสั่นไหว ไม่เข้าใจในโชคชะตา ทำไมฟ้าถึงต้องกำหนดให้เธอมาเจอกับเรื่องประหลาดอะไรแบบนี้ด้วยก็ไม่ทราบ


หวิวว


สายลมอ่อนๆ พัดเข้ามาตามรอยแตกของหน้าต่าง พัดเอากระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนหัวเตียงอีกด้านปลิวมาโดนมือของเด็กสาว มือเล็กของคนหน้าหวานจึงจับมันขึ้นมาดู



มุก มิติ .... อย่าบอกนะว่าที่นี่คือ คฤหาสน์ที่พี่มิติเล่าเรื่องวันนั้น มันมีอยู่จริงงั้นหรอ ถ้างั้น.... เรื่องที่พี่มิติเล่าก็เป็นเรื่องจริงนะสิ....


( ถ้ายังไม่รู้ กลับไปอ่านตอนที่ 24 นะคะ จะได้ประติประต่อได้ )


ในที่แรกที่ลัลทริมาฟังเรื่องราวที่มิติกาเล่า เธอคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องที่ถูกแต่งขึ้นมา เพราะไม่คิดว่าจะมีคฤหาสน์นี้อยู่จริงๆ แต่เมื่อรู้แล้วว่ามันมีจริง แล้วใครกันล่ะ ที่พาตัวเธอมาที่นี่


‘ ประกาศ ประกาศ นี่คือเสียงของผมผู้จัดเกมส์พบหรือพราก ผมจะมาแจ้งให้กับแขกคนสวยทั้งสองของผมว่า ตอนนี้ไพ่ใบสำคัญกำลังเคลื่อนไหวแล้ว ขอให้พวกคุณรออีกสักนิดเถอะนะครับ ’ 


เสียงประกาศจากคนปริศนา 

ดังก้องไปทั่ว ลัลทริมาเหลียวมองซ้ายขวาหาจุดปล่อยเสียง แต่ก็ไม่พบ ภายนอกยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง นกตัวน้อยๆ ที่จับอยู่ริมหน้าต่างก็ดูไม่ตกใจกับเสียงพูดอันดังนั้นเลยสักนิด ราวกับมันดังก้องอยู่ในหู 


..... ไพ่ใบสำคัญ


เกมส์.....


.....พบ


พราก..... 


.... แขกคนสวย 


สองคน......


.... ถ้างั้นก็แปลว่าไม่ได้มีแต่เราที่โดนจับมางั้นหรอ ละ... แล้วใครกันล่ะที่โดนจับมา ใครกัน


เด็กสาวตัวสั่นระริก นัยตาคู่สวยมองไปรอบๆ ห้องด้วยความกลัว สองจิตสองใจอยากจะหนี และก็อยากจะหาคำตอบ


‘ แต่เพราะดูทางไพ่ใบสำคัญของเราจะเคลื่อนไหวช้าจนน่าเบื่อหน่าย ผมจึงจะขอเปิดเกมส์ย่อยให้สาวสวยทั้งสองของเราเล่นก่อน เกมส์ที่มีชื่อว่า ตามให้เจอ ’


ตะ... ตามให้เจองั้นหรอ 


‘ แต่ก่อนจะเล่น ผมคงต้องเตรียมของสำหรับเกมส์ย่อยนี้เสียก่อน หึ รอสักแป๊บนะ สาวๆ ’


..... เกมส์ย่อย


นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน คนที่จับตัวเรามาต้องการอะไรกันแน่ หรือว่าจะเป็นแค่คนจิตอ่อนที่เราเผลอเข้าไปใกล้ เลยถูกความมืดครอบงำจนทำเรื่องแบบนี้ 


..... ใครกันนะ


ใครกันที่จับเรามา...


.... และเค้าต้องการอะไร


.

•••••••

.



ตามให้เจออย่างงั้นหรอ หึ ดูท่าจะสนุกนะ ถึงชื่อเกมส์จะดูเชยสะเด็ดก็เถอะ แต่ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแก จะจัดเกมส์ได้สนุกขนาดไหน


ร่างบางนั่งไขว่ขาอยู่บนเก้าอี้หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง ใบหน้าสวยขยับยิ้ม ในมือของเธอมีตุ๊กตาหมีสีแดงผูกโบว์ขาวตัวเล็กอยู่ในมือ 


แต่ในระหว่างที่รอรู้สึกว่า คอแห้งจังเลยแฮะ ในระหว่างรอ ฉันขอดื่มอะไรหน่อยแล้วกันนะ...


มือนุ่มยกขึ้นมาดีดออกคำสั่งกับบางอย่าง จู่ๆ ก็มีถ้วยน้ำชาวางอยู่ตรงหน้าราวกับเสกสรรค์ 


.....กากากากากา


พั่บพั่บพั่บพั่บ.....


.....แวบ


“ นายหญิง เรียกข้ามาที่แห่งนี้ มีธุระอันใดเหรอครับ ” เจ้ากาแปลงกลายเป็นชายหนุ่มผมสีเขียวฟ้าน้ำทะเลก้มศีษระ พลางคุกเข่าลงเป็นการเคารพนายสาวเหนือเกล้าของตน


“ เจ้าเห็นนี่รึเปล่าเซอร์เบีย ” เด็กสาวหยิบตุ๊กตาหมีสีแดงขึ้นมาให้ชายหนุ่มดู 


“ เห็นครับ ”


“ เจ้าคิดว่าสิ่งนี้คืออะไร ” นัยตาสีหม่นคู่สวยจ้องมองคนสนิท 


“ มันคือตุ๊กตาหมีที่นายหญิงเคยนอนกอดในสมัยเด็กๆ ครับ ” เจ้ากาแปลงตอบ เขายังจำมันได้ดี ว่านายหญิงของเขาชอบเจ้าหมีตัวสีแดงนี้มากขนาดไหน 


“ ใช่ แต่วันนี้มันมีความสำคัญมากกว่านั้น เพราะต่อจากนี้มันจะเป็นของรักของฉัน ” เด็กสาวแสยะยิ้ม “ ที่ข้าเรียกเจ้ามาในวันนี้ เพราะข้ามีเรื่องเล็กน้อยที่อยากจะไหว้วานให้เจ้าทำ ”


“ ไม่จำเป็นต้องไหว้วานหรือขอร้อง กระผมก็ยินดีทำทุกสิ่งเพื่อนายหญิงครับ สั่งมาได้เลย ” ชายหนุ่มยิ้มพูดจากใจจริง ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปมากกว่าการได้รับใช้เธอคนนี้ สำหรับเขา มิติกาคือสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิตอันต่ำต้อยของเขาเป็นล้านเท่า


“ งานนี้ไม่ยากหรอก ข้าต้องการจะให้เจ้า............... ”



... ครึ่งชั่วโมงต่อมา ...



ดวงหน้าหวานเริ่มง่วงซึมเพราะอาการเหนื่อยจากการพยายามหาทางออกจากห้องนอนของใครสักคนที่เธอไม่รู้จัก


ร่างเล็กเอนหลังลงบนเตียงสีขาวด้วยความง่วงงุน ในใจรำพึงรำพันคิดถึงคนคนหนึ่งที่มักจะมาช่วยเธอในเวลาที่เธอต้องการ


.. การิน นายอยู่ไหนนะ 


ตอนนี้นายจะรู้รึเปล่าว่าฉันหายไป..


..ตอนนี้นายจะออกตามหาฉันรึเปล่านะ จะตามหากันรึเปล่า 


เปลือกตาหนักอึ่งกำลังจะค่อยๆ ปิดตัวลง แต่ก็มีเสียงประกาศก้องของคนปริศนาดังขึ้นมาแทรกเสียก่อน ทำให้ดวงตาที่กำลังจะได้พัก ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง


‘ ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนาน พอดีตัวอาคารมันค่อนข้างเก่า ผมจึงเตรียมของได้ลำบากสักนิด แต่ถึงจะลำบากผมก็เตรียมจนเสร็จ เพราะงั้นก็ถึงตาสาวๆ เริ่มเล่นเกมส์แล้วล่ะครับ ’


... เริ่มเล่นหรอ


‘ วิธีการเล่นก็ไม่ยาก เพียงแค่สาวๆ ทั้งสองต้องตามหากันให้เจอ ในเวลาที่เร็วที่สุด ถ้าช้าอาจจะไม่มีใครรอดก็ได้ แต่ถ้าเจอกันเร็วหน่อย ก็ถือว่าจบเกมส์ย่อย เป็นไงล่ะ เล่นง่ายใช่มั้ย เพราะงั้นก็..... เริ่มกันเลย ’


.... เร็วที่สุด


ตะ... ต้องหาตัวกันให้เร็วที่สุด


... แล้วฉันจะไปหาที่ไหน 


ถ้าเป็นนายจะทำยังไงการิน ....


... การินนายจะทำยังไง


‘ อ่อๆ ลืมอีกเรื่องที่จะพูดไปแน่ะ ’ 


....อีกเรื่อง.....?..


‘ การตามหาจะต้องออกไปนอกห้อง แต่บังเอิญว่าทางข้างนอกมันค่อนข้างอันตราย หึ.. ผมถึงอยากจะเตือนสาวๆ ว่า.....’


....ว่า ว่าอะไร


“ ว่าอะไร แกที่พูดอยู่ตอนนี้ ต้องการอะไร ตอบมาสิ ” เด็กสาวกู่ตะโกนถามคนต้นเสียง แม้ไม่แน่ใจว่าเขาจะได้ยินหรือไม่


‘ ระวัง ตายนะครับ ฮ่ะๆๆๆๆๆ.... ’


ตายหรอ .... ตายหรอ!!


เขาคนนี้ต้องการอะไร จะฆ่าเราหรอ.. ทำยังไงดี..


การิน ถ้าเป็นนายจะทำยังไง ถ้าเป็นนายจะทำยังไง.... ทำยังไง


‘ เอาล่ะ ’


‘ เริ่มเกมส์ได้เลย ’



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


ในช่วงนี้ก็ให้หนุ่มๆ ขับรถเล่นไปก่อน เราจะให้คนสวยบู๊บ้าง (รังแกเกินไปมั้ย) เพราะเราเชื่อว่านางเอกก็เก่งไม่แพ้พวกนายหรอกการิน เชียร


..

..


จ๊ะเอ๋.. พีไนท์ก็มาอัพแล้ว หนีเรียนมาอัพเหมือนเดิม เฮ้อ.. จะว่าไปแล้วก็นะ ขนาดเรียนที่โรงเรียนปกติพีไนท์ยังโดนไปนั่งเล่นที่ห้องสมุด ไม่ก็ร้านเกมส์เลย แล้วนับประสาอะไรกับเรียนออนไลน์.. แต่ก็จะลองเป็นเด็กดีเด็กเรียนสักครั้งค่ะ... สู้ๆ นะตัวเอง..


ส่วนนิยายพีไนท์จะมาอัพอีกแน่นอน แต่อาจจะหลายวันนิดนึง อดทนรอสักนิดนะคะ ^o^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #32 Mascher (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 15:36
    หวา~~ไรท์ทิ้งปริศนาอ่าา
    #32
    0