(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 33 : ปฐมบท เกมส์เสี่ยงทาย คฤหาสน์สีเลือด (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    31 พ.ค. 63



อือ.... .


โอ๊ะ..... . ทำไมมันรู้สึกเพลียแบบนี้..


ทำไม... กัน...


ร่างบางยันตัวขึ้นนั้งบนเตียงนุ่ม กุมหัวด้วยความเพลียและปวดหนึบ ดวงตายังพร่ามัวโฟกัสสิ่งรอบข้างไม่ได้นัก เธอจึงได้แต่นั่งอยู่บนเตียงสักพักให้สภาพร่างกายกลับเข้าสู่ความปกติ


อืม..... 


อะ... ๏_๏


ิ๊หา!!!!..... ที่นี่มัน...


ดวงตาสีหม่นคู่สวยเบิกตาโพลงมองภาพสิ่งรอบข้างด้วยความตกใจระคนสงสัย 


ที่นี่มัน....


หน้าต่างโค้งเก่าๆ เตียงผุๆ ประตูไม้เป็นรูพังๆ ตู้เสื้อผ้าโทรมๆ โต๊ะเครื่องแป้งฝุ่นเกาะ และ......


พ่อ...


.... แม่


โครงกระดูกเก่าๆ ที่เริ่มผุ ซากของความทรงจำยังวางอยู่บนพื้น ตำแหน่งสุดท้าย ที่มันเคยอยู่ รอยเลือดแห้งเกรอะกรังยังติดพื้นเป็นจุดดำๆ ด่างๆ เสื้อผ้าที่ปกคลุมอยู่บนโครงเน่าก็ยังอยู่ที่เดิม ไม่เปลี่ยนแปลง


ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง........


ตึกๆๆๆ..


เสียงฝีเท้าแผ่วเบาเดินใกล้เข้ามาในที่ที่เธออยู่ มิติกาลุกจากเตียงทันที ก่อนจะไปยืนหลบอยู่ข้างๆ หน้าต่างด้วยใจกระวนกระวาย



ดวงตาคมมองหาร่างที่เขาเอามาทิ้งลงบนเตียงอย่างใจเย็น จนกระทั่งไปสะดุดกับปลายผมสีแปลกที่โพล่ออกมาจากหลังเสาข้างๆ หน้าต่าง


“ ออกมาเจอกันหน่อยสิ คิดว่าเธอจะกล้ามากกว่านี้ซะอีก ” ชายหนุ่มในหน้ากากไพ่โพแดงแสยะยิ้ม 


คนฟังชะงักไปสักพัก ก่อนจะค่อยๆ เดินออกมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยความสงสัย


“ แก.. เป็นใคร ” เด็กสาวยืนพินิจมองชายปริศนาตั้งแต่หัวจรดเท้า ท่าทางบ่งชัดว่าชายคนนี้คือคนที่สุภาพ เชื่อถือไม่ได้แน่ๆ


“ ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะวิเคราะห์ฉันอยู่สินะ ฮึๆๆ ” วิทูรหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ


มันก็แปลกอยู่หรอก ที่เด็กผู้หญิงจะไม่มีท่าทางกลัวคนแปลกหน้าที่จับมาเลยน่ะ แต่ถ้าคิดอีกแง่ มันก็คงไม่แปลก ถ้าท่านศาสดาลงทุนเลือก ก็แปลว่ามีดี


“ แกจับฉันมาทำไม ” มิติกาถามด้วยเสียงราบเรียบ นัยตาบ่งชัดว่าไม่ได้รู้สึกกลัวสักนิด “ แก... จับลัลทริมามาด้วยสินะ ใช่มั้ย ”


“ ฉลาด.. จังเลยนะ ใช่ ฉันจับลัลทริมา และเธอมาที่นี่ เพื่อที่จะพามาร่วมเล่นเกมส์ ” 


“ เกมส์ อะไรกัน ” นัยตาสีหม่นจ้องร่างชายหนุ่มเขม็ง รอยยิ้มเย็นกระตุกมองร่างบางเลศนัย


“ พบ หรือ พราก ฮึๆๆๆๆ ” ชายหนุ่มแค้นหัวเราะ มองใบหน้างามไร้ที่ติของคนตรงหน้าแล้วก็ริษยาปนเปชื่นชมปะปนกันไป


“ แต่ตอนนี้ดูเหมือนแขกที่เหลือจะยังไม่มา งั้นก็... ช่วยอยู่ในนี่อีกหน่อยเถอะนะ.. ” วิทูรหันหลังเดินออกจากห้อง แต่ก่อนจะออกไป “ แล้วก็.. คิวของเธอ จะได้เริ่มเล่นเกมส์ คือตอนที่แขกผู้มีเกียรติของฉัน มาถึงตัวเธอแล้วเท่านั้น จำเอาไว้ ฮึๆๆ ”


“ งานนี้จะพบ หรือจะพราก ก็อยู่ตัวของไพ่ ใบสำคัญนั้นแล้ว ฮ่ะๆๆ ” พอพูดจบ เขาก็เดินออกไป พร้อมกับปิดประตูที่จะพังแหล่มิพังแหล่ลงเสียงดัง


ไพ่...... ใบสำคัญงั้นหรอ..


...คือใครกัน... คงไม่ใช่


••••••••••••

••••••••

•••


“ ไอ้หัวแดง แกมั่วใช่รึเปล่า ไอ้รูปนี่ไม่เห็นมีอะไรเลย ” การินทำหน้ามุ้ย ทำยังไงก็ไม่พบอะไรที่คิดว่าซ่อนอยู่ในรูปสักนิด


“ สงสัยฉันคงต้องวิเคราะห์ใหม่แล้วล่ะ ว่ามันอยู่ที่ไหน ” เชียรเกาคางเบาๆ เหล่ตามองไปรอบๆ 


... จะทำยังไงดีล่ะ รูปนี่ไม่เห็นมีอะไรอย่างที่เราคิดไว้เลย จะทำยังไงถึงจะรู้ทางไปที่คฤหาสน์วัชรนั้นล่ะ.....


นัยตาสีชาดกรอกตามองไปรอบๆ บังเอิญสายตาก็ไปบรรจบกับแผ่นอะไรสักอย่าง ที่โพล่ออกมาจากข้างๆ กรอบรูป มือเรียวจึงจับมันออกมาดูทันที





ยะ.... ยัยตัวแสบตอนเด็กๆ งั้นหรอ คิกๆๆ เป็นเด็กที่ยิ้มไม่เป็นจริงๆ ด้วยสินะ ตัวเล็กๆ เหมือนตุ๊กตาจังเลย เฮ้อ..


" ไอ้หัวแดง แกดูอะไรวะ รีบๆ คิดหาทางไปที่คฤหาสน์เฮงซวยนั้นสิ มัวเล่นอยู่ได้ " การินโวยขึ้นมาอย่างหัวเสีย ใบหน้าหงิกงอด้วยความไม่ะึงพอใจ


หงุดหงิด หงึดหงิดโว้ยยย ทำไมมันต้องเอายัยโง่ไป แล้วทำไมมันถึงได้กล้ามาลักพาตัวยัยคิงคองไปในระยะเผาขนแบบนั้น ทำไม ทำไม ทำไมมมม!!!


“ พวกเราในที่นี่ไม่มีใครรู้ทางไปคฤหาสน์นั่นเลย ถ้างั้นก็คงต้องไปถามกับคนที่เคยอยู่แล้วล่ะ ” ชายผมแดงพูดขึ้นเสียงอ้อมแอ้ม ด้วยความกังวลในใจ


“ ใคร ?? ” การินและรุทรถามขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน 


“ ก็....... ”


••••••••••

•••••


“ คุณมุกคะ มีคนมาขอเข้าพบค่ะ ” 


“ ให้เค้าเข้ามาได้ค่ะ ”


เอียด.. ปัง..


“ ขอโทษนะครับ แต่ผมขอคุยเรื่องมิติกาสักนิด ” ชายผมแดงเข้ามาภายในห้องทำงานของมุกดาพร้อมๆ กับเด็กหนุ่มลูกผอ. ใบหน้าของชายทั้งสองฉาบไปด้วยความร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด


“ ยัยมิไปทำอะไรให้ร้อนใจงั้นหรอ ถึงได้มาถึงที่นี่ ” หญิงสาวถามแขกทั้งสองด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้ในใจตอนนี้อยากจะสอบสวนชายผมแดงที่เธอจำได้เมื่อตอนนั้น


“ ครับ ตอนนี้ทุกคนกำลังร้อนใจมาก ที่มิติกาและลัลทริมา โดนจับตัวไป ” พอเชียรว่าจบ มุกดาก็นิ่งเงียบไปในทันที 


“ ไปไหน ”


“ คฤหาสน์วัชรครับ พวกเราจะตามไปช่วย แต่ไม่รู้ว่าคฤหาสน์นั้นอยู่ที่ไหน เลยมาถาม...คุณ ” ชายผมแดงกล่าวด้วยถ้อยคำสุภาพอย่างที่สุด ในใจร้อนรุ่มอยากจะรู้เดี่ยวนี้จะได้ไปเสียที


มุกดาเงียบไปสักพักใหญ่ๆ ก่อนจะลุกไปยังตู้เอกสารหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาเขียนอะไรบางอย่าง ก่อนจะยื่นให้ชายผมแดงรับไป


“ รีบไปซะ ไปพาเธอกลับมาให้ได้ ฉันฝากน้องสาวฉันที ” หญิงสาวยิ้มส่งชายทั้งสองด้วยความร้อนรนใจ ชายหนุ่มรับกระดาษมาดู ก่อนจะเดินนำการินออกจากห้องทำงานไปในทันที


คฤหาสน์วัชรงั้นหรอ ทำไมต้องเป็นที่นั้นนะ ทำไมถึงไม่เป็นที่อื่น คนร้ายมันเป็นใครกันนะ ถึงได้เลือกที่จะจับตัวไปที่นั่น มันเป็นใครกันนะ


ทำไมต้องเป็นที่นั่นด้วย....


... ที่ที่มีแต่ความทรงจำ


ที่ทั้งดี และเลวร้าย.......



•••••


‘ มิติ น้องทำอะไรอยู่หรอ ’


‘ .... ซักผ้ามั้ง... ’


‘ เอ่อ.. .. -_-+ ’


‘ เธอก็เห็นนิ ว่าฉันกำลังอ่านหนังสือ จะถามทำไม ’


‘ เอาแต่อ่านหนังสือ ไม่เบื่อรึไง เราไปวิ่งเล่นกันเถอะ ’


‘ ไม่ ’


‘ ทำไมล่ะ เราไปเล่นด้วยกันเถอะนะ ไปวิ่งเล่นกัน ’


‘ ไร้สาระ ฉันไม่มีเวลาไปทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอกนะ เธอจะไปก็ไปคนเดียวสิ ’


‘ แต่..... ’


‘ แต่อะไร ’


‘ มะ... ไม่มีอะไร ไม่เล่นก็ไม่เป็นไรจ้า ’


 แต่.... พี่อยากจะเล่นกับเธอนิ ทำไมถึงไม่อยากเล่นด้วยกันล่ะ ทำไมถึงต้องปฏิเสธด้วยนะ



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



...การินสติแตกไปแล้ว งานนี้จะพบหรือจะพรากก็อยู่ที่พวกนายแล้วนะ อย่าพึ่งสติแตก..


หลังจากหายไปกี่วันก็ไม่รู้ พีไนท์ก็กลับมา และก็จะหายไปอีก...


และวันนี้พีไนท์ก็เลยวาดรูปมาฝากค่ะ





พอดีพีไนท์วาดในมือถือ แล้วก็ใช้นิ้ววาด ไม่ได้ปากกาแต่อย่างใด ถ้ามันไม่สวยก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ 


แล้วพีไนท์จะกลับมาอีก อย่าพึ่งทิ้งกันน้า แล้วเค้าจะมาอัพอีกค่ะ...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #31 Mascher (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 20:08
    รอนะคะถ้ามิติโดนฆ่าจริงจะตายจริงรึเปล่าน้า?
    #31
    0