(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 32 : ตอนที่ 32 : ปฐมบท เกมส์เสี่ยงทายคฤหาสน์สีเลือด (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    31 พ.ค. 63




{บทต้น 1}



ใบหน้าคมแสยะยิ้มร้าย ซ้อนร่างเล็กของเด็กสาวเข้าไปวางไว้บนเตียงกว้างเก่าฝุ่นเขรอะ ภายในห้องหรูเก่าแก่ ก่อนจะหายตัวออกไป ทิ้งให้เด็กสาวนอนแผ่ร่างไร้สติอยู่ในนั้นเพียงคนเดียว


.................

.........

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


วันรุ่งขึ้น นิศาพาณิชย์ 



“ ยัยหัวม่วง ” การินเดินขมวดคิ้วเข้ามาหาเจ้าของผมสีม่วงแดงที่นั่งอยู่ม้านั่งยาวในท่าทีเป็นกังวล


“ อะไร ? ” มิติกาหันหน้าไปถามเด็กหนุ่ม วันนี้หน้าตาเธอดีขึ้น และอาการอาเจียนโอกอากก็ไม่ค่อยมี ทำให้เด็กสาวอารมณ์ดีขึ้น


“ เธอเห็นยัยโง่มั้ย ” การินขมวดคิ้ว เมื่อเช้าเด็กหนุ่มได้รับสายจากลัลทริมา แต่อีกฝ่ายกลับเงียบ และไม่พูดอะไร เขาจึงไปที่บ้านของเธอ ก็ไม่พบอะไรสักอย่าง


มีแค่กระดาษโน๊ตแผ่นเล็กๆ ติดเอาไว้ว่า ลางหายนะ เกมเสี่ยงทายปราสาทวัชร...


“ ไม่เห็น มีอะไรรึเปล่า ” เด็กหนุ่มไม่ตอบอะไร เพียงแต่ยื่นโน๊ตให้มิติกาอ่านเงียบๆ “ วัชร.. คฤหาสน์วัชร นายคิดว่าคนร้ายจับลัลไปที่นั่นใช่มั้ย ”


“ แล้วเธอคิดว่าที่ไหนล่ะ ” การินตะคอกด้วยความกังวลบางอย่างในจิตใจ


“ ถ้าอย่างงั้นเราไปกัน ” มิติกาลุกพรวดอย่างรวดเร็ว เด็กสาวเห็นว่านี้เป็นเรื่องสนุกอีกเรื่องที่เธออยากจะไปผจญ แต่...


“ ไม่ต้องเลยยัยคอง เธอรักษาท้องรักษาไส้อยู่ที่นี่แหละ แค่เขียนทางไปมา เดี่ยวฉันไปเอง ” การินว่า ไม่อยากพามิติกาไปด้วยเพราะกลัวจะเกิดเหตุการสลดขึ้น


มิติกาเบ้ปากไม่พอใจ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “ งั้นนายไปหากระดาษกับปากกามาสิ ”


“ เออ เธอรอนี่ล่ะ ” การินว่า แล้วหันหลังก้าวเดินเพื่อจะไปเอากระดาษและปากกา แต่... 


“ อื้อ..... !!!! ”


ไปไม่พอสามก้าว เสียงร้องของมิติกาก็ทำให้การินหันมามองอีกครั้ง แต่เมื่อหันมา กลับไม่มีร่องรอยของอะไรทั้งสิ้น มีเพียงแผ่นโน๊ตวางอยู่ เด็กหนุ่มจึงเข้าไปหยิบดู


......ลางหายนะ เกมส์เสี่ยงทาย ปราสาทวัชรจินดา....


การินอ่านในใจ พลางสบถด้วยความหงุดหงิด ในขณะที่กำลังคว้างโน๊ตทิ้ง สายตาก็เหลือบไปเห็นกับ....


....... ขอบใจแกมาก การินสำหรับผู้ร่วมเล่นเกมส์ทั้งสองคน หวังว่าสาวๆ ของแกจะรอด......


การินเบิกตาโต ขมวดคิ้วจนเป็นปมไปทั้งใบหน้า เด็กหนุ่มไม่อาจทราบจริงๆ ว่าคฤหาสน์อะไรนั่นอยู่ที่ไหน เพราะลองหาใน google มาหลายครั้งแลวก็ไม่เจอ


....... แม่งเอ้ย ทำไงดีวะ ......




“ ทำอะไรอยู่หรอ ” รุทรที่มองเห็นว่าการินพี่รหัสของเขากำลังงวนอยู่กับอะไรบางอย่างถามขึ้น


“ ไอ้ขี้เก็ก... เกิดเรื่องแล้ว ” การินว่า มืออีกข้างถือสลักแน่นไม่ปล่อย


“ เรื่องอะไร ?? ”


“ ยัยโง่กะคิงคอง.... โดนจับไป ” เด็กหนุ่มตอบน้องรหัสนัยตากรุ่นโกรธ รุทรได้ยินชื่อลัลทริมาก็รู้สึกเป็นห่วงอย่างมาก


“ ไปไหน ”


“ ไปที่คฤหาสน์วัชรจินดา แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ” การินว่า ตั้งแต่ลัลทริมาจนถึงมิติกาโดนจับไป เขาก็แทบจะเข้าไปใน google แล้ว


“ รุ่นพี่ไม่ได้บอกนายไว้หรอ ” 


“ ก็กำลังจะบอก แต่โดนจับไปต่อหน้าต่อตา แกเข้าใจมั้ย ” การินว่า ถึงตอนมิติกาถูกจับเขาจะไม่เห็น แต่เขาก็ได้ยินเสียง


“ แบบนี้มันกระตุกหนวดหมาชัดๆ แล้วงี้จะไปหากับใคร ”


“ คิดไม่ออก ” การินกุมหัวแน่น ความรู้สึกว่าหัวจะระเบิดผุดขึ้นมาอีกครั้ง และอีกครั้ง


“ แต่ฉันรู้นะ ว่าเราควรไปหาใคร ” รุทรกระตุกยิ้ม นึกถึงใบหน้าของคนที่ควรจะไปหา


“ ใคร ?? ”


“ เชียร ” น้องรหัสตอบ การินเกาคางอย่างใช้ความคิดอยู่สักพัก มิติกาเคยสั่งเขาว่าไม่ควรบอกเรื่องที่เธอกำลังท้องกับเชียรรู้ แต่การไปขอความช่วยเหลือกับเชียรมันจะช่วยรึเปล่า ถ้าไม่รู้ว่าลูกมันกำลังตกอยู่ในกรงเล็บเสือ


..... งั้นก็ ลองไปจุดธูปเชิญมันมาก่อนก็แล้วกัน .....


•••••••••

•••••



“ พวกนายมาหาฉันถึงที่ มีอะไรงั้นหรอ เด็กๆ ” ชายผมแดงที่นั่งไขว่ขาอยู่บนเก้าหนังถามเด็กหนุ่มผู้มาเยือนทั้งสอง


“ พวกฉันมีอะไรให้แกช่วย ” การินพูดหวนๆ ด้วยความไม่พึงพอใจในท่าทีสบายอารมณ์เกินหน้าเกินตาของชายผมแดง


“ ช่วย ” เชียรลากเสียงยาว “ คนอย่างคุณการินจะให้ผมช่วยอะไร บอกมาสิ ” 


“ คนที่แกจะต้องช่วย ไม่ใช่ฉัน ” การินว่า กระตุกยิ้มเย้ยชายผมแดงอย่างไม่พอใจ “ แต่เป็น..... ”


“ เป็น... ”


“ ลูกแก ” การินว่า ทำให้เชียรขมวดคิ้วด้วยยังไม่ทราบว่าเขาไปมีลูกมีเต้าตอนไหน


“ ลูก ลูกบ้าลูกบอที่ไหน ฉันยังไม่มีเลยสักคน ” ชายผมแดงพูดอย่างมั่นใจ เพราะตัวเขาก็จำได้ว่ามีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขานอนด้วย และเธอก็ยังไม่ท้อง


“ แกคิดให้ดีสิไอ้หัวแดง แกไปมุดรูใครมา ใครถูกแกมุดบ้าง ถ้าแกคิดออกก็คนนั้นแหละ ” การินพูดเป็นนัยๆ เฝ้ารอดูปฏิกิริยาตกใจของอีกฝ่าย แต่บางคน... ก็โง่มากกับเรื่องอะไรพวกนี้


“ ยัยนั่นยังไม่ท้อง ” เชียรข่มเสียงพูด ถ้าท้องแล้วทำไมไม่บอก ในเมื่อความปกติของผู้หญิงคือการใช้ลูกดึงตัวและหัวใจของสามีเอาไว้ ไม่มีเหตุผลที่มิติกาจะไม่ยอมบอกเขา


“ แกรู้ได้ยังไง แกไม่ได้สังเกตยัยนั่นหรอ โอ๊ะ จริงสิ แกมันเป็นพวกเลวบรมนี่หว่า ทิ้งเมียที่กำลังมีลูกได้ลงคอ ” การินประชดประชัน “ สมแล้ว ที่ยัยคิงคองห้ามฉันไม่ให้บอกแก แถมยังบอกอีกว่า.. ลูกฉันไม่จำเป็นต้องมีพ่อแบบมัน.. ”


“ แถมยังบอกอีกว่า... แกไม่สมควรจะเป็นพ่อใคร เพราะแกมันโค-ตะ-ระ เลว... ” การินพูดไป ชี้นิ้วใส่หน้าชายผมแดงอย่างสะใจ


“ แล้วยังพูดอีกว่า ลูกฉัน ฉันเลี้ยงเองได้ ไม่จำเป็นต้องง้อแก พอผ่านเดือนนี้ไปยัยคิงคองก็จะไปให้ไกลๆ แก บอกว่าจะเอาลูกหนีจากแกไปไกลๆ เลย ” การินพูดอย่างเพลิดเพลิน เติมแต่งคำอย่างสนุกสนาน “ แล้วฉันก็ได้ยินมาอีกนะว่า ถ้าลูกถามถึงพ่อ อยากรู้จักพ่อ ยัยนั่นจะบอกว่าแกโดนรถสิบล้อทับตายไปแล้ว ” 


เชียรขมวดคิ้ว หากเขาคิดไปถึงเรื่องเมื่อวาน ที่เขาเห็นมิติกามีร่างกายปวกเปียกเหมือนคนหมดแรงก็แปลว่า.....


“ มันเกิดอะไรขึ้น ” เชียรถามเด็กหนุ่มทั้งสอง นัยตาสีชาดจ้องคาดคั้นการินนิ่ง


การินขยับยิ้มมองอริ “ ยัยคิงคองกับยัยโง่โดนจับตัวไป คนร้ายมันคิดว่ายัยคิงคองเป็นผู้หญิงตัวเปล่า จึงจับไป ”


“ ไปที่ไหน ”


“ คฤหาสน์ วัชรจินดา ” รุทรตอบขึ้นมา เชียรฟังแล้วขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างกังวลใจ 


...... คฤหาสน์ วัชรจินดางั้นหรอ

แล้วฉันควรจะไปหาที่ไหนล่ะ ....

...... ช่วงเวลาที่อยู่กับมิติกา ก็ไม่ได้ถามถึงทางไปเลย


ชายหนุ่มก้มหน้านิ่ง ‘ อย่าแตะ.. ’ เสียงสะท้อนของมิติกาก้องอยู่ในหัว ชายหนุ่มจำได้ว่า เธอสั่ง สั่งไว้ว่าอย่าแตะภาพบนหัวนอนของเธอโดยเด็ดขาด ซึ่งเขาก็ไม่ได้สงสัยอะไร จึงไม่แตะ 


‘ นี่เป็นภาพอะไร ’


‘ นี่เป็นภาพคฤหาสน์ที่ฉันอยู่ตอนเด็กๆ นายห้ามแตะเชียว ’


...... ทำไมถึงห้ามแตะล่ะ ภาพนั้นมันวิเศษยังไง....


....... สงสัยเรื่องนี้คงต้องลองดู บางทีรูปนั้นอาจจะมีปริศนาอยู่ก็ได้ หึ.... ขอให้มีเส้นทางไปคฤหาสน์ด้วยเถอะ


“ ฉันคิดออกแล้ว ว่าจะไปหาเบาะแสที่ไหน เราไปห้องยัยนั่นกัน ” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน กระตุกยิ้มมุมปากพอใจกับความคิดของตัวเอง


...... ฉันจะช่วยเธอเอง เธอกับลูกจะต้องไม่เป็นอะไร.....



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



เฮ้ยยย จะมีใครเป็นอะไรมั้ยเนี่ย โอ้ยย เป็นห่วงจังเลย..... ท่านศาสดากับการินต้องช่วยสาวๆ ให้ได้นะ 



ปล. จะมีเรื่องมาแจ้งนิดนึงค่ะ พอดีพีไนท์อาจจะไม่ได้มาอัพทุกวันเหมือนปกติแล้ว พอดีพีไนท์ติด... เอ่อ.. เรียนออนไลน์ ( นี่พีไนท์หนีเรียนมาหลายวันแหละ )


แต่... จะยังไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่นอน เพราะคิดพร็อตไว้หมดแล้ว แต่เปลี่ยนมาอัพแบบถ้ามีเวลาว่าง ครั้งละหลายๆ ตอนแทน ดีมั้ย... 


ซึ่งเวลาเรียนมันต้องเรียนตามตารางตอนเช้า แล้วก็ต้องทำใบงาน เพราะงั้นจะมีเวลาเขียนน้อยลง แต่จะพยายามเขียนตุนไว้แล้วเอามาลง.... 


T_T... ตามอ่านกันก่อน อย่าพึ่งเลิกอ่านกันนะคะ....... T_T



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #30 ppatteera (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 21:28

    รอนะคะ การินไม่น่าบอกเลยยย


    #30
    0