(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 31 : บทที่ 31 : ห้ามบอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 พ.ค. 63




ซู่........


เสียงฝักบัวดังก้องห้องสี่เหลี่ยมขาว เด็กสาวนอนแช่ร่างเปลือยอยู่ภายในอ่างสบู่ 


หลังจากเชียรเสร็จจากการฝากของขวัญลาจาก ชายผมแดงก็อุ้มร่างของเด็กสาวมาทิ้งไว้ในห้องน้ำ แล้วจากไป.....


ใบหน้าสวยงอง้ำด้วยความกรุ่นโกรธ ชายหนุ่มไม่ปล่อยหรือเว้นจังหวะให้เธอพูดเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้เธออยู่ในสถานะไหน


ร่างบางค่อยๆ ลุกพาตัวเองออกไปแต่งตัวจัดแต่งผมเผ้า 


ตริ๊ดดด ตริ๊ดดด


เสียงโทรศัพท์ของโรงแรมดังขึ้น มิติกาปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้นนานกว่า 10 นาที จึงเอื่อมมือไปจับเอาโทรศัพท์มารับสาย


“ ว่าไง... ” เด็กสาวทักคนปลายสายด้วยเสียงบ่จอยนัก


‘ สวัสดีสาวน้อย หึหึหึ ’ เสียงหนุ่มดังขึ้นมาจากปลายสาย แต่ไม่ใช่เสียงของชายที่เธอรู้จัก


“ ดี... ” คนต้นสายพูดเสียงหวน อารมณ์ไม่ดีกับเรื่องที่ผ่านมา


‘ ลางหายนะมาถึงเธอแล้ว โทษของเธอครั้งนี้ก็คือการไปยุ่งกับเชียร และนี่คือคำเตือน... ระวังตัวไว้ ความสนุกจะมาหาเธอในไม่ช้า หึหึหึหึ ’


“ เออ มาเร็วๆ ล่ะ เบื่อโว้ย! ” เด็กสาวตวาดใส่คนปลายสาย ก่อนจะพูดต่อเป็นเชิงสั่ง “ ไอ้ความสนุกที่แกว่าเนี่ย มันต้องแลกด้วยแน่นอนใช่มั้ยล่ะ หึ... พอดีเลย ฉันขอสั่งอะไรบางอย่างก็แล้วกัน ”


“ พอแกอันเชิญฉันไปแล้ว ก่อนจะลงมือฆ่าฉัน ช่วยจุดธูปอันเชิญไอ้ศาสดาบ้านั่นมาด้วยเข้าใจมั้ย พอมันมาให้รีบฆ่าฉันต่อหน้ามันเลย เอาให้ตายสนิท ให้เห็นคาตามันเลยเข้าใจมั้ย ” เด็กสาวทำหน้ามุ้ย “ หึ...เชียร มันทำให้ฉันเจ็บ มันต้องเจ็บกว่าหลายเท่า ”


นายจะต้องเสียใจ... ที่ทำแบบนี้



...

.......



วิทูรยืนกระตุกยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มรู้ว่าเด็กสาวผมม่วงคนนั้นไม่รู้จักเขา เขาจึงกล้าที่จะโทรไปขู่ 


ตอนแรกก็กะจะแค่ขู่ให้เธอกลัวและหนีไป แต่ฟังจากน้ำเสียงอันเกรียวกราดโมโหแค้นที่ดังจากปลายสายแล้ว ชายหนุ่มก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กคนนี้ไม่ยอมคน


แต่ฟังจากที่เด็กสาวพูดมาทั้งหมด เวลานี้เด็กคนนั้นกับศาสดาของเขา คงจะมีเรื่องกันแน่นอน


“ โอกาสดี มาแล้ว... ”



•••••••••••••

•••••••••

••••



+นิศาพาณิชย์


การินเหลือบมองคนหน้าสวยที่เดินทำหน้าตายเข้ามาในโรงเรียน ในมือมีขวดไวน์กำแน่น 


เด็กหนุ่มเบิกตากว้างตกใจ รีบเดินเข้าไปหามิติกาหวังจะแย่งเอาไวน์ไปทิ้ง 


มิติกากำขวดไวน์ไว้แน่น เดินไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนซึ่งไร้ผู้คน ก่อนจะยกขวดไวน์ขึ้นมาหวังจะดื่ม แต่มีมือพันผ้าพันแผลมาจับเอาไว้ก่อน


“ ปล่อย ” มิติกาตวาด แต่การินยังคงจับขวดแน่นไม่ปล่อยมือ 


“ เธอจะบ้ารึไง ก่อนจะกินอะไรช่วยคิดถึงใครอีกคนที่อยู่ในตัวเธอบ้าง เข้าใจมั้ย ” การินตะคอกว่า กระชากขวดไวน์มาถือเอาไว้


“ นายจะมาสนใจทำไม เด็กคนนี้มีพ่อเป็นศัตรูนายนะ นายจะมาปกป้องมันทำไม ” มิติกาว่า เรื่องราวเมื่อวานยังคงตราตรึง ทำให้เธอโกรธไม่รู้จบ


การินขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะตะคอกตอบ “ ถึงพ่อมันจะเป็นคนโคตรเลว แม่มันจะเป็นคิงคองนิสัยเสีย แต่เด็กมันไม่รู้เรื่องนี่หว่า ”


“ เดี่ยวเถอะ.... ”


“ เอ่อ...แล้วว่าแต่ ทำไมเธอถึงจะมาทำเรื่องวิปริตล่ะหะ ” การินเรียบถาม พลางนั่งลงฝั่งตรงข้ามของคนหน้าสวยรอฟังคำตอบ


“ อะ... ไอ้หมอนั่น มันทิ้งฉันง่ะ มันทิ้งฉันเมื่อวานเนี่ย สดๆ ร้อนๆ เลย ” มิติกาพูดเสียงเครือราวกับจะร้องไห้ 


“ แล้วเธอได้บอกมันมั้ยว่าเธอท้องกับมัน หือ.. บอกเปล่า ” 


“ จะทันได้พูดที่ไหน นายนั่นเดินเข้ามาแล้วก็บอกไล่ตัดสัมพันกับฉันเลย ฉันยังไม่ทันได้พูดเลยสักคำ ” มิติกาว่า ทำหน้างอง้ำน้อยอกน้อยใจชายผมแดงจนแทบจะทรุดลงร้องไห้


“ เดี่ยวฉันบอกให้ มันจะแน่สักแค่ไหนกันเชียว ถ้าได้ยินว่าตัวเองกำลังมีทายาท ” 


“ ไม่ต้อง ” เด็กสาวพูดขึ้น “ ไม่ต้องไปบอกมัน ลูกฉันฉันเลี้ยงเองได้ ฉันไม่อยากให้เชียรเอาความเชื่อบ้าบอมาใส่หัวลูกฉัน ”


“ แต่..... ” 


“ เด็กไม่จำเป็น... ต้องมีพ่อแบบนั้น ฉันมีเงิน มีพี่เลี้ยงรับใช้เยอะแยะ ฉันเลี้ยงลูกเอง ” มิติกาพูดเสียงเด็ดขาด นัยตาสีม่วงหม่นหมองแต่หนักแน่นจากคำพูด “ แล้วก็ไม่ต้องบอกใครล่ะ เข้าใจมั้ย ต้องห้ามบอกเชียรเด็ดขาด ” 


“ เธอแน่ใจแล้วสินะ นี่คือความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เลยนะ ”


“ ใช่ ฉันแน่ใจแล้ว เชียรไม่สมควรจะได้อยู่ในฐานะพ่อของใคร ” เด็กสาวว่า “ ตราบเท่าที่เขาจะหยุด และหาหัวใจของตัวเองพบ ”


“ โอเค ” การินพูดเบาๆ ลากเสียงยาวอย่างเป็นกังวล “ ถ้าเธอจะว่างั้นฉันก็โอเค ไม่ขัดอะไร ”


คนหน้าสวยยังไม่ทันได้พูดอะไร จู่ๆ กับท่าราวกับจะพะอืดพะอม เด็กสาวจึงรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำใกล้ๆ ทันที



“ อ้วกกกก อ้วกกก.... T_T ” มิติกาพาร่างตัวเองคล้ำทางเข้ามาในห้องน้ำเกือบๆ 10 รอบ 


วันนี้เธอแพ้ท้องหนักมากจนรู้สึกทรมานร่างกายอย่างที่สุด โชคดีที่การินพอจะมีน้ำใจจึงให้เธอพาร่างตัวเองมานอนอยู่ที่ห้องพักในโรงเรียนของเขาก่อน


ร่างบางพาตัวเองมานั่งลงบนเก้าอี้ไม้แข็งๆ อย่างเหนื่อยอ่อน แต่ไม่นานก็รู้สึกมวนท้องอีก และเป็นอยู่เรื่อยๆ จนเธอแทบจะเป็นลม



ชายผมแดงหายตัวเข้ามายืนอยู่ภายในห้องพักของการิน วันนี้ชายหนุ่มจะมาคุยกับการิน แต่ห้องกลับเงียบเชียบ ไม่สิ มีเสียงเหมือนคนอยู่ในห้องน้ำข้างๆ


ชายหนุ่มเพ่งมองร่างที่กำลังก้าวออกมาจากห้องน้ำ มิติกา.... 


เด็กสาวค่อยๆ คลำทางก้าวออกมาจากห้องน้ำ รู้สึกทรมานจากอาการแพ้ท้องจนรู้สึกจะเวียนหัว และอยากจะเป็นลม นัยตาคู่สวยฝาฟาง ภาพตรงหน้าค่อยหายไป มีเพียงความมืด ก่อนร่างบางเอนตัวทิ้งดิ่งร่างลงไปตามแรงโน้มท่วงโลก


ยัยเด็กบ้า........ 


ชายผมแดงรีบเข้ารับร่างบางเอาไว้ ใบหน้าสวยซีดเซียวราวกับเนื้อที่ไร้เลือดฝาด เหงื่อออกเต็มร่างบาง ทั้งร่างกายก็ดูอ่อนปวกเปียก


ชายหนุ่มค่อยๆ ซ้อนร่างบางขึ้นไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะพาร่างเล็กหายตัวมาที่ห้องพักของเธอ


ห้องพักของการินมีเพียงกระดานดำแข็งๆ ไม่มีเตียงนุ่มๆ ให้นอนพักได้ ชายหนุ่มค่อยๆ วางร่างบางลงบนเตียงนุ่ม


มือหนาลูบเรือนผมม่วงเบาๆ ขมวดคิ้วสงสัยถึงเหตุผลในอาการที่เธอเป็น ว่าทำไมจู่ๆ คนที่มีร่างกายแข็งแรงตลอด ทำไมจึงอ่อนปวกเปียกราวกับไก่ไร้กระดูก


บางทีถ้าเขาถามการินคงจะได้คำตอบถึงสาเหตุนี้ก็เป็นได้


นัยตาสีชาดพินิจมองร่างอรชรอยู่พักใหญ่ๆ ก่อนจะเอื่อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์ของโรงแรมตรงหัวเตียงมาถือ


‘ สวัสดีค่ะ เดอะโฮเทลเอ็ม ยินดีต้อนรับค่ะ มีอะไรให้รับใช้คะ ’


“ เอ่อ... ผมเป็นเพื่อนของมิติกา ตอนนี้เธอไม่สบายอยู่ที่ห้อง ช่วยส่งคนมาดูแลทีนะครับ ” ชายผมแดงกล่าวเสียงลึก ในท่าทีสงบ


‘ เอ่อ... คุณหนู.. โอเคค่ะ เราจะส่งคนขึ้นไปเดี่ยวนี้ ’


ก่อนสายจะถูกตัดไป ในระหว่างที่รอคนมา ชายผมแดงก็ใช้ผ้าชุบน้ำพอประมาทค่อยๆ บรรจงเช็ดไปตามใบหน้าสวยเบาๆ


..... ทำไมเธอถึงได้เป็นแบบนี้นะ

แล้วยังงี้ฉันจะทิ้งเธอได้หรอ.....

...........เธอนี้มัน........

เป็นบ่วงคล้องคอฉันจริงๆ .......


แต่.... รออีกหน่อยเถอะนะ หากฉันสามารถทำพิธีกรรมอันเชิญปีศาจมายาเจ้าแห่งความมืดได้สำเร็จ โลกใบนี้จะปราศจากความทุกข์


ความทุกข์ที่เกิดจากสิ่งทั้งปวง เราจะสรรสร้างโลกที่สวยงามไปด้วยกัน....... 


และ..... เราจะได้อยู่ด้วยกัน


...... รอฉันอีกนิดนะ มิติกา....



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



..... รออีกนิดนะ... 


แล้วรู้ได้ยังไงว่ามันจะง่ายอย่างใจคิดรึเปล่า แต่ที่รู้ๆ ท่านศาสดาโดนหนูมิติตัดออกจากความเป็นป๋าไปแล้ว.... แล้วทีงี้จะทำไงดีล่ะ.... เมื่อไหร่จะรู้... >_<



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #29 Mascher (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 11:31
    ไม่อยากให้เชียรรู้อ่ะอยากให้มารู้อีกทีคงตอนน้องโตแล้วอยากเห็นหน้านางจริงๆ
    #29
    0