(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 29 : ตอนที่ 29 : มี หรือ ไม่มี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 พ.ค. 63




นิศาพาณิชย์ -- 07 : 34 น.



“ พวกนายมองหน้าฉันทำไม ” มิติกาถามเด็กหนุ่มสองคนที่กำลังจ้องเธอเขม็ง รุทร... การิน...


“ เธอทำยังไง ให้ไอ้หมอนั่นยอมทำตามที่เธอพูด ” รุทรถาม นัยตาเย็นชาจ้องใบหน้างามเขม็ง


“ นายเด็กกว่าเด็กกว่าฉัน กล้าดียังไงมาชี้หน้าถาม ” เด็กสาวพูด ไม่พอใจนักที่รุทรไม่เคารพเธอ


“ ทำไมจะไม่กล้า เธอเป็นแค่ผู้หญิง จะทำอะไรฉันได้ ” เด็กหนุ่มรุ่นน้องขยับยิ้มเย้ยหยัน


นัยตาสีม่วงแข็งกราว ใบหน้าสวยเผยยิ้มเลศนัยออกมา “ นั่นสิ ฉันจะทำอะไรนายได้บ้างน้า หึ.... ”


Σปึง....


“ อัก... ” ร่างของรุ่นน้องหนุ่มกระเด็นหงายหลังล้มลงอย่างแรง ด้วยรู้สึกถึงบางสิ่งที่ดึงเขาจากด้านหลังอย่างแรง


‘ ฉันรู้ว่านายอ่านความคิดได้ เพราะงั้น..... นี่เป็นแค่คำเตือน ’


นัยตาสีหม่นจ้องมองร่างรุ่นน้องหนุ่มเขม็งสีตาเย็นชา


‘ รู้จักที่ต่ำที่สูงหน่อยไอ้หนู และอย่าบอกใครเรื่องนี้โดยเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะฆ่าชื่อนายออกจากบัญชีมนุษย์ ..... ’


“ อุย... นายเป็นอะไรหรอ ทำไมจู่ๆ ถึงไปกองอยู่ตรงนั้นล่ะ ” มิติกาแสร้งทำทีสงสารจะเดินเข้าไปหารุทร แต่การินก็เข้ามาดึงแขนเธอไว้ก่อน


“ จะมากเกินไปรึเปล่ายัยคิงคอง ” การินตะคอกใส่มิติกา แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดต่อ.....


“ อุก ” 


“ เธอเป็นอะไรไป ? ” เด็กหนุ่มตัวเล็กกว่าถาม เมื่อจู่ๆ มิติกาก็ใช้มือสองข้างปิดปากสนิท


ร่างบางผลักการินออกห่างตัว พะอืดพะอมเพราะกลิ่นธูปที่ติดเสื้อผ้าของการินอยู่ รุทรลุกขึ้นเอียงคอมอง ก่อนจะขยับยิ้มพูดเป็นเชิงล้อเล่นขึ้นมา 


“ ไอ้เตี้ย แกไม่ได้แปรงฟันมาหรอ ดูยัย..... ” รุทรเว้นวรรคไปชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนคำเรียกใหม่ “ ดู.. รุ่นพี่เขาทำท่าเหม็นจนจะอ้วกเลย แกดูสิ ”


“ แกจะบ้ารึไง ฉันไม่ใช่คนชกมกขนาดนั้นซะหน่อย ” การินถลึงตาใส่น้องรหัส ก่อนจะหันมามองคนหน้าสวยที่ดูดีขึ้นแล้ว


“ เธอเป็นอะไร ” การินถาม พยายามไม่เข้าใกล้มิติกาเกินควร 


“ ไม่รู้... มันจะตีกลับตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ได้กลิ่นอะไรก็ไม่ถูกชะโหลกไปหมด ” มิติกาว่า ใบหน้าสวยเริ่มงอง้ำเพราะอาการไร้คำอธิบายของตน


พี่รหัสและน้องรหัสมองหน้ากันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันมาจ้องใบหน้าสวยเขม็ง 


“ นี่เธอะ........ ”


ออดดดดดดดด


“ อะไร นายจะถามอะไร ” มิติกามองเด็กหนุ่มงุนงง การินเงียบปากไปชั่วครู่ ก่อนจะไล่ให้รุทรไปเรียน และลากมิติกาไปเรียนพร้อมกับตนเอง



....................

........



ทางด้านเชียร ชายหนุ่มยังคงคิดถึงฝันประหลาดนั้นอยู่เนื่องๆ คิดถึงเหตุผลที่คนเขียนดึงพรรณพยัคฆ์เข้ามาในฝัน 


หวังว่าจะไม่เล่นแผลงๆ นะ.....


“ ท่านศาสดาครับ ” วิทูรเดินเข้ามาท่าทางตกใจ ในมือมีซองจดหมายสีเทาหม่นถือมาด้วย ก่อนจะวางมันลงต่อหน้านายของเขา


“ ท่านศาสดา มีจดหมายจ่าหน้าซองถึงท่านศาสดา จากมนุษย์ไร้ชื่อครับ นี่ครับ ” วิทูรว่า รอให้ศาสดาของเขาเปิดซองจดหมายดูภายใน


เชียรเพ่งมองซองจดหมายทำมืออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหยิบขึ้นมาเปิดอ่านอย่างระมัดระวัง


‘ กูไม่รู้หรอกนะ ว่ามึงจะจำกูได้รึเปล่า แต่กูคือหนึ่งในคนที่มึงจับไปทดลองแล้วหนีได้ กูเฝ้ามองมึงมาพอสมควรแล้ว วันนี้กูจะมาเตือน ต่อไปนี้ใครที่อยู่ใกล้มึง เป็นที่รักของมึง ทุกคนจะต้องมีภัย ’


นัยตาสีชาดจับจ้องภาพที่ถูกถ่ายซึ่งอยู่ในซอง 


ภาพแรก... การิน


ภาพสอง... ลัลทริมา


ภาพที่สาม... ยะ.... ยัยตัวแสบ


ชายหนุ่มพินิจมองทัศนในภาพถ่ายที่ดูจากวิวแต่ละที่ไม่เหมือนกัน ของการินน่าจะถูกถ่ายที่โรงเรียน ของลัลทริมาน่าจะอยู่ที่บ้าน ส่วนของมิติกา อยู่ที่.... สวนสนุก


มันจะเป็นไปได้รึเปล่า ถ้า.... สิ่งที่เขารู้สึกว่ามีคนตามตลอด มันมาจากสาเหตุนี้


ละ.... แล้วเขาควรจะทำยังไง


‘ มึงต้องเลือก ’


เสียงพูดของพรรณพยัคฆ์ก้องในหัวของชายผมแดงซ้ำๆ เขาจะต้องเลือกอย่างนั่นหรอ...


คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปมแน่น เรื่องหน้าหนักใจได้เกิดขึ้นแล้ว แล้วเขาจะเลือกสิ่งไหนดี


ยัยตัวแสบ... ฉันควรจะทำยังไงดี..


•••••••••

•••••


นิศาพาณิชย์ - 12 : 00 น.



“ อะไรของนาย ” มิติกามองฝ่ามือของการินที่แบมาทางเธอ


“ เฮ้ยการิน แกจะขอเงินมิติไปซื้อขนมกินรึไง ” เอมิกาพูดขึ้นมา เพราะเห็นท่าทีการินทำอย่างกับน้องชายที่กำลังงอแงขอปัจจัยจากพี่สาว


เด็กหนุ่มหันไปแยกเขี้ยวขู่เอมิกาก่อนจะหันมาแบมือตรงหน้ามิติกาอีกครั้ง


“ นายจะเอาไปทำไม ไม่มีเงินหรอ ” มิติกาเหลือบมองการินอย่างไม่ไว้ใจ เด็กหนุ่มทำท่าทีฮึดฮัดอยู่สักพัก ก่อนจะพูดขึ้น


“ ยืมหน่อย สัก 200 บาท ฉันไม่ได้เอากระเป๋าตังค์มา ” การินแถเหตุผลหน้าตาย แบมือขอปัจจัยจากคนหน้าสวยไม่หยุด


ใบหน้าสวยขมวดคิ้วมองการินด้วยสายตาไม่เชื่อถือ แต่ก็หยิบแบงค์ออกมาให้การิน แต่ก่อนจะเอาให้ กำปั้นก็ลงหัวของการินไปก่อนถึงสองที


เด็กหนุ่มหน้างอแต่ไม่ได้ว่าอะไร รีบเดินไปทางด้านหน้าโรงเรียนทันที


“ มิติก็ ให้ไอ้หมอนั่นไปทำไม ทำไมไม่ให้มันอดกินไปเลย ” เอมิกาว่า หมั่นเขี้ยวการินอยู่ไม่น้อย




ร้านขายยา...



เด็กหนุ่มถือกล่องสีเหลี่ยมยาวเดินมาที่เคาเตอร์ของร้าน เภสัชกรชายวัย 39 ปี มองการินอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามออกไป


“ เอาไปให้แฟนตรวจหรอ ” เภสัชกรถาม เพราะกล่องสีเหลี่ยมนั้นคือที่ตรวจครรภ์


การินหน้ามุ้ยเล็กน้อย “ ไม่ใช่ ผมยังไม่มีแฟน เอ่อ.. แล้วก็ช่วยหายาทาแก้ปวดให้ผมด้วย ”


“ เอาไปทำไมหรอ ” เภสัชกรถาม ทั้งที่หันไปหยิบยามาให้การิน เด็กหนุ่มทำท่าทีโมโห 


“ ก็ยัยคิงคองพี่สาวตัวดีนะสิ บังคับให้ผมมาซื้อ พอไม่มาก็เขกหัวผมอย่างแรงเลย เจ็บชิบ ” เด็กหนุ่มว่า เภสัชกรจึงยิ้มออกมาได้ เพราะลักษณะของการินดูจะเป็นเด็กหนุ่มไฟแรงสูงทีเดียว


“ นี่ครับ ทั้งหมดก็....... ”



“ อะไร ” มิติกามองการินและรุทรด้วยท่าทีสงสัยระคนโมโห ทั้งสองจะดึงเธอบ่อยเกินไปแล้ว..


การินยื่นถุงใส่กล่องสี่เหลี่ยมยาวให้มิติกา เด็กสาวมองถุงใบนั้นด้วยความสงสัย 


....ฉันไม่ได้ไปเผลอปากสั่งเอาอะไรจากไอ้เด็กนี่ใช่มั้ยเนี่ย....


“ เอาไปเถอะน่า แล้วก็ไปเปิดใช้มันเดี่ยวนี้เลย ” การินสั่ง มันยิ่งทำให้คนหน้าสวยงุนงง จึงรับของมาดู ก่อนจะอุทานออกมา


“ นี่มัน.... !! ”


“ จะตกใจทำไม ไป... เข้าไปในห้องน้ำแล้วใช้มันซะ ” การินสั่ง ชี้นิ้วบอกที่ๆ มิติกาควรจะไปต่อ


“ นายไม่คิดว่าที่ฉันพะอืดพะอมเป็นเพราะโรคกระเพาะบ้างรึไง ” 


“ โรคกระเพาะห่าไรเหม็นนั่นเหม็นนี่ละยัยคิงคอง ” การินเงยหน้าตะคอก คนตัวสูงกว่าเสียงดัง “ เธอไม่อยากรู้รึไงว่าได้รึไม่ได้ รีบๆ เข้าไปสิ ”


“ ชริ....ก็ได้ เดี่ยวก็รู้ว่ามีหรือไม่มี ” เด็กสาวผมม่วงว่า ก่อนจะเดินปึงปังเข้าห้องน้ำไป



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



สำหรับคำถามของท่าเชียรที่ว่า..


‘ หวังว่าจะไม่เล่นแผลงๆ นะ... ’


สำหรับคำตอบนี้... ตอบได้คำเดียวเลยว่า.. ต้องติดตาม 


แล้วว่าแต่สำหรับกรณีของหนูมิติ จะมีหรือไม่มีน่า... คิดว่าไงคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #27 Mascher (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 11:31
    แหมๆจะมีหรือไม่มีนะะ ลุ้นเว่อร์
    #27
    0