(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 28 : ความฝัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    19 พ.ค. 63




เด็กสาวขยับยิ้ม มองตัวเองในกระจกเงาหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอันใหญ่ รอยยิ้มที่ดูมีความสุขอิ่มเอมเปี่ยมล้น มันน่ามองเสียจนชายหนุ่มไม่อาจละสายตาได้


ฮือ....


จู่ๆ เสียงร้องไห้ของใครสักคนก็ทำให้เชียรละสายตาจากเจ้าของเรือนผมม่วง เดินไปหาต้นเสียง เจ้าตัวที่กำลังร้องไห้อยู่


ชายหนุ่มเดินมาที่สนามหญ้า มีเด็กหญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งนั่งกุมเข่าร้องไห้อยู่ ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ ร่างเล็กนั้น


“ เป็นอะไรหรอเด็กน้อย ” ชายหนุ่มถามเด็กน้อยขี้แยด้วยเสียงนุ่มนวล นัยตาสีชาดจ้องมองร่างเล็กนิ่ง


“ ฮือ.... หนูเจ็บ ” เด็กหญิงตัวน้อยกุมเข่าร้องไห้ไม่หยุด นัยตาสีม่วงๆ แดงๆ คู่สวยหม่นมองชายหนุ่ม เต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น


“ เกิดอะไรขึ้นหรอ เจ็บตรงไหน ” ชายผมแดงยื่นมือไปประคองร่างเล็กตรงน่าอย่างเอ็นดู


“ หัวเข่าหนู.... ฮือ.... พ่อจ้าหนูเจ็บ ” เด็กน้อยว่า แต่สรรพนามที่เด็กน้อยเรียกเขา มันทำให้ชายหนุ่มนิ่งเงียบไป ด้วยความสงสัย


“ พ่อ? ” ชายหนุ่มรำพัน แต่ไม่ได้สนอกสนใจอะไร ยื่นมือไปประคองร่างเล็กไปทำแผล


เรือนผมสีแดงแซมม่วงนิดๆ ของเด็กน้อยทำให้ชายหนุ่มประหลาดใจ แต่ก็ซื่นชอบ 


“ ฮือ..... หนูแสบ แงๆๆ π_π ” เด็กน้อยร้องไห้ยกใหญ่ เมื่อชายหนุ่มใช้น้ำสะอาดค่อยรินลงไปที่แผล 


“ อะ เสร็จแล้ว ไม่ต้องร้องเด็กน้อย ” ชายผมแดงว่า พลางลูบหัวปลอบเด็กน้อยเบาๆ 


ตึกๆๆๆ...


เสียงฝีเท้าของเด็กสาวเจ้าของเรือนผมม่วงเดินมาข้างหลังชายผมแดง ก่อนเธอจะก้มลงหอมแก้มเขาเบาๆ แล้วเข้าไปอุ้มเอาเด็กน้อยขี้แยตรงหน้าชายหนุ่มคนนั้น


“ แม่จ้า ” เด็กน้อยเรียก พลันโผเข้ากอดคอผู้ที่ถูกเรียก


นัยตาสีชาดจ้องเด็กหญิงตัวน้อยและมิติกาอย่างสงสัย แต่ก่อนที่จะได้ถาม เด็กน้อยก็เรียกเขาด้วยสรรพนามที่เธอเรียกเขาตอนนั้น


“ พ่อจ้า แม่จ้า ” นัยตาสีม่วงอมแดงเปล่งประกายสุกใส มือเล็กกุมมือชายหนุ่มและเด็กสาวผมม่วงเอาไว้ “ หนูรักพ่อกับแม่จ้า ”


แต่....... จู่ๆ ร่างของมิติกาและเด็กน้อยคนนั้น ก็นิ่งไปราวกับรูปปั้นหินไร้ชีวิต...


“ กูละเกลียดจริงๆ พวกครอบครัวสุขสันต์ ” เสียงเข้มของใครบางคนดังก้อง เสียงของใครบางคนที่เชียรจำได้ดีแต่ไม่ได้ยินมาช้านาน


“ ไม่ได้เจอกันนานเชียวนะ อ้ายหัวแดง ” เสียงหัวเราะดังขึ้นอีก “ ไอ้ยักษาอ่อนหัดอย่างมึง เคยคิดถึงกูบ้างมั้ยหว่า ฮ่ะๆๆๆ ”


เสียงนี้มัน....... เสียงของชายที่เคยสั่งสอนเขาในวัยเด็ก ชายที่เคยรังแกและช่วยเขา ชายที่เป็นครูของเขา..... พะ... พรรณพยัคฆ์

 ( ก็ยังสรรหาเอามาเชื่อมกันได้ : pn. )


“ ทำไมนิ่งไปล่ะ ” ชายผมสีน้ำตาลยาวที่เดินมาจากในความมืดขยับยิ้ม “ รึมึงไม่คิดถึงกูเลยนะ น่าเสียใจจริงๆ เชียว ”


“ มาทำอะไรที่นี่ ” เจ้าของนัยตาสีชาดถามผู้ที่เคยเป็นครูของเขา


“ หึ... มึงไม่ต้องระแวงดอก วันนี้กูก็แค่จะมาเตือนมึง ” พรรณพยัคฆ์ชี้ไปที่ร่างบางของเด็กสาวผมม่วงที่อุ้มเด็กหญิงอยู่ข้างๆ ชายหนุ่ม


“ นี่คงจะเป็นครอบครัวของมึงซินะ หึหึหึ เห็นแล้วข้าอยากจะอ้วกจริงๆ ไม่คิดว่าอ้ายหัวแดงที่ซึนตลอดเวลาที่อยู่ภาคี จะมีเมียกับเขา ฮ่าๆๆ ” พรรณพยัคฆ์หัวเราะลั่น ในขณะที่อีกฝ่ายกำหมัดแน่น


ฉันซึนตรงไหน.........

.......ไม่เห็นมีใครเคยบอกซะหน่อย


“ กูละไม่เคยคิดมาก่อน ว่าอ้ายเด็กกระจอกอย่างมึงจะกลายเป็นศาสดาที่มีคนนับถือได้ ” พรรณพยัคฆ์พรรณา “ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อน ยังอ่อนด้อยอยู่แท้ๆ ”


“ หึ..... กูละนับถือมึงจริงๆ ” รอยยิ้มเลศนัยขยับยิ้ม กอดอกจ้องร่างผู้เป็นศิษย์เก่าเขม็ง


“ นายมีอะไรจะพูดกับฉัน รีบๆ พูดมาสิพรรณพยัคฆ์ ” ชายผมแดงพูดด้วยเสียงเรียบเฉย เร่งเร้าให้ชายผมสีน้ำตาลยาวรีบพูด


ผู้เคยเป็นครูขยับยิ้ม “ หึ... มึงนี่ยังรีบร้อนเหมือนเดิมเลยนะ อะๆ กูจะเข้าเรื่องเลยก็ได้ ”


พลันรอยยิ้มเลศนัยก็หายไป เหลือเพียงคิ้วหนาที่ขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม


“ มึงต้องเลือก ” นิ้วเรียวชี้หน้าเชียรแล้วตะคอกเสียงดัง “ ต้องเลือกระหว่างหน้าที่ในการสานต่อความฝันของมึง กับความสุขของมึง มึงต้องเลือก ”


“ เลือก... ” เชียรทวนคำซ้ำ นัยตาสีชาดหม่นหมองลงฉันพลัน


“ ใช่ ” พรรณพยัคฆ์ตะคอก “ ระหว่างหน้าที่การเป็นศาสดาของมึง กับหน้าที่หัวหน้าครอบครัวของมึง มึงต้องเลือก ”


“ ถ้ามึงไม่ตัดสินใจให้เด็ดขาด คนที่เดือดร้อนจะไม่ใช่แค่มึง ” พรรณพยัคฆ์กำลังทำหน้าที่ของเขา ในเวลานี่เหลือเวลาน้อยแล้ว เขาต้องไปแล้ว นอกจากนี้.... ก็แล้วแต่การตัดสินใจของศิษย์รัก


“ กูจะมาบอกมึงเพียงแค่นี้แหละ คิดให้ดีๆ ล่ะอ้ายหัวแดง ” ว่าแล้วร่างของครูแห่งภาคีก็หายไป...

........... หายไปในความมืด


พลันตัวของชายผมแดงก็มายืนอยู่ในจุดกึ่งกลางของภาพสองภาพ ภาพแห่งอำนาจ และความสุขในครอบครัว


ในขณะนั้น จู่ๆ ภาพทั้งสองฝั่งก็แตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกับกระจกแตก....... แล้วภาพใบหน้าของคนที่เขารู้จักก็ปรากฏขึ้นมา


‘ เชียร ’


.....เนตร


‘ ไอ้หัวแดง ’


.....การิน


‘ ท่านศาสดา ’


.... สาวก


‘ พ่อจ้า ’


‘ แม่จ้า ’


เด็กคนนั้น........


‘ นาย ’


..... มะ.... มิติกา


‘ นาย ’


‘ นาย ’


‘ นาย!!! ’


‘ นาย!!!!!!!!!!!!! ’


••••••••••••••••••••••••

•••••••••••••••••

••••••••


“ ตื่น... ”


“ นาย ”


“ นายตื่นสิ ”


“ นาย !!!! ”


ชายผมแดงสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากภวังค์แห่งความฝัน 


“ นาย ” ใบหน้าสวยของเด็กสาวที่เขาคุ้นเคยโน้มลงมาสบตากับเขาจนแทบจะประชิด “ ตื่นรึยัง ”


ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ มิติกาจึงขยับตัวออกห่างจากชายผมแดง “ นายฝันร้ายหรอ ฉันเห็นนายกำหมัดแน่น เหงื่อออกเต็มเลย ”


ฝันหรอ..... 

....... เมื่อกี้ฉันฝันสินะ

แต่ทำไม..... 

....... มันเหมือนจริงอย่างนี้


ชายหนุ่มมองใบหน้าสวยของเด็กสาวผมม่วงที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา นัยตาสีชาดจับจ้องเธออย่างพินิจ 


ถ้าเมื่อกี้เป็นความฝัน... ก็แปลว่าเด็กคนนั้น คือลูกในอุดมคติของเขา ที่จิตใต้สำนึกสร้างขึ้น


“ ว่าไง ” มิติกาพูดย้ำ “ ฝันร้ายหรอ ฝันว่าอะไร ฉันจะได้ช่วยปลอบ ”


มือหนาลูบสีม่วงเบาๆ ก่อนจะหันไปรวบเอาร่างบางเข้ามากอดแน่น แน่นราวกับกำลังกลัว


“ เป็นอะไรของนายเนี่ย ” มือเล็กลูบหลังชายหนุ่มเบาๆ เด็กสาวสัมผัสได้ถึงความรู้สึกกลัวบางอย่างของชายหนุ่ม “ นายเป็นอะไร ทำไมต้องกอดฉันแน่นขนาดนี้ล่ะ บอกฉันมาสิ ”


“ ฉัน.... ” ชายหนุ่มเงียบไป...


ไม่สบายใจเลย ทำไมฉันถึงฝันแบบนี้ นี่มันนิมิตแบบไหนกัน


เลือกหรอ... ทำไมฉันต้องเลือก ทำไมต้องเป็นฉันที่จะต้องตัดสินใจเลือก... ทำไม


ตั้งแต่เขากลับมาจากสวนสนุก เขาก็รู้สึกเหมือนมีคนตามตลอดเวลา และ... รู้สึกสังหรณ์ไม่ดี


แล้วก็ฝันนี่อีก ฝันที่กำลังเป็นเหมือนเครื่องบังคับให้เขาเลือก..


ฉันควรจะเลือกสิ่งไหนดี....



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



ใช่... ท่านเชียรควรจะเลือกสิ่งไหนดี.. 


อำนาจหรือครอบครัว.... 


.... พีไนท์อยากจะรู้แล้วสิ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #26 Mascher (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 10:29
    อื้อหือ..ฝันเป็นลางบอกเหตุมากๆ
    #26
    0