(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 27 : สวนสนุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 พ.ค. 63




♪ ♬ 

♬ ♪


เสียงเพลงคลอเบาๆ คนสองคนเดินจูงมือกันเข้าไปในสวนสนุกอย่างมีความสุข


ส่วนตัวประกอบอีก 3 ท่าน เดินตามหลังทั้งคู่มาเงียบๆ ด้วยอารมณ์ไม่พอใจ 


เฮ้ย ฉันต้องเป็นพระเอกไม่ใช่หรอวะ ไอ้หัวแดงมาแย่งซีนได้ไงอะ


การินบ่นในใจ เดินลวงกระเป๋ากางเกงตามคนผมแดงไปไม่ขาด


นัยตาสีม่วงหม่นเหลือบไปเห็นร้านสายไหมสีสวย จึงนึกอยากกินขึ้นมา เลยหันไปเกาะแขนชายผมแดง “ ฉันอยากกิน สายไหม ”


“ ไปสิ ” ชายหนุ่มขยับยิ้ม พาเด็กสาวเดินแยกออกไปจากกลุ่ม


“ ไอ้เตี้ย ” รุทรเรียกพี่รหัสเบาๆ คนถูกเรียกก็หันมาถลึงตาใส่ พร้อมกับตีคิ้วเป็นเชิงให้ถามมา


“ เชียรเป็นศัตรูไม่ใช่หรอ นายไว้ใจมากับมันได้ไง ” รุทรว่า “ มันมีแผนอะไรก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ”


คนตัวเล็กขยับยิ้ม “ ใครว่าฉันไว้ใจ ฉันมาเพราะมียัยหัวม่วงมาด้วยต่างหาก ยัยนี่พึ่งได้ ”


“ พึ่งได้ยังไง ยัยนั่นเป็นแค่ผู้หญิง ” เด็กหนุ่มผมขาวนวลว่า “ ถ้าเชียรเอาจริง ยัยนั่นก็ช่วยนายไม่ได้หรอก ”


“ ก็เพราะเป็นผู้หญิงเนี่ยแหละ ยัยนั่นถึงได้ข่มไอ้หัวแดงได้ ” การินว่า แต่ดูรุทรยังไม่ไว้ใจกับชายผมแดงเท่าไหร่ 


“ ไม่มีวัน ” รุทรแย้ง “ ท่าทางเชียรไม่ใช่พวกอ่อนด้อยแบบนาย ไม่มีวันยอมผู้หญิงแน่ๆ ”


“ ยกเว้นว่า...... ” เด็กหนุ่มน้องรหัสลากเสียงยาว จนคนเป็นรุ่นพี่งง


“ ว่าอะไร ”


รุทรขยับยิ้มเย็นชา เหลือบมองไปทางคนผมม่วงและผมแดงที่ยืนอยู่ทางน้ำพุกลางงานกินสายไหมกันอย่างมีความสุข 


“ ยัยนั่น... ยกเว้นว่ายัยนั่นจะเอาอะไรที่น่าสนใจพอไปแลก เชียร.. ถึงจะยอม ” พี่รหัสฟังน้องรหัสของตนนิ่ง เสียดตามองอีกคนก่อนจะขยับยิ้มหัวเราะในลำคอ


“ อันนี้ฉันก็ไม่รู้วะ เอาไว้วันหลังฉันจะไปนั่งข้างเตียงยัยนั่น แล้วกลับมาบอกแกก็แล้วกัน ” การินตบบ่าคนตัวสูงเบาๆ เพียงแค่นั้นก็รู้ได้ว่าการินกำลังบอกเขาอย่างโจ่งแจ้ง ว่าผู้หญิงผมม่วงคนนั่นเอาอะไรแลกกับการเอาใจใส่ของเชียร




ผู้เฝ้ามองนิ่งเงียบ มองดูผู้เป็นนายและเด็กสาวผมม่วงด้วยใจริษยา เขาอยากจะเข้าไปเชือดคอเธอซะตั้งแต่ตอนนี้ 


ไม่รู้จริงๆ ว่าหล่อนทำอย่างไรจึงสามารถล้างสมองศาสดาของเขาจนกลายเป็นคนอ่อนโยนเช่นนี้ได้ เห็นครั้งใด ชายหนุ่มก็อยากจะกรูเข้าไปจับเธอมาบูชายันต์เสีย


แต่เขาจะทำได้ก็ต่อเมื่อ.... 

.......... สามารถแยกเชียรออกห่างจากมิติกาได้...


ชายหนุ่มนักมายากลแสยะยิ้ม โชคดีที่เขามีแผนในหัวแล้ว ที่เหลือก็แค่ต้องเริ่มทำตามแผน


หึ... แล้วจะรีรออะไร เริ่มเลยแล้วกัน.... หึหึหึ.. ฮ่ะๆๆๆๆๆ




“ อร่อยมั้ย ” ชายหนุ่มมองเด็กสาวที่กำลังอร่อยกับการกินสายไหมสีชมพูสวยตรงหน้า


“ อร่อย ” คนหน้าสวยตอบ ยื่นสายไหมไปให้ชายผมแดง “ อือ.. นายก็กินด้วยสิ ”


“ ไม่เอา ฉันไม่แย่งเธอหรอก ” เชียรว่า ดันสายไหมกลับให้มิติกากินให้เต็มอิ่ม “ ฉันไม่ชอบ ไม่อยากกินอันนี้ ”


เด็กสาวทำหน้ามุ้ยเหมือนไม่พอใจชายหนุ่มเท่าไหร่ ก่อนจะเอาสายไหมมางับใส่ปากเหมือนเดิม


ชายหนุ่มขยับยิ้มเอ็นดู ก่อนจะก้มกระซิบเบาๆ ข้างๆ หูเด็กสาว “ ฉันไม่อยากกินสายไหม แต่ฉันอยากกิน.. คนมากกว่า ”


“ นายเป็นคนป่ารึไงกัน ถึงจะกินคนน่ะ ” เด็กสาวว่า ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าเขาหมายถึงกินแบบไหน และยิ่งรู้เด็กสาวก็ยิ่งอาย รีบจ้ำอ้าวเดินไปที่สะพานข้ามแม่น้ำ ซึ่งมีเรือหงษ์ลอยไปมาอยู่


วงแขนใหญ่สวมกอดร่างบางจากด้านหลัง มองไปทางวิวแม่น้ำที่มีลมอ่อนๆ ตีเป็นระยะๆ “ สวยจังเลย เธอชอบที่นี่มั้ย ”


“ ชอบสิ ใครๆ ก็ชอบที่สวยๆ กันทั้งนั้นนี่น่า ไม่ใช่หรอ ” คนหน้าสวยหันไปประจันหน้ากับชายหนุ่ม


“ ใช่ ฉันยังชอบเลย ” ชายผมแดงกระตุกยิ้ม ประกบริมฝีปากบางอย่างดูดดื่มราวกับกำลังต้องการจะกลืนกินเจ้าของปากบางไปทั้งตัว ทั้งตัวและหัวใจ


“ แคกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ” ความสุขของเชียรหมดลงเมื่อการินไอเสียงดัง ขัดจังหวะความบันเทิงจริงๆ


ใบหน้าหล่อถอนจูบหันมามองการินตาเขียว ถามเด็กหนุ่มด้วยเสียงเข็ดเขี้ยว “ เป็นอะไรหรอการิน ”


“ พอดีฉันสำลักวะ ” เด็กหนุ่มตอบ แสยะยิ้มสะใจ “ สำลักวิวแม่น้ำ ”


“ หรอ... มันน่าจะสำลักตายจริงๆ ” ชายหนุ่มว่า ก่อนจะหันไปกุมมือมิติกาแน่น “ เราไปเดินดูเครื่องเล่นสนุกๆ กันเถอะ ”


ว่าแล้วเชียรก็ลากเจ้าของเรือนผมม่วงเดินไปออกห่างจากมารผจญทั้ง 3 ที่เดินตามอยู่


พวกมารผจญ.........


ชายหนุ่มบ่นในความคิดไม่พูดออกมา แล้วรีบลากมิติกาไป


ฉันไม่ปล่อยให้แกมีความสุขกับยัยหัวม่วงง่ายๆ แน่.......


การินแสยะยิ้ม คว้าข้อมือลัลทริมาลากตามเชียรและมิติกาไป


เจ้าพวกนี้ ตกลงมันจะเป็นอะไรกันแน่ ศัตรูหรือเพื่อนคู่กัด


รุทรมองตามคนทั้ง 4 เงียบๆ ที่เขาคิดมาตลอดก็คือ เชียรเป็นศัตรูกับการิน ทั้งคู่ไม่กินเส้นกัน จะฆ่าให้ตายทุกครั้งที่เจอกัน 


 แต่ดูตอนนี้ ทั้งคู่ทำตัวเหมือนกับเป็นเพื่อนกัน หยอกล้อแกล้งกันธรรมดา......... 


....... หรือว่ามันจะเป็นเพื่อนกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ต่างคนต่างถือตัว มันก็เลยไม่กินเส้นกัน



••••••••••••

••••••••

••••


“ เหนื่อยรึยัง ” ชายผมแดงหันมาถามเด็กสาวที่เดินอยู่ข้างกาย 


“ เหนื่อยแล้ว นี่ก็เย็นมากแล้วด้วย กลับกันเถอะ ” คนหน้าสวยว่า ก่อนหน้านี้เธอลากชายหนุ่มกับการินไปนั่งเล่นรถไฟเหาะด้วยกัน


ทุกครั้งที่รถไฟวิ่งด้วยความเร็วและตีลังกาหมุนวนราง เธอจะได้ยินเสียงร้องของใครบางคน เสียงของใครสักคนที่ไม่ใช่เชียร หรือลัลมริมา หรือเธอ


เพราะเธอ ลัลทริมาและเชียร นั่งอยู่ในแถวเดียวกัน จะมีก็แต่..... การินและน้องรหัสของเขา ที่นั่งอยู่แถวที่สอง


เพราะงั้นหนึ่งในสอง ต้องมีใครประกาศเสียงออกมาแน่


“ เธอน่ะ ” รุทรเร่งฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้มิติกา “ เห็นไอ้เตี้ยการินกับลัลทริมารึเปล่า ฉันไม่เห็นพวกนั้นมาตั้งแต่ลงมาแล้ว ”


คนหน้าสวยหยุดเดิน “ ไม่เห็น ”


.

.

.

.

.

.

.

.


ทางด้านการิน


เด็กหนุ่มเมารถไฟตีลังกา และรีบวิ่งมาที่ห้องน้ำ อ้วกออกมาอย่างทรมานตัวเอง ยังดีที่มีลัลทริมาคอยลูบหลังเขาอยู่


“ เออ ” การินที่ดีขึ้นพอสมควรหันมาหายใจถี่ๆ มองหน้าเด็กสาวตรงหน้าด้วยอาการเหนื่อยหอบ


“ นายกลัว.... เอ่อ รถไฟเหาะหรอการิน ทำไมไม่บอก.... ” 


“ ไม่ได้กลัว ” การินตะคอก เขาจะไม่ยอมเสียฟร์อมเพราะเรื่องนี้แน่ๆ ไม่มีทาง “ ฉันไม่ได้กลัวเข้าใจมั้ยยัยโง่ ”


ลัลทริมามองหน้าการินด้วยสีหน้าที่ไม่เชื่อสิ่งที่การินพูด 


“ เฮ้อ..... ถ้าไม่กลัว แล้วทำไมนายถึงตัวสั้น ใจเต้นแรงอย่างกับเจ้าเข้าเลยล่ะการิน ” ลัลทริมาพูดอย่างเหนื่อยใจ


“ อย่ามาจับผิดฉันนะยัยโง่ เป็นแค่แม่มดอย่าริอาจมาจับสังเกตฉัน ” การินตะคอก เนื่องจากสิ่งที่ลัลทริมาพูดมาเป็นความจริง


เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องบ่ายเบี่ยงไป จะให้ยัยโง่รู้ไม่ได้ว่าเรากลัว..... 


“ ฉันจะย้ำอีกครั้งนะยัยโง่ ” เด็กหนุ่มจับบ่าเด็กสาวแน่น “ ฉันไม่ได้กลัวไอ้รถตีลังกานั้นเข้าใจมั้ย แค่เกรงใจเท่านั้นเอง ”


“ ห่ะ.... กะ... เกรงใจ ”


“ ใช่ ไม่ได้กลัวเข้าใจมั้ย ฉันก็แค่มีมารยาท เกรงใจมันเท่านั้นเอง ”



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



คร้า~ เชื่อแล้วคะการิน นายช่างเป็นคนที่เก่งและมีมารยาทจริงๆ ฮ่ะๆๆๆ


ฉันไม่ได้กลัว แค่เกรงใจ... 



ถ้าชอบก็อย่าลืมติดตาม และคอมเมนท์ติชมกันด้วยนะ.....



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #25 Mascher (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 11:51
    ไม่ได้กลัวแค่เกรงใจ~~
    จริงๆหรออ...หึๆๆ♥♥
    #25
    0