(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 15 : ข้อเสนอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    5 พ.ค. 63




วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ลัลทริมาจึงค่อนข้างที่จะตื่นสาย เด็กสาวมักจะนอนหลับสบายในวันหยุดเสมอ


เด็กสาวนอนหลับตาพริมบนเตียงนุ่มอย่างมีความสุข แต่ความสุขนั้นก็ถูกทำลายไปเพราะเสียงเรียกของใครคนหนึ่ง


“ ลัลทริมา... ” เสียงเรียบเฉยของผู้หญิงคนหนึ่งเรียกเธอ 


อือ.. ใครกันน่ะ มายืนอยู่ตรงนั้น 


ลัลทริมาขยี้ตาเพ่งมองร่างอ้อนแอ้นของใครคนหนึ่ง ที่ยืนหันหลังให้เธออยู่ริมระเบียง 


ผีหรอ.. 


ร่างอรชรค่อยๆ หันมามองเด็กสาว ใบหน้างามแสยะยิ้มอยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีทึบ แล้วย่างก้าวเข้ามาหาตัวลัลทริมาช้าๆ


ร่างอรชรภายใต้ผ้าคลุมค่อยๆ ก้มลงมาให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเด็กสาว ลัลทริมามองคนตรงหน้านิ่ง ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากหนี ไม่อยากพูด แต่... เธอทำไม่ได้


เด็กสาวขยับ หรือว่าพูดดังใจคิดไม่ได้ ราวกับโดนสะกดจิต 


“ ญาณ..อาถรรพ์ ” เสียงเรียบเย็นเอ่ย ญาณอาถรรพ์ ชื่อพลังของลัลทริมา เด็กสาวพยายามขยับแต่เหมือนมีบางสิ่งตรึงร่างเธออยู่ มันทำให้เธอกลัวเป็นอันมาก..


หญิงสาวค่อยๆ เอาผ้าคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าสวยของเธอ..


ลัลทริมาเบิกตาโต มองใบหน้าของคนตรงหน้า คนที่เธอรู้จัก..


“ ลัลทริมา... เธอยอมรับในพลังของเธอบ้างรึเปล่า ” ดวงตาคู่สวยมองเด็กสาว นิ้วเรียวเสยคางลัลทริมาให้มองหน้าเธอตรงๆ


“ ทำไม... ” 


“ ตอบฉันสิ ลัลทริมา ” เสียงเรียบเฉยกล่าวคาดคั้นเด็กสาว 


“ ฉันไม่ได้อยากมีมัน.. พลังบ้าๆ นั้น มันทำให้ฉันเจอกับเรื่องที่เลวร้ายอยู่เสมอ ฉันเกลียดมัน.. ฮือ.. ” ลัลทริมาตอบคนตรงหน้า น้ำตาไหลพรากเพราะบางอย่างในใจที่อัดอั้นและตีตื้นขึ้นมา


“ เธอไม่ต้องการงั้นหรอ ” 


“ ใช่ ฉันไม่เคยต้องการมัน มันทำให้ทุกคนที่ฉันรักตกอยู่ในอันตราย ฮือ.. เอามันไป ” เด็กสาวร้องไห้ นึกถึงวันวานเก่าๆ ภาพเหตุการณ์ที่เธอสูญเสียครอบครัวไป 


“ หึหึหึ ” รอยยิ้มร้ายเผยให้เด็กสาวเห็น “ ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ขอถามอีกคนในตัวเธอหน่อยนะ ”


“ อะไรนะ ”


“ ญาณอาถรรพ์..... ” สิ้นคำพูดของเธอคนนั้น ลัลทริมาก็หมดสติไป คงเหลือเพียงอีกหนึ่งจิตวิญญาณที่อยู่ในร่างบางตอนนี้


ใบหน้าหวานยามนี้ฉาบไปด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย ญาณอาถรรพ์ควบคุมร่างของเด็กสาวในเวลานี้ตามที่เจ้าของร่างอรชรต้องการ


“ ภาชนะของเธอดูดีนิ ญาณอาถรรพ์ ” เสียงเรียบเฉยทักทายจิตวิญญาณภายในร่างเด็กสาว


ญาณอาถรรพ์เบิกตาโต มองใบหน้าของผู้ที่อยู่เบื่องหน้าเธอ ก่อนจะก้มหัวให้ด้วยความนอบน้อม “ ภาชนะของท่าน ก็ดูงดงามมากเช่นกัน ”


“ ชู่.. ” นิ้วเรียวยื่นไปแตะที่ริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้หยุดพูด “ ภาชนะ คำนี้ใช้กับเธอได้แค่นั้น.. ส่วนร่างนี้ เป็นร่างของฉัน หาใช่เข้าไปสิงร่างคนอื่นเหมือนเธอ ”


ญาณอาถรรพ์นิ่งเงียบ เข้าเรื่องที่คนตรงหน้ามาที่นี่ “ แล้ววันนี้ ท่านมาที่นี่ มีเหตุผลอะไร ”


รอยยิ้มเย็นเยือกปรากฏบนในหน้างามของอีกฝ่าย “ เจ้ารู้จักการิน รึเปล่าญาณอาถรรพ์ ”


“ หึ ” คนหน้าหวานแสยะยิ้ม “ รู้จักสิ เจ้าเด็กคนนั้น มักจะนำภาชนะของข้าไปใช้งานเสมอ ”


“ ข้ามีอะไรสนุกๆ มาเสนอให้เจ้าฟัง ถ้าเจ้าเอาด้วย มันคงสนุกมาก ” เสียงหัวเราะขบขันในลำคอของคนหน้าสวยดังขึ้น “ หึหึหึ.... ข้อเสนอของฉันก็คือ..... ”



กริก...


้เด็กหนุ่มเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของผู้เป็นพ่ออย่างใจเย็น เป้าหมายของเขาคือ.. ตู้เอกสาร


การินเดินเข้าไปมองตู้เอกสารของนรินทร์เงียบๆ ซักครู่หนึ่ง กวาดสายตาไปมา ก่อนจะทำการสะเดาะกุญแจค้นเอกสารในตู้ออกมาดู


อะไรกันวะ.. มีแต่เอกสารไร้สาระ 

..... แล้วไอ้เอกสารเกี่ยวกับโรงเรียนยัยคิงคองมันอยู่ไหนวะ


เด็กหนุ่มค้างคาใจกับเรื่องของมิติกามาตั้งแต่ที่รู้ว่ามิติกาอยู่ในตำแหน่งเดียวกับพ่อเขาแล้ว เขาก็ยิ่งรู้สึก....... รู้สึกว่าตัวเองดูด้อยค่ากว่ามิติกามาก 


แต่เขาหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ.. นี่ไอ้พ่อบ้าเก็บเอกสารไว้ไหนอีกบ้างเนี่ย หายากหาเย็นจริงๆ


การินลุกขึ้นเก็บเอกสารเข้าที่เดิม ก่อนจะตัดสินใจกลับห้องของตัวเองอย่างไม่พอใจ


แต่เมื่อก้าวเข้ามาภายในห้อง เด็กหนุ่มก็ชะงักไปเพราะใครบางคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเขา


“ ไง การิน ” ชายผมแดงขยับยิ้ม หลังจากเขากลับมาจากการไปส่งเด็กสาวในปกครองของตนเอง ชายหนุ่มก็มาที่นี่ทันที


“ แกมาที่นี่ทำไมวะ ” การินจ้องชายผมแดงเขม็ง แต่ชายหนุ่มก็ยังคงยิ้มมุมปากไม่สะทกสะท้านอะไร


“ นายกลับมาที่นี่ได้ยังไง ” เชียรถาม เขาเพียงอยากรู้ว่าการินกับลัลทริมากลับมาเอง หรือ.. ติดรถใครมารึเปล่า 


“ ก็นั่งรถมาดิถามได้ ฉันคงไม่เดินลากขามาจากพัทยาหรอกหนะ ” เด็กหนุ่มตอบกวนๆ ตามฉบับของเขา ซึ่งทำให้ชายหนุ่มหมดอารมณ์จะญาติดีไม่น้อย


“ นายติดรถใครกลับมา ”


“ ติดรถพี่สาวยัยคิงคองมา ” เด็กหนุ่มตอบส่งๆ น้ำเสียงไม่จริงจังอะไรนัก


“ นายได้.... หมายถึง พี่สาวยัยตัวแสบพูดอะไรบ้าง ” เชียรถามเด็กหนุ่ม การินแสยะยิ้มเดินไปนั่งที่เก้าอี้โต๊ะคอม หันมองชายหนุ่ม


“ อืม.. ระหว่างทางฉันก็ฟ้องพฤติกรรมแย่ๆ ของยัยนั้นนิดหน่อย เอิ่ม.. รู้แค่ว่า พี่ยัยนั่นจะให้ยัยนั่นกลับ ” การินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ “ กลับไปอยู่ที่เดิมที่เคยอยู่ ไม่ต้องมายุ่งกับเราอีก แค่นี้แหละ ”


“ ว่าแต่.. ถ้ายัยนั่นกลับไปจริงๆ คนแถวนี้จะยอมรึเปล่าน้า... ” เด็กหนุ่มพูดด้วยเสียงยียวน คนแถวนี้ที่เขาหมายถึง คงหนีไม่พ้น...


“ แล้ว.. ถ้ายัยนั่นไม่ยอมกลับล่ะ ” ชายหนุ่มเรียบถามเด็กหนุ่ม การินยิ้มอย่างรู้ทัน อริของเขาตอนนี้ทำอย่างกับตัวเองแบกโลกทั้งใบไว้บนหัวเสียอย่างนั้น


“ พี่ยัยนั่นจะใช้มาตราการขั้นสูงสุด... ” การินหัวเราะในลำคอ เริ่มต้นแต่งบทสนทนาที่เขาคิดไว้ “ คือ.. จะจับยัยคิงคองประเคนให้กับลูกชายเศรษฐีที่เอื่อประโยชน์มากที่สุดนะสิ ”


คนฟังเงียบกริบ ดวงตาสีแดงชาดมองเด็กหนุ่มนิ่ง “ แล้วถ้ายัยนั่นยังไม่ยอมอีกล่ะ จะทำยังไง ”


“ หึ ” การินแค้นหัวเราะ “ พี่สาวยัยนั่นไม่ได้จะถามความยินยอมซะหน่อยไอ้หัวแดง แกเข้าใจคำว่า ‘จับประเคน’ มั้ยวะ ยกให้เลย จะยินยอมรึเปล่าไม่สนใจอะ เข้าใจ ”


“ ฉันเข้าใจ ” เชียรว่า “ แต่นายก็พูดอย่างกับว่าคนเรามันจับยกให้คนนั้นคนนี้ได้เหมือนตุ๊กตางั้นแหละ ”


“ หึ มันก็ไม่ยากนี่หว่าไอ้หัวแดง ถ้าจะจับยัยนั่นให้ใครซักคนหนะ มอมเหล้าซะก็สิ้นเรื่อง พอยัยคิงคองไม่ได้สติ ก็ให้ผู้ชายที่พี่ยัยนั่นล็อกเป้ารวบหัวรวบหางก็สิ้นเรื่อง ” การินว่า ความจริงที่เขาพูดมา มันเป็นวิธีรวบตัวผู้หญิงที่ง่ายที่สุด [อย่าทำนะคะ]


เชียรเงียบแบบเงียบเอามากๆ การินแสยะยิ้มมองท่าทีคู่สนทนาจึงพูดต่อ “ แต่ฉันว่า ทางที่ดี ให้ยัยนั่นกลับไปซะจะดีกว่า ยัยนั่นมีหน้าที่จะต้องไปทำนะ ”


“ หน้าที่อะไร ” 


“ อ้าว.. แกไม่รู้หรอกหรอ หึ ” การินยิ้มร้าย หันไปเปิดคอม กดหาอะไรบางอย่าง ไม่นานก็เบิกตากว้าง หันมาแสยะยิ้มใส่ชายผมแดง


“ ว้าว.. โรงเรียนของยัยคิงคองแม่ง โคตรอลังการจริงๆ มีบัตรผ่านด้วย ทำไมสร้างดีจังเลยวะ แบบนี้ก็เข้าตำรา คนในห้ามออก คนนอกห้ามเข้าเลยดิ ” การินบ่นไม่พอใจ อุตสารู้แหล่งที่จะเข้าไปทำเรื่องสนุกใหม่แท้ๆ แต่แม่ง.. ความปลอดภัยระดับท็อปเลย แบบนี้จะไปสำรวจยังไงวะ


“ โรงเรียน ? ” เชียรมองเด็กหนุ่มเขม็ง โรงเรียนอะไรกัน


การินยิ้มมุมปาก “ โรงเรียนจินดาวิทยาไง โรงเรียนที่สร้างมาจากน้ำพักน้ำแรงของยัยคิงคอง แต่สร้างเรื่องว่าพ่อมอบให้เพื่อไม่ให้ตัวเองเป็นฮีโร่มากเกินไปไง ”


“ สร้างเอง.. ” เชียรไม่ค่อยเชื่อนัก เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ บางๆ แบบมิติกานะหรอ จะสามารถโรงเรียนใหญ่ๆ ด้วยตัวเองได้  “ เค้าอาจจะได้รับมรดกมาจริงๆ ก็ได้นะ ”


“ ไอ้หัวแดง ยัยคิงคองขาดพ่อแม่มากตั้งแต่เด็กๆ แล้วนะ จะหาพ่อที่ไหนมายกมรดกให้ ลุกออกมาจากหลุดรึไง ” การินว่า “ พ่อแม่ยัยนั่นตายตั้งแต่ยัยนั่นอายุแค่ 8 ขวบเอง ได้ยินว่าไม่ใช่แค่พ่อกับแม่ แต่ตายกันทั้งบ้าน ตายด้วยสาเหตุบางอย่างที่ไม่มีใครบอกฉัน ตายต่อหน้าต่อตา ”


“ หึ สำหรับเด็กตัวเล็กๆ เห็นภาพที่น่าอนาถใจแบบนั้น มันก็ต้องมีจิตหลุดกันบางแหละ โศก เศร้า เสียใจ ทุกอารมณ์ต้องปนกัน ” การินว่า “ แกไม่สังเกตหรอ ยัยนั่นฉลาด เงียบ และดูระวังตัว ไม่ไว้ใจใครมัวชั่วอีกต่างหาก มันอาจจะเป็นเพราะ เหตุนี้ก็ได้ ”


“ และยิ่งตอนที่ทะเลาะกับพี่สาว เหมือนยัยนั่นกำลังแค้นใครมาจากข้างใน แต่เอามาลงกับพี่สาวหนะ ฉันว่า ชีวิตยัยคิงคอง มีเงื่อนงำชัว 100 % ” การินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นัยตามั่นคงมองชายผมแดง แฝงความนัยเอาไว้


เชียรนั่งนิ่ง หากที่การินพูดมาเป็นความจริง สิ่งที่เขาคิดเกี่ยวกับชีวิตของมิติกาว่าเป็นลูกคุณหนูมีคนตามใจ มันก็คนละขั่วกัน


ถ้าเช่นนั้น ท่าทีที่ดูเหวี่ยงวีน ฮึดฮัด เย็นชา มันก็เป็นแค่หน้ากากที่มิติกากำลังสวม เพื่อปกปิดใบหน้าแห่งความจริงของตัวเอง ปกปิด..ความอ่อนแอของตนเอง ไม่เผยมันให้ใครได้พบเห็น ที่เธอทำงานนั่นนี่ไม่ยอมพัก มันก็ ....


...... เป็นกำแพงกั้น ที่คนคนหนึ่ง สร้างขึ้นมาเพื่อปลอบโยน เพื่อลืมเรื่องที่ค้างติดอยู่ในหัวใจ


“ เฮ้ย ไอ้หัวแดง ” การินเรียกอริ แสยะยิ้มมีแผนบางอย่าง “ สนใจไปสำรวจที่โรงเรียนของยัยคิงคองปะวะ.. บางทีที่นั่น อาจจะมีความจริงอะไรซ่อนอยู่ก็ได้ ”


“ เบื่องหลัง อันแสนน่ากลัวของยัยคิงคองไงล่ะ หึหึหึหึ ” การินหัวเราะร้ายกาจ เชียรมองเด็กหนุ่มคู่อริ.... ขยับยิ้มมุมปาก พึงพอใจในความคิดของการิน


“ เอาสิ.. ”


“ เอาเป็นพรุ่งนี้ก็แล้วกัน ฉันจะรออยู่ที่ร้านกาแฟแถวๆ สวนสาธารณะ เราไปสำรวจกัน ” การินแสยะยิ้ม เขาอยากรู้ อยากเห็นว่าโรงเรียนของมิติกา จะมีเรื่องราวอาถรรพ์บ้างรึเปล่า


“ โอเค... พรุ่งนี้.. ”



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



สองหนุ่ม... จะไปป่วนอะไรที่โรงเรียนของมิติกาละเนี่ย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #13 Mascher (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 11:29
    ทำไมรู้สึกไม่พอใจการินนิดหน่อยเป็นผช.ที่ดูอยากรู้เรื่องชาวบ้าน(มิติกา)🙄🙄
    ปล.รอเสมอค่ะ
    #13
    0