(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 12 : เรื่องของพี่.. กับน้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 พ.ค. 63




ชายหนุ่มลากเด็กสาวผมม่วงมาที่สวนดอกไม้หลังบ้านพัก ซึ่งมีลมทะเลพัดเย็นสบาย


“ นายพาฉันมาทำไมเนี่ย ” มิติกาหันมาถามเชียรด้วยความสงสัย 


“ ฉันมีคำถามจะถามเธอ ” เชียรพูดด้วยเสียงเรียบเฉย


“ อะไร.. ” 


“ เอ่อ..” ชายหนุ่มลังเลที่จะถามอยู่พักหนึ่ง “ ทำไม เธอไม่ค่อยยิ้มเลย เธอ... ไม่มีความสุขรึไง ”


“ หึ ” คนถูกถามนิ่งไป ก่อนจะก้มหน้าตอบขณะเดินไปด้วย “ มันไม่สำคัญหรอก ว่าฉันจะยิ้มบ่อยแค่ไหน มีความสุขรึเปล่า ”


“ สิ่งสำคัญมันอยู่ที่... ” มิติกาเว้นวรรคไป เงยหน้าขึ้นมาสบตาชายผมแดง “ ฉันยิ้มอยู่กับใคร เพราะอะไรต่างหาก ”


เด็กสาวตอบ แต่ชายผมแดงก็ทำให้เธอฉงนใจ เมื่อเขานำตุ๊กตาหมีตัวสีแดงยื่นมาให้ ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ถือมาด้วยเลย


“ หมี?? ” 


“ ชอบรึเปล่า ” ชายหนุ่มถาม ก่อนตุ๊กตาหมีจะถูกยื่นให้เด็กสาว และเปลี่ยนเป็นลูกอมสีแดงแทน “ รับไปสิครับ สาวน้อย ”


“ ฉันไม่ใช่เด็กนะ.. ” คนหน้าสวยพูดเหมือนจะปฏิเสธของตรงหน้า แต่ก็เอื่อมมือไปจับ แต่ชายหนุ่มเอาลูกอมหลบเด็กสาว


“ อะ.. ๆ ไหนบอกไม่ใช่เด็กไงครับ ถ้างั้นก็ปล่อยมันไปเถอะ ” เชียรยิ้มแล้วลูกอมก็เปลี่ยนเป็นนกขนสีแดง บินขึ้นไปบนท้องฟ้า จากนั้นก็แตกตัวออกไปกลีบดอกไม้หอม หล่นลงมาราวกับดอกซากุระสีแดงร่วง


“ สวยมั้ย.. ” ชายหนุ่มตัวสูงถาม เด็กสาวเพียงพยักหน้าเบาๆ มองไปบนท้องฟ้าที่มีกลีบดอกไม้ร่วง พร้อมทั้งเผยรอยยิ้มออกมา


“ เฮ้อ... เด็กหนอเด็ก.. พอมีความสุขเข้าหน่อย ก็ลืมคนสร้างความสุขไปซะแล้ว ” ชายหนุ่มถอนหายยาว ทำทีจะเดินหนี ทันใดสิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น 


ริมฝีปากบางอวบอิ่มกำลังเป็นฝ่ายรุกเร้าบดขยี้จุมพิตของชายหนุ่มเบาๆ ผ่อนจังหวะหนักเบาแทนคำขอบคุณชายหนุ่ม ที่ทำการละเล่นสนุกๆ ให้เธอชม


แต่สิ่งที่มิตืกาไม่คาดคิดยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น “ มิติ!!! ”


มุกดาจับชายผมแดงและมิติกาแยกออกจากกันทันที หญิงสาวแทบจะช็อกตายที่เห็นภาพเมื่อกี้ 


“ นี่เธอ... มาได้ยังไงเนี่ย ” มิติกาสะบัดแขนออกจากมือมุกดา มองหญิงสาวผู้เป็นพี่อย่างประหลาดใจ


“ ฉันมาได้ยังไงมันก็เรื่องของฉัน แล้วเธอล่ะ ทำไมไปยืนจูบอยู่กับผู้ชายคนนี้ เค้าเป็นใคร ” มุกดาชี้ไปที่เชียรอย่างตั้งคำถาม 


“ เป็น... ” มิติกายังไม่ทันจะตอบ มุกดาที่กำลังสติแตกก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความรู้สึกอัดอั้นอยู่ภายใน


“ ยัยมิ พี่ขอละ เธอจะทำอะไร จะประชดอะไรพี่ก็ทำได้ แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้ ” มุกดาพูดออกมาทั้งน้ำตา “ พี่ผิดหวังจริงๆ ที่เธอใจแตกแบบนี้ พี่ผิดหวังจริงๆ ”


“ ทั้งๆ ที่พี่ไม่ต้องการให้เราทำผิดพลาดแท้ๆ แต่ทำไม... ทำไม.. ” หญิงสาวแทบจะทรุดตัวลงพื้นเสียให้ได้ มันอาจเป็นเพราะภาพเมื่อกี้ 


“ ใจแตกหรอ... ” เด็กสาวทวนคำซ้ำ “ แต่.. เธอจะบ้ารึเปล่า ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ แล้วเขาก็เป็น... ”


พลัวะ ..!!!


“ มุก!!! ” ทัพร้องด้วยความตกใจ


ฝ่ามือของมุกดาฟาดลงไปบนหน้าของผู้เป็นน้องสาว เธอผิดหวังในตัวมิติกา และเธอโกรธ โกรธมากเสียด้วย มิติกาพูดออกมาได้อย่างไรว่าไม่ผิด ในเมื่อตัวเองมากอด มาจูบกับผู้ชายอยู่แบบนี้ มันจะไม่ผิดได้อย่างไรกัน


เชียรอึ่ง ชายหนุ่มได้แต่ยืนตะลึ่งกับเหตุการณ์เมื่อครู่ มิติกานิ่งไปหลังถูกพี่สาวตบฉาดใหญ่ 


“ มะ.. มิติ พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ ” หญิงสาวได้สติกลับมาแล้ว เธอโกรธจนฟิวขาด เพียงเพราะไม่อยากให้มิติกาทำพลาดเหมือนเธอ แต่.. ไม่ว่ามิติกาจะทำอะไรผิด อย่างมากเธอก็แค่ด่า ไม่เคยลงไม้ลงมือกับน้องสาวเลยซักครั้ง แต่ครั้งนี้... 


“ พี่ขอโทษมิติ พี่ไม่ได้ตั้งใจ คือพี่ขอ.... ว้ายย !! ” หญิงสาวถูกเด็กสาวผลักเบาๆ แต่แรงสำหรับคนท้องอย่างเธอ จนเธอเซแทบหงายหลัง โชคดีที่มีทัพเข้ามาช่วยรับไว้ได้


“ มิติ มุกกำลังท้องอยู่นะ ” ทัพรีบเข้าไปรับมุกดาเอาไว้ พลางปรามเด็กสาวผมม่วง หากเมื่อกี้เขารับมุกดาไม่ทัน สิ่งที่เกิดขึ้น คงไม่พ้นความสูญเสีย


มิติกาเงยหน้าขึ้นสบตามุกดา นัยตาสีนิลม่วงหม่นกลายเป็นสีชาดแวบหนึ่ง ซึ่งแสดงถึงความโกรธ ก่อนจะกลายเป็นสีม่วงหม่นดังเดิม


“ หึ ” คนหน้าสวยแสยะยิ้มราวกับกำลังบ้าคลั่ง “ ไอ้ก้อนเชื้อสวะพวกนั้นมันไม่ตายง่ายๆ หรอก ถ้ามันจะหลุตาย ก็ให้มันตายไปเลย ”


( ขออนุญาตหยาบ )

“ หึ.. ใจแตกงั้นหรอ ผิดพลาดหรอ เหอะ... แล้วอีที่ว่าฉันฉอดๆๆ อยู่เนี่ย ไปเอาพวกก้อนสวะมาจากไหนวะ หะ.. ไปเสือกเอามาจากไหน ” มิติกาตะคอก “ ไม่ใช่เพราะเธอแรดแดดแดไปนอนกับผู้ชายรึไง หึ.. แล้วเป็นยังไงล่ะ พอมันเอาจนเบื่อแล้ว มันก็เขี่ยทิ้งให้เป็นเมียหรือหมาก็ไม่รู้ ”


“ พอพูดไม่เข้าหูมันก็ทั้งตี ทั้งเตะ ทั้งต่อยซะยิ่งกว่ากระสอบทราย เหอะ...สมน้ำหน้า ถ้าไอ้มารหัวขนนั้นมันจะตาย มันคงตายตั้งแต่แม่มันโดนตีนแล้วละ ”


“ ถ้าไอ้เชื้อสวะนั่นมันดีนัก เธอจะหอบข้าวของกลับมาหาฉันทำไม ทำไมเธอไม่นอนรอเลียตีนตีนมันอยู่ที่นู้น.. ทำไม!!!! ” เด็กสาวตวาด “ เธอจะกลับมาพึ่งเด็กประสาทแดกอย่างฉันทำไม ” มิติกาเงียบไปก่อนจะหยิบเอามีด.... ออกมาจากพกเสื้อ จ่อไปที่คอของมุกดา นัยตาเย็นชาราวกับจะเชือดคอคนตรงหน้าจริงๆ 


“ มิติ... ” หญิงสาวมองใบหน้าสวยของผู้เป็นน้องสาว มีดที่จี้คอเธออยู่มันทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับ หรือพูดอะไรอีก


“ เธออยากรู้มั้ย ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร หึหึหึ ” เด็กสาวแสยะยิ้ม เดินถอยหลังไปหาชายผมแดง ก่อนจะเกาะแขนชายผมแดงแน่น


เชียรยืนนิ่ง กำลังพินิจมองความดรามาครั้งนี้ตาไม่กระพริบ เขาเพียงอยากรู้ว่าเธอจะทำอะไรต่อ หลังจากมาเกาะแขนเขาแบบนี้


ในอารมณ์ที่กรุ่นโกรธเวลานี้ เด็กสาวสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อประชดประชันพี่สาว ในขณะที่ทุกคนกำลังสงสัยกันอยู่ เธอก็หันไปหอมแก้มคนที่เกาะเสียฟอดใหญ่ แล้วจึงหันมาพูดต่อ 


“ ผู้ชายคนนี้ เขาเป็น... ” มิติกาเว้นวรรคหายใจไปครู่หนึ่ง “ ผัวฉัน ” 


“ ห่ะ!! ”


ไม่ใช่แค่มุกดาและทัพที่ตะลึง คนถูกกล่าวหาก็อึ่งเช่นกัน ไม่คิดว่าเธอจะกล้าพูดแบบนี้ เด็กสาวเกาะแขนชายหนุ่มแน่น พร้อมทั้งใช้เล็บคมๆ ของเธอจิกแขนเขาอีก เหมือนกับจะบอกให้เขาเล่นด้วย แต่หากเล่นสุ่มสี่สุ่มห้า มันอาจทำให้งานเข้าเสียหายไปเลยนะ เพราะฉะนั้นชายหนุ่มจึงได้แต่เงียบ พูดไม่ออก..


“ เธอรู้ไว้ซะ ” มิติกาชี้หน้าพี่สาว “ ผัวหนะมันหาไม่ยากหรอก ถ้าเธอมีได้ ฉัน.. ก็มีได้เหมือนกัน ไป!! ”




การินมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่หลังต้นไม้ราวกับนักสืบ เด็กหนุ่มเห็นมิติกากำลังลากแขนชายผมแดงผ่านหน้าเขาไป ใบหน้าสวยที่ฉายถึงอารมณ์โกรธกริ้ว นัยตาที่แสนจะเย็นชาตอนที่ใช้มีดจี้ไปที่คอของมุกดา และการพูดในเชิงแบบเดียวกับเขา ทำให้การินรู้ว่า เธอก็เป็นจำพวกเดียวกันกับเขา พวก... มองเห็นโลกที่อยู่ในความเป็นจริง 


แต่.. ไอ้การประชดของเธอนี่มันช่าง ..บ้าบิ่นจริงๆ แถมยังเลือกคนร่วมทีมได้เหมาะอีกต่างหาก.... เหอะ ตอนนี้งานช้างก็คงตกอยู่ที่ไอ้หัวแดง จู่ๆ ก็ตกเป็นเป้านิ่งให้เขายิงเฉยซะอย่างนั้น


“ เป็นไงยัยโง่.. สนุกรึเปล่า ละครชีวิตในโลกจริงหนะ ” การินหันไปมองเด็กสาวเจ้าของญาณอาถรรพ์ที่อยู่ข้างหลัง


ลัลทริมาได้แต่มองเหตุการเมื่อครู่นิ่งเงียบ เธอรู้ดีว่า.. การถูกต่อว่าโดยที่ไม่มีความผิดมันรู้สึกยังไง ทั้งยังถูก... ตบ แบบนั้น เด็กสาวรู้สึกเป็นห่วงมิติกาจับใจ เวลาแบบนี้เธออยากจะไปปลอบโยนมิติกาเหลือเกิน แต่คนที่อยู่ข้างๆ มิติกาตอนนี้กลับไม่ใช่เธอ


สิ่งที่เธอเป็นห่วงมากที่สุดในตอนนี้ก็คือ.. เชียร ในอารมณ์โกรธแบบนี้ เชียรอาจจะสอนมิติกาไปในทางที่ไม่ควรก็เป็นได้ 


“ โทษนะ พวกเธอ... ” มุกดาเดินมาหาการินและลัลทริมา “ ฉันอยากจะถามพวกเธอหน่อย ”


“ ผู้ชายผมแดงคนนั้นเป็นใคร ” 



“ พวกคุณไม่ต้องห่วงหรอก ไอ้หมอนั้นมันไม่ล่วงละเมิดยัยนั้นแน่นอน ” การินกล่าว “ ไอ้หมอนั้นมันไม่เอาหน้าที่การงานของมันมาทิ้งกับผู้หญิงแค่เดียวหรอก ”


“ อีกอย่าง คนที่มีวิชาต้องรักษาความบริสุทธิ์อยู่แล้ว เพื่อพลังอันแก่กล้าของตัวเอง ” การินอธิบายอย่างเพลิดเพลิน แต่ตอนนี้ลัลทริมากำลังสงสัย สงสัยว่า... การินจะพูดช่วยเชียรไปทำไม ทำไมเด็กหนุ่ม จึงไม่พูดตามความจริง ว่าเชียร.. เป็นคนร้ายกาจ


“ วิชา?? ” ทัพพูดทวน


“ ใช่ วิชา ” การินแสยะยิ้ม “ ไอ้หัวแดง เบื่องหน้ามันอาจจะมีอาชีพเป็นอาจารย์ แต่เบื่องหลัง มันเป็นศาสดาแห่งโลกปีศาจ ”


“ มันไม่ใช่คนธรรมดาแบบพวกเรา มันมีอิทธิฤทธิ์มากมาย หายตัวก็ได้ แถมมันยังมีสาวกอีกต่างหาก ” เด็กหนุ่มว่า “ ไอ้นักมายากลตาเดียว ก็เป็นสาวกคนหนึ่งของมัน แถมยังมีพลังไม่น้อยเลยล่ะ ”


“ เชียร.. เป็นคนที่ฉลาด มักคิดนำเราไปก้าวหนึ่งเสมอ และชอบเอาพวกเราเข้าไปเกี่ยว หรือเล่นเกมส์ประหลาดของเขาบ่อยๆ และทุกครั้ง.. ก็จะมีชีวิตเป็นเดิมพัน ” ลัลทริมาอธิบายแทรกขึ้นมา “ แต่เพราะมีชีวิตเป็นเดิมพันมั้งคะ.. มันถึงได้ลุ้นและดูสนุกสำหรับเขา ”


“ แต่... ฉันว่าเขาก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอกคะ เราก็แค่ อย่าวางใจเขามากก็นั้นเอง ” ลัลทริมาว่า ก้มหน้านิ่ง “ เอ่อ.. คุณมุกคะ ”


“ จ๊ะ ” มุกดาหันมาเด็กสาวที่เรียกเธอด้วยเสียงอันเบาหวิว


“ เอ่อ.. คุณมุกอย่าโกรธพี่มิตินะคะ พี่มิติไม่ได้ทำอะไรผิด พี่เค้าแค่พาหนูมาเที่ยว แต่การินกับเชียรตามมาหนะคะ พี่มิติไม่ได้มาเที่ยวกับผู้ชายเลย อย่าโกรธพี่มิติเลยคะ ”


หญิงสาวมองหน้าเด็กสาว เธอ.. ไม่ได้โกรธมิติกาเพราะว่ามาเที่ยว แต่โกรธ.. ที่มิติกามักจะทำ ในสิ่งที่เธอไม่ต้องการให้ทำ 


..เชียร ชายผมแดงคนนั้น จากที่ฟังไม่ใช่คนธรรมดาและดูจะไว้ใจไม่ได้ด้วยซ้ำ หญิงสาวรู้ว่าอย่างมิติกาเอาตัวรอดได้แต่... เพราะความเป็นพี่สาวละมั้ง ที่เธอมักจะเห็นมิติกาเป็นเพียงเด็กตัวเล็กๆ เหมือนแต่ก่อน เธอเป็นห่วงมิติกาเหลือเกิน


“ อะไรของเธอหนะยัยโง่ อย่ามาใส่ความโทษฉันนะ ” การินโวยขึ้นมา “ มันก็เป็นเพราะเธอนั้นแหละ มากับยัยคิงคองแล้วไม่บอก ไม่ติดต่อเลยสักนิด ฉันก็คิดว่าเธอโดนจับไปที่ไหนซะอีก ”


“ นายไม่เห็นต้องมาตามหาฉันเลยนี่น่า ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับนาย ไม่ได้สำคัญซะหน่อย ” คนหน้าหวานตอบกลับ การินกัดฟันก่อนจะแสยะยิ้มใช้มือสองข้างจับบ่าคนตัวเล็กกว่าให้มองหน้าเขา


“ เป็นสิ ” เด็กหนุ่มยิ้มร้าย “ เธอเป็นยัยแม่มด ของเล่นของฉัน คนที่ทำเธอพังได้ก็มีแต่ฉันเท่านั้น คนอื่นไม่มีสิทธิ์ เพราะฉะนั้น.. ”


“ ต่อจากนี้ เธอห้ามออกห่างจากฉันเกินห้าเมตร โดยเด็ดขาด ” การินสั่งคนหน้าหวานเสียงดัง ท่ามกลางสายตาของมุกดา และทัพชัย ตอนนี้หญิงสาวกำลังนึกถึงมิติกา การตะคอก สั่งเด็ดขาดของเด็กหนุ่ม เป็นแบบเดียวกันกับมิติกาเป๊ะๆ ทำให้มุกดาเริ่มเป็นกังวล....

..... มิติกาไปไหนนะ



...........

...

.

.


รถสปอร์ตวิ่งด้วยความเร็ว 180 แต่คนขับกลับไม่ใช่เจ้าของรถ


“ ขับเร็วๆ หน่อยสิ ” มิติกาสั่งชายหนุ่มที่ตอนนี้กลายเป็นคนขับรถไปเสียแล้ว 


“ พอแล้วน่า จะขับเร็วอะไรกันนักหนาเล่า แค่นี้ก็ไม่มีใครตามง้อเธอทันหรอก ” ชายหนุ่มแขวะเด็กสาวขี้โมโห ในทีแรกมิติกาจะขับรถเอง แต่ชายหนุ่มคัดค้านเอาไว้ และขึ้นมาขับรถให้ 


“ นี่นาย... ไม่ต้องมาแขวะฉันเลย พาฉันไปที่... ” เด็กสาวคิดครู่หนึ่งจึงพูดขึ้น “ ที่ที่คนพวกนี้ จะตามหาฉันไม่เจอที ฉันอยากจะไป ”


มิติกาพูดแล้วนั่งเท้าคางมองออกไปนอกรถอย่างเหม่อลอย นัยตาที่ดูว่างเปล่าเลื่อนลอยนั้น มันอ่านยาก จนแม้แต่ตัวชายหนุ่มเอง ก็อ่านหรือเดาความต้องการ และอารมณ์ของเด็กสาวไม่ออก 


.... มีคนที่เดาทางยากกว่าเชียรบนโลกใบนี้ด้วยหรอเนี่ย 


ชายผมแดงขับรถไปตามทางพาเด็กสาวผมม่วงมุ่งไปยังที่ที่หนึ่ง ที่เขาคิดว่าเธอน่าจะอยากไป


‘ อยากเป็นคนธรรมดา อยากมีชีวิตปกติสุขเหมือนคนอื่น ’ 


มิติกานึกถึง.. คำพูดของลัลทริมา ในตอนที่การินต่อว่าเธอ ใช่.. แม้แต่ตัวมิติกาเอง ก็อยากมีความสุข อยากมีชีวิตธรรมดากับคนที่เธอรัก แต่.... มันก็คงเป็นได้แค่ความต้องการที่ไม่เป็นจริง


ชีวิตเธอมันไม่ปกติ ตั้งแต่เธอเกิดมาบนโลกใบนี้แล้ว ความปกติที่เธอเคยถามหา มันไม่มีวันเป็นจริง แต่.. ใครจะอยากเป็นคนปกติ ในเมื่อตอนนี้เธอมีทุกสิ่งแล้ว


สิ่ง... ที่เหนือมนุษย์ ธรรมดา..


 ว่าแต่.. ถ้าลัลทริมาเกิดเป็นคนธรรมดาขึ้นมา การินจะทำยังไงนะ.. จะยังจูงลัลทริมาอยู่รึเปล่า


ใบหน้าที่ฉายอารมณ์โกรธเป็นเพียงดังฉากบังหน้า แต่ตอนนี้มิติกา กำลังคิดถึงเรื่องสนุก ที่ดูจะ.. สนุกสนานกว่า อารมณ์โกรธที่อยู่ในอกทั้งหมด ก็สูญหายไปในทันที


หึหึหึ.. การิน ถ้านายไม่มีแม่มดอย่างลัลทริมาเอาไว้ใช้ นายจะเก่งแค่ไหนกันนะ.. การิน..


บ้างที่.. เราน่าจะลองทดสอบดูซักตั้ง ว่าคนเก่งอย่างไอ้เด็กตาแพนด้า จะปากเก่งได้อยู่รึเปล่า ถ้าไม่มีเธอ.. ลัลทริมา




••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



หว่าาา.... พี่น้องทะเลาะกันซะแล้ววว 


เอ๊ะว่าแต่.. มิติกามีแผนอะไรจะแกล้งเฮียรินกันน้าาาา ~



ถ้าชอบก็อย่าลืมอ่านแล้วติดตามกันนะคะ คอมเมนท์ติชมกันได้เลย ส่วนนักอ่านเงาก็คอมเมนท์ติชมกันสักนิด....... พีไนท์ชอบอ่านคอมเมนท์ที่สุดเลยค่ะ..


มีกำลังใจจจ ♥♥♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #10 Mascher (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 10:59

    หนูมิตินี่น้าาาาแต่ว่าอยากรู้จังเลยความไม่ปกติของมิติคืออะไรรออยู่นะคะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-01.png

    #10
    1
    • #10-1 P Night(จากตอนที่ 12)
      2 พฤษภาคม 2563 / 21:17
      คร้าาา
      #10-1