(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 11 : นางเหมียวน้อยในยามนอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    1 พ.ค. 63



“ การิน!!! ” ลัลทริมาเรียกเด็กหนุ่มให้หยุดฉุดดึงเธอ


“ ไม่ต้องมาเรียกฉันยัยโง่ ” การินปล่อยมือคนร่างเล็กแล้วกอดอกทำหน้ามุ้ยบอกบุญไม่รับ “ วันนี้เธอนอนโซฟาก็แล้วกัน ฉันจะนอนบนเตียง ถือเป็นการลงโทษ ” ( โคตรแมนเลยคะการิน )


“ ห่ะ.. นี่นายยังเป็นผู้ชายอยู่รึเปล่าเนี่ยการิน ” ลัลทริมาย่นคิ้วมองคนขี้โมโหตรงหน้า “ เป็นสุภาพบุรุษหน่อยสิ ให้ผู้หญิงนอนโซฟาได้ไงเล่า ”


“ โทษทีนะ บังเอิญฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษ และฉันก็ออกคำสั่งไปแล้วด้วย เธอต้องนอนโซฟายัยโง่ ” 


“ อะ... ” ลัลทริมาอ้าปากค้าง เดินคอตกไปทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มที่อยู่ข้างๆ ประตู


“ หรือ ” เด็กหนุ่มแสยะยิ้ม เดินไปก้มใกล้เด็กสาว “ อีกทางหนึ่ง ”


“ อะไร ” ลัลทริมาถามเบาๆ พยายามเอนตัวออกห่างจากใบหน้าหล่อ


“ นอน.. กับฉัน ”


“ ห่ะ.. !!!! ” ลัลทริมาตกใจผลักร่างการินออกห่างตัวทันที การินแสยะยิ้มเลศนัยหัวเราะในลำคอ


“ ฉันหมายถึงนอนบนเตียงกับฉัน ไม่ได้หมายถึง ‘นอน’ แบบนั่นชะหน่อย เอ๊ะ! หรือว่า เธออยาก ” การินทำเสียงแหบพร่าเย้าคนหน้าหวาน ที่กำลังจ้องมองเขา


“ ไม่... ไม่อยาก แล้วก็ไม่อยากไปนอนบนเตียงกับนายด้วย ” เด็กสาวปฏิเสธด้วยความเขินอาย “ ฉันจะนอนโซฟาเนี่ยแหละ ”


“ หึหึหึ ” การินหัวเราะชอบใจในอาการของฝ่ายตรงข้าม “ อันนี้ก็แล้วแต่เธอ ยัยแม่มด.. ”


...



ชายหนุ่มวางร่างบางลงบนเตียง กอดอกยืนมองร่างของอีกฝ่ายอย่างพินิจ


มิติการีบลุกขึ้นนั่งมองชายผมแดงอย่างเอาเรื่อง “ นายจะอุ้มฉันมาทำไมเนี่ย แล้วยิ้มอะไร ”


“ แล้วเธอจะอยู่ข้างนอกไปทำไมล่ะ นี่มันก็ดึกแล้ว เป็นเด็กเป็นเล็กก็นอนซะสิ ” เชียรยิ้มเจ้าเล่ห์เอ่ย สายตายังจ้องมองอีกฝ่ายเขม็ง แต่เป็นสายตาอ่านยาก แปลกๆ


“ แต่ฉันยังไม่ง่วง ฉันอยากดูหนัง ละครหลังข่าวหน่ะ ” มิติกาลุกฮึดฮัดจะเดินออกไปนอกห้อง แต่มือหนาคว้ารั้งเอวบางกลับลงไปนอนบนเตียงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ชายหนุ่มล้มตัวตามลงไปด้วย พร้อมกับกอดร่างบางไว้แน่น ไม่ให้เธอขยับหนีไปไหน


คนในอ้อมกอดดิ้นไปมาเล็กน้อย กอดจะทุบอกเขารัวๆ ด้วยความไม่พอใจชายหนุ่ม แต่เชียรหาได้สะทกสะท้านไม่ ตอนนี้เขากำลังคิดถึงคำพูดหนึ่งที่เคยได้ยินมา


‘ ของเล่นที่มีเลือดเนื้อเนี่ยแหละ เป็นของเล่นที่วิเศษที่สุด ’


บางที่พักหลังๆ มานี้เขาสรรคหาแต่ความสนุกเกี่ยวกับการทดลองมากจนเริ่มเบื่อ บางที่เธอ อาจจะเป็นได้ทั้งเครื่องมือ และของเล่นในเวลาเดียวกันได้ 


บางทีคนเราก็ไม่ควรจะเครียดกับงานมากจนเกินไป....


“ นายปล่อยฉันนะ มานอนกอดฉันไว้ทำไมเนี่ย ” เด็กสาวในอ้อมกอดโวยวายจนน่าหมั่นไส้ “ โอ๊ยย ” 


“ นี่นายหยิกแก้มฉันทำไมเนี่ย ” มิติกาโวยทุบอกเชียรด้วยความโมโห 


“ ฉันก็ลงโทษเด็กดื้อแบบเธอไง เธอมีความผิดตั้งหลายอย่างรู้มั้ย ” ชายผมแดงพูดบอกคนในอ้อมกอดของตน “ รู้มั้ย ฉันหาเธอเป็นวันเลย ก็นึกว่าโดนจับไปเรียกคาไถ่ที่ไหน ”


“ นายจะมาตามหาฉันทำไมไม่ทราบ ในเมื่อฉันมันเป็นแค่เด็กมีปัญหา คนสูงส่ง.. ไม่เห็นต้องตามหาฉันเลย ” มิติกาพูดแขวะ เสียงอู้อี้ในลำคอด้วยความน้อยใจ ไม่เคยมีใครกล้าว่าเธอ กล้าด่าเธอซักคนนี่น่า


“ เฮอะ.. เธอโกรธฉันเรื่องนี้เองหรอเนี่ย เฮ้อ.. งอนก็ไม่บอก ” ชายหนุ่มแกล้งเย้าเด็กสาวทีเล่นทีจริง


“ งอนบ้างอนบอที่ไหน ฉันไม่ได้งอนนายซะหน่อย ” 


“ แล้วไอ้ที่หนีมามันหมายความว่ายังไงห่ะ ยัยตัวแสบ.. ” เชียรกอดคนในอ้อมกอดมากขึ้น


“ ฉันก็แค่.. อยากมาเที่ยวเฉยๆ หรอกย่ะ ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนั้นเลยซักนิด นายปล่อยฉันนะ ” 


“ ฝันไปเถอะ.. นอนได้แล้ว ” ชายหนุ่มขี้เกียจต่อปากต่อคำกับเด็กสาว กอดร่างบางให้แน่นกว่าเดิมแล้วทำเป็นหลับตาพริม 


“ นี่นาย!! ปล่อยฉันสิ ปล่อย!! ” มิติกาพยายามผลักร่างหนาให้ปล่อยเธอ แต่เขาก็ไม่ขยับเขยื้อน


“ ปล่อย!! ” 


“ นอนซะ ไม่อย่างนั้นฉันทำอย่างอื่นมากกว่านอนแน่ ^_^ ” มิติกาเงียบกริบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขามันทำให้เธอไม่กล้าพูดต่อ


“ ขอล่ะ ” จู่ๆ ชายหนุ่มก็จ้องมองใบหน้าสวย “ เป็นเด็กดีซักวันเถอะ.. ยัยเด็กตัวแสบ ” 


“ นาย... หึย! ” มิติกาถอนหายใจ ทำหน้ามุ้ยซุกหน้าลงบนหมอน ก่อนจะหลับตาอย่างฝืนใจ


..........

....

.

.


[ คุณมุกคะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ตอนนี้คุณหนูมีแฟนค่ะ ]


ประโยคข้อความถูกส่งมารายงานมุกดาผู้เป็นพี่สาว


[ คุณมุกคะ ตอนนี้คุณหนูกำลังอินเลิฟค่ะ และอินหนักด้วย ลากกันเข้าห้องไปแล้วค่ะ ]


คนเป็นพี่กำมือถือแน่นอ่านประโยคในโทรศัพท์ซ้ำไปซ้ำมา ตะลึ่งกับสิ่งที่แม่บ้านรายงาน


เธอไขปริศนาที่มิติกา น้องสาวของเธอหายไปได้แล้ว นี่หรือเหตุผลที่หายไป...... 


มุกดาแทบจะทิ้งโทรศัพท์ในมือแล้วรีบวิ่งขึ้นรถไปตามน้องสาวคนเดียวของเธอซะเดียวนี้ หากไม่ติดว่าเธอกำลังตั้งท้องอยู่ป่านนี้เธอคง..


“ มุกเป็นอะไรหรอ ” ทัพชัยผู้เป็นทั้งเพื่อนและสามีของมุกดาถาม


“ ก็.. ก็... ก็ยัยมินะสิ ทัพรู้มั้ยว่าที่ยัยมิหายไป ยัยมิไปทำอะไร ” มุกดาแทบจะตะคอกใส่อีกฝ่าย


คนมองโลกในแง่ดีทำหน้างง และตอบตามที่เขาวิเคราะห์และเข้าใจ “ อ้าว! ไม่ใช่ว่าไปทำงานดูแลโรงแรมที่ต่างจังหวัดเพื่อหลบหน้ามุกหรอกหรอ ”


“ ถ้าแค่นั้นมันก็ดีนะสิ ” มุกดาแหวใส่คนไม่รู้เรื่อง “ ยัยมิหายไปนอนกกผู้ชายอยู่ที่บ้านพักนู้น.. ”


“ ห่ะ!!!!!! ” ทัพแทบจะหงายหลังตึงด้วยความช็อกจัด ชายหนุ่มทำหน้าเหวอเหลอหลาจนมุกดาอยากจะจับออกมาฉีกทึงให้หนำใจ


“ ไม่จริงมั้งมุก อย่างมิตินะหรอจะทำแบบนั้น ทัพว่า.... ”


“ เข้าทางกันเข้าไปเถอะ เพราะทัพคอยหนุนหลังยัยมิตลอดแบบนี้แหละ ทำให้ยัยมิไม่ค่อยจะฟังมุกเลย แถมยังประชดอะไรไม่คิดด้วย ” มุกดาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ ไม่รู้แหละ พรุ่งนี้มุกจะไปหายัยมิ ”


“ เดี่ยวมุก ฟังทัพก่อนนะ ” ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงหนักแน่น “ มุกควรจะดีใจไม่ใช่หรอ ที่มิติมีความรักเหมือนคนอื่นเป็นน่ะ นี่ขนาดทัพยังคิดไม่ถึงด้วยซ้ำ ว่ามิติจะมีโมเมนต์นี้กับเขาด้วยน่ะ ”


หญิงสาวกำหมัดแน่น พูดออกมาทั้งน้ำตาไหล “ ทัพฟังมุกนะ มุกก็ดีใจที่ยัยมิมีคนที่รักเหมือนคนอื่นเป็น แต่.. ถ้าไอ้ที่กกกันอยู่น่ะ มันไม่ใช่คนรัก แต่เป็นคนที่ยัยมิเลือกมาประชดล่ะ มันจะเป็นยังไง ”


“ มุกไม่อยากให้ยัยมิต้องมาผิดพลาดเหมือนมุก นี่มุกยังโชคดีที่มีทัพเข้ามาช่วยจุนเจือความผิดพลาดของมุก แต่.... ” มุกดาก้มหน้าพูดเบาๆ “ ถ้ายัยมิพลาด ใครจะมารับความผิดพลาดนั้นล่ะ ”


“ แล้วใครกัน ที่จะสามารถเข้ามาค้นใจมิติกาได้จริง ใครกัน... ” 


ทัพยิ้มบางๆ ชายหนุ่มเป็นคนคนหนึ่งที่มักจะมองโลกในแง่บวก แต่ใช่จะคิดลบไม่เป็น แต่ที่เขาเข้าข้างมิติกาก็เพราะเขาก็รู้จักเด็กสาวคนนี้พอสมควร รู้จักตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กหญิงเย็นชา จนกระทั้งเธอโต ชายหนุ่มยอมรับว่ามิติกาเป็นคนฉลาด แต่รอบนี้เขาเห็นด้วยกับมุกดา มิติกาเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่งของเขา หากไปเจอผู้ชายที่ไม่ดี เขาก็คงจะไม่ยอมเหมือนกัน “ โอเคมุก.. พรุ่งนี้เราจะไปหามิติกัน ไปเค้นเอาความจริงกัน ”


ชายผมแดงมองหน้าคนนอนหลับตาพริมในอ้อมกอด แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาทำให้เห็นหน้าของเด็กสาวได้ชัดเจน 


หึ... ทียังงี้ละนิ่งเป็นแมวนอนหวดเชียวนะยัยตัวแสบ 


ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก ใช้นิ้วเรียวลากไปตามเรือนร่างบางมาหยุดที่ริมฝีปากอวบอิ่ม ชายผมแดงอยู่มาหลายปี เขาได้พบเจอผู้หญิงมามากมาย ทั้งยากจน และร่ำรวย ผู้หญิงสวยและขี้เหร่ แต่หญิงพวกนั้นที่เขาเจอส่วนมาก ยอมมอบเรือนร่างถวายเขาอย่างไม่ต้องบังคับ ซึ่งถึงมอบให้เขาก็ไม่เอา... 


สำหรับเขา พวกเธอก็เป็นได้แค่.. ตัวทดลองและเครื่องมือเท่านั้น แต่ยกเว้นลัลทริมาไว้คนหนึ่งละนะ เพราะเธอดันมีพลังน่าสนใจ เชียรแสยะยิ้มมองใบหน้าสวย


ส่วนคนที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ จะได้เลื่อนขั้นมากกว่าเป็นแค่เครื่องมือรึเปล่านั้น มันก็ขึ้นอยู่ที่เธอ ว่าต่อจากนี้เธอจะทำตัวยังไง...


“ ปล่อยได้แล้วมั้งไอ้ศาสดา แกยังไม่พอใจอีกรึไง ” เสียงของการินดังขึ้นมาทางด้านหลัง ทำให้ชายหนุ่มรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งโดยที่ดึงร่างบางของมิติกาขึ้นมาด้วย ในขณะที่เธอยังหลับอยู่ 


ร่างบางอ่อนยวบยาบไปทั้งตัวเพราะเจ้าของร่างยังไม่ได้สติ การถูกดึงขึ้นนั่งกระทันหันทำให้มิติกาเอนตัวไปซบร่างหนาแทนหมอนนุ่มของเธอ


“ ยัยตัวแสบ ตื่นสิ.. ¬_¬ ” ชายผมแดงเรียกเด็กสาวเสียงดัง การินแสยะยิ้มมองคนสองคนอย่างใช้ความคิด ไม่มีใครทราบ ว่าเขาคิดอะไร... ในตอนนี้


 เด็กสาวปรือตาขึ้นมา ร่างกายโอนเอนไม่เป็นหลัก ก่อนจะล้มตัวหงายหลังลงไปนอนอีกครั้ง “ ขออีกซัก 30 นาที ”


“ แค่ 5 นาทีก็เกินพอแล้วนะ นี่ 30 นาทีเชียวหรอยัยตัวแสบ โลภมากเกินไปแล้วมั้ง ” ชายผมแดงพยายามดึงคนขี้เซาให้ลุกขึ้น แต่อีกฝ่ายปัดมือหนาเป็นพัลวัน หยิบหมอนมานอนอุดหูรำคาญ


“ ตื่นเดี่ยวนี้ !!!! ”





“ การิน แล้วพี่มิติล่ะ ” ลัลทริมายิ้มบางๆ ถามเด็กหนุ่มที่เดินแสยะยิ้มออกมา


เด็กหนุ่มแสยะยิ้ม “ เดี่ยวก็ออกมา เธอไม่ต้องไปถามหาหรอกน่า ”


“ ก็ฉัน..... ”


“ เธอรักยัยนั่นมากรึไงห่ะ ยัยโง่ รักยัยนั่นมากขนาดต้องถามตลอดเลยรึเปล่า ห่ะ... ” จู่ๆ การินก็ตะคอกใส่หน้าลัลทริมาเสียงดัง เด็กสาวหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะตอบเบาๆ


“ ชะ.. ใช่ ฉันรักพี่มิติมาก มากๆ ที่สุดเลย ” เด็กสาวว่า “ นายไม่เคยรัก นายไม่เข้าใจหรอก ”


การินบีบข้อมือคนตรงหน้าแรง จนลัลทริมารู้สึกเจ็บ “ ฉันเจ็บนะการิน นายโกรธอะไรฉันอะ ”


“ เธอมันก็เป็นแค่ยัยแม่มดอาถรรพ์ แค่ยัยนั่นพูดให้กำลังใจนิดเดียว อย่ามาทำเป็นเหลิงกล้าเถียงฉันอีก เข้าใจมั้ย ” เด็กหนุ่มตะคอกก่อนจะผลักร่างเล็กไปชนผนังอย่างแรง และเอาตัวเข้าไปประชิด


“ เป็นแค่แม่มด อย่าอยากไปอยู่กับมนุษย์เข้าใจมั้ย หึ อย่างเธอหน่ะ ต้องอยู่กับฉัน ” ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็ก้มลงจูบคนหน้าหวาน ก่อนจะถอนจูบอย่างอ่อยอิ่ง “ เธอเป็นของเล่นของฉัน ที่ฉันจะเล่นแบบไหนก็ได้ เข้าใจมั้ย ยัยแม่มด.. หึหึหึ~”


“ ไม่..! ” ลัลทริมาตะคอกกลับ ผลักร่างหนาออกห่าง “ ฉันไม่ใช่ของเล่นของนาย ฉันไม่ใช่แม่มด ฉันไม่ได้อยากจะมีพลังนี่ ฉันอยากเป็นแค่คนธรรมดา... ที่ไม่ต้องเจอนาย ”


“ นายก็ดีแต่ตอกย้ำปมของคนอื่น ทั้งๆ ที่ตัวนายก็มีปมเหมือนกัน ” เด็กสาวพูดทั้งน้ำตา “ ที่ฉันรักพี่มิติก็เพราะ พี่มิติเค้าเลือกที่จะพูดให้กำลังใจฉันในความเป็นจริง ”


“ และฉัน.. ก็เลือกแล้วด้วย ต่อจากนี้ฉันจะไม่ฟังนายอีกแล้ว ไม่สนใจ ไม่สนใจนายแล้ว ” ลัลทริมาร้องไห้โฮออกมา แล้วสาวเท้าวิ่งหลบหน้าเด็กหนุ่มออกไปด้านนอกบ้านพัก


....ยะ.... ยัยโง่... 


การินมองตามร่างบาง กัดฟันก่อนจะต่อยผนังอย่างแรง แล้วค่อยๆ เดินตามคนหน้าหวานไปช้าๆ


ถึงจะโกรธที่เธอกล้าพูดแบบนั้นกับเขา แต่เขาก็คงไม่อาจปล่อยให้เธอวิ่งเตลิดไปคนเดียวได้



หึ... อยากเป็นคนธรรมดางั้นหรอ หึหึหึ อยากมีชีวิตธรรมดาสินะ ...


“ แอบฟังคนอื่นคุยกันแบบนี้มันไม่ดีนะ ยัยตัวแสบ ” ชายผมแดงพูดขึ้นจากทางด้านหลังมิติกา


เด็กสาวหันมามองชายหนุ่มแล้วแสยะยิ้ม “ อะไรกัน ฉันไม่ได้ฟังผู้ใหญ่คุยซะหน่อย จะผิดได้ยังไงล่ะอาจารย์ ”


“ ถึงยังไงมันก็ไม่ดีทั้งนั้นแหละ เป็นเด็กเป็นเล็กแท้ๆ ” เชียรพูดด้วยเสียงเรียบเฉย 


“ ใช่ ฉันเป็นเด็ก แต่เด็กอย่างฉันก็ดีกว่าผู้ใหญ่บางคน รู้ตัวว่าแก่ยังจะทำหัวงูลวนลามเด็กอีก ” ชายผมแดงรู้ทันทีว่าเธอแขวะใคร เขาจึงดีดหน้าผากเธอเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้เต็มที


“ เราไปเดินเล่นกันเถอะ ” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก ลากมิติกาออกไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้หลังบ้านพัก


....



“ มุก ใจเย็นๆ สิ ไม่ต้องรีบเดินก็ได้ เดี่ยวก็ล้มหรอก ” ทัพเตือนภรรยาด้วยความเป็นห่วง 


ในตอนนี้ทั้งสองกำลังเดินขึ้นบันไดหินอ่อนตรงไปบ้านพัก ซึ่งมีมิติกาอยู่ด้วยความเร่งรีบ ไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านพัก


มุกดาจึงเห็นเด็กสาวผมน้ำตาลอ่อนคนหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้อยู่ โดยมีเด็กหนุ่มซึ่งพันผ้านแผลที่มือยืนดูอยู่เงียบๆ เหมือนไม่กล้าเข้าไปปลอบอีกฝ่าย


หญิงสาวจึงเลือกที่จะเข้าไปถามเด็กหนุ่ม “ ขอโทษนะจ๊ะ แต่ตอนนี้มิติกาอยู่ที่ไหนหรอ ”


การินมองหญิงสาวหน้าตาดีตรงหน้าอย่างสงสัย “ พวกคุณเป็นใคร ถามถึงยัยคิงคองทำไม ”


“ คิงคอง? ” มุกดาทำหน้างงกับคำที่เด็กหนุ่มเรียก


“ ใช่ ยัยนั่นชอบต่อยตีผม พูดไม่ถูกหูนิดเดียวก็โดนแล้ว ” การินกัดฟันพูด เขายังแค้นไม่หายที่มิติกาเป็นเหตุให้ลัลทริมาเถียงเขา


“ อ่อ.. พอดีพี่เป็นพี่สาวของมิติน่ะ แล้วมิติอยู่ที่ไหนหรอ ” มุกดามองเด็กหนุ่มด้วยสายตานุ่มนวล


“ น่าจะอยู่กับไอ้หัวแดงที่สวนมั้ง ลองไปดูสิ ” การินบอกด้วยเสียงเรียบเฉย ชี้ให้มุกดาและทัพดูเส้นทางที่มิติกาไป


ไอ้หัวแดงหรอ.... 


มุกดาขมวดคิ้วสงสัย ก่อนจะยิ้มขอบใจเด็กหนุ่มแล้วเดินไปยังทางที่เด็กหนุ่มบอกทันที



“ ยัยโง่ ! ” การินเรียกคนหน้าหวานเสียงดัง “ หยุดร้องไห้ได้แล้ว ”


“ นายไม่ต้องยุ่งกับฉันเลยการิน ” ลัลทริมาปัดมือเด็กหนุ่มออกจากบ่าของตนเอง 


การินแสยะยิ้มกึ่งขมวดคิ้วไม่พอใจระคนตื่นเต้น “ ฉันก็ไม่ได้อยากยุ่งกับเธอหรอกนะยัยโง่ แต่ตอนนี้กำลังมีเรื่องสนุกต่างหาก ”


“ งานนี้ไอ้หัวแดง อาจจะต้องวางเงินล้านก็ได้.. หึหึหึหึหึ~ ”



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



แมนโคตรๆ เลยคะเฮียริน... ให้ลัลนอนโซฟา 55+ // พีไนท์ละทึ่งจริงๆ


ว่าแต่... มุกดามาแล้ว มันจะเกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ... ??



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #9 Mascher (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 10:24

    การินก็นะเฮ้อเหนื่อยใจ
    แต่ว่าท่านศาสดาจะทำยังไงน้าถ้าเจอพี่มุก
    #9
    1
    • #9-1 P Night(จากตอนที่ 11)
      1 พฤษภาคม 2563 / 11:21
      นั่นนะสิคะ จะทำยังไงน้า??
      #9-1