คนอกหัก [YAOI] [สนพ.Lavender By B2S]

ตอนที่ 7 : -Six-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 916
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    1 ม.ค. 63



-Six-



NILLAKAL PART :


ผมเดินวนไปวนมาอยู่ที่หน้าห้องผ่าตัดด้วยความกังวลและร้อนใจ เชนอยู่ข้างในนั้น เขาโดนทำร้ายและถูกแทงเข้าที่ท้อง ผมไม่คิดว่าคนที่เพื่อนผมตะโกนช่วยเอาไว้จะเป็นเชน วันนี้ผมไม่เห็นเชนโทรมาชวนดื่มผมเลยตอบตกลงรับคำชวนของเพื่อนสนิทที่ชวนมาดื่มอีกร้านหนึ่ง ผมไม่รู้เลยว่าเชนก็ไปที่เดียวกัน แถมเขายังไปคนเดียวอีกด้วย ผมไม่รู้ว่าคนที่ทำร้ายเชนเป็นใคร แต่ถ้าให้เดาก็คงจะเป็นแฟนของผู้หญิงผมทองคนนั้น


พวกมึงกลับไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวทางนี้กูดูเองผมหันไปบอกเพื่อนของตัวเองที่นั่งรออยู่หน้าห้องผ่าตัด คืนนี้พวกมันเลยหมดสนุกกันเลย


น้องรหัสมึงใช่ไหม?” เวย์หันมาถาม มันเคยเห็นเชนอยู่หลายครั้งและผมก็เคยบอกมันว่าเชนเป็นน้องรหัสผม


อืมผมพยักหน้าตอบเบา ๆ


มีอะไรก็โทรมานะริวเพื่อนสนิทอีกคนของผมยกมือขึ้นมาตบบ่าผมเบา ๆ


ขอบใจผมรับคำแล้วหันกลับมามองที่หน้าประตูห้องผ่าตัดอีกครั้ง เชนเข้าไปในนั้นนานแล้ว ผมไม่รู้ว่าเชนจะเป็นยังไงบ้าง ตอนที่ผมเจอเขาเลือดเขาออกเยอะมาก มากจนผมกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป แต่ริวมันก็คอยให้กำลังใจพูดปลอบว่าน้องจะปลอดภัยอยู่ตลอด ตอนนี้ผมได้แต่บอกตัวเองว่าเชนจะต้องปลอดภัย แม้ในใจจะสั่นไหวเพราะความหวาดกลัวมากแค่ไหนก็ตาม

 





ผ่านไปอีกพักใหญ่หมอก็เดินออกมา เขาบอกว่าเชนปลอดภัยแล้วและกำลังจะย้ายไปที่ห้องพักฟื้น เขาให้ผมไปติดต่อเรื่องห้องพักฟื้น ผมเลยเลือกห้องพิเศษให้เชน พอจัดการทุกอย่างเสร็จผมก็เดินกลับมาหาเชนตามห้องที่ทางพยาบาลบอกมา เชนยังคงหลับสนิทอยู่ หมอบอกว่าเขาคงตื่นอีกทีพรุ่งนี้เช้า ผมนั่งมองใบหน้าหล่อที่มีรอยช้ำบนใบหน้าด้วยความรู้สึกแปลก ๆ มีชั่ววูบหนึ่งที่ผมมีความคิดว่าถ้าเชนเป็นอะไรขึ้นมา ผมจะทำยังไง? ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมีความคิดแบบนี้ แต่ผมก็ห่วงเขามากจริง ๆ ผมแทบไม่ได้ทำอะไรเลยเพราะเอาแต่นั่งมองคนหลับอยู่อย่างนั้น แล้วผมก็นึกขึ้นมาได้ว่าผมควรจะแจ้งกับครอบครัวของเชนให้ได้รับรู้ ผมต้องบอกพ่อแม่ของเชนว่าลูกชายของพวกเขาเข้าโรงพยาบาล ผมถือวิสาสะเอาโทรศัพท์ของเชนมาเปิดดูเพื่อที่จะได้โทรตามพ่อแม่หรือใครสักคนมาหาเขา แต่ในโทรศัพท์ของเชนกลับไม่มีเบอร์ที่เมมชื่อว่าพ่อหรือแม่เลย ผมไล่ดูเบอร์จนหมดเครื่องแล้วก็เจอแต่ชื่อเพื่อนกับเบอร์ของผมเพียงเท่านั้น


ทำไมในโทรศัพท์ของเชนถึงไม่มีเบอร์พ่อแม่หรือญาติพี่น้องที่ไหนเลย?


ผมได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจแล้วก็นั่งเฝ้าเชนต่อไป ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่รู้สึกตัวอีกทีนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังห้องก็ชี้บอกเวลาว่าตอนนี้มันตีห้ากว่าแล้ว อีกไม่กี่นาทีก็จะหกโมงเช้า ผมยังไม่ได้นอนเลย


พี่นิลเสียงเรียกแผ่วเบาจากคนบนเตียงปลุกให้ผมตื่นจากภวังค์ความคิด


ตื่นแล้วเหรอ?” ผมยกยิ้มบางเบาเมื่อเห็นสีหน้าซีดเซียวของคนเจ็บ


ผม…” เชนทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง


ไม่ต้องพูดอะไร นอนพักเถอะแต่ผมก็เอ่ยขัดขึ้นก่อน เขายังเจ็บอยู่ไม่ควรขยับมากหรือพูดคุยอะไรให้มันกระเทือนถึงแผลที่ท้อง


ขอบคุณที่ช่วยผมเขาบอกออกมาด้วยความอ่อนแรง สภาพเชนตอนนี้ดูไม่สู้ดีเลย เขาไม่เหมือนเชนที่ผมรู้จัก


นายมีเบอร์พ่อแม่หรือเปล่า ฉันจะได้โทรบอกพวกเขาตัดสินใจเอ่ยถามออกไปเรื่องนี้มันเป็นเรื่องใหญ่ ผมควรจะบอกกับครอบครัวของเขาให้ได้รับรู้


“…” แต่เมื่อผมพูดจบสีหน้าของเชนก็เปลี่ยนไป เขาชะงักนิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา


เชนผมที่เห็นท่าทีอย่างนั้นก็คิดว่าเขาคงมีเรื่องอะไรในใจแน่ ๆ


ไม่มี ผมไม่มีเบอร์พวกเขาเชนตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น


แล้วนาย…” ผมกำลังจะถามเขาว่าอยากให้ผมตามใครมาอยู่เป็นเพื่อนไหม เผื่อเขาอยากให้ใครสักคนมาอยู่ด้วย


ให้ผมอยู่คนเดียวก็ได้ พี่กลับไปพักเถอะแต่เชนกลับพูดแทรกขึ้นมาก่อน และแววตาของเขาก็ว่างเปล่าเสียจนผมนึกเป็นห่วง


หมอให้นายนอนโรงพยาบาล 3 วัน ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนนายเองผมปฏิเสธที่จะกลับบ้าน ผมจะปล่อยให้เขาอยู่เพียงลำพังได้ยังไง ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก


แต่…” เขาทำท่าจะร้องแย้ง


หมอบอกให้นายพักเยอะ ๆ อย่าขยับมาก เดี๋ยวแผลฉีกผมรีบพูดแทรกขึ้นมาก่อนทำเอาอีกฝ่ายชะงักแล้วยอมนอนนิ่ง ๆ ไม่ขยับเขยื่อนตัวไปไหน


ผมอยู่คนเดียวได้ พี่กลับไปเถอะแต่ก็ไม่วายไล่ผมให้กลับไปอีก


อยู่คนเดียวมาตลอดเลยเหรอ?” ผมฉุกใจคิดขึ้นมาได้เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เชนบอกไม่มีเบอร์พ่อแม่และเขาอยู่คนเดียวมาตลอด แสดงว่าเขาจะต้องมีปัญหาอะไรกับที่บ้านแน่ ๆ


“…” เมื่อได้ยินผมถามออกไปเชนก็นิ่งเงียบไป


“…” ผมเองก็ไม่กล้าพูดกล้าถามอะไรต่อ คิดว่าตัวเองคงเผลอพูดอะไรที่ไปจี้ใจอีกฝ่ายเข้าเขาถึงได้มีท่าทางแบบนี้


พ่อกับแม่…” เชนเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมา แล้วเขาก็หยุดเงียบไปอีกครั้ง ดวงตาเรียวก้มมองมือของตัวเองอย่างเลื่อนลอย


“…” ผมไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะกลัวว่าจะเผลอไปพูดอะไรที่มันกระทบกระเทือนใจอีกฝ่ายออกมา ผมนิ่งเงียบเพื่อรอฟังเชนพูดต่อ


พวกเขาแยกทางกัน มีครอบครัวใหม่ ไม่มีใครต้องการเราสองคนพี่น้อง ผมกับชินเลยต้องอยู่ด้วยตัวเอง กับเงินก้อนหนึ่งที่มากพอจะอยู่ได้ทั้งชีวิตหลังจากที่เงียบไปนานเชนก็เงยหน้าขึ้นมามองผม ริมฝีปากบางขยับยกยิ้มบางเบาที่มันดูขมขื่นและฝืนใจเป็นอย่างมาก แววตาของเขามันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ผมไม่เคยเห็นเชนเป็นแบบนี้มาก่อนเลย


เขากำลังอ่อนแอ


พวกเขาไม่ติดต่อมาเลยเหรอ?” ผมเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ไม่ได้อยากซ้ำเติมอีกฝ่าย แต่ผมแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาบ้าง เพื่อที่ผมจะได้วางตัวถูก


ผมลบเบอร์พวกเขาออกจากโทรศัพท์ และใช่ พวกเขาไม่เคยติดต่อมาเลยเชนขยับยิ้มเหยียดที่มุมปากออกมา ท่าทางที่แสดงออกเหมือนไม่แคร์ แต่แววตากับน้ำเสียงมันไม่ใช่อย่างนั้นเลย เขาเจ็บปวดและเสียใจกับเรื่องนี้ แต่เขาพยายามปกปิดมัน เขาเก็บความอ่อนแอของตัวเองเอาไว้ในใจโดยสร้างเกราะขึ้นมาปกป้องตัวเอง เพราะอย่างนี้สินะ เชนถึงได้มีท่าทีแข็งกร้าว เพราะว่ามันคือเกราะของเขา


ฉันขอโทษที่ถามนะผมรู้สึกผิดขึ้นมาทันที ผมไม่น่าถามเขาเลย มันเป็นการรื้อฟื้นความเจ็บปวดของเขา เหมือนผมไปสะกิดแผลเป็นในใจของเขาขึ้นมาอีก


ไม่เป็นไร ผมไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว มันผ่านมานานแล้วล่ะเขายกยิ้มบาง ๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา ท่าทีที่ดูเฉยเมย แต่ลึก ๆ กลับเจ็บปวดยิ่งกว่าที่เห็น เชนจะต้องเข้มแข็งมากขนาดไหนกันนะ


ที่เขาเคยบอกว่าอยู่คนเดียวนั่นหมายความว่าเขาอยู่คนเดียวจริง ๆ


โดดเดี่ยวและเดียวดาย


นายนอนพักเถอะผมตัดสินใจที่จะเปลี่ยนเรื่อง ดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เขาดี ๆ และลุกขึ้นไปปรับแอร์ไม่ให้มันเย็นเกินไป


พี่จะอยู่ที่นี่เหรอ?” เชนมองตามการกระทำของผมพร้อมเอ่ยถามด้วยความสงสัย


ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนนายจนกว่าจะออกจากโรงพยาบาลผมหันไปบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น


ผมจะไม่ปล่อยให้เขาอยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว


ขอบคุณครับครั้งนี้สีหน้าของเชนดูดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ เขาดูสบายใจขึ้นกว่าเดิม


พักผ่อนเถอะผมเดินกลับมานั่งที่ข้างเตียงอีกครั้งเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ผมอยากให้เขาได้หลับอย่างสบายใจ ไม่ต้องกลัวว่าจะตื่นมาแล้วไม่เจอใครหรือต้องคอยหวาดกลัวว่าจะถูกทำร้ายอีกหรือไม่


ครับเขาตอบรับแผ่วเบาแล้วค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง


ผมนั่งมองเขาอยู่อย่างนั้นไม่ได้ขยับไปไหน คิดว่าจะนั่งมองจนกระทั่งเขาตื่น

 







KACHAIN PART :


ทำไมหน้าพี่เหมือนคนไม่ได้นอน?” ตื่นมาผมก็เห็นนิลกาฬนั่งอยู่ข้างเตียงตำแหน่งเดิมเหมือนตอนที่ผมตื่นมาครั้งแรก แต่ที่ต่างออกไปจากเดิมคือสีหน้าที่อิดโรยของนิลกาฬ


ก็ไม่ได้นอนเขาตอบก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากหาว หน้าตาดูง่วงมาก


เฝ้าผมตลอดเลยเหรอ?” ผมเอ่ยถามเมื่อนึกขึ้นได้ ก่อนหน้านี้เขาบอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนผม แต่ผมก็ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนั้นจริง ๆ


ก็บอกแล้วว่าจะอยู่เป็นเพื่อนนิลกาฬตอบออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ แต่มันกลับทำให้ผมมีความรู้สึกแปลกประหลาดเกิดขึ้นมา ทำไมผมถึงรู้สึกดีกับการกระทำของเขาก็ไม่รู้ มันเหมือนดีใจที่มีคนแคร์เรา เป็นความรู้สึกที่เหมือนหัวใจมันพองโต ชั่ววูบหนึ่งมันเกิดความคิดที่ว่าผมไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้วแล่นเข้ามา ไม่รู้ว่าทำไมนิลกาฬถึงทำให้ผมเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ได้มากขนาดนี้


ถ้าอย่างนั้น พี่ก็นอนบ้างสิ เดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อนเองผมพยักพเยิดหน้าไปทางโซฟาตัวยาว ถึงเวลาที่เขาควรพักบ้างแล้วล่ะ เขาดูแลผมมาตลอดทั้งคืนก็คงจะเหนื่อย คราวนี้ให้ผมเป็นฝ่ายเฝ้าเขาบ้างก็แล้วกัน


เอาอย่างนั้นเหรอ?” เขาถามเหมือนไม่มั่นใจ


อื้อผมพยักหน้าเบา ๆ แล้วยกยิ้มให้เขา


นิลกาฬมีสีหน้าลังเลนิดหน่อย แต่พอถูกผมมองไม่วางตาเขาเลยเดินไปนอนบนโซฟา ผมไม่ได้พูดอะไรต่อแค่นอนมองเขาเฉย ๆ นิลกาฬปิดเปลือกตาลง และเพียงไม่นานเขาก็หลับไป อาจเป็นเพราะเหนื่อยล้าจากการอดนอนทั้งคืนเขาถึงได้หลับง่ายอย่างนี้


ผมจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่พระเจ้าสรรสร้างขึ้นมาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกกับการที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเจอใครสักคนอยู่ข้าง ๆ ผมที่หลับเพียงลำพังและตื่นมาเพียงคนเดียวมาตลอดไม่เคยได้สัมผัสถึงการมีอยู่ร่วมกันของใครสักคน ผมไม่เคยอยู่ร่วมกับใคร แม้แต่กับชินที่เป็นพี่ชายแท้ ๆ ก็ไม่ได้อยู่กับผม พ่อแม่เราแยกทางกันไปตั้งนานแล้ว ไม่มีใครเลยที่อยากเอาเราสองคนพี่น้องไปอยู่ด้วย สุดท้ายทั้งพ่อและแม่ก็จากไปโดยทิ้งเงินไว้ให้พวกเราเลี้ยงดูตัวเอง ชินทำตัวเหลวไหลและเริ่มที่จะทำตัวแย่ ๆ เมื่อเขาไม่สามารถหาที่พึ่งจากที่ไหนได้ ความอบอุ่นและความรักที่เราสองคนพี่น้องโหยหา มันไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลยเมื่อพ่อกับแม่เดินจากไป ผมกับชินอายุห่างกัน 3 ปี แต่นั่นมันก็มากพอที่จะทำให้ผมไม่เข้าใจในความคิดและการกระทำของคนเป็นพี่ ชินไม่ได้มองผมเป็นที่พึ่ง เขาเลือกกลุ่มเพื่อนของเขามาเป็นสิ่งสำคัญ เราแยกกันอยู่ และผมก็เอาเงินที่มีมาซื้อคอนโดฯ ผมอยู่ที่นั่นเพียงคนเดียวมาตลอด ผมไม่มีเพื่อนเลยแม้แต่คนเดียว จนเข้ามหาลัยและผมได้เจอคุณรัชช์ โลกของผมเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นทันทีที่ผมเปิดรับอีกฝ่ายเข้ามา ผมไม่เสียใจที่ได้รักเขา เพราะการมีอยู่ของคุณรัชช์ทำให้ผมสามารถมีชีวิตอยู่มาได้จนถึงตอนนี้ และดูเหมือนว่าโลกของผมก็จะเปลี่ยนไปอีก


เปลี่ยนไปเพราะผู้ชายที่ชื่อนิลกาฬ


นิลกาฬหลับไปนานเท่าไหร่ผมก็ไม่รู้ ผมรู้แค่ว่าตลอดเวลาผมเอาแต่จ้องมองเขาไม่ละสายตาไปไหน ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้ฉายาว่าเทพบุตร เพราะไม่ใช่แค่หน้าตา แต่นิสัยของเขาก็ดีมาก ทั้งที่ความจริงแล้วนิลกาฬจะทิ้งผมไว้ที่โรงพยาบาลให้อยู่เพียงลำพังก็ได้ แต่เขากลับไม่ทำ เขาอยู่เฝ้าผมตลอดจนตัวเองอดหลับอดนอนไปด้วย มันจะมีสักกี่คนที่แสนดีแบบนี้ ผมไม่รู้ว่าตัวเองกับนิลกาฬสนิทกันมากขนาดไหน เพราะถึงเราจะเจอกันแทบทุกวันในช่วงตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาแต่เราก็ยังรู้จักกันไม่มากพอ เมื่อคืนเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผมบอกเล่าเรื่องครอบครัวของตัวเองให้ใครสักคนได้รับรู้ ผมลบเบอร์ของพ่อกับแม่ออกจากเครื่องตั้งแต่วันที่พวกเขาทิ้งผมกับชินไป หลังจากนั้นผมก็ไม่เจอพวกเขาอีกเลย รับรู้เพียงแค่ว่าพวกเขาไปได้ดีกับครอบครัวใหม่ ผมพยายามใช้ชีวิตอยู่ต่อ และหาเหตุผมที่ทำให้ตัวเองยังคงอยากที่จะอยู่บนโลกใบนี้ต่อไป ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะอยู่ไปทำไม แต่ผมก็แค่อยากรู้ว่าชีวิตพัง ๆ ของผมมันจะสามารถกลับมาดีเหมือนคนอื่นได้ไหม


อย่างน้อยผมก็อยากรู้ว่าในแต่ละวันนิลกาฬจะชวนผมไปกินข้าวที่ไหนบ้าง


มีเพียงเท่านี้สำหรับการมีชีวิตอยู่ต่อของผม

 





เชน


ครับผมหันไปขานรับเสียงเรียก นิลกาฬตื่นได้สักพักแล้ว พอดีหมอเข้ามาตรวจอาการของผมเขาเลยรู้สึกตัวตื่น


เพื่อนฉันกำลังจะเข้ามา อยากได้อะไรไหม?” เขาถือโทรศัพท์ค้างไว้ เมื่อกี้เพื่อนเขาโทรมาหา นิลกาฬเลยเดินออกไปคุยโทรศัพท์ที่หน้าระเบียงห้องเพื่อไม่ให้รบกวนผม เขาคุยอะไรกันก็ไม่รู้ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องเพื่อถามผม


ไม่ครับผมส่ายหน้าเบา ๆ ไม่รู้จะเอาอะไร มันเหมือนไม่ค่อยอยากกินอะไรด้วย


เอานมหรือขนมอะไรไหม?” เขาถามอีกครั้งโดยครั้งนี้ให้ตัวเลือกผมได้คิด และดูท่าว่ามันก็เป็นตัวเลือกที่ดีด้วย


เอานมช็อคโกแลตก็ได้ผมเลือกเอาของชอบที่สุด ผมชอบนมช็อคโกแลต


อืมเขาพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วหันกลับไปคุยโทรศัพท์กับเพื่อนต่อ นิลกาฬเดินออกไปที่ระเบียงอีกรอบ เขายืนคุยอยู่ตรงนั้นสักพักก็เดินกลับเข้ามา ผมมองตามร่างสูงที่เดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะหันกลับมามองที่หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองเหมือนเดิม

 





ก๊อก ก๊อก ก๊อก


นิล กูเอาของมาให้ผ่านไปสักพักเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก่อนจะมีคนเดินเข้ามาพร้อมกับถุงของในมือ


ขอบใจนิลกาฬรับถุงของจากเพื่อนมาแล้วหยิบนมช็อกโกแลตมาส่งให้ผม เพื่อนสองคนของนิลกาฬเป็นรุ่นพี่ในคณะที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตาดี และผมก็รู้จักพวกเขาด้วย พี่เวย์กับพี่ริว


เล่าให้ฟังหน่อยสิว่าเรื่องมันเป็นมายังไง?” พี่ริวเดินมายืนข้างเตียงแล้วประคองให้ผมลุกขึ้นนั่งโดยมีนิลกาฬหมุนปรับเตียงนอนให้


เมื่อไม่กี่วันก่อนผมกับพี่นิลไปที่ผับ แล้วมีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาทัก แฟนของผู้หญิงคนนั้นคิดว่าผมไปยุ่งกับเธอเลยเอาพวกมารุมผมผมเล่าเรื่องทั้งหมดฉบับย่อส่วนให้ฟัง จริง ๆ เรื่องมันไม่ได้มีอะไรเลย แค่เข้าใจผิด หรือมันจงใจจะเข้าใจผิดก็ไม่รู้


เมื่อคืนก็คนเดิมกับคืนก่อนนู้นเหรอ?” นิลกาฬเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย


ใช่ มันชื่อทาโก้ เป็นลูกน้องชิน พี่ชายของผม แต่มันไม่ถูกกับผม เพราะผู้หญิงของมันมาชอบผมหลายคนแล้ว มันเลยเกลียดขี้หน้าผมผมหันไปพยักหน้าเบา ๆ ให้กับนิลกาฬแล้วเล่าเรื่องของไอ้ทาโก้ให้เขาฟัง


ถึงไอ้ทาโก้มันจะเป็นลูกน้องชิน แต่จริง ๆ แล้วมันเกลียดผมมาก เจอหน้าก็ทำเหมือนจะเข้ามาหาเรื่องผมตลอด ผมไม่เคยไปยุ่งกับผู้หญิงของมันเลย มีแต่ผู้หญิงของมันนี่แหละที่เข้ามายุ่งกับผมก่อนตลอด ผมไม่เจอมันมาสักพักแล้วตั้งแต่ที่ชินถูกจับ ก็คิดว่าคงได้ต่างคนต่างอยู่ แต่ที่ไหนได้โลกกลมจนผมอยากเอาหัวโขกเสา


ก็ไม่แปลก มึงหล่อพี่เวย์พยักหน้าตอบรับคำพูดของพี่ริว


ผมรู้ผมไหวไหล่เบา ๆ เรื่องความหล่อนี่ผมรู้ตัวมาตั้งนานแล้ว


หมั่นไส้ว่ะพี่เวย์ว่าพร้อมทำท่าจะเข้ามาตีผม


อย่าทำร้ายคนเจ็บผมรีบร้องห้ามอีกฝ่ายก่อนจะโดนประทุษร้าย


กูชื่อเวย์ ไอ้นี่ริวเขาแนะนำตัวออกมาโดยไม่ลืมแนะนำเพื่อนของเขาด้วย


สวัสดีครับผมยกมือไหว้ ก็งง ๆ นิดหน่อยว่าเขาควรจะแนะนำตัวตั้งแต่ตอนเข้ามาทีแรกแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเพิ่งมาแนะนำตัวหลังจากที่คุยกันเหมือนสนิทสนมอย่างนี้


แต่มันโหดเหมือนกันนะ แทงเลยนะพี่ริวว่าพร้อมทำหน้าแหยง ๆ ออกมา


มันไม่ยิงผมก็บุญแล้วจริง ๆ พวกไอ้ชินมีปืนปากกา ดีที่มันไม่เอามายิงผม ไม่อย่างนั้นผมก็ตายตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่แผลถูกแทงนี่ก็เจ็บใช่เล่น ผมยังจำตอนที่ถูกแทงได้อยู่เลย โคตรเจ็บ พูดแล้วก็เสียวท้อง


มึงใช่กลุ่มเดียวกับคุณรัชช์ไหม?” พี่ริวมองหน้าผมแล้วถามออกมา


ใช่ ทำไม? พี่เป็น FC คุณรัชช์เหรอ?” ผมยกยิ้มกวน ๆ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีแฟนคลับของคุณรัชช์อยู่ในทุกที่ แสนดีขนาดนั้นใคร ๆ ก็ชอบ


เปล่า แค่เคยเห็นอยู่ด้วยกันพี่ริวชะงักไปนิดก่อนจะกระแอมไอออกมาเบา ๆ เนี่ย คนเขาดูออก


มึงจะเข้าร่วมสมาคมคนอกหักกับพวกมันด้วยไหมล่ะ ตอนนี้มีเกือบครึ่งมหาลัยแล้วนะพี่เวย์ว่าติดตลกแถมยังพยักพเยิดหน้ามาทางผมกับนิลกาฬอีก


กูคือหนึ่งในนั้นนิลกาฬรับมุขต่อจากเพื่อนขำ ๆ


ตกลงเรื่องนี้มีแต่คนอกหักเหรอ?” พี่ริวขมวดคิ้วมองงง ๆ ผมกับนิลกาฬหันมองหน้ากันก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ ตลกอะไรไม่รู้ รู้แต่ว่ามันตลก


มึงด้วยไหมล่ะ พี่เวย์หันไปถามพี่ริวยิ้ม ๆ


เว้นกูไว้คนหนึ่งก็ได้ พี่ริวรีบออกตัวก่อน พวกเราก็หลุดขำกับท่าทางเลิ่กลั่กของพี่ริว


แล้วนี่ต้องอยู่ถึงสามวันเลยเหรอ?” พี่เวย์หันมาถามนิลกาฬที่นั่งอยู่ข้างเตียงผม


เห็นหมอว่าอย่างนั้นเขาพยักหน้าเบา ๆ


แล้วมึงจะอยู่เฝ้าตลอดเลยเหรอ?” พี่ริวเป็นคนถามขึ้นมา


อืม นิลกาฬหันมามองหน้าผมแวบหนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ


ดีนะที่พวกเราไม่ค่อยมีเรียน ไม่อย่างนั้นมึงขาดเรียนเยอะแน่ พี่เวย์ว่าออกมาแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาด้านหลังนิลกาฬ พี่ริวที่เห็นอย่างนั้นก็เดินตามไปนั่งด้วยอีกคน


ไม่เห็นเป็นไรเลย นิลกาฬว่าอย่างสบาย ๆ เขาดูไม่เป็นกังวลกับเรื่องเรียนสักเท่าไหร่ทั้งที่เขาอยู่ปีสี่แล้วแท้ ๆ


จ้า พ่อคนเก่งพี่ริวหันมาเบ้หน้าใส่ด้วยความหมั่นไส้ แต่คนอย่างนิลกาฬก็หาได้สนใจไม่ เขาทำเพียงแค่ไหวไหล่เบา ๆ แล้วแกะเอาน้ำผลไม้ที่ฝากเพื่อนซื้อขึ้นมาดื่ม


ชิลล์จริง ๆ เลย

 





การที่มีพี่เวย์กับพี่ริวเข้ามาทำให้ภายในห้องพักฟื้นของผมมีสีสันขึ้นเยอะเลย พวกพี่เขาพูดกันเก่งมากและเราสามารถสนิทกันได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงไม่นานผมก็ได้รู้จักรุ่นพี่ที่ใจดีเพิ่มมาอีก 2 คน


กูกลับละ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาใหม่ อยากได้อะไรก็บอก เดี๋ยวเอามาให้พอตกเย็นพวกพี่เขาก็ขอตัวกลับก่อน เห็นว่าที่มาวันนี้ก็เพราะเอาเสื้อผ้ามาให้นิลกาฬเปลี่ยน


ขอบใจคนตัวสูงเดินไปส่งเพื่อนที่หน้าห้อง พวกเขาคุยอะไรกันอีกสักพักซึ่งผมไม่ได้ยิน และผมก็ไม่ได้สนใจด้วย


ไม่บอกเพื่อนหน่อยเหรอ?” นิลกาฬเดินกลับเข้ามาในห้องพอเห็นผมนอนเล่นโทรศัพท์อยู่เขาก็พูดขึ้นมา


ผมบอกว่าลาป่วยจริง ๆ เมื่อเช้าตอนที่เฝ้าอีกฝ่ายนอนผมส่งข้อความไปหาคุณรัชช์แล้วบอกว่าวันนี้ผมลาป่วย และอาจจะป่วยอีกหลายวัน คุณรัชช์ไม่ได้ถามอะไรมาก เขาบอกเพียงแค่จะเลคเชอร์มาให้เท่านั้น แสนดีไหมล่ะครับ?


ออกจากโรงพยาบาลก็เอาใบรับรองแพทย์ไปให้อาจารย์นะอีกฝ่ายบอกพร้อมนั่งลงที่โซฟาตัวยาว ได้ยินเขาบ่นอยู่เหมือนกันว่านั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ข้างเตียงนาน ๆ แล้วเมื่อย ตอนเขาบ่นผมก็ขำนะ เหมือนคนแก่เลย


ครับผมพยักหน้าตอบรับ ก็ต้องนอนโรงพยาบาลตั้งสามวัน เท่ากับผมหยุดเรียนไปสามวัน ถึงผมจะยังหยุดเรียนไม่ครบโควต้าในแต่ละวิชาแต่ผมก็ไม่อยากเสียคะแนนไปฟรี ๆ หรอกนะ อาจารย์ส่วนใหญ่จะนับเวลาเข้าเรียนมาเป็นคะแนนด้วยเพื่อให้นักศึกษาเข้าคลาสกันครบ ๆ ผมเองก็ไม่อยากเสียคะแนนตรงนั้นไปเหมือนกัน


พี่อ่านหนังสือแบบนี้เหรอ?” ผมที่พักจากการเล่นโทรศัพท์ พอหันไปมองนิลกาฬก็เห็นเขานั่งอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ยุโรปอยู่ ผมมองหนังสือเล่มหนานั่นแล้วก็ได้แต่สงสัยว่ามันมีอะไรน่าสนใจนัก หนังสือประวัติศาสตร์น่าเบื่อจะตาย


ทำไม?” เขาละสายตามามองผมด้วยความสงสัย


ตกลงพี่หลุดมาจากยุคไหนเนี่ย?” ผมว่าติดตลก ผู้ชายคนนี้นี่ทำตัวแก่ชะมัด กินกาแฟขม ดูข่าวภาคค่ำ แล้วยังอ่านหนังสือประวัติศาสตร์อีก


อยู่ยุคเดียวกับนายนั่นแหละเขาว่าพร้อมมองผมตาดุ


พี่ทำตัวแก่ชะมัดผมพูดสิ่งที่คิดออกไป ใครจะไปคิดว่าลุคคุณชายอย่างนิลกาฬจะชอบอะไรพวกนี้


ฉันแค่ชอบอ่านหนังสือประวัติศาสตร์เขาปิดหนังสือแล้วยกขาขึ้นนั่งไขว้หางมองผม


โบราณ คร่ำครึผมว่ายิ้ม ๆ


บางทีนายอาจไม่ได้โดนแทงเพราะเรื่องผู้หญิงก็ได้นะนิลกาฬนั่งกอดอกมองผมดุ ๆ ดวงตาคู่คมมองผมคล้ายกับผู้ใหญ่มองเด็ก ผมไม่ชอบสายตาแบบนั้นเลย นิลกาฬชอบทำเหมือนผมเป็นเด็ก


ด่าผมว่าปากหมาก็ได้ ง่ายดีผมไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรกับคำต่อว่าอ้อม ๆ ของอีกฝ่าย ความจริงให้เขาพูดออกมาตรง ๆ ผมยังไม่โกรธเลย


พรุ่งนี้อยากได้อะไรไหม?” เขาส่ายหน้าน้อย ๆ คล้ายเอือมระอาหรือไม่ก็เหนื่อยใจกับผมก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นเรื่องอื่นแทน


ไม่ล่ะผมนอนคิดอยู่แปบหนึ่งแต่ก็คิดไม่ออกว่าจะเอาอะไรดี ตั้งแต่ที่เข้าโรงพยาบาลมาผมก็ไม่ค่อยอยากกินอะไรเลย โดนแทงทีทำเอาความซ่าหดหายไปเยอะ แต่เดี๋ยวพอออกจากโรงพยาบาลก็กลับมาซ่าอีกเหมือนเดิมเชื่อผมไหม?


อยากดูทีวีไหม? เดี๋ยวเปิดให้ไม่รู้ว่ารำคาญหรือเบื่อที่จะคุยกับผม เขาหันไปมองทีวีที่อยู่ตรงปลายเตียงแล้วหันกลับมาถามผม


ก็ได้ถึงจะยังไม่รู้ว่าจะดูอะไร แต่ผมดูทีวีก็ได้ นอนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแบบนี้มันก็น่าเบื่อนะครับ ปกติผมเคยอยู่ติดห้องที่ไหน พอเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ ก็ออกไปข้างนอก แต่ตอนนี้ผมไม่สามารถขยับไปไหนได้ แผลที่โดนแทงมันส่งผลต่อการขยับร่างกายอย่างยากลำบากเป็นอย่างมาก แค่พูดยังสะเทือนถึงแผลเลย ผมว่าผมควรนอนอยู่เฉย ๆ จะดีกว่า









-------------------------------------------------------------------







นิลกาฬเบาหน่อย

คุณพี่รหัสแสนดีที่หนึ่งเลยเนอะ

นายคเชนทร์ นายยังมีเรานะ *กอดปลอบ*


สวัสดีปีใหม่ค่ะ

ขอให้มีความสุขกันมาก ๆ นะคะ ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดี พบเจอแต่สิ่งดี ๆ

ขอบคุณที่ติดตามกันมาค่ะ

ปีนี้ก็จะขยันเขียนนิยายให้ได้อ่านกันอีกนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

144 ความคิดเห็น

  1. #112 Feum23 (@Feum23) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 21:49
    พี่นิลแสนดีที่หนึ่ง สงสารน้องจังเลยน้องไม่มีใครจริงๆอะ พ่อแม่ทิ้งมีพี่ชายก็เหมือนไม่มีอีก อยู่คนเดียวมาตลอด คนโดดเดี่ยวแบบน้องก็ต้องมีความอ่อนโยนของพี่นิลกาฬมาปลอบประโลมนั่นแหละถูกแล้ว
    #112
    0
  2. #24 lina2123 (@lina2123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 20:18
    เค้ามีความรู้สึกดีๆให้กันแน่ๆ อีกไม่นานก็ชอบกันแน่นอน
    #24
    0
  3. #15 Anelta (@Anelta) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 15:33
    ลุ้นจนตัวโก่ง5555(เขาจะชอบกันรึยัง)​

    อัพเรื่อยๆนะคะรออ่านอยู่นะค่ะไรท์​
    #15
    0