SKY & SEA ท้องฟ้ากับทะเล [สนพ. 2U Publishing] [YAOI] : Spin-Off

ตอนที่ 46 : ตอนพิเศษ : เรื่องน่าปวดหัว [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 440 ครั้ง
    14 พ.ย. 61



ตอนพิเศษ

เรื่องน่าปวดหัว




พอกลับขึ้นมาบนห้องได้ท้องฟ้าก็เดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา ผมเดินตามเขาไปนั่งข้างๆ พอผมนั่งลงปุ๊บท้องฟ้าก็ไหลลงมานอนตักผมปั๊บ


“ดูเหนื่อยๆ นะ” ผมยกมือขึ้นลูบหัวเขาเบาๆ ผมของท้องฟ้านิ่มมาก จับแล้วลื่นมือสุดๆ


“อืม เกือบระเบิดบริษัทพ่อแล้ว” เขาพูดเสียงอู้อี้อยู่ที่หน้าท้องของผม ท่าทางดูงอแงอยู่ไม่น้อย


“ขนาดนั้นเลย?”


“ชอบวุ่นวาย”


“โอ๋ๆ นะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไปเนอะ” ผมก้มตัวลงไปกอดเขาเบาๆ แถมหอมแก้มเป็นกำลังใจให้อีกหนึ่งที


“อื้อ” คนตัวสูงขานตอบแผ่วเบาในลำคอแล้วตวัดแขนโอบกอดรอบเอวของผมเอาไว้ ไม่นานเขาก็หลับไป คงจะเหนื่อยจริงๆ ล่ะนะ


ผมได้แต่มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม เวลาท้องฟ้าหลับจะดูน่ารักมาก ดูไม่ดื้อไม่ซน เหมือนเด็กๆ เลย แต่พอลืมตาตื่น ตาคมๆ ของเขาก็ดูมีเสน่ห์มาก มองกี่ครั้งกี่ครั้งก็หวั่นไหวทุกทีเลย ที่ผมตกหลุมรักเขาก็เพราะดวงตาคู่นี้แหละ มันดูดุก็จริงแต่ผมชอบที่มันสามารถสื่อสารและแสดงออกถึงทุกความคิดทุกความรู้สึกของท้องฟ้าได้ ผมยังจำแววตาอ่อนโยนของเขาที่จ้องมองไปยังลูกนกตัวนั้นได้  เพราะแววตาแบบนั้น สีหน้าแบบนั้น ผมถึงได้ติดอยู่ในบ่วงที่ชื่อว่าท้องฟ้าจนถอนตัวไม่ขึ้นมาหลายปี จนทุกวันนี้ก็ยังคงติดบ่วงนั้นอยู่ และดูท่าก็คงจะติดตลอดไป

 







ในแต่ละวันของเรายังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ผมกับท้องฟ้าก็วุ่นวายอยู่กับงานของตัวเอง ท้องฟ้าต้องเข้าบริษัทบ่อยๆ ส่วนผมก็เข้าสตูดิโอของพ่อบ้างเป็นบางวัน ถ้าวันไหนไม่ถูกเรียกผมก็ไม่เข้า แต่ก็ใช่ว่าจะว่างนะ ผมก็ต้องติดสอยห้อยตามท้องฟ้าไปบริษัทด้วย ถึงจะถูกสอนงานไปพร้อมๆ กับท้องฟ้าแต่หัวผมก็ไปไม่รอด ท้องฟ้าเองก็ไม่ได้หวังให้ผมไปช่วยงานหรอก แค่อยากให้ผมไปอยู่ด้วยตอนทำงานเฉยๆ


ติ้ง!


โทรศัพท์ของผมที่ถูกวางทิ้งไว้อยู่กลางโต๊ะหน้าโซฟาส่งเสียงดังขึ้น ผมเลยขยับไปหยิบมาเปิดดู


“ใครทักมา?” ท้องฟ้าเงยหน้าจากงานที่ทำอยู่มาถามผม


“แพรว” ผมตอบโดยที่สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่หน้าแชทของผมกับแพรว จากวันนั้นนี่ก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วแพรวไม่ได้ติดต่อมาหาผมเลย


“ว่าไงบ้าง?”


“แพรวบอกว่าเสาร์นี้ให้พวกเราไปเจอกันที่บ้านแพรวตอนสิบโมงเช้าแพรวจะคุยกับผู้ใหญ่ให้รู้เรื่อง แพรวจะพาเกนไปด้วย” ผมเงยหน้าจากหน้าจอมาบอกกับท้องฟ้าหลังจากที่ตอบข้อความแพรวเสร็จแล้ว


“อืม”


“เป็นอะไร?” ผมลอบมองท่าทางของท้องฟ้าแล้วก็ตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปหาคนตัวสูงที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงาน


“ขอโทษนะที่เกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้”


“คิดมาก” ผมยกแขนขึ้นกอดรอบคออีกฝ่ายแล้วแนบแก้มลงไป ข้อเสียของท้องฟ้าคือเขาเป็นคนคิดมากและขี้กังวล ถึงจะไม่แสดงออกแต่ผมก็รู้ การอยู่ด้วยกันทุกวันมันทำให้ผมสามารถรับรู้ความรู้สึกของเขาได้แม้จะมีความเปลี่ยนแปลงไปแค่เล็กน้อยก็ตาม ข้อดีของการมีแฟนเป็นคนไม่ค่อยพูดก็คือจะทำให้เราเป็นคนช่างสังเกต


“จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกแล้ว” เขาเอนหัวมาพิงกับหัวของผมอย่างอ่อนแรง


“ไม่ต้องโทษตัวเอง แล้วก็ไม่ต้องคิดมากนะ”


“อื้อ”


ผมไม่อยากให้ท้องฟ้าโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง ไม่อยากให้เขาคิดมากจนกดดันตัวเอง ลำพังแค่เรื่องงานที่บริษัทก็ทำเอาเขาเครียดมากแล้ว ผมไม่อยากให้เขาต้องมากังวลกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ผมเชื่อว่าเรื่องนี้จะต้องจบลงด้วยดี เราจะผ่านมันไปได้ ผมเชื่ออย่างนั้น ผมเองก็จะยืนเคียงข้างเขา เป็นกำลังใจให้ในทุกวัน เรื่องงานผมอาจช่วยไม่ได้แต่ผมสัญญาว่าจะไม่ทำตัวเป็นภาระเขาแน่นอน


 






ผมยืนมองคฤหาสน์หลังใหญ่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย วันนี้คือวันที่แพรวนัดให้ผมกับท้องฟ้ามาที่บ้านเพื่อพูดคุยกันถึงเรื่องการหมั้นหมายที่เกิดจากการตกลงกันของผู้ใหญ่ ผมไม่รู้ว่าแพรวคิดอะไรอยู่ถึงได้ให้ผมมาด้วยแบบนี้แต่ก็เอาเถอะ ยังไงผมกับท้องฟ้าก็มาถึงกันแล้ว จะเกิดสงครามอะไรขึ้นก็รอดูกันต่อไป


“เข้าไปข้างในกันเถอะ” ท้องฟ้าหันมาบอกผมแล้วพยักหน้าให้เดินเข้าไปข้างในตัวบ้าน


ผมเดินตามท้องฟ้าเข้าไปอย่างเกร็งๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมาบ้านของแพรว แถมก่อนหน้านี้เราก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันด้วย เพิ่งจะมาคุยกันจริงๆ จังๆ ก็เมื่อไม่นานมานี้ ถึงแพรวจะนิสัยดีมากก็เถอะ แต่ผมก็ทำตัวไม่ถูกอยู่ดี แถมวันนี้ต้องมาเจอทั้งพ่อของแพรวและพ่อของท้องฟ้าอีก


“มากันแล้วเหรอ? เข้ามาสิ” แพรวที่หันมาเห็นผมกับท้องฟ้าก็ยกยิ้มให้แล้วกวักมือเรียกให้เดินเข้าไปในห้องรับแขก บ้านใหญ่ หรูหราและรวยมาก


“สวัสดีครับ” ผมกับท้องฟ้ายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองซึ่งก็คือพ่อของท้องฟ้าและพ่อของแพรว ผมไม่รู้ว่าแม่ของแพรวไปไหน คงไม่อยู่ล่ะมั้งครับ เห็นแพรวบอกว่าแม่ของเธอก็ไม่เห็นด้วยกับการที่พ่อมาบังคับให้หมั้นหมายอะไรแบบนี้


“ขอแนะนำนะคะ นี่ทะเลแฟนของท้องฟ้าค่ะ” แพรวผายมือมาทางผมแล้วเอ่ยแนะนำกับพ่อของเธอหลังจากที่ผมถูกเจ้าของบ้านมองหน้าด้วยความสงสัย


“อะไรนะ!?” พอได้ยินอย่างนั้นคุณพ่อของแพรวก็แสดงอาการตกใจออกมาทันที


“แกพามันมาทำไม!?” ตามมาด้วยเสียงโวยลั่นของพ่อท้องฟ้า ท่านหันไปตะคอกใส่ลูกชายของตัวเองด้วยความหัวเสียเป็นอย่างมาก


“หนูเป็นคนเชิญทะเลมาเองค่ะคุณลุง” แพรวที่เห็นท่าไม่ดีรีบเอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว


“ทำไม?”


“อยากจะทำอะไรกันแน่แพรว?” ผู้ใหญ่ทั้งสองมองหน้าหญิงสาวเพียงคนเดียวในวงสนทนาด้วยความไม่เข้าใจ ผมกับท้องฟ้าเองก็เช่นกัน


“แพรวขอเวลาสักครู่นะคะคุณพ่อ รอใครอีกคนก่อน” ท่าทีของแพรวไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเลย เธอยังคงนิ่งเฉยและใจเย็นอยู่ ผิดกับผู้ใหญ่ทั้งสองที่เริ่มจะนั่งไม่ติดที่แล้วเพราะไม่รู้ว่าแพรวคิดที่จะทำอะไรกันแน่


พวกเราก็ได้แต่นั่งรอเวลา ขอเดานะว่าคนที่แพรวรออยู่ก็คือเกน ก่อนหน้านี้ผมก็คุยกับเกนตลอด เหมือนเกนก็จะหัวเสียกับเรื่องนี้ด้วย แต่ทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแพรว เกนบอกว่าแพรวขอจัดการเรื่องนี้เอง


“คุณหนูคะ มีคนมาหาค่ะ” รอไม่นานก็มีแม่บ้านเดินเข้ามาบอกแพรว จำได้ว่าตอนผมกับท้องฟ้าเข้ามาไม่เห็นมีใครเดินเข้ามาทักสักคน ปล่อยให้ท้องฟ้าเดินเข้ามาในบ้านหน้าตาเฉยประหนึ่งว่าเป็นเจ้าของบ้าน


“เชิญเขาเข้ามาเลย”


“ค่ะ” รับคำเสร็จก็เดินหายออกไปก่อนจะเดินกลับเข้ามาใหม่อีกรอบโดยที่ครั้งนี้มีใครอีกคนเดินตามเข้ามาด้วย ผู้ชายตัวสูง ผิวขาวหน้าตาหล่อตี๋ติดทะเล้น แต่งตัวดูดี(กว่าทุกครั้ง)เดินเข้ามาด้วยใบหน้านิ่งๆ


“สวัสดีครับ” คนมาใหม่ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองอย่างนอบน้อมก่อนจะเดินเข้ามาหาพวกผม


“เกน”


“ไง” ผมกับเกนทักทายกันเล็กน้อยตามประสาเพื่อนกลุ่มเดียวกัน


“แพรวขอแนะนำนะคะ นี่คือเกนแฟนของแพรวเองค่ะ” แพรวเดินเข้าไปหาเกนแล้วเอ่ยแนะนำออกมาด้วยรอยยิ้ม ผมเห็นเกนชะงักไปนิดก่อนจะหันไปมองแพรวด้วยสีหน้าตกใจ


ครั้งล่าสุดที่ผมคุยกับเกน ตอนนั้นเกนบอกว่าขอแพรวคบไปแล้วแต่แพรวยังไม่ได้ให้คำตอบ และเกนเองก็อยากให้แพรวกลับไปคิดทบทวนก่อน เขาไม่ได้เร่งเอาคำตอบกับเธอ แต่การที่แพรวพูดออกมาเองแบบนี้ก็แสดงว่าสถานะของทั้งคู่ชัดเจนแล้ว


“แพรว!” พ่อของแพรวดูตกใจและหัวเสียเป็นอย่างมาก


“ที่แพรวเชิญทุกคนมาที่นี่ แพรวแค่จะบอกว่าแพรวกับท้องฟ้าหมั้นกันไม่ได้ เราทั้งคู่ต่างมีคนที่เราเลือกแล้ว” แพรวหันมามองสบตากับพวกผมแล้วระบายยิ้มบางออกมาคล้ายกับจะบอกว่าเธอจะจัดการทุกอย่างเอง


“หนูพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่าแพรว? ที่ลุงอยากให้หนูแต่งงานกับท้องฟ้าก็เพราะลุงไม่ยอมรับไอ้เด็กเหลือขอนั่น ผู้ชายกับผู้ชายมันจะคบกันได้ยังไง!” ผมสะอึกไปกับคำพูดของพ่อท้องฟ้า ผมไม่กล้าแม้แต่จะมองสบตากับผู้ใหญ่ตรงหน้า คนที่เป็นต้นแบบรูปร่างหน้าตาของท้องฟ้ากำลังจ้องมองผมด้วยแววตาเกลียดชัง


“ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ ตอนนี้ท้องฟ้ากับทะเลก็คบกันอยู่แถมยังรักกันดีอีกด้วย” แพรวขมวดคิ้วตอบกลับทันที ในดวงตากลมมีแววความไม่พอใจเล็กๆ ปรากฏอยู่


“ความสัมพันธ์บิดๆ เบี้ยวๆ แบบนั้นใครจะไปยอมรับกัน!” ผมรีบคว้าแขนของท้องฟ้าเอาไว้แน่นเมื่อเห็นเขาทำท่าจะลุกขึ้นเดินไปหาพ่อของเขาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม


“แล้วต้องเป็นแบบไหนหรือคะคุณลุงถึงจะยอมรับ?”


“ลุงยอมแค่หนูคนเดียว”


“แต่หนูกับท้องฟ้าไม่ได้รักกัน เรามีคนที่เรารักแล้ว เราแต่งงานกันไม่ได้” แพรวยื่นมือไปจับกับมือของเกนแน่นเพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง เกนก็ดูจะเริ่มอารมณ์ไม่ดีแล้วด้วย พ่อของแพรวมองหน้าพวกเราไปมาด้วยความสับสนแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ตอนนี้ในห้องมีแต่เสียงโวยวายจากพ่อของท้องฟ้าและเสียงโต้ตอบที่พยายามใจเย็นของแพรวเท่านั้น


“ยังไงลุงก็ไม่มีทางยอมรับเรื่องแบบนี้!


“แล้วใครขอให้คุณยอมรับ? คุณคิดว่าที่ผมมาที่นี่เพราะอะไร? ผมไม่ได้มาเพื่อให้คุณดูถูกความรักของผม แต่ผมมาที่นี่เพื่อจะบอกคุณว่าผมไม่สนใจคุณหรอกนะ เพราะคุณไม่ได้สำคัญกับชีวิตผมขนาดนั้น” เมื่อพ่อของเขาพูดจบ ท้องฟ้าก็สวนกลับทันควัน


“ท้องฟ้า!


“ใจเย็นก่อนฟ้า” น้ำเสียงที่ติดแข็งกระด้างของเขาทำให้ผมต้องกระตุกมือเรียกสติเอาไว้


“ผมต้องขอโทษคุณอาด้วยนะครับ แต่ผมขอพูดตามความจริง ต่อให้ไม่มีทะเล ผมก็หมั้นกับแพรวไม่ได้ ผมไม่ได้รักแพรว ผมทำไม่ได้จริงๆ ครับ” ท้องฟ้าหันไปบอกกับพ่อของแพรวด้วยท่าทางจริงจังพร้อมดึงแขนของตัวเองออกจากมือของผมแล้วเปลี่ยนมาเป็นกุมมือของผมเอาไว้แน่นแทน


“หนูเองก็ไม่อยากแต่งกับคนที่ไม่ได้รักหนูเหมือนกัน พ่ออย่าผลักพวกเราให้ตกนรกทั้งเป็นเลยนะคะ” แพรวเดินเข้าไปคุยกับพ่อของเธอด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก ถึงเธอจะบอกว่าเธอรักเกนแต่ลึกๆ แล้วก็คงไม่มีใครลืมรักแรกของตัวเองได้หรอก ยิ่งเจอคำพูดที่อีกฝ่ายบอกว่าไม่ได้รักตัวเองมันยิ่งเจ็บ และผมคิดว่าแพวเองก็คงรู้ดีว่าจริงๆ แล้วท้องฟ้าไม่เคยรักเธอเลย ความรู้สึกที่ท้องฟ้ามีให้แพรวก็แค่ความรู้สึกดีๆ เพียงเท่านั้น


“แพรว พ่อรักลูกนะ เพราะฉะนั้นพ่อจะไม่บังคับ แต่เรื่องแฟนของลูก เราต้องคุยกันอีกยาว”


“ขอบคุณค่ะ” แพรวที่กำลังจะลุกขึ้นมาร้องเย้ก็ต้องรีบหุบยิ้มลงทันทีแล้วยิ้มแหยๆ ออกมาแทน หันมองเกนก็เห็นอีกฝ่ายยืนมองนิ่งๆ เพียงเท่านั้น


“นี่มันบ้ามากๆ ฉันจะกลับแล้ว” เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ลุกขึ้นยืนด้วยความไม่สบอารมณ์


“เดี๋ยวก่อนครับ” ผมเอ่ยรั้งเรียกอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนที่เขาจะได้เดินออกไป ผมยังมีเรื่องที่อยากจะคุยกับเขาอยู่


“มีอะไร?” ก็รู้นะว่าเขาไม่ชอบผม แต่ก็ไม่เห็นต้องมองตาขวางแบบนั้นก็ได้ เห็นแล้วโคตรเกร็งเลย


“ผมขอโทษถ้าหากทำให้คุณไม่พอใจ ผมจะไม่ขอให้คุณยอมรับเรื่องของพวกเราแต่ผมอยากให้คุณคิดถึงความรู้สึกของลูกชายคุณบ้าง ผมจะไม่ก้าวก่ายเรื่องภายในครอบครัวของพวกคุณ ผมแค่อยากให้คุณคิดถึงใจของท้องฟ้าบ้างก็แค่นั้นเอง” ผมรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะพูดอะไรได้ แต่ผมก็อยากจะบอกให้พ่อของท้องฟ้าเข้าใจ ไม่ได้หวังให้เขามาเข้าใจเรื่องของผมกับท้องฟ้า แต่ผมอยากให้เขาเข้าใจความรู้สึกของท้องฟ้าบ้างก็แค่นั้น


“อย่ามาสั่งสอนฉันไอ้เด็กเหลือขอ!” กะแล้วว่าต้องโดนตวาดกลับมาแบบนี้


“อย่าไปยุ่งกับคนแบบนั้นเลยทะเล พูดไปก็เสียเวลาเปล่า” ท้องฟ้าตวัดสายตามองพ่อของตัวเองแล้วดึงให้ผมไปยืนอยู่ข้างหลัง


“หึ!” พ่อของท้องฟ้าไม่ได้พูดอะไรต่อแต่ทำท่าจะเดินออกจากห้องไป


“ก่อนคุณจะออกไป ผมขอพูดอะไรสักอย่างได้ไหมครับ?” เกนที่ยืนเงียบอยู่นานจู่ๆ ก็เอ่ยรั้งพ่อของท้องฟ้าเอาไว้


“อะไร?” ทุกคนหันไปมองเกนด้วยความสงสัย ผมเองก็มองหน้าเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจเช่นกัน


“คุณแม่งเป็นพ่อที่โคตรแย่เลยว่ะ แถมยังโคตรเห็นแก่ตัวอีกด้วย คุณไม่เคยนึกถึงจิตใจใครนอกจากตัวเอง คุณกล้าหักหลังได้แม้แต่คนในครอบครัวแบบนี้มันโคตรแย่ ผมรู้นะว่าทำไมคุณถึงมาบังคับให้ท้องฟ้าแต่งงานกับแพรว เพราะคุณแม่งกำลังจะไม่เหลืออะไรไง คิดว่าคนเขาไม่รู้เหรอว่าตอนนี้คุณเหลือแต่ตัว เลิกเหอะไอ้นิสัยแย่ๆ แบบนี้น่ะ มันไม่ได้ทำร้ายแค่คนอื่น แต่มันทำร้ายตัวคุณเองด้วย และจำไว้นะว่านี่เพื่อนผม ถึงทะเลจะไม่ได้รวยล้นฟ้าแต่เขาก็ไม่เคยเกาะใครกิน ไม่เคยทำตัวแย่ๆ ให้สังคมรังเกียจ และที่สำคัญ หัวใจของเขามันบริสุทธิ์เกินกว่าที่คนจิตใจสกปรกอย่างคุณจะเข้าใจได้”


นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเกนหัวเสียขนาดนี้ แม้น้ำเสียงของเขามันจะราบเรียบติดจะเฉยชาแต่คำพูดและท่าทางของเขามันแสดงออกอย่างชัดเจนมากว่าเขากำลังไม่พอใจสุดๆ


“แก!


“เกน!” ผมหันไปร้องเรียกเกนด้วยความตกใจ ถึงยังไงนั่นก็พ่อของท้องฟ้านะ


“จำไว้นะ คนที่โชคดีไม่ใช่ทะเล แต่เป็นลูกชายคุณ! เขาโชคดีมากที่ได้ทะเลเป็นคนรัก แต่ทะเลกำลังโชคร้ายที่มีพ่อแฟนเป็นคนใจแคบแบบนี้!” เกนยกมือชี้หน้าพ่อของท้องฟ้าอย่างเอาเรื่องเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะพุ่งตัวเข้ามาหา


“พอแล้วเกน! แพรวรีบเอ่ยปรามทันทีเมื่อเห็นเกนเริ่มทำท่าทางก้าวร้าวกับผู้ใหญ่


“พูดอะไรคิดถึงจิตใจท้องฟ้าด้วยสิ!” ผมหันไปดุเพื่อนด้วยความไม่พอใจ รู้ดีว่าที่เกนทำก็เพื่อปกป้องผม แต่นั่นมันไม่ใช่วิธีที่ถูกที่ควรนัก ผมหันไปมองหน้าท้องฟ้าด้วยความเป็นห่วง แต่คนที่ยืนอยู่ข้างตัวผมก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรนอกเสียจากยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้านิ่งๆ เพียงเท่านั้น


“ขอโทษนะท้องฟ้า แต่อดไม่ไหวว่ะ ทะเลดีเกินกว่าจะต้องมาพบเจอเรื่องแบบนี้จริงๆ” เกนหันไปผงกหัวขอโทษท้องฟ้าหนึ่งทีเบาๆ


“อืม กลับเถอะ สวัสดีครับ” พอรับคำขอโทษของเกนแล้วก็หันมาบอกผมก่อนจะหันไปยกมือไหว้พ่อของแพรว ผมก็รีบยกมือไหว้พ่อของแพรวแล้วตามท้องฟ้าออกไป


            “ขอโทษแทนเพื่อนผมด้วยนะครับ แต่ก่อนจะเดินออกไปผมก็หันกลับไปขอโทษพ่อของท้องฟ้าที่ถูกเกนล่วงเกินเป็นครั้งสุดท้าย เขามองผมด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ผมเลยรีบวิ่งตามท้องฟ้าออกมาทันที



 





ตลอดทางที่ขับรถกลับมาที่คอนโดท้องฟ้าเอาแต่นิ่งเงียบมาตลอด ขนาดมาถึงห้องแล้วเขาก็ยังไม่พูดไม่จาสักคำ ผมอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ เหลือบมองนาฬิกาก็เห็นว่าบ่ายโมงกว่าแล้วแต่เรายังไม่ได้กินอะไรกันเลย ผมชั่งใจอยู่พักหนึ่งก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มาโทรสั่งอาหารจากร้านข้างล่าง เขาบอกว่าอีกประมาณ 15 – 20 นาทีจะเอาขึ้นมาส่ง ผมเลยเดินเข้ามาดูท้องฟ้าที่หายเข้าไปในห้องนอนสักพักใหญ่แล้ว


“ฟ้า โอเคไหม?” ผมเดินเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งข้างคนตัวสูงที่นอนอยู่ ถึงเขาจะหลับตาแต่ผมรู้ว่าเขายังไม่หลับหรอก


“ฟ้าไม่ได้เป็นอะไร” เปลือกตาสีอ่อนขยับเปิดขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีเข้มมีเสน่ห์ที่กำลังจ้องมองมาที่ผม


“แต่...”


“เกนพูดแทนฟ้าไปหมดแล้ว”


“ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?” ผมเอนหัวพิงกับหัวเตียงพลางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ


นับวันความสัมพันธ์ของท้องฟ้ากับพ่อของเขาดูท่าจะยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน แต่ละคนก็ยึดตัวเองเป็นหลักกันทั้งนั้น จะมีสักวันไหมที่พวกเขาจะคุยกันดีๆ แม่ของท้องฟ้าเล่าให้ฟังว่าก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้แตกหักกัน เมื่อก่อนท้องฟ้าไม่ได้มีท่าทีแข็งกร้าวแบบนี้กับพ่อของตัวเอง ถึงจะเป็นเด็กที่นิ่งๆ ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจาตั้งแต่เด็กแต่ท้องฟ้าก็ไม่ได้เป็นถึงขนาดนี้ ผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าควรจะสงสารใครดี แต่ที่แน่ๆ ผมว่าต่างฝ่ายต่างก็เจ็บปวดกันทั้งหมดนั่นแหละ


“คนแบบนั้นคงแก้ไม่ได้จริงๆ” เสียงทุ้มพึมพำออกมาเบาๆ กับตัวเอง แต่เพราะเราอยู่ใกล้กันและในห้องก็เงียบมากผมเลยได้ยินมันชัดเจน


“พูดแบบนี้นี่โคตรบาปเลยนะ” ผมยื่นมือไปบีบปากเรียวได้รูปเบาๆ พร้อมมองอีกฝ่ายด้วยสายตาดุๆ คนเป็นลูกไม่ควรจะว่าพ่อแม่แบบนั้น มันไม่ดีเลย


“ขอโทษครับ”


“ฟ้าควรไปขอโทษพ่อ ไม่ใช่ขอโทษเล”


“เล” เขามองหน้าผมแล้วร้องโอดครวญออกมาเหมือนไม่อยากจะทำสักเท่าไหร่ หน้าตางอแงเหมือนเด็กเรียกร้องความสนใจ


“ในฐานะลูก ฟ้าควรทำ” ท้องฟ้าเองก็พูดจารุนแรงกับพ่อของเขาไปหลายรอบแล้ว มันไม่สมควร ต่างฝ่ายต่างผิด ทั้งท้องฟ้าและพ่อของเขา ผมจะไม่เข้าข้างใครเพราะผมมองว่าพวกเขาผิดกันทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ


“คงไม่ใช่เร็วๆ นี้”


“แต่ต้องไปนะ”


“สั่งเป็นเมียเลย” เขาพูดพร้อมกระตุกยิ้มที่มุมปาก จ้องมองผมดวงตาเป็นประกาย


“เอ๊ะ!” จู่ๆ หน้าผมก็เห่อร้อนขึ้นมากับคำพูดกวนประสาทของอีกฝ่าย


“เป็นเมียเหรอมาสั่งน่ะ?” เขาย้ำอีกครั้งด้วยหน้าตาที่ดูร้ายกาจขึ้นกว่าเดิม หัวใจผมเต้นรัวเร็วกับท่าทางและคำพูดของเขาอย่างรุนแรง ทั้งเขินทั้งอาย นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขาพูดอะไรแบบนี้ออกมา


“ท้องฟ้า!


“ครับ?”


“เมธามันเอาอะไรมายัดใส่หัวเนี่ย? ต่อไปไม่ให้อยู่ด้วยกันแล้วนะ!” ผมขยี้หัวตัวเองอย่างหัวเสีย พักหลังมานี้แฟนผมเริ่มจะสนิทสนมกับพ่อคนที่สองของผมมากขึ้น ดูท่าว่าการที่ผมปล่อยให้สองคนนี้อยู่ด้วยกันมันเป็นความผิดที่ร้ายแรงมาก สงสัยต้องโทรไปด่าไอ้ตัวแพร่เชื้อความกวนประสาทสักหน่อยแล้วล่ะมั้ง


“หึ!


“ไม่ต้องมาหัวเราะเลย!” ยกมือฟาดไหล่หนาไปทีด้วยความหมั่นไส้ ยังมีหน้ามาหัวเราะผมอีก นิสัยเสียชะมัดเลย!


ออกไปนั่งข้างนอกดีกว่า ไม่น่าเป็นห่วงเลย นี่ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดมากจนเป็นโรคซึมเศร้าแต่ที่ไหนได้ยังมีปากมีเสียงมากวนประสาทผมได้อีก มันน่าหงุดหงิดจริงๆ


“อย่าเดินหนีสิ”


ไม่คุยด้วยแล้ว!” ผมร้องโวยแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

 

ใครจะโง่อยู่ต่อให้ตัวเองโดนล้อเล่า! ขืนผมอยู่ต่อท้องฟ้าจะต้องหาเรื่องมาทำให้ผมเขินอีกแน่ ถึงจะเป็นแฟนกันแล้วแต่ผมก็ยังหวั่นไหวทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขานะ นี่ก็ตกหลุมรักเขาอยู่ทุกวันจนเหนื่อยแล้วเนี่ย!













---------------------------------------------------------------------------------------









ต่อให้คุณพ่อจะสร้างปัญหายังไงก็ไม่ทำให้คู่นี้หวั่นไหวหรอก

เขารักกันดีค่ะ

รักกันมากจนเหม็นความรักไปหมดแล้ว


เดี๋ยวเราจะลงตอนพิเศษให้อีกหนึ่งตอนนะคะ

จะเป็นตอนที่ต่อกันกับตอนนี้

ส่วนที่เหลือจะมีแค่ในเล่ม


ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันนะคะ



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 440 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,611 ความคิดเห็น

  1. #2525 ท่านอากิระ ! (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 14:41
    เราว่า เกนต้องเป็นหนึ่งในกลุ่ม #ทวงคืนทะเลจากท้องฟ้า แน่ๆเลย

    #เราสัมผัสได้ถึงพลังแฟนคลับของทะเลจากหัวเกน ชอบความรักเพื่อนของเรื่องนี้จริงๆ
    #2,525
    0
  2. #2482 _Arisa614 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 21:02
    นี่ว่าทะเลโลกสวยเกินอ่ะ ถ้ามีพ่อแบบนี้จะมีไปทำไมพ่อที่เห็นแต่ตัวเองรักแค่ตัวเอง เหมือนเลยึดติดกับคำว่าพ่อแม่เกินไปอ่ะ เอาจริงๆฟ้าไม่จำเป็นต้องขอโทษเลยนะเพราะไม่ได้ทำไรผิดเลยละคนที่นอกใจแม่ฟ้าก็คือพ่อฟ้าป่ะ มีส่วนไหนที่ฟ้าต้องขอโทษอ่ะ? ส่วนเนื้อหานิยายไรท์แต่งดีมากค่ะ อ่านเพลินเลยถึงจะหงุดหงิดกับความคิดเลนิดหน่อยแต่นอกนั้นถือว่าเยี่ยมค่ะ จะคอยติดตามผลงานนะคะ ไฟท์ติ้งงง~
    #2,482
    0
  3. #2353 feelsmiley (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 13:54
    ของคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ รักทะเลกับท้องฟ้ามากค่ะ รักครอบครัว รักกลุ่มเพื่อนของทั้งคู่ รักเรื่องราวความรักของทั้งคู่ สุดท้ายรักไรท์ด้วย อิอิ ขอบคุณค่าาา
    #2,353
    0
  4. #2346 Raindear97 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 10:01
    แง้งงงงง รอนะคะ
    #2,346
    0
  5. #2342 จันทราแห่งสายลม (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 22:22
    ส่วนตัวเราว่าทะเลยึดมายาคติประหลาดๆว่าพ่อแม่คือสุดยอดผู้มีบุญคุณ จะล่วงเกินอะไรไม่ได้เลย มันแอบเซงๆนิดๆนะ เรื่องนี้ทะเลโลกสวยเกิดจริงๆ เราไม่ได้หมายถึงให้ทะเลต่อต้านลุกขึ้นมาชี้หน้าด่าพ่อท้องฟ้านะ แต่เอาให้มันพอดีๆไม่ต้องแก้ตัวแทนขนาดนี้ พ่อทำขนาดนี้ คนที่น่าสงสารคือท้องฟ้าไม่ใช่พ่อ ถ้าคำว่าคือการเป็นแค่เจ้าของน้ำเชื้อนะ เราไม่ให้ค่า พ่อคือคนที่เลี้ยงดูอุ้มชูดูแลต่างหาก สิ่งมีชีวิตใดใดบนโลกนี้ขอแค่เป็นเพศผู้ก็เป็นพ่อได้ทั้งนั้นละ ยกเว้นเป็นหมัน เวลามองออกไปในสังคม ไม่ต้องมองในแง่ร้าย แค่มองในแบบที่มันเป็น เราจะเห็นว่าไม่ใช่พ่อแม่ทุกคนที่รักลูก พ่อข่มขืนลูก พ่อบังคับให้ลูกแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ พ่อแม่ฆ่าลูก เยอะไปหมด ดูที่การกระทำเถอะ แต่เราบอกเลยว่าที่ไรท์เขียนถึงพ่อท้องฟ้ามาถึงตอนพิเศษนี้ พ่อของท้องฟ้าไม่มีอะไรให้น่าเคารพเลยสีกอย่าง ไม่มีเลย เราเลยไม่เห็นว่าจำเป็นจะต้องไปพยายามรักษาความสัมพันธ์ให้กลับมากลมเกลียวขนาดนั้น บางครั้งไม่มียังดีกว่ามีซะอีก
    #2,342
    0
  6. #2339 Lalaland332221 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 18:45
    รอออออ
    #2,339
    0
  7. #2337 maybee23 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 12:50
    ท้องฟ้าโชคดีที่มีทะเล ทะเลก็โชคดีที่มีท้องฟ้า ความรักดีๆมักมีอะไรดีๆตามมาเสมอ
    #2,337
    0
  8. #2336 zhaoshiqi (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 07:05
    เอาจริง ฟ้าไม่จำเป็นต้องขอโทษพ่อด้วยซ้ำ ถ้าเขาคิดไม่ได้ก็ไม่ควรไปขอโทษเขา พ่อมันก็เป็นแค่สถานะอ่ะ
    #2,336
    0
  9. #2335 Miki_milky (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 20:49
    คุณพ่อท้องฟ้านี่เป็นเข้าใจไรยากจิงๆๆเลย
    #2,335
    0
  10. #2333 Kaiiky (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 19:30
    รักกกกกก งื้ออออ
    #2,333
    0
  11. #2331 filmfilm12123 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 18:03
    ฟ้าดินแยกเราเท่าไรไม่ขาด..
    #2,331
    0
  12. #2330 raving_fox (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 17:42

    เกน ทำดีมากค่า
    #2,330
    0
  13. #2329 TikKerdsritong (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 17:24
    มาอ่านวันนี้รวดเดียวเลย​ ดีมาก​ค่ะ​ อบอุ่น​ดี
    #2,329
    0
  14. #2328 Supawadee_77 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 17:16
    ❤❤❤❤❤❤❤❤
    #2,328
    0