SKY & SEA ท้องฟ้ากับทะเล [สนพ. 2U Publishing] [YAOI] : Spin-Off

ตอนที่ 4 : ท้องฟ้ากับทะเล : 02 [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,906 ครั้ง
    25 ธ.ค. 60



02



สนุกมากไหม?” ผมหันไปมองแรงคนข้างตัวทันทีที่อีกฝ่ายขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ


ม๊ากมาก เมธหันมายกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวแทบจะครบสามสิบสองซี่


ทำเพื่อ?” ผมกอดอกแน่นอย่างหงุดหงิด เหมือนว่าวันนี้เมธาจะเล่นแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมานะครับ


จริงๆ กูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ กูแค่พูดตามปกติของกูเองนะ เมธแสร้งทำหน้าซื่อไร้เดียงสาใส่ผม แต่บอกได้เลยว่ามันน่าหมั่นไส้สุดๆ นอกจากจะไม่น่ารักแล้วยังน่าถีบอีกด้วย


ปกติของมึงแต่ไม่ปกติของคนอื่น เพื่อนสนิทของผมคนนี้มีนิสัยเสียอยู่อย่างหนึ่งตรงที่ชอบปั่นหัวชาวบ้าน ซึ่งผมที่รู้นิสัยนี้ดียังเกลียดมันเลย เชื่อเถอะว่าคนอื่นก็ต้องเกลียดมันเช่นกัน


เออน่า แบบนี้แหละดีแล้ว สารถีประจำตัวหันมายักคิ้วหลิ่วตาให้ผมก่อนจะหันไปสตาร์ทรถแล้วขับออกจากลานจอดรถของร้านอาหารชื่อดัง


ดียังไง?” การสร้างความเข้าใจผิดให้ชาวบ้านนี่คือเป็นเรื่องที่ดีแล้วเหรอ? ตรรกะไหนของคุณเมธาเขาล่ะเนี่ย?


ก็มึงจะได้ตัดใจจากท้องฟ้าได้ไง นัยน์ตาหวานตวัดมองผมแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับไปให้ความสนใจกับถนนเบื้องหน้า ผมชะงักกับคำพูดนั่นไปพักหนึ่ง ใครบ้างจะไม่อึ้งเมื่อถูกพูดถึงความลับของตัวเองน่ะ


อ่าใช่ ผมแอบชอบท้องฟ้า ชอบมาตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีใครรู้หรอกนอกจากตัวผม เมธ และนที มันเป็นความลับสุดยอดที่มีคนรู้เพียงแค่สามคนบนโลกเท่านั้น อ้อ จริงๆ ก็มีสี่นะ แต่อีกคนน่ะ เขาไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว


ไม่เกี่ยวกันเลย กูพอใจที่จะชอบท้องฟ้าแบบนี้ไปเรื่อยๆ มึงจะทำไม? ผมหันไปจ้องหน้าเพื่อนตัวสูงกว่าด้วยความขุ่นเคือง


ถึงผมจะเป็นได้แค่คนแอบชอบ แม้จะเป็นเพียงสายน้ำที่อยู่ห่างไกลจากผืนฟ้าแต่เพียงแค่ได้เฝ้ามองอยู่ในมุมๆ หนึ่งมันก็ดีมากแล้วไม่ใช่เหรอ? การชอบท้องฟ้าไม่ได้เป็นตราบาปต่อตัวผมสักหน่อยแล้วทำไมผมต้องตัดใจจากท้องฟ้าด้วยล่ะ? สำหรับผมแล้ว การชอบท้องฟ้าเป็นหนึ่งในความสุขที่มีไม่มากนักของผม


อีกอย่างนะ ถ้าไม่ใช่เพราะท้องฟ้า ผมเองก็คงไม่ได้กลับมาวาดรูปอีกครั้งแบบนี้แน่


โอ๊ย! ใครจะไปกล้ามีปัญหากับมึง กูมันแค่คนแก้เหงาส่วนเขามันคนในใจ


ความเล่นใหญ่เกินเบอร์นี้ท่านได้แต่ใดมา?


ดราม่าเพื่อ?” ขออนุญาตกลอกตามองบนนะครับ


แหม เล่นนิดเล่นหน่อยไม่ได้ พูดชื่อนี้ทีไรของขึ้นทุกที การแอบชอบใครสักคนไม่ใช่ตราบาปในชีวิต แต่การที่เพื่อนสนิทรู้ว่าเราชอบใครนั้นยิ่งกว่านรกขุมที่ลึกที่สุดอีกนะครับ เพราะมันจะเหยียบย่ำและขยี้ปมคุณไปจนวันสุดท้ายของลมหายใจ


เรื่องของกู ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะเก็บรูปภาพของท้องฟ้าใส่เซฟเอาไว้อย่างดีและจะไม่ยอมให้ใครได้เห็นมันเด็ดขาด จะใส่รหัสและล็อกกุญแจซ้อนกันสักสิบชั้นเลยคอยดูสิ!


ระวังกูจะแฉความลับมึง แค่ได้ยินก็ถึงกับขนลุกซู่เลยครับ


แฉมาแฉกลับไม่โกงครับ แต่ใช่ว่าผมจะไม่รู้ความลับของมันสักหน่อย ผมเองก็กำความลับของเมธาไว้เยอะเหมือนกันนะครับผม


มึงจะแฉอะไรกู?” หน้าตาดูอวดดีแต่น้ำเสียงโคตรจะไม่มั่นใจเลยนะเมธา


อื้อหือ เรื่องมึงนี่มีเป็นล้าน แม่มึงต้องอยากรู้มากแน่ๆ ให้นั่งร่ายทั้งวันก็ไม่หมดนะพูดเลย ถ้าผมหลุดปากออกไปเมื่อไหร่ต้องมีคนเจ็บตัวนะพูดเลย


โถ่ ที่รัก หยอกนิดหยอกหน่อยเองน่า ทีอย่างนี้ทำมาเป็นเสียงอ่อนเสียงหวาน ถ้ามันมีหูมีหางด้วยนี่คงตลกน่าดูเลยนะครับ


หยี๋! ขนลุก! ผมขยับหนีมือใหญ่ที่เอื้อมมาเขี่ยๆ ที่ต้นแขนอย่างนึกรังเกียจจนตัวผมเบียดไปกับประตูรถ


ถ้าเปลี่ยนจากกูเป็นไอ้ท้องฟ้ามึงคงจะไม่พูดแบบนี้ คำพูดที่เชือดเฉือนมาพร้อมกับสายตามองแรง


ก็รู้นี่ ผมเชิดหน้าจนคอแทบหักก่อนจะเบือนหน้าหนีมองออกไปนอกรถเพื่อเป็นการตัดบท


เฮ้อ ง่วงนอนจังเลย เมื่อไหร่จะถึงห้องสักทีนะ


จำไว้นะทะเล กูจะแฉมึงให้ยับเลย แม้ผมจะแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่อยากจะคุยด้วยแต่เมธมันก็ยังคงส่งเสียงข่มขู่ตามมาอีก เจ้าคิดเจ้าแค้นอะไรเบอร์นั้นนะเมธา


พูดมากจัง เงียบๆ น่าผมหันไปผลักไหล่กว้างเบาๆ แล้วเอื้อมมือไปเปิดเพลงเพื่อเป็นการตัดเสียงน่ารำคาญจากคนข้างตัว


เออ!”




หลังจากที่กลับมาถึงคอนโดผมก็วิ่งเข้าห้องนอนหอบเอาเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวเข้าไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว เพราะความง่วงงุนที่เกาะตัวผมอยู่ทำให้ผมอยากจะล้มตัวลงนอนให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วทุกอย่างกลับไม่เป็นดั่งที่คาดไว้ พอเจอน้ำเย็นเข้าไปร่างกายก็ตื่นเต็มตา เหลือบมองนาฬิกาก็เห็นว่าเพิ่งจะสามทุ่มเอง ยังพอมีเวลาเหลืออยู่ผมเลยเดินไปหยิบสมุดสเก็ตซ์ภาพสีดำออกมาวาดรูป วันนี้ผมเลือกที่จะลองวาดรูปแมวน้ำ ผมเป็นคนที่ชอบดูสารคดีสัตว์โลก วิดีโอล่าสุดที่ผมบังเอิญกดเข้าไปดูเป็นเรื่องเกี่ยวกับแมวน้ำครับ เห็นแล้วรู้สึกว่ามันน่ารักดีเลยแคปรูปมาลองฝึกวาดดู  ผมชอบที่จะวาดรูปพวกสัตว์นะครับ ส่วนเหตุผลที่เข้าคณะนี้ก็ผมเคยบอกไปแล้วว่าผมอยากมีบ้านที่ตัวเองเป็นคนออกแบบเอง คณะสถาปัตย์จึงเป็นตัวเลือกเดียวของผม


แกร๊ก


“อ้าวมึง วันนี้ไม่วาดรูปคนในใจของมึงเหรอ?” เมธที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่ใส่แต่กางเกงนอนขาสั้นพอดีเข่ายืนเช็ดผมอยู่หน้าห้องน้ำพลางชะโงกหน้ามามองผมที่นั่งวาดรูปอยู่ตรงพื้นปลายเตียง


“ไม่เสือกสิ” ผมตอบกลับโดยที่ตายังคงจับจ้องอยู่ที่กระดาษวาดรูปของตัวเอง


“อ๋อ กูรู้ละ เพราะมึงกำลังอยู่ในอารมณ์ที่ไม่คงที่เลยไม่อยากวาดไอ้ท้องฟ้าใช่ไหม? มึงกลัวว่าวาดออกมาแล้วจะทำให้รูปของมันออกมาไม่ดีเท่าที่ควรสินะ” ไอ้คนที่เล่นเป็นนักสืบเดินมาทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียงก่อนจะก้มลงไปหยิบสมุดสเก็ตซ์สีน้ำเงิน-ฟ้าที่วางอยู่ข้างตัวผมขึ้นมาแล้วทำทีเป็นเปิดดูทีละหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ


“รู้ดีกว่าตัวกูอีกนะมึงน่ะ” ผมหยุดมือที่กำลังลงลายละเอียดในภาพแล้วกลอกตามองอย่างเบื่อหน่าย


“แน่นอน กูเก่ง” นี่เพื่อนมันไม่เข้าใจคำว่าประชดเหรอ?


“ขี้เสือกล่ะสิไม่ว่า” ผมดึงเอาสมุดวาดรูปของตัวเองกลับมากอดไว้แน่นอย่างหวงแหน เล่มนี้ผมหวงมากเลยนะ


“ใช่สิ กูไม่ใช่ท้องฟ้านี่ กูมันก็แค่เมธา  กิจอัครบวรจะไปสู้อะไรกับนภดล อธิพัฒน์เดชากรได้ล่ะ”


แหนะ! มีตัดพ้อด้วย


“มาเต็มนะมึง” ผมส่ายหัวเบาๆ อย่างเอือมระอา เล่นเยอะเล่นใหญ่เกินชาวบ้านชาวช่องตลอด


“เออ กูเห็นมันเขียนอยู่ที่หน้าสมุดสเก็ตซ์ภาพของมึง” นิ้วเรียวจิ้มลงมาที่หน้าปกสมุดสก็ตซ์เล่มโปรดที่ผมกอดเอาไว้อยู่ด้วยสายตาล้อเลียนทำเอาผมเม้มปากแน่นด้วยความเก้อเขิน


ทุกคนคงพอจะเดาออกแล้วใช่ไหมว่าทำไมผมถึงหวงสมุดสเก็ตซ์เล่มนี้นัก ก็เพราะว่าในเล่มนี้มันมีแต่รูปของท้องฟ้าไง นี่คือต้นเหตุที่ทำให้เมธา  กิจอัครบวรรู้ความลับของผมและมันมักจะเอามาล้อเลียนให้ผมเก้อเขินอยู่เสมอ


“เสือกกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว” ผมบ่นอุบพร้อมช้อนตามองอีกฝ่ายอย่างขุ่นเคือง เมธทำเพียงแค่หัวเราะเบาๆ แล้วเอื้อมมือมาขยี้ผมของผมจนยุ่งเหยิงไปหมดก่อนขยับไปนอนเล่นโทรศัพท์บนเตียงรอเวลานอนพร้อมผม


ผมก้มมองสมุดในมือก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วตัดสินใจเก็บข้าวของทุกอย่างเพื่อเตรียมนอน ผมว่าวันนี้ผมไม่พร้อมที่จะวาดรูปจริงๆ นั่นแหละ ไม่ว่าจะรูปอะไรก็ตาม การได้กลับมาเจอท้องฟ้าอีกครั้งเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายมาก กี่ปีแล้วนะที่ผมไม่ได้เจอเขา กี่ปีแล้วที่ผมเอาแต่วาดรูปเขาจากจินตนาการและรูปถ่ายเก่าๆ ที่เคยแอบถ่ายไว้


อืม น่าจะสักสองปีเศษๆ ได้แล้วล่ะมั้ง

 





หลังอาจารย์ปล่อยคลาสผมก็รีบเก็บข้าวของลงกระเป๋าเป้หันไปบอกเกนกับนานะว่าให้เจอกันคาบบ่ายแล้วเร่งก้าวขาฉับๆ ลงมายังใต้คณะเพื่อมาหาเพื่อนสนิทที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว


“ทำไมลงมาช้าจังวะ?” พอเจอหน้ากันผมก็โดนบ่นทันที เมธดูหงุดหงิดเล็กๆ ถ้าให้เดาคือโมโหหิว เพราะอาจารย์ปล่อยผมช้าไปตั้งเกือบยี่สิบนาที


“ก็อาจารย์ปล่อยช้า” ผมยกมือขึ้นเสยผมตัวเองลวกๆ รู้สึกร้อนเพราะเหงื่อที่ซึมตามตัวจากการที่รีบวิ่งมาเมื่อกี้


“โรงอาหารคนเต็มแน่ ออกไปกินข้างนอกไหม?” เมธยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาแล้วหันมาถามผม  


“ไปดูก่อน ถ้าไม่มีค่อยออกไป” เพราะตอนบ่ายผมมีคลาสต่อเลยทำให้ไม่อยากออกไปไหนไกล ขี้เกียจครับ


“เออๆ ตามใจ” เมธพยักหน้ารับแล้วเดินนำไปที่โรงอาหารของคณะ ภาพที่ผมกับเมธมักจะไปกินข้าวด้วยกันทุกพักเที่ยงมันคงเป็นภาพที่หลายคนในคณะเห็นจนชินตาไปแล้ว


แม้เรื่องสถานะของผมกับเมธจะยังดูคลุมเครือในสายตาคนอื่นแต่หลายๆ คนก็ตีความไปว่าผมกับเมธคบกัน ผมเองก็ยินดีที่จะให้พวกเขาคิดอย่างนั้น เพราะผมไม่ต้องการให้ใครเข้ามาใกล้ชิดกับผมในสถานะอื่นนอกจากเพื่อน ผมรู้ดีอยู่แก่ใจว่าในใจผมนั้นมีใครอยู่ ผมเลยไม่อยากให้ใครเข้ามาในชีวิต ผมไม่อยากปฏิเสธใคร ไม่อยากเป็นเรื่องราวแย่ๆ ในชีวิตของใคร และไม่อยากให้ความหวังใคร


“คนเยอะว่ะ” พอเข้ามาในโรงอาหารก็แทบจะเดินออกทันที ไม่มีที่นั่งเลย เดินวนๆ หาแล้วก็เต็มหมด


“ออกไปข้างนอกเนอะ” เมธหันมาถามหลังจากที่ไม่มีวี่แววว่าจะหาที่นั่งได้เลย


“อืม” ผมพยักหน้ารับแล้วเดินตามหลังเมธไปทางหน้าโรงอาหาร


“ทะเล!” แต่เพราะเสียงของใครบางคนดังเรียกผมเอาไว้เสียก่อนทำให้ผมต้องหยุดเดินแล้วหันไปมองโดยที่มือก็เอื้อมไปดึงชายเสื้อของเพื่อนสนิทเอาไว้ด้วย


“พี่รัญ? สวัสดีครับ” ผมเดินเข้าไปหาพี่รหัสแล้วยกมือไหว้รอบโต๊ะ เพราะนอกจากพี่รัญแล้วก็ยังมีเพื่อนของพี่เขาอีกสี่คนนั่งอยู่ด้วย ทั้งที่อยู่กันคนละคณะแต่ก็ยังมานั่งกินข้าวด้วยกันอีกเนอะ ผิดกับพวกผมเลย ถ้าเป็นช่วงพักนี่ผมกับเมธไม่เคยโผล่ไปที่คณะของนทีเลย นทีเองก็ไม่มากินข้าวที่นี่เหมือนกัน ก็ไม่มีอะไรมากหรอกนอกจากความขี้เกียจครับ


อ้อ ผมยังไม่ได้บอกใช่ไหมว่าพี่คชาเรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์ ส่วนพี่พนา พี่ภพ และท้องฟ้าเรียนอยู่คณะบริหาร คณะเดียวกับนทีนั่นแหละ


“ไม่มีที่นั่งเหรอ? นั่งด้วยกันไหม?” พี่รัญยิ้มใจดีส่งมาให้อีกเช่นเคย บอกแล้วว่าผมน่ะโชคดีที่ได้พี่รัญเป็นพี่รหัส


“ไม่เป็นไรพี่ ผมออกไปกินข้างนอกก็ได้ครับ” คลาสบ่ายของผมวันนี้ไม่มีอะไรมากนอกจากเข้าไปให้อาจารย์เห็นหน้าแล้วเอางานไปให้ดู เข้าสายได้แต่งานต้องมี ซึ่งงานผมทำเกินไปไกลกว่าเพื่อนหลายคนแล้ว


“เฮ้ย! จะออกไปทำไม มาๆ นั่งนี่แหละ” พี่รัญรีบขยับไปชิดกับพี่คชาเพื่อเว้นที่ว่างให้ผมนั่ง ที่นั่งฝั่งพี่รัญมีแค่สองคน ส่วนฝั่งท้องฟ้ามีกันสามคน


“กูไม่อยากนั่งกับมึงว่ะรัญ” เมธที่ยืนอยู่ข้างผมยกมือขึ้นท้าวแขนกับไหล่ของผมแล้วทำหน้าเหม็นเบื่อใส่พี่รัญ


“เรื่องของมึง กูชวนน้องกูนั่งไม่ได้ชวนมึงไอ้เมธ” พี่รัญชักสีหน้าเหวี่ยงๆ ใส่เมธแล้วหันไปกินข้าวต่อ


“เออ ออกไปกินข้างนอกเถอะทะเล” เมธพูดแล้วทำท่าจะดึงผมให้เดินตามออกไป


“กูจะนั่งกับพี่รัญ มึงอยากไปข้างนอกก็ไปสิ” ผมยื้อแขนตัวเองเอาไว้แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างพี่รัญอย่างไม่อิดออด ก็บอกแล้วไงว่าผมไม่อยากออกไปกินข้าวข้องนอก ในเมื่อมีที่นั่งแล้วผมจะออกไปให้เสียเวลาทำไมอีกจริงไหม?


“มึงจะเอาใช่ไหม?” คนไม่มีพวกถลึงตามองผมอย่างเอาเรื่อง


“หึ นั่ง” ผมยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะพลางกระตุกมืออีกฝ่ายให้นั่งด้วยกัน เมธมันก็ต้องนั่งเบียดกันฝั่งนี้แหละ เพราะถ้าบอกให้มันไปนั่งข้างท้องฟ้ามันก็คงไม่ไป ไม่รู้มันเป็นอะไรถึงดูไม่ค่อยชอบท้องฟ้า สงสัยเป็นบ้ามั้ง


“เออ กินอะไรเดี๋ยวไปซื้อให้” กระเป๋าเป้สีน้ำตาลสภาพโทรมๆ ถูกส่งมาให้ผมโดยคนพูดทำหน้าอย่างกับจะเป็นจะตาย ก็แค่นั่งกินข้าวป่ะวะ? เป็นอะไรหนักหนาไอ้เบื้อก!


“อะไรก็ได้” ผมที่คิดว่าจะหันไปมองหาร้านอาหารก็ต้องเปลี่ยนความคิดใหม่เมื่อสายตาดันไปปะทะกับใครอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ


คนที่คุณก็รู้ว่าใครนั่นแหละ


“เพ็ดดีกรีไหม?” ถ้าวันไหนไม่ได้กวนตีนผมนี่มันคงนอนไม่หลับสินะ


“เพื่อนเล่นเหรอ?” สักวันผมจะหอบเอาหมอนกับผ้าห่มของมันไปโยนไว้ที่ระเบียงห้อง ผมจะไล่มันออกไปนอนนอกห้องบ้างคอยดูสิ!


“กวนตีน” พอมองแรงใส่ผมเสร็จมันก็เดินหน้าบึ้งไปซื้อข้าว รอประมาณเกือบสิบนาทีเมธก็เดินกลับมาพร้อมข้าวราดแกงสองจานและน้ำเปล่าที่อยู่ในถุงพลาสติกสองขวด เมื่อได้กินข้าวก็ดูเหมือนว่าเมธาจะใจเย็นลง ก่อนหน้านี้คือโมโหหิวไงเลยดูเกรี้ยวกราด


“เออ ทะเล ใกล้จะประกวดเดือนแล้วนะ เราพร้อมหรือยัง?” นั่งกินไปจนเกือบจะหมดจานแล้วพี่รัญก็หันมาถามผมถึงเรื่องประกวดเดือนมหาลัย ผมยังไม่ได้บอกใช่ไหมว่าผมเป็นเดือนคณะ ผมไม่ได้หล่อหรอก แต่ปีสองเขาสุ่มจับฉลากได้ชื่อผมน่ะ เห็นเมธมันบอกมาอย่างนี้นะ


“ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมแหละพี่” ผมตอบกลับเนือยๆ แค่งานก็แทบอ้วกแล้วนี่ยังต้องไปซ้อมเดิน ซ้อมการแสดงอะไรอีกก็ไม่รู้ น่าเบื่อชะมัดเลย เย็นนี้ก็มีนัดซ้อมอีก


“เย็นนี้มีซ้อมไหม?” พี่รัญยังคงทำหน้าที่พี่รหัสที่แสนดี ใส่ใจทุกรายละเอียดของน้องรหัสไม่มีขาดตกบกพร่อง


“มีตอนห้าโมงเย็นครับ” ผมเลิกเรียนสี่โมงทำให้พอจะมีเวลาพักก่อนไปซ้อมประมาณเกือบหนึ่งชั่วโมง


“กูไม่ไปเฝ้านะบอกเลย” ทำไมเพื่อนผมมันไม่ทำตัวแสนดีแบบพี่รหัสผมบ้างนะ?


“เออ แต่ต้องมารับกูนะ” ผมไม่อะไรมากหรอกกับการไปซ้อมคนเดียว ถึงยังไงผมก็มีเพื่อนที่เป็นเดือนด้วยกันอยู่แล้ว กับดาวคณะบางคนผมก็รู้จักนะ แต่ไม่สนิทเท่าไหร่


“เดินกลับเองสิ” แค่พูดอย่างเดียวมันจะตายไหม? ทำไมต้องมาผลักหัวด้วยวะ!?


เดี๋ยวความรู้ก็ไหลออกจากหัวหมดหรอก!


“ไม่ต้องเถียงกัน เดี๋ยวเย็นนี้กูไปส่งทะเลเอง แล้วมึงไม่ต้องเสนอหน้ามานะเมธา” พี่รัญยกมือขึ้นโอบรอบหัวผมแล้วลูบเบาๆ คล้ายปลอบโยนก่อนจะหันไปชี้หน้าแยกเขี้ยวขู่ใส่เมธ


“สั่งเป็นเมียกูเลยนะหิรัญ” คุณเมธากลอกตามองคุณหิรัญอย่างเบื่อหน่ายแต่ก็ยอมพยักหน้ารับเนือยๆ กลับไป


“อี๋! กล้าพูด เดี๋ยวกูถีบ” ปากบอกว่าเดี๋ยวแต่เท้านี่ถีบไปแล้วครับ


“แล้วคืนนี้จะกลับห้องไหม?” เดาเอาว่าที่มันไม่ไปรับผมก็คงจะติดธุระแหละ ไม่ทำงานก็ไปกับสาว


“ไม่ กูจะไปนอนห้องเมียน้อย” นิ้วเรียวยกขึ้นมาจ่ออยู่ตรงหน้าผมก่อนจะส่ายไปมาเบาๆ แถมคนพูดยังยักคิ้วข้างเดียวอย่างโคตรกวนประสาทอีก


“พ่อง!” ผมขยับปากด่าแบบไม่มีเสียง ดูก็รู้ว่ามันตั้งใจกวนตีน เพราะหลายคนเข้าใจผิดว่าผมกับเมธคบกัน ไอ้นี่เลยเล่นใหญ่มอบตำแหน่งเมียหลวงให้ผมเฉย


ให้ตายเถอะ ใครอยากได้วะ?


“รีบๆ กิน เดี๋ยวก็เข้าคาบบ่ายสายหรอก” พอแหย่ให้ผมหงุดหงิดได้มันก็พาเปลี่ยนเรื่อง ผมส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอาก่อนจะหันกลับมากินข้าวต่อ แม้จะแสร้งทำเป็นไม่สนใจใครบางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เถอะ แต่สายตาเจ้ากรรมก็เผลอเหลือบไปมองเข้าจนได้


แล้วเป็นไงน่ะเหรอ?


ผมเคยบอกไปแล้วใช่ไหมว่าสายตาของท้องฟ้าน่ะคล้ายกับจะแช่แข็งคนที่เผลอไปสบตากับเขาได้ แล้วตอนนี้ผมก็กำลังเป็นอย่างนั้นอยู่ ใครจะไปคิดล่ะว่าคนที่นั่งเงียบมาตลอดจะกำลังนั่งมองหน้าผมอยู่น่ะ


แค่นั่งกินข้าวต้องใจเต้นแรงขนาดนี้ไหมนะทะเล?


“พวกกูไปก่อนนะ ต้องพาหมาไปเข้าเรียน” พอกินข้าวเสร็จเมธมันก็เร่งผมยิกๆ ให้รีบไป ไม่รู้มันจะรีบไปไหน


“เออๆ เจอกันตอนเย็นนะทะเล” พี่รัญหันไปพยักหน้าแกนๆ กับเมธก่อนจะหันมายิ้มหวานให้ผม


“ครับ” ผมยิ้มรับแล้วรีบเดินตามแรงฉุดของเมธไป











---------------------------------------------------------------------------------------










งื้อ มีคนอ่านด้วย ดีใจจัง

ขอบคุณคนที่ติดตามนะฮับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.906K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,610 ความคิดเห็น

  1. #2591 desbestiny (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 20:33
    เหมือนกลุ่มท้องฟ้ามีซัมติงบางอย่าง ท้องฟ้าชอบทะเลใช่มั้ย แล้วเพื่อนๆก็รู้เรื่อง พี่รัญเลยพยายามพาน้องเข้ากลุ่มบ่อยๆ ส่วนเมฆนายรู้ใช่มั้ยว่าท้องฟ้าแอบชอบเพื่อนตัวเอง แต่ก็ทำเป็นกวนตื้ดเพราะหวงเพื่อน แต่มีแววได้เรือเมฆรัญนะเนี้ยยยย 55555
    #2,591
    0
  2. #2572 Darin56 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 09:24
    ไรต์เขียนสนุกค่า
    #2,572
    0
  3. #2561 Spices_smile (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 07:18
    เมธชอบทะเลป้ะเนี่ยนนน
    #2,561
    1
    • #2561-1 Pranee2212(จากตอนที่ 4)
      26 มกราคม 2563 / 13:14

      น่ารัก
      #2561-1
  4. #2480 om_kanokrat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 16:08
    น่าเอ็นนดู
    #2,480
    0
  5. #2418 nannapas331 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:13
    ท้องฟ้าก็แอบชอบทะเลอยู่รึป่าว...ความมโน....
    #2,418
    0
  6. #2384 CallistoJpt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 09:39

    ท้องฟ้าค่าตัวเพลงมากไม่พูดอะไรเลย 5555 ปล.เมธกับรัญเคมีดูเข้ากันยังไงก็ไม่รู้ เชียร์คู่นี้ได้ไหมคะ 5555555555555555

    #2,384
    0
  7. #2352 Zwolf T.D. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 17:39
    งงที่ตัวละครรุ่นเดียวกันทำไมต้องเรียกพี่หรือคนอื่นไม่รู้ว่าทะเลรุ่นเดียวกับพวกปี2 หรือเรียกพี่เพราะรุ่นต่างกัน ไม่เข้าใจ??
    #2,352
    0
  8. #2338 Thanapaksorn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 17:33
    เอ่อ นี่ยังไม่ได้ยินเสียงท้องฟ้าเลย อึดอัดอ่ะ
    #2,338
    0
  9. #2308 CmyTiiy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 14:29
    ทุกท้องฟว้าาานี่ค่าตัวแพงนะคะ ขอเบิกบทให้นางที 5555555
    #2,308
    0
  10. #2305 jemsin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 19:11
    จริงๆเป็นรุ่นเดียวกันแค่ซิ่วมา ไม่เห็นต้องเรียกพี่เลยค่ะ...
    #2,305
    0
  11. #2259 maybee23 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 14:24
    ท้องฟ้าแกจะไม่พูดอะไรหน่อยหรอ ค่าตัวแพงนะเราอะ5555
    #2,259
    0
  12. #2235 Aque4.0 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 15:50
    เหมือนเมธจะชอบทะเลนะ แต่จุดนี้อยู่เมรัญมากๆๆๆ อยากเห็นนนน
    #2,235
    0
  13. #2215 Sunflower.W (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 21:39
    อย่าสามเศร้ารักเรามากกว่าเพื่อนไรงี้นะ เพราะจะสงสารทั้งทะเลทั้งเมธเลย เพราะงั้นเราจะดันให้เป็นเมธรัญน่าจะดี เขาว่าทะเลาะกันบ่อยๆแล้วลูกดกนะ คึคึคึ
    #2,215
    0
  14. #2208 cb_my_love (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 20:56
    เมธรัญรึป่าวน้าาาา
    #2,208
    0
  15. #2143 Kim-kibom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 20:10
    เหมือนเมธชอบทะเลเลย
    #2,143
    0
  16. #2055 mytty (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 12:38
    เมธชอบทะเลมั้ยอะ ;—-;
    #2,055
    0
  17. #1985 PNM_มมม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 15:29
    เมธอาจจะแอบชอบทะเลจริงๆก็ได้นะ ดูจากการกระทำ แล้วก็ที่ไม่ค่อยชอบท้องฟ้าด้วย
    #1,985
    0
  18. #1946 SUNOBA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 21:07
    เมธธธธธธ ยังไงคะยังไง
    #1,946
    0
  19. #1917 soul_in_my_life (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 03:01
    ทำไมได้กลิ่นตุๆ เมธนี่ยังไงๆ
    #1,917
    0
  20. #1861 mai146 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 09:49
    ท้องฟ้าค่าตัวแพงแน่ๆเรยย
    #1,861
    0
  21. #1783 duckkymyung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 15:49
    อย่าบอกนะว่าต่างฝ่ายแอบชอบกันและกันอ่าาาาา
    #1,783
    0
  22. #1740 yuu_nan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 07:17
    บทพูดท้องฟ้าน้อยมาก พ่อเอ๊ย ใช้การสื่อสารด้วยสายตาเก่ง 555555555555
    #1,740
    0
  23. #1699 Miki_milky (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 06:43
    เมธเล่นใหญ่ไปละ
    #1,699
    0
  24. #1638 cws0207 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 17:51
    รู้สึกชอบเมธ
    #1,638
    0
  25. #1622 PeachPlum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 01:37
    ท้องฟ้านี่ต้องมีซัมติงสักอย่างแน่นวลลล
    #1,622
    0