SKY & SEA ท้องฟ้ากับทะเล [สนพ. 2U Publishing] [YAOI] : Spin-Off

ตอนที่ 39 : ท้องฟ้ากับทะเล : 19 [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,029
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 997 ครั้ง
    9 มิ.ย. 61



19



หลังจากที่รับประทานมื้อเย็นกับคุณแม่ของท้องฟ้าแล้วพวกเราก็นั่งคุยกับท่านต่ออีกพักใหญ่ จนสองทุ่มกว่าๆ นั่นแหละถึงได้แยกย้ายกันขึ้นห้องนอน คุณแม่บอกให้พวกเราทั้งคู่รีบๆ นอนเพราะพรุ่งนี้ท้องฟ้าต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปใส่บาตรในวันเกิดของเขา แน่นอนว่าถ้าแฟนผมตื่นผมก็ต้องตื่นด้วยเช่นกัน ท้องฟ้าให้ผมเดินมาที่ห้องของเขาก่อน ส่วนตัวเขาเดินไปส่งคุณแม่ที่ห้องซึ่งห้องนอนของสองแม่ลูกนั้นอยู่กันคนละฟากตึก คิดดูก็แล้วกันว่าเขารวยขนาดไหน ท้องฟ้าบอกว่าฝั่งทางซ้ายเป็นของแม่ ส่วนฝั่งทางขวาเป็นของเขา และหน้าห้องนอนก็มีป้ายเล็กๆ ติดไว้ว่า ห้องคุณท้องฟ้า’ ส่วนห้องอื่นๆ ก็มีไว้ให้เพื่อนๆ นอนกันเวลามาสังสรรค์หรือทำงาน


ผมเดินเข้ามาที่ห้องริมสุดของทางเดิน บนประตูไม้บานใหญ่มีป้ายชื่อของเจ้าของห้องติดไว้จริงๆ ด้วย ผมอมยิ้มนิดๆ ก่อนจะเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไป แต่เดินเข้ามาได้ไม่กี่ก้าวผมก็ชะงักค้างไม่กล้าเดินต่อ ห้องที่ผมอยู่ตอนนี้มันเป็นเหมือนห้องนั่งเล่นที่ถูกประดับประดาไปด้วยรูปวาดมากมายหลายขนาด


“นี่มัน” ผมไล่สายตามองรูปภาพที่แขวนกันเรียงรายอยู่เต็มห้องด้วยความตกใจ


“ลืมเก็บ” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นแผ่วเบาอยู่ทางด้านหลัง คล้ายกับว่าเขากำลังพึมพำกับตัวเองอยู่


“ฟ้า รูปพวกนั้น” ผมหันกลับไปถามเจ้าของห้องอย่างไม่เข้าใจ รูปที่แขวนอยู่ในห้องของท้องฟ้า ผมจำมันได้ดีว่าผมเป็นคนวาดมันเองกับมือ


ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกไปแล้วว่าผมเคยรับจ้างวาดรูป รับทำงานศิลปะ และนายหน้าที่หาลูกค้าให้ผมก็ไม่ใช่ใครที่ไหน บรู๊คลินกับกกริชที่เรียนอยู่ห้องเดียวกับท้องฟ้าไง พวกเด็กห้องคิงมักจะไม่มีหัวด้านงานศิลป์นัก พวกเขาก็จะมาจ้างให้ผมทำงานให้ตลอด แต่จะมีงานของคนๆ หนึ่งที่ผมไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของ บรู๊คลินเป็นคนมาบอกให้ผมทำให้ และผมก็ทำออกมาดีกว่างานของคนอื่นๆ เพราะอีกฝ่ายให้เงินดีมาก ดีชนิดที่ว่าทำงานเดียวก็แทบจะไปยกเลิกงานของคนอื่นเลยล่ะ 


คนๆ นี้จ้างให้ผมทำงานศิลปะให้ตั้งแต่ม.5 เทอม 1 แต่มันก็มีแค่เพียงไม่กี่งานเท่านั้น แต่เมื่อขึ้นเทอม 2 เขาก็จ้างให้ผมทำงานวิชาศิลปะให้ทุกงานเลย แถมยังสั่งให้วาดรูปอื่นๆ อีกด้วย อย่างรูปที่แขวนอยู่เหนือโทรทัศน์เครื่องใหญ่นั่นก็เป็นรูปที่เขาสั่งผ่านบรู๊คลินว่าอยากได้รูปดอกไม้สวยๆ ไปประดับห้อง แล้วก็ยังมีรูป อีกมากมายที่ผมรับจ้างวาดผ่านบรู๊คลิน ผมเคยถามนายหน้าของผมหลายครั้งว่าอีกฝ่ายคือใคร แต่เขาก็ไม่ยอมบอก ตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากนอกจากว่ามันได้เงินดี ผมเลยเลิกสงสัยและตั้งหน้าตั้งตาทำงานตามที่เขาสั่งต่อไป 


“ของฟ้าเอง”


“นี่ รู้มาตลอดเลยเหรอ?”


เขารู้ว่าเป็นผมมาตลอดเลยเหรอ? ทั้งอมยิ้ม ทั้งรูปวาด


“อื้อ”


“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก” ผมเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความมึนงง ตอนที่เจอกันที่ร้านอาหารครั้งแรกเขาก็ทำเหมือนไม่รู้จักผมด้วยทั้งที่เขารู้เรื่องของผมมาตลอด


“ไม่รู้จะเริ่มยังไง กว่าจะรู้ตัวว่าชอบก็ถูกทิ้งไปแล้ว” เขาตอบกลับมาด้วยท่าทางซึมๆ จนผมอดจะเอ็นดูปนสงสารไม่ได้


“แล้วตอนที่เจอกัน...”


“ไม่แน่ใจว่าจะจำกันได้ไหม? กลัวด้วยว่าจะไม่ได้คิดเหมือนกัน กลัวว่าจะเลิกชอบไปแล้ว”


“แล้วทำไม...”


“ก็คิดว่าถึงเลิกชอบแล้วยังไง ก็แค่ทำให้ชอบใหม่ก็ได้นี่ จริงไหม?” เขาพูดออกมาสบายๆ พร้อมระบายยิ้มอ่อนโยนออกมา


“ร้ายกาจ” แบบนี้ผมก็เหมือนโดนเขาหลอกมาตลอดเลย แล้วที่ผ่านมาผมดราม่าเพื่ออะไร?


“ช่างเรื่องนั้นเถอะ มีอะไรอยากถามอีกไหม?”


“โพสอิท” โพสอิทที่ผมเขียนเองกับมือทุกแผ่น มันมักจะไปพร้อมกับอมยิ้มในทุกๆ วัน หวังว่าเขาจะยังเก็บมันไว้อยู่นะ


“มานี่สิ”


“หืม?”


“จะพาไปดู” เขายิ้มออกมาอีกครั้งแล้วจับมือผมให้เดินไปยังทางประตูที่อยู่ทางด้านหลัง พอเดินเข้าไปก็พบกับห้องที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือมากมายและโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ผมถูกพามายังโต๊ะทำงานสีเข้ม ท้องฟ้าดันให้ผมนั่งลงที่เก้าอี้แล้วเขาก็เอื้อมมือไปหยิบกล่องอะไรบางอย่างออกมาให้ผม เมื่อเปิดดูก็พบว่าเป็นโพสอิทหลายสิบใบที่ผมเขียนให้เขา


“กะ เก็บไว้หมดเลยเหรอ?” ผมหยิบกระดาษแผ่นเล็กพวกนั้นขึ้นมาดู กวาดไล่สายตาดูคร่าวๆ ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเก็บมันอย่างดีมาตลอด ทุกใบที่ผมเขียนจะมีวันที่ไว้อยู่ด้วย เขาเรียงวันที่และแยกตามแต่ละเดือนเอาไว้ด้วย


“ก็ของจากคนสำคัญนี่” ฝ่ามืออุ่นวางแปะลงมาที่หัวของผม เพียงแค่วางไว้เฉยๆ ผมก็รู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจแล้ว


“ขอบคุณนะฟ้า ขอบคุณจริงๆ” ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตากับคนที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า มันทั้งดีใจและตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก ดีใจที่ความพยายามของผมมันไม่ได้สูญเปล่า แม้มันจะเป็นเพียงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ตาม ดีใจที่เขายังเก็บมันไว้ ดีใจที่เขามองว่ามันสำคัญ


“ขอบคุณอะไร ฟ้าต่างหากที่ต้องขอบคุณ ขอบคุณที่ทำให้ฟ้าถึงขนาดนี้ ขอบคุณที่รักฟ้ามาก ขอบคุณที่ยังรอ ขอบคุณที่ให้โอกาส ขอบคุณที่ยอมให้ฟ้ารัก ขอบคุณมากครับ” คนที่ตัวสูงกว่าผมโถมตัวลงมากอดผมเอาไว้แน่น ถ่ายทอดทุกความรู้สึกผ่านทั้งคำพูดและการกระทำของเขา


“เดี๋ยวนี้พูดแบบนี้เป็นแล้วเหรอ?” ผมถามกลับกลั้วเสียงหัวเราะ นึกแปลกใจไม่น้อยที่เดี๋ยวนี้อีกฝ่ายพูดอะไรหวานๆ แบบนี้ก็เป็นด้วย


“ก็บอกแล้วไงว่าจะพูดทุกอย่างให้เลฟัง” เขาตอบกลับมาเสียงหนักแน่น หน้าตาดูจริงจังและมุ่งมั่นมาก


“ทำไงดีฟ้า เลไปไหนไม่รอดแล้ว”


“แล้วเลจะไปไหนล่ะครับ? อย่าไปไหนเลย อยู่ให้ฟ้ารักไปแบบนี้แหละดีแล้ว ไม่ไปไหนหรอกเนอะ”


“อื้อ”


ไม่เคยไปไหนรอดและก็คงไปไหนไม่รอดจริงๆ นั่นแหละ


ถ้าท้องฟ้าจะน่ารักขนาดนี้ ผมก็จะอยู่กับเขาแบบนี้ไปตลอดเลย


จะอยู่เพื่อรักเขาและอยู่ให้เขารักผม อยู่ด้วยกัน ตลอดไป



 



เช้านี้ก็เป็นอย่างที่คุยกันไว้เมื่อคืน คือเราตื่นกันแต่เช้าเพื่อมาใส่บาตร ท้องฟ้าไปช่วยคุณแม่ของเขาทำอาหารตั้งแต่เช้ามืด ส่วนผมก็ยืนให้กำลังใจอยู่ห่างๆ อยากเข้าไปช่วยนะ แต่ท้องฟ้าไม่ยอม ผมเลยทำได้แค่นั่งรออยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัวปล่อยให้สองแม่ลูกเขาได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน เห็นฝีมือการทำอาหารที่คล่องแคล่วของท้องฟ้ากับคุณแม่แล้วก็ทำให้ผมอดที่จะยิ้มตามกับภาพนั้นไม่ได้ สองแม่ลูกดูเข้าคู่กันสุดๆ ช่วยกันหยิบจับนั่นนี่ไม่นานอาหารกลิ่นหอมฉุยก็เสร็จเรียบร้อย 


เราแบ่งอาหารออกเป็นสองชุด ชุดแรกตักใส่ถุงเพื่อจะใส่บาตรที่หน้าบ้าน และอีกชุดเตรียมไปถวายพระที่วัด หลังจากที่ใส่บาตรกันเสร็จก็จะไปทำบุญกันที่วัดต่อ ท้องฟ้าบอกว่าแม่จะให้เขาทำแบบนี้ทุกปีในวันเกิด ผมก็เข้าไปช่วยจัดเตรียมของด้วย พอฟ้าใกล้สว่างก็ถูกไล่ให้ไปอาบน้ำแต่งตัวกันใหม่แล้วลงมารอพระที่หน้าบ้าน เช้านี้ผมกับท้องฟ้าเรายังไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนักเพราะต่างก็วุ่นๆ กัน ขนาดไปทำบุญที่วัดจนกลับมาถึงที่บ้านแล้วก็ยังไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย


ท้องฟ้าขอขึ้นไปนอนพักเอาแรงต่ออีกสักหน่อย ผมที่ไม่มีอะไรทำเลยมาช่วยคุณแม่ทำขนมในครัว ขนมที่คุณแม่จะทำก็คือเค้กวานิลลา แม้ท้องฟ้าจะไม่ค่อยชอบเค้กสักเท่าไหร่แต่เพื่อนๆ คนอื่นของเขาก็ชอบไง คุณแม่เลยทำเค้กให้เขาทุกปี วันเกิดของท้องฟ้าจะจัดที่บ้านและในแต่ละปีก็จะเหมือนๆ เดิม คือตอนเช้าไปทำบุญ ตอนบ่ายออกไปซื้อของมาจัดเตรียมเลี้ยงฉลอง พอตกเย็นพวกเพื่อนๆ ของเขาก็มาร่วมฉลองอวยพรสังสรรค์กัน ผมว่าแบบนี้ก็ดีนะ ได้อยู่กับเพื่อนและครอบครัวไปพร้อมๆ กัน


อ้อ ส่วนคุณพ่อของท้องฟ้า ตั้งแต่มาถึงที่บ้านนี้ผมยังไม่ได้ยินคุณแม่หรือท้องฟ้าเอ่ยถึงเลย ในบ้านก็ไม่มีรูปถ่ายของท่านด้วย ผมเองก็ไม่กล้าถามถึงเพราะกลัวว่ามันจะไปทำให้ท้องฟ้าคิดมากอีก


ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะช่วยให้คุณแม่ทำเค้กเสร็จเร็วขึ้นหรือทำให้มันช้าลงกว่าเดิม ถึงผมจะเงอะๆ งะๆ ไปบ้างแต่คุณแม่ท่านก็ไม่มีปริปากบ่นหรือต่อว่าผมสักคำ ท่านใจเย็นกว่าที่เห็นมาก ค่อยๆ บอก ค่อยๆ สอนผมทีละขั้นตอน ผมทำผิดก็ไม่มีดุไม่มีว่าเลย นอกจากรอยยิ้มแล้วผมก็ไม่เห็นสีหน้าอื่นใดจากท่านเลย บอกตามตรงว่าผมอุ่นใจมากเวลาอยู่กับคุณแม่ของท้องฟ้า ท่านเป็นผู้หญิงที่สุดยอดมากจริงๆ


กว่าเค้กวันเกิดของท้องฟ้าจะออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก ผมที่อาสาจะเก็บกวาดล้างอุปกรณ์เองก็ไม่ได้ทำอย่างที่ใจหวัง โดนคุณแม่ท่านไล่ให้ไปอาบน้ำอาบท่าแทนเสียอย่างนั้น พอผมทำท่าจะค้านท่านก็บอกอยากได้คนนวดหลังแล้วก็ลากผมให้ไปบีบๆ นวดๆ สองสามทีก่อนจะไล่ให้ผมไปอาบน้ำอีกรอบ ผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรับคำอย่างว่าง่ายแล้วเดินไปอาบน้ำเพื่อเตรียมออกไปซื้อของกับท้องฟ้า คิดว่าคงบ่ายๆ นู่นแหละเขาถึงจะตื่น เมื่อคืนก็นอนดึกแถมยังตื่นเช้าอีก


และก็เป็นไปตามคาด ท้องฟ้าตื่นตอนบ่ายโมงครึ่งกว่าๆ เขาลุกขึ้นมาอาบน้ำอีกรอบแล้วก็พาผมออกไปซื้อของ จริงๆ เขาลิสต์รายการไว้แล้วสั่งให้แม่บ้านไปซื้อให้ก็ได้ แต่ท้องฟ้าติดนิสัยที่ชอบทำอะไรเองเขาเลยออกมาซื้อของที่จะทำอาหารกินเองทั้งหมด ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาอยากทำก็ปล่อยให้เขาทำ จริงๆ ท้องฟ้าออกจะติดนิสัยที่ชอบเทคแคร์ดูแลคนอื่นเสียด้วยซ้ำ เขาเป็นคนที่ไม่ชอบพูดแต่จะลงมือทำเลย เขาเป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้วไม่ใช่เพิ่งมาเป็นตอนที่คบกับผม ตอนที่เขาคบกับแพรว ผมก็สังเกตมาตลอด แค่แพรวเปรยว่าอยากได้นู่นอยากไปนี่ท้องฟ้าก็หามาให้หรือไม่ก็พาไปหมด ไม่ต้องแปลกใจหรอกว่าทำไมผมถึงรู้ดีนัก ก็แพรวเป็นพวกติดโซเชี่ยล ไปไหนหรือทำอะไรก็ชอบโพสลง Facebook หรือไม่ก็Instagram ตลอด


แต่ก็ต้องยอมรับนะว่าตั้งแต่ที่คบกับผมท้องฟ้าแสดงออกมากขึ้นกว่าเดิม มากกว่าตอนคบกับแพรวเยอะเลย ถ้าผมเป็นแพรวก็คงจะรู้สึกน้อยใจเขาไม่น้อยเลยล่ะ แต่ก็นั่นแหละ เรื่องระหว่างท้องฟ้ากับแพรวมันจบไปแล้ว ถึงจะจบได้ไม่ค่อยดีนักแต่ผมก็คิดว่าสักวันพวกเขาจะต้องกลับมาเป็นเพื่อนกันได้อีก เพราะความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่เริ่มต้นมาจากความเป็นเพื่อน และมันก็จะกลับมาเป็นอย่างนั้นอีกครั้งในสักวันหนึ่ง


เมื่อกลับมาจากการไปซื้อของเรียบร้อยแล้วท้องฟ้าก็หายเข้าไปในครัว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะลงมือปรุงอาหารให้คนอื่นนอกจากผมได้ลองกินกัน ผมทำท่าจะเดินเข้าไปช่วยเขาแต่ก็โดนเบรกไว้เสียก่อน ท้องฟ้าบอกให้ผมออกไปเล่น(?)ข้างนอกเพราะไม่อยากให้ผมมาเหนื่อย(?)ในครัว ผมก็อยากจะเถียงนะแต่ดูท่าว่าคงเถียงไม่ชนะเลยเลือกที่จะเดินออกจากห้องครัวมาแทน กะว่าจะไปโทรหาเมธสักหน่อย แต่ยังไม่ทันได้โทรก็เห็นนทีเดินเข้ามาในบ้านเสียก่อน เพื่อนตัวเล็กของผมเดินไวๆ เข้ามาแล้วยื่นของที่ผมฝากให้เอามาจากคอนโดเสร็จก็เดินตัวปลิวออกจากบ้านไป ผมยกมือขึ้นเกาหัวอย่างงงๆ แต่เมื่อมองออกไปทางหน้าบ้านก็เห็นว่าเคย์ยืนรอนทีอยู่ผมก็เลยคิดเอาเองว่าสองคนนั้นคงจะไปเดท(?)กันก่อนที่จะมาร่วมงานเลี้ยงล่ะมั้ง


ผมรีบพาตัวเองเดินกลับไปที่ห้องนอนของท้องฟ้าโดยพยายามไม่ให้คนที่อยู่ในครัวเห็นผม พอขึ้นชั้นสองได้ผมก็วิ่งหน้าตั้งเข้าห้องนอนทันที หันซ้ายหันขวาแล้วก็ตัดสินใจเดินเอาของที่หอบอยู่ในสองแขนไปไว้ที่ห้องทำงาน ใช้เวลาอยู่ในนั้นสักพักก็เดินลงมาข้างล่างแล้วตีเนียนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น




“โอ้โห ไม่คิดว่าจะเจอมึงอยู่ที่นี่นะทะเล” พอเท้าของผมแตะที่พื้นของชั้นล่างปุ๊บเสียงร้องทักที่คุ้นหูก็ดังขึ้นทันที


“ทำไมครับ?” ผมหันไปมองพี่คชาที่เดินออกมาจากห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้างงๆ


“นี่ท้องฟ้ามันพามึงมาเปิดตัวกับคุณแม่แล้วเหรอ?” พี่ภพที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับพี่พนาเอ่ยปากแซ็วทันทีแถมยังมาทำยักคิ้วหลิ่วตาใส่ผมอีก


อ่า ดูเหมือนว่าพวกพี่เขาจะมาก่อนเวลากันนะครับ


“พวกมึงจะวุ่นวายอะไรกับชีวิตพวกกูหนักหนา?” ท้องฟ้าแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายใส่เพื่อนของตัวเองแล้วดึงผมให้เดินเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น


“กูแค่อยากรู้ไม่ได้เหรอ?”


“ไปจัดการเรื่องตัวเองให้รอดก่อนดีกว่าไหม?”


“แรง!


“แม่มึงคงหลงลูกสะใภ้น่าดูเลยสิ” พี่รัญที่นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่น พอเห็นผมเดินเข้ามาพี่เขาก็ฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีแล้วลุกขึ้นมากอดผมแน่นจนผมแทบจะหายใจไม่ออก


“อืม บอกให้กูย้ายกลับมาอยู่บ้านแล้วให้ทะเลมาอยู่ที่นี่ด้วย”


ครับ คุณแม่ของท้องฟ้าท่านพูดอย่างนั้นจริงๆ แต่ผมกับท้องฟ้าก็ปฏิเสธไป เพราะบ้านของท้องฟ้าค่อนข้างจะไกลจากมหาลัยของพวกเราอยู่พอสมควร และผมเองก็ยังไม่เคยคิดถึงเรื่องที่จะย้ายไปอยู่กับท้องฟ้าเลยด้วย


“ฮ่าๆ กูว่าละว่าแม่มึงต้องชอบเพราะขนาดกูยังชอบเลย” พี่รัญหัวเราะร่วนอย่างชอบอกชอบใจ


“มึงพูดอะไรระวังเงาหัวด้วยนะหิรัญ” ลูกชายเพียงคนเดียวของบ้านหลังนี้เอ่ยเตือนเสียงเข้มพร้อมทั้งยังจ้องหน้าเพื่อนสนิทของตัวเองอย่างอาฆาตแค้นอีกด้วย


“หวงเกิ๊น!” พี่รัญตีหน้ายุ่งก่อนจะยอมปล่อยผมคืนท้องฟ้าไป ผมได้แต่ยิ้มแหยๆ ส่งให้พี่รหัสตัวเอง เมื่อถูกท้องฟ้าดึงเข้าไปกอดแน่นจนแทบจะจมหายเข้าไปในอ้อมกอดของอีกฝ่าย ทำตัวอย่างกับเด็กหวงของไปได้ นับวันท้องฟ้ายิ่งอาการหนักจนผมตั้งรับไม่ไหวแล้ว


งานวันเกิดของท้องฟ้าไม่ได้มีอะไรมาก มันเรียบง่ายสุดๆ พวกเราแค่นั่งกินอาหารด้วยกัน พูดคุยนู่นนี่นั่นกันไปก็เท่านั้น แต่ในความเรียบง่ายนั้นกลับแฝงไปด้วยความอบอุ่น คนที่มาร่วมงานฉลองในวันนี้ก็มีไม่มาก หน้าเดิมๆ ทั้งนั้น พี่รัญ พี่พนา พี่ภพ พี่คชา พี่รี พี่โบ๊ท เมธ นที เคย์ ทุกคนช่วยกันสร้างเสียงหัวเราะได้เป็นอย่างดี หลังจากเป่าเค้กและนั่งกินอาหารที่มีเจ้าของวันเกิดเป็นคนปรุงกันไปได้สักพักคุณแม่ของท้องฟ้าก็ขอตัวแยกออกไปก่อนปล่อยให้พวกผีบ้าที่พอแอลกอฮอล์เข้าปากก็เริ่มออกลายกัน


ผมส่ายหน้าไปมาเบาๆ เมื่อเห็นเมธที่เริ่มกรึ่มๆ แล้วเดินเข้าไปแหย่พี่รัญให้โดนด่ากลับมา ผมกับท้องฟ้าก็นั่งกินบาร์บีคิวกันไปเงียบๆ นั่งดูคนนู้นคนนี้คุยกันไปเรื่อยๆ ผมว่าแค่นี้มันก็ดีแล้วนะ สนุกและมีความสุขดี หันมองคนข้างตัวก็เห็นว่าเจ้าของงานวันเกิดกำลังนั่งมองเพื่อนๆ ของตัวเองอยู่ด้วยท่าทีนิ่งๆ ผิดกับดวงตาสีเข้มที่สะท้อนออกถึงประกายความสุข


“จัดงานวันเกิดทั้งที ไม่คิดจะชวนพ่อบ้างเลยเหรอท้องฟ้า?” ระหว่างที่พวกเรากำลังเฮฮากับการพูดคุยเรื่องตลกของแต่ละคนจู่ๆ ก็มีเสียงดังขัดขึ้น ผมหันไปมองทางหน้าประตูห้องนั่งเล่นด้วยความแปลกใจเมื่อผู้ชายวัยกลางคนตัวสูงใหญ่ใบหน้าคมคายท่าทางดูภูมิฐานยืนอยู่ ผมชะงักเมื่อเขาคนนั้นเรียกแทนตัวเองว่าพ่อกับท้องฟ้า


“พ่อ” ท้องฟ้านิ่งไปทันที ผมรับรู้ได้ถึงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว


“ไง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะลูกชาย” ผู้ชายคนนั้นเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ท่าทางดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย และนั่นทำให้ผมเกิดคำถามขึ้นในใจ ทำไมเขาถึงได้แสดงออกเช่นนั้น คนเป็นพ่อไม่ควรจะมีท่าทีแบบนั้นกับลูกตัวเองไม่ใช่เหรอ?


“มาทำไม?” สายตาของคนเป็นลูกที่ใช้จ้องมองผู้เป็นพ่อมันช่างว่างเปล่าจนน่าหวั่นใจ ไม่มีแววตาของความยินดีหรือแม้แต่ความหงุดหงิด มีแค่ความเฉยชาเพียงเท่านั้น


“ฟ้า” ผมรั้งแขนแกร่งเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เขาเดินเข้าไปหาเรื่องพ่อของตัวเอง ผมรู้ว่าท้องฟ้ากำลังไม่พอใจกับการมาของพ่อเขาในวันนี้


“นั่นใคร? เพื่อนใหม่เหรอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย” ดวงตาคมที่เป็นต้นแบบของท้องฟ้าปรายตามองมายังผมที่ยืนอยู่ข้างท้องฟ้า สายตาของเขานอกจากจะไม่เป็นมิตรแล้วยังดูเหมือนออกแนวดูถูกดูแคลนผมอีกด้วย


“ไม่ใช่เพื่อน” ท้องฟ้าสวนกลับทันควัน มือใหญ่เลื่อนมาจับมือผมเอาไว้แน่น


“แล้ว?”


“นี่ทะเล คนรักของผม” เขาหันมามองสบตากับผมแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับไปตอบพ่อของตัวเองด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เสียงครื้นเครงในตอนแรกเงียบหายไปเหลือเพียงความเงียบและความอึดอัดที่เข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ


“คนรัก? หึ ความรักของผู้ชายกับผู้ชายเนี่ยนะ? แกกำลังคิดอะไรอยู่? คิดว่านี่มันเป็นเทพนิยายหรือไง? ตื่นนะท้องฟ้า แกอย่ามาทำให้ฉันขายขี้หน้าคนอื่นแบบนี้” ริมฝีปากได้รูปเหยียดยิ้มอย่างนึกสมเพชก่อนที่คนพูดจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาภายในห้องช้าๆ แม้จะไม่ได้มีท่าทีที่คุกคามแต่ก็ดูรู้ได้ว่าไม่ได้มาดีแน่


“ถ้าพ่อจะอายพ่อควรอายที่ตัวเองมีชู้มากกว่าอายที่ลูกตัวเองเป็นเกย์นะ” ผมออกแรงกระตุกแขนท้องฟ้าอย่างแรงด้วยความตกใจที่เขาพูดจาไม่ดีกับพ่อของตัวเองออกมา แต่เขากลับไม่ได้มีท่าทางสำนึกผิดหรือรู้สึกผิดเลยกลับกันท้องฟ้ายังคงนิ่งเฉย เพิ่มเติมคือสายตาที่ใช้มองพ่อของตัวเองนั้นมันดูเกลียดชังมากเหลือเกิน


“ท้องฟ้า!” คุณพ่อของเขาตวาดเสียงดังลั่นห้อง ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยความโกรธ แววตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันที ซึ่งคนเป็นลูกก็ไม่ต่างกัน ผมไม่รู้เลยว่าควรจะแก้ปัญหาในตอนนี้ยังไงดี พี่ๆ คนอื่นก็นั่งนิ่งกันไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ ผมคิดว่าพวกเขาเองก็คงจะรู้เรื่องภายในครอบครัวของท้องฟ้าดีพอสมควร เพราะกลุ่มนี้เขาเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาล เพียงแต่ตอนมัธยมเรียนกันคนละโรงเรียนเท่านั้นมันเลยไม่แปลกที่ท้องฟ้าจะสนิทกับเพื่อนกลุ่มนี้มากกว่าเพื่อนที่เรียนจบจากโรงเรียนเดียวกัน


“เอะอะอะไรกัน? นี่คุณ! มาทำไม?” ยังไม่ทันที่จะได้มีใครอ้าปากโต้ตอบคำพูดเผ็ดร้อนใส่กันอีกครั้งคุณแม่ที่ขอแยกตัวออกไปพักผ่อนบนห้องก่อนหน้านี้ก็เดินเข้ามาด้วยความแปลกใจ แต่เมื่อเห็นหน้าของอดีตสามีใบหน้าสวยก็เรียบนิ่งขึ้นมาทันใด


“บอกผมทีเถอะว่าคุณเลี้ยงลูกยังไง? ทำไมถึงปล่อยให้ลูกคบกับผู้ชายด้วยกันเองแบบนี้!?” พอคุณพ่อของท้องฟ้าท่านเห็นว่าอดีตภรรยาเดินเข้ามาแล้วท่านก็หันกลับไปตวาดเสียงดังใส่ทันทีด้วยความโมโห


“ก็เลี้ยงแบบปกตินี่แหละ แล้วยังไง? ลูกจะคบกับใครแล้วคุณจะเดือดร้อนทำไม?” คุณแม่สวนกลับด้วยท่าทางสบายๆ ใบหน้าที่ยังคงความสวยงามเอาไว้เชิดขึ้นสูงก่อนจะปรายหางตามองคนตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก


“ทำอะไรก็ช่วยคิดถึงหน้าผมบ้าง ทำแบบนี้คนอื่นเขาจะมองผมยังไง!?”


“อย่างคุณมีอะไรต้องเสียด้วยเหรอ?”


“นี่คุณ!” เสียงโต้ถียงระหว่างผู้ใหญ่ทำเอาพวกเราไม่กล้าที่จะขยับไปไหนและไม่มีใครกล้าที่จะเข้าไปห้ามด้วย ขนาดป้านวลที่เป็นคนเก่าคนแก่ที่คุณแม่เคารพท่านยังไม่กล้าเข้าไปห้ามเลย พวกเราได้แต่ยืนมองกันอยู่เงียบๆ ทั้งคุณพ่อและคุณแม่ของท้องฟ้าต่างไม่ยอมกันทั้งคู่ บรรยากาศตอนนี้มันโคตรจะกดดันเลย


“ไม่อายเด็กบ้างเหรอ? เข้ามาก็โหวกเหวกโวยวายเหมือนพวกไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนเรื่องมารยาท ถ้าไม่มีธุระอะไรก็กลับไป อย่ามาทำให้วันดีๆ ของลูกต้องพังเหมือนที่ผ่านมา” ผมชะงักกับประโยคสุดท้ายของคุณแม่


เหมือนที่ผ่านมางั้นเหรอ? หมายความว่ายังไง? นี่ใช่ครั้งแรกที่คุณพ่อของท้องฟ้าท่านทำแบบนี้สินะ


“ผมจะมาเอาลูกไปอยู่ด้วย” สิ้นประโยคนั้นผมก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือ เมื่อก้มมองดูก็เห็นว่าท้องฟ้ากำข้อมือของผมเอาไว้แน่น เงยหน้ามองหน้าคนข้างตัวก็รู้สึกสงสารจับใจ ไม่มีลูกคนไหนหรอกที่จะรับได้เมื่อเห็นพ่อกับแม่ตัวเองมาทะเลาะกันแบบนี้ ยิ่งต้นเหตุมาจากตัวเองด้วยแล้วมันยิ่งเจ็บ และท้องฟ้าในตอนนี้ก็กำลังเจ็บปวดเป็นอย่างมาก


“ท้องฟ้าไม่ใช่เด็กเล็กๆ ที่ไม่รู้ความ ปีนี้เขายี่สิบเอ็ดแล้ว เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทุกการตัดสินใจมันอยู่ที่เขา ถ้าคุณคิดว่าทำให้ลูกไปอยู่กับคุณได้ก็ลองดู” คุณแม่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบ ผิดกับท่าทีอ่อนหวานเช่นทุกที


“พ่ออย่าพยายามทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เลยครับ กลับไปเถอะ ผมไม่อยากให้ใครต้องรู้สึกแย่เพราะการกระทำของพ่อ” แม้เขาจะพูดกับพ่อของตัวเองด้วยใบหน้าเฉยชาแต่ผมรู้ดีว่าแท้จริงแล้วเขากำลังเจ็บปวด เจ็บจนแทบจะยืนไม่อยู่ สังเกตได้จากมือที่สั่นเทาของเขา มือที่เขาจับมือผมไว้อยู่มันสั่นและเย็นเฉียบไปหมดเลย


“แกคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะชนะฉันเหรอท้องฟ้า?”


“ผมไม่เคยคิดอยากเอาชนะพ่อ คนที่หวังแต่ชัยชนะก็มีแต่พ่อนั่นแหละ พ่อไม่เหนื่อยบ้างเหรอครับ? อะไรคือความสุขของพ่อ? ทำไมพ่อไม่หยุดสักที รู้ไหมว่ามันน่ารำคาญ”


ผมได้แต่ภาวนาขอให้พ่อของท้องฟ้าออกไปจากบ้านหลังนี้สักที ผมไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ภายในของครอบครัวนี้มันแตกร้าวมากขนาดไหน แต่ผมก็แค่สงสาร สงสารทั้งท้องฟ้าและคุณแม่  ผมไม่เคยเห็นท้องฟ้าเป็นแบบนี้ มันทำให้ผมนึกถึงในวันที่เขาเล่าเรื่องครอบครัวของตัวเองให้ผมฟัง ผมยังจำได้ดีถึงความเจ็บปวดของเขาในตอนนั้น ผมไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เช่นนั้นอีก แต่ดูเหมือนว่าความปรารถนาของผมมันจะไม่เป็นจริงเสียแล้ว ความรู้สึกของท้องฟ้าในตอนนี้มันแย่กว่าในตอนนั้นมาก


“ท้องฟ้า!


“ผมไม่อยากยุ่งกับพ่อ แต่ถ้าพ่อจะมีปัญหากับผม ผมก็ไม่กลัวหรอกนะ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครมันจะเป็นฝ่ายที่พัง” ผมไม่เคยเห็นท่าทีดุดันจากท้องฟ้ามาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเขาเป็นแบบนี้ เขาคงสุดจะทนแล้วจริงๆ


“แกชักจะก้าวร้าวเกินไปแล้วนะ! ทำไม? ติดนิสัยเลวๆ มาจากไอ้แฟนไม่มีหัวนอนปลายเท้าของแกหรือไง!?”


ร่างของผมชาไปทั้งแถบ ยิ่งกว่าถูกน้ำเย็นสาดหน้าเสียอีก ผมรู้ดีว่าผมกับท้องฟ้าเราต่างกันมาก ยิ่งเรื่องฐานะยิ่งไม่ต้องพูดถึง ราวกับอยู่คนละโลก แต่ก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะถูกดูถูกขนาดนี้


“หุบปากแล้วก็ออกไปได้แล้ว!” ท้องฟ้าตวาดเสียงกร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาโกรธมากจนคุมตัวเองไม่อยู่ ผมไม่เคยเห็นเขาแสดงท่าทีแข็งกร้าวขนาดนี้มาก่อนเลยครับ


“ท้องฟ้า!” พ่อของเขาตวาดลั่นอย่างเหลืออด ใบหน้าดุดันมากจนผมยังไม่กล้าที่จะมองสบตาเลย


“ใจเย็นก่อน” ผมพยายามรั้งแขนของคนตัวสูงเอาไว้แน่น พวกพี่ๆ ที่เห็นท่าไม่ดีก็เข้ามาช่วยกันจับท้องฟ้าเอาไว้


“ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว แล้วก็อย่าโผล่มาที่นี่อีก ถ้าแค่อยากได้ลูกเพียงเพราะไม่มีคนสืบทอดล่ะก็ไปหาเมียใหม่แล้วก็ผลิตลูกซะ! แต่อย่ามาแตะต้องลูกชายฉัน อ้อ ห้ามมายุ่งกับลูกสะใภ้ฉันด้วย ไม่งั้นเราได้เห็นดีกันแน่!” คุณแม่เดินมาคั่นกลางระหว่างท้องฟ้าและอดีตสามีของตัวเอง ดวงตาคู่สวยมองสบกับอีกฝ่ายอย่างไม่มีความเกรงกลัว และดูท่าว่าคุณแม่จะแสดงท่าทีที่เหนือกว่าออกมาด้วย


“คนอย่างคุณมันจะทำอะไรได้?” ผมแอบเห็นคุณพ่อของท้องฟ้าชะงักไปแวบหนึ่ง แต่เพียงไม่นานก็กลับมาตีหน้าขรึมดังเดิม


“จะลองดูไหมล่ะ? ฉันทำให้คุณล้มจนลุกไม่ขึ้นได้นะ คราวก่อนคุณคงไม่เข็ดสินะ” ผมรับรู้ได้ถึงความกดดันที่เกิดขึ้น มันเป็นความน่าอึดอัดที่บีบรัดความรู้สึกจนพวกเราไม่สามารถจะขยับไปไหนได้ แม้แต่หายใจยังยากเลยด้วยซ้ำ


“จะขู่ผมหรือไง?” ผู้ใหญ่ทั้งสองยังคงฟาดฟันกันทางคำพูดและสายตาอย่างไม่มีใครยอมใคร พวกท่านคงไม่รู้ตัวว่าได้สร้างความรู้สึกที่ยากเกินจะบรรยายออกมาให้พวกเราทุกคน แต่คนที่ได้รับผลกระทบต่อเหตุการณ์นี้มากที่สุดคงหนีไม่พ้นท้องฟ้า


“คนอย่างฉันไม่มีขู่ ฉันว่าคุณคงรู้ดี” ใบหน้าจริงจังของคุณแม่ทำให้คุณพ่อของท้องฟ้ารู้ได้ทันทีว่าเขาพลาดแล้วที่ทำเช่นนี้ คุณแม่ท่านเด็ดขาดมากแค่ไหนผมว่าคนที่เป็นอดีตสามีอย่างคุณพ่อคงจะทราบดีเลยนะครับ


“ฮึ่ม!” เมื่อคุณพ่อของท้องฟ้าท่านโต้กลับอดีตภรรยาของตัวเองไม่ได้ท่านก็เดินหน้าถมึงทึงออกจากบ้านไป 


“ประสาท!” เสียงหวานของคุณแม่บ่นไล่ตามแผ่นหลังกว้างไปติดๆ


“ท้องฟ้า” ผมหันกลับมามองหน้าคนข้างตัวด้วยความเป็นห่วง


“ผมขอตัวก่อนนะครับ” แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร คนตัวสูงก็ดึงมือที่จับกันอยู่ออกแล้วเดินออกจากห้องไป ผมมองตามแผ่นหลังกว้างไปด้วยความเป็นกังวล สภาพจิตใจของท้องฟ้าตอนนี้ไม่ดีเอาเสียเลย เขาจะต้องเจ็บปวดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมากแน่ๆ


“ไปดูท้องฟ้าเถอะทะเล”


“แต่...” ผมลังเลไม่กล้าที่จะเดินขึ้นไป ตอนนี้ท้องฟ้าอาจจะอยากอยู่คนเดียว ถ้าผมไปหาเขามันอาจจะทำให้เขาไม่พอใจก็ได้ ผมเลยไม่กล้าที่จะขึ้นไป


“ถ้าเป็นทะเล ท้องฟ้าคงยอมให้เข้าใกล้นั่นแหละ” คุณแม่หันมายิ้มบางให้กับผม ทุกคนก็หันมามองผมแล้วพยักหน้าให้อย่างเห็นด้วย


“ครับ” ผมรับคำแล้ววิ่งขึ้นไปยังห้องของท้องฟ้า ยืนชั่งใจอยู่หน้าห้องเกือบหนึ่งนาทีก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูห้องนอนของเขาเข้าไป








---------------------------------------------------------------------------------------





ใกล้จบแล้ว ต่อไปก็รอหนังสือกันเนอะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 997 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,611 ความคิดเห็น

  1. #2607 desbestiny (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 11:05
    เป็นพ่อที่ไม่สมควรเรียกตัวเองว่าพ่ออ่ะะะ คนอย่างงี้อย่าไปเป็นพ่อของใครอีกเลยเถอะะะะ
    #2,607
    0
  2. #2509 Jibangrin (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 01:45
    ว่อยยยยยย พ่ออ เปนไรอะะ!
    #2,509
    0
  3. #2280 Sunflower.W (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 00:04
    คือถ้าเป็นหิรัญนี่ต้องทำตัวไงอ่ะ คือเพื่อนขี้หวงเกิน 5555
    #2,280
    0
  4. #2202 Kim-kibom (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 21:55
    เรียกตัวเองว่าพ่อได้ไง
    #2,202
    0
  5. #2029 Untar2543 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 20:21
    ไรท์ททททททททท~~~~~~~~~~~~~~~~~~(เสียงโหยหวร)
    #2,029
    0
  6. #2027 MonIerDee (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 09:23
    ทะเลไปปลอบเร็วววว
    #2,027
    0
  7. #2023 fernlumear (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 13:51
    พ่อนี่ยังไงน้อออ ไม่สงสารลูกตัวเองหน่อยหรอ
    #2,023
    0
  8. #2022 Ineedtoreed (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 23:57
    ถ้าฉันเป็นทะเลจะพูดแบบขี้จุ๊เบ่เบ๋ว่า : พ่อฟ้าทำงานอะไรหรอ เราจะได้แจ้งให้พ่อเราสั่งล้มละลาย
    #2,022
    0
  9. #2021 greenw (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 22:27
    ท้องฟ้าาาา คนดี สงสารร

    นี่บอกเลยว่าเกลียดมากๆกับการกระทำของพ่อท้องฟ้า มีเมียใหม่เเต่ยังมาระรานจะเอาลูกเลวว!!
    #2,021
    0
  10. #2020 peemgirl (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 21:58
    สงสารท้องฟ้าาาา
    #2,020
    0
  11. #2019 Lalaland332221 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 21:50
    รออออออออ
    #2,019
    0
  12. #2018 duckkymyung (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 19:56
    งืออออ ใจเย็นๆนะท้องฟ้าาา ทะเลรีบไปปลอบเร็วเข้าาา
    #2,018
    0
  13. #2016 noowiwie (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 18:56
    โถ่ ท้องฟ้าาาาา วันนี้ดีๆ ต้องเสียบรรยากาศเพราะพ่อเลยอะะะะ
    #2,016
    0
  14. #2015 D2999_ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 18:56
    คุณพ่อต้องโดนให้หนักกว่านี้อีก!! เรียกพ่อทะเลมาอีกคนนะสนุกแน่ๆ5555
    #2,015
    0
  15. #2014 Milkoooo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 16:40
    เอาพ่อเลมาเจอแม่ท้องฟ้าเลยค่ะ ความรู้สึกมันบอกว่าต้องได้เจอกันแน่ๆ
    #2,014
    0
  16. #2013 filmfilm12123 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 14:56
    ประสาท
    #2,013
    0
  17. #2012 pp9397 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 14:54
    โถถ ท้องฟ้าคนดี
    #2,012
    0
  18. #2011 raving_fox (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 10:42
    แย่เลย....ถึงจะไม่เคยเจอกับตัวเอง แต่รู้สึกเลยว่ามันเศร้าเคล้าน้ำตามาก
    #2,011
    0
  19. #2010 Miki_milky (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 10:25
    คุณพ่อต้องการลูก แต่คุณพ่อดูถูกความรักของลูกแบบนี้ ลูกคุณพ่อจะรักคุณพ่อหรอค่ะ สงสารท้องฟ้าจัง
    #2,010
    0
  20. #2009 Raindear97 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 10:19
    ฮือออ สงสารฟ้าา ทะเลโอ๋ๆฟ้าด้วยยนะ กอดแน่นๆเลย ฟ้าาา ยิ้มเข้าไว้นะลูกก
    #2,009
    0
  21. #2008 สุกี้ยากี้ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 09:53
    สงสาร. พ่อแม่ทะเลาะกัน ทำใจลำบาก
    #2,008
    0
  22. #2007 จงอัพๆ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 09:47
    สงสารท้องฟ้า พ่อด่าน้องทะเลทำไมมมมม ///ยกพวกไปต่อยแม่ม 😠😡😡
    #2,007
    0
  23. #2006 MintTTUGMlv (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 09:33
    อื้อฮืออออ รอหนังสือร่ะ เงินอยุ่ไส555 เก้วกาดกันมากค่ะ
    #2,006
    0
  24. #2005 xวาuxวาu (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 09:32
    พ่ออะไรแบบนี้ ไม่มีซะยังจะดีกว่า
    #2,005
    0
  25. #2004 Yuixo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 09:20
    งือออ ท้องฟ้าาาา โอ๋ๆนะ
    #2,004
    0