SKY & SEA ท้องฟ้ากับทะเล [สนพ. 2U Publishing] [YAOI] : Spin-Off

ตอนที่ 31 : ท้องฟ้ากับทะเล : 15 [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 974 ครั้ง
    30 ส.ค. 62



15



“ฟ้า” ผมร้องเรียกคนตัวสูงที่อยู่ดีๆ ก็โถมตัวมากอดผมทันทีที่เดินเข้ามาในห้องของเขา


“คืนนี้ค้างด้วยกันนะ” ใบหน้าหล่อซุกลงมาที่ซอกคอของผมพูดเสียงอู้อี้จนแทบจับใจความไม่ได้


“อืม” ผมแทบจะสติแตกกับลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดต้นคอของผมอยู่


“ไปอาบน้ำเถอะ จะได้มานอน จะเที่ยงคืนแล้วนะ” หลังจากที่กอดผมจนพอใจแล้วเขาก็ผละตัวออกไปแล้วเอ่ยไล่ให้ผมไปอาบน้ำ


“อื้อ ฟ้าไปอาบอีกห้องเลยนะ จะได้นอนเร็วๆ” คอนโดของท้องฟ้ามีสองห้องนอนและอีกหนึ่งห้องทำงาน ห้องนอนอีกห้องเขาไม่ค่อยได้ใช้ จะได้ใช้เฉพาะเวลาเพื่อนมาทำงานแล้วนอนค้าง ผมเคยขอเขาไปนอนห้องนั้นด้วยนะตอนที่มาค้างที่นี่ แต่เขาไม่ยอม เขาบอกว่าถ้าผมจะไปนอนเขาก็จะตามไปด้วย แล้วมันจะต่างอะไรกับที่ผมนอนห้องของเขาล่ะ ผมรู้ว่าท้องฟ้าจะต้องทำอย่างที่พูดแน่ๆ ผมเลยนอนที่ห้องเขาเหมือนเดิมนั่นแหละ ยังไงก็หนีไม่พ้นอยู่ดี


“แต่ถ้าอาบพร้อมกันก็จะเร็วกว่า” ตาเป็นประกายเชียวนะ!


“ตลกเหรอ?” ผมถลึงตามองเขาอย่างเคืองๆ นี่ไงความร้ายกาจของเขาที่เมธกับนทีมันพูดกรอกหูผมอยู่ทุกวัน 


อ้อ ไม่ใช่แค่เพื่อนผมหรอกที่บอกว่าท้องฟ้าร้าย พี่รัญยังมากระซิบกับผมอยู่บ่อยๆ เลยว่าให้ระวังท้องฟ้าเอาไว้ อีกฝ่ายเจ้าเล่ห์กว่าที่เห็นเยอะ ผมว่าผมเชื่อที่ทุกคนพูดแล้วล่ะ


“หึ หน้ายุ่งเชียว” เขายิ้มออกมาบางๆ แล้วเอื้อมมือมาหยิกแก้มผม


“นิสัยไม่ดี ชอบแกล้ง” ชอบทำให้เขินอยู่เรื่อยเลย


“ก็เลทำตัวให้น่าแกล้ง” ผมไปทำแบบนั้นตอนไหนกันเล่า!


“ฟ้า” แล้วทำไมต้องทำหน้ามันเขี้ยวแบบนั้น ผมชักจะกลัวๆ เขาขึ้นมาจริงๆ แล้วนะ


“ไปอาบน้ำสิครับ เดี๋ยวฟ้าเปลี่ยนใจนะ” ถ้าจะมองขนาดนั้นก็กินผมเข้าไปเลยก็ได้นะ


“ไปแล้วๆ” ผมรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนด้วยความเร็วแสงขืนอยู่ต่อก็ซวยน่ะสิ เกิดเขาหน้ามืดขึ้นมาคนที่จะเดือดร้อนก็มีแต่ผมนี่แหละ!

 


ครืด~


“ทำอะไรอยู่ ดึกแล้วนะ” เสียงประตูกระจกถูกเลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของเจ้าของห้องเดินออกมายืนซ้อนที่ด้านหลังของผม แขนแกร่งทั้งสองข้างยืดออกเท้าระเบียงคร่อมตัวของผมเอาไว้แล้วเกยคางเรียวลงบนไหล่ผม


“ลมเย็นดี” ทั้งที่ผมก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองตัวเล็กอะไรหรอก แต่พออยู่กับท้องฟ้าทีไรเหมือนตัวผมหดลงทุกทีเลย ถ้ามองเผินๆ แล้วตัวผมกับท้องฟ้านี่ไม่ได้ต่างกันมากเลยนะครับ แต่พอมาเทียบกันจริงๆ แล้วก็ อืม ต่างกันเอาเรื่องเลย


“ทะเลครับ” ตัวของผมถูกจับพลิกให้หันกลับไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย ท้องฟ้ามองหน้าผมนิ่งๆ ด้วยแววตาจริงจังแต่บนริมฝีปากยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏอยู่


“ครับ” ผมขานรับด้วยรอยยิ้มเขินๆ รู้สึกใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก ผมมองสบตากับเขาอย่างตั้งใจฟังว่าเขาจะพูดอะไรออกมา


“เป็นฟะ...”


Rrrrrr


คำพูดที่กำลังจะหลุดออกมาจากคนตรงหน้าถูกขัดขึ้นด้วยเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ ผมกับท้องฟ้าหันไปมองทางต้นเสียงนั่นแล้วก็เจอกับโทรศัพท์เครื่องหรูสีขาวที่นอนอยู่บนเตียงกำลังแผดเสียงร้องลั่นอยู่


“โทรศัพท์น่ะ” ผมหันมาบอกเจ้าของโทรศัพท์ที่ทำหน้ายุ่งคิ้วขมวดอยู่ตรงหน้า


“ฟ้าขอรับแปบนะ” ถึงจะมีท่าทางที่เหมือนไม่ค่อยอยากจะรับแต่ท้องฟ้าเองก็คงกังวลว่าจะเป็นสายสำคัญนั่นแหละถึงได้ถอนหายใจแรงแล้วผละตัวออกไป ผมไม่ได้พูดอะไรแค่ยิ้มรับบางๆ เท่านั้น


ท้องฟ้าเดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้งและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาชะงักไปนิดแล้วหันมามองหน้าผมเหมือนลังเลว่าจะรับดีไหม ผมเลยส่งยิ้มไปให้เขาแล้วหันกลับไปมองแผ่นฟ้าที่มีดวงดาวให้เห็นบ้างประปรายแทน แต่ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจของผมมันดันสั่นไหวแปลกๆ มันไม่ได้เต้นรัวเร็วเพราะความดีใจหรือตื่นเต้นเหมือนก่อนหน้านี้ มันสั่นเหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรสักอย่าง


“ว่าไง แพรว”


เสียงที่ดังรอดออกมาจากประตูกระจกทำเอาตัวของผมชาวาบไปทั้งแถบ


(“ฟะ ฟ้า ฮึก!”)


ผมไม่รู้ว่าท้องฟ้าเดินออกมาที่ระเบียงอีกครั้งตอนไหน แต่ที่แน่ๆ เลยคือตอนนี้ผมได้ยินเสียงสะอื้นฮักของแพรวดังออกมาจากปลายสายอย่างชัดเจน


“แพรว เป็นอะไร? ร้องไห้ทำไม?”


เสียงทุ้มเอ่ยถามเสียงเครียด ผมหันไปมองด้วยความสงสัย เห็นท้องฟ้ายืนหน้าเครียดอยู่ข้างหลังผม เขาดูเป็นห่วงแพรวมากจนผมเองเริ่มกังวล


(“ฟ้า ฮึก แพรว ฮึก! พะ แพรว ยะ ฮึก! อยากตาย  ฮือ!”)


 “แพรว! ตั้งสติหน่อย ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”


ประโยคที่ได้ยินมาจากปลายสายยิ่งทำให้ท้องฟ้ามีสีหน้าเป็นกังวลเข้าไปใหญ่ เขาร้องถามคนปลายสายด้วยความร้อนใจ ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกวูบโหวงในใจแปลกๆ ไม่เคยเห็นท้องฟ้าร้อนรนขนาดนี้มาก่อนเลย


(“บะ บ้าน ฮึก! ฟ้า มะ มา มาหาแพรวนะ ฮือ!”)


ผมเบือนหน้าหนีกลับไปมองที่ผืนฟ้าสีดำด้านบนอีกครั้ง ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว ผมไม่รู้ว่าแพรวเป็นอะไร แต่ผมไม่อยากให้ท้องฟ้าออกไปหาเธอ รู้ว่ามันงี่เง่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเสียใจจนแทบบ้าแต่ผมกลับเห็นแก่ตัวไม่อยากให้คนข้างตัวผมไปหาเธอ


ผมก็แค่กลัว กลัวว่าถ้าท้องฟ้าไปแล้วผมจะไม่ได้ท้องฟ้ากลับคืนมา


“เดี๋ยวฟ้าไป แพรวตั้งสติดีๆ นะ อย่าเพิ่งทำอะไรบ้าๆ นะ”


แต่ถ้าเขาอยากจะไป ผมก็คงห้ามอะไรไม่ได้ ยังไงผมก็รู้ตัวเองดีว่าไม่มีสิทธิ์ นั่นผู้หญิงที่เป็นแฟนเก่าของเขาเลยนะ แต่ผมล่ะเป็นอะไร? ผมมีสิทธิ์อะไรจะไปรั้งเขา?


ไม่ ผมไม่มีสิทธิ์


 (“ฮือ แพรว จะ จะรอ ฮึก”)


ผมได้ยินแพรวพูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้นก่อนสายจะตัดไป ผมแหงนหน้าขึ้นมองดวงจันทร์ที่ส่องแสงสว่างลงมาด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ รับรู้แล้วว่าเดี๋ยวท้องฟ้าจะต้องออกไปหาแพรวในทันที


“เกิดอะไรขึ้น?” ถึงปากจะถามออกไปอย่างนั้นแต่ความเป็นจริงแล้วผมไม่ได้อยากรู้หรอกว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นจะตายยังไง ผมก็แค่อยากจะพูดว่าไม่อยากให้เขาออกไป แต่ผมก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะทำแบบนั้น และถ้าพูดออกไปจริงๆ ท้องฟ้าคงมองว่าผมเป็นคนที่แย่ที่สุดในโลกแน่ๆ


จริงๆ แล้วผมน่ะก็เป็นแค่คนที่เห็นแก่ตัวเท่านั้นแหละ


“แพรวเป็นอะไรไม่รู้ โทรมาร้องไห้แล้วบอกว่าอยากตาย ฟ้าไปดูแพรวแปบนะ เลนอนไปก่อนได้เลย เดี๋ยวฟ้ากลับมา” เขาบอกกับผมด้วยน้ำเสียงที่ติดตึงเครียด


“ฟ้า” ผมหันกลับไปมองสบตากับเขานิ่ง ไม่รู้ว่าผมเผลอทำสีหน้าแบบไหนออกไปท้องฟ้าถึงได้คว้าตัวผมเข้าไปกอดแน่นขนาดนี้


ไม่ไปได้ไหมฟ้า? อยู่กับเลเถอะนะ อย่าไปเลย


“ฟ้าจะรีบกลับมาครับ”


เขาผละตัวออกก่อนสัมผัสหนักๆ จะกดประทับลงมาที่หน้าผากของผม ไล่ลงมาที่ปลายจมูกและจบลงที่ริมฝีปาก ผมยืนนิ่งรับสัมผัสจากอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย ริมฝีปากได้รูปขยับจูบเบาๆ ปรับเอียงใบหน้าให้ได้องศาที่เหมาะก่อนจะค่อยๆ สอดเรียวลิ้นอุ่นร้อนเข้ามาให้โพรงปากของผม กวาดไล่ต้อนหาความหวานอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนจะตวัดเกี่ยวลิ้นของผมคล้ายกับกำลังปลอบประโลม ผมจูบตอบเขากลับไปอย่างโหยหา เพราะไม่รู้ว่านี่จะเป็นจูบสุดท้ายของเราหรือเปล่า ท้องฟ้ามอบจูบที่แสนหวานให้กับผมจนผมแทบจะหลงลืมไปแล้วว่าคืนนี้เขาจะไม่ได้อยู่กับผม  


“อืม” และเมื่อเขาผละใบหน้าออกไป ก็เป็นผมเองที่ต้องพยักหน้ารับอย่างจำยอม ผมรั้งเขาไว้ไม่ได้ แต่เขาบอกว่าจะกลับมา ผมก็จะเชื่อว่าเขาจะกลับ และจะรอจนกว่าเขาจะกลับมาหาผม


จุ๊บ!


เขากดย้ำจูบลงมาอีกครั้งที่ริมฝีปากของผมเหมือนต้องการจะยืนยันในคำพูดของตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินออกจากห้องไป ผมถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า แม้ท้องฟ้าจะเดินออกจากห้องไปนานแล้วแต่ผมก็ยังยืนอยู่ที่เดิม ก็บอกแล้วว่าจะรอจนกว่าเขาจะกลับมา


จะรอทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาจริงๆ ไหม


ติ้ง!


เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของผมดังขึ้น มันเป็นแจ้งเตือนจากไลน์ คนที่ทักมาหาผมคือแบท ผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัยนิดหน่อย เพราะวันนี้ก็เพิ่งเจอกันไป แต่แบทไม่ยอมพูดอะไรกับผมสักคำ แถมยังหนีกลับก่อนอีกด้วย

 


BAT NOT BAD

*ส่งรูปภาพ* 02.54

หมายความว่าไง? 02.54


 

ผมกดดูรูปที่อีกฝ่ายแคปหน้าจอส่งมาให้ด้วยหัวใจที่สั่นระรัวจนเจ็บไปหมดทั้งหน้าอก รูปที่แบทแคปมามันเป็นภาพจากอินสตราแกรมของแพรวที่เพิ่งลงรูปล่าสุดไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน รูปที่แพรวลงคือรูปของท้องฟ้าที่กำลังยืนคุยกับหมออยู่ที่ข้างเตียงของคนป่วยด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด มือข้างหนึ่งของเขากอบกุมมือของใครอีกคนเอาไว้แน่น ข้างใต้ภาพมีแคปชั่นหนึ่งที่เมื่อผมอ่านแล้วใจผมก็กระตุกวูบ


ขอบคุณที่กลับมาอยู่ข้างกันนะ แพรวรักฟ้าที่สุดเลย คนดีของแพรว


“ฮึก!” ผมยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองอย่างกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่


ขอบคุณที่กลับมาอยู่ข้างกันงั้นเหรอ?


บ้าชะมัดเลย!


เจ็บจนจุกไปหมดแล้ว ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ทำไมเรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะท้องฟ้า?


ผมอธิบายความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ไม่ถูกเลย ทั้งเจ็บ ทั้งอึ้ง และตกใจ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเขายังอยู่กับผมตรงนี้ และบอกกับผมด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่าจะกลับมา แต่เขาก็ไม่กลับมาอย่างที่พูด มันไม่มีอีกแล้วทะเลของท้องฟ้า ผมอาจเป็นของเขาแต่เขาไม่เคยเป็นของผม สุดท้ายแพรวก็มาทวงคนของเขากลับไปจนได้


แพ้ย่อยยับเลยทะเลเอ้ย


ผมไม่ได้ตอบอะไรแบทกลับไปแม้อีกฝ่ายจะส่งข้อความมาหาผมอีก ไม่ได้เปิดอ่านและไม่ได้ตอบกลับ ผมทรุดตัวลงนั่งที่พื้นตรงหน้าระเบียงแม้จะพยายามแหงนหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าแต่น้ำตามันก็ไม่ยอมหยุดไหล และยิ่งผมพยายามเช็ดมันออก มันก็ยิ่งไหลออกมาอีกเรื่อยๆ จนผมไม่มีแรงที่จะเช็ดมันออกอีกแล้ว






นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ผมนั่งอยู่ตรงนั้น โทรศัพท์ของผมสั่นเตือนมาตลอดไม่มีหยุด แต่ไม่มีแม้แต่อันเดียวที่จะเป็นข้อความหรือสายเรียกเข้าจากคนที่ผมกำลังรอคอย จนถึงตอนนี้ผมก็ยังนั่งรอท้องฟ้าอยู่ที่เดิม รอให้เขากลับมาหา กลับมาอธิบาย กลับมาบอกผมว่ามันไม่จริง กลับมาพูดว่าเขาเลือกผมไม่ใช่แพรว แต่จนถึงตอนนี้ ตอนที่แผ่นฟ้าเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีฟ้าอีกครั้งเขาก็ยังไม่กลับมา


สุดท้าย คำที่เขาบอกว่าจะกลับมามันก็ไม่มีจริง


เขาไม่กลับมา


เจ็ดโมงเช้าแล้ว ผมรอเขามากี่ชั่วโมงแล้วนะ หกหรือเจ็ดชั่วโมงกันแน่?


ผมปาดน้ำตาออกลวกๆ แล้วเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็นชุดเดิมของตัวเองที่ใส่ไปผับของคุณอธิปเมื่อตอนค่ำ หันมองภาพวาดของท้องฟ้าที่ผมเป็นคนให้ด้วยหัวใจที่ปวดร้าว ผมคิดว่ามันคงมีสักวันที่ผมจะได้ยืนตรงนั้น ข้างๆ เขา คงมีสักวันถ้าบนโลกใบนี้ไม่มีแพรวา กุลโชติอยู่ แต่ตอนนี้มันคงไม่มีโอกาสแล้ว


ผมหยิบเอาของของตัวเองออกมาจากคอนโดของท้องฟ้า คีย์การ์ดที่เขาเคยให้ไว้ผมก็เอามาใช้ออกจากคอนโดแล้วฝากคืนเขาที่ชั้นล่าง แต่เมื่อออกมาจากคอนโดแล้วผมก็ไม่รู้จะไปไหนเลยเดินตามทางไปเรื่อยๆ แล้วก็มาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะใกล้คอนโดที่ผมเคยมากับเขา นั่งลงยังเก้าอี้ตัวหนึ่งแล้วอยู่ดีๆ น้ำตาที่ผมเช็ดไปก่อนหน้านี้ก็ไหลลงมาอีก เพียงแค่คิดว่าผมเคยมาที่นี่กับเขาและเราเคยมีความสุขกันมาก


หรืออาจมีเพียงผมที่คิดไปเองฝ่ายเดียว


“ร้องไห้ทำไม?” เสียงของใครบางคนเอ่ยทักผมด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงปนตกใจมันคุ้นหูมากจนผมรีบหันไปมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อหูของตัวเองแล้วก็ต้องนิ่งค้างไป


“พะ พ่อ!” เมื่อได้เห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้าผมก็ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาหนักกว่าเดิมอย่างห้ามไม่อยู่


“ทะเล พ่อถามว่าร้องไห้ทำไม?” พ่อมองผมด้วยความตกใจ


“พ่อ ทะเลคิดถึงพ่อ” ผมโผเข้ากอดพ่อแน่นด้วยความคิดถึงและโหยหา ไม่คิดว่าพ่อจะมาอยู่ที่นี่ พ่อไม่ได้ติดต่อผมมาเลยตั้งแต่ที่ผมกลับมาที่เมืองไทย ผมกลับมาที่นี่เพียงคนเดียว พยายามติดต่อหาพ่อไปหลายครั้งแต่พ่อก็ไม่ติดต่อกลับมาเลย ในวันเกิดผมเมื่อวานผมก็ไม่ได้รับแม้แต่ข้อความอวยพรวันเกิดจากพ่อ ผมคิดว่าพ่อคงงานยุ่งจนลืม แต่ไม่คิดเลยว่าพ่อจะมาอยู่ที่นี่ มาได้ยังไงกัน?


“พ่อก็คิดถึงลูก” พ่อกอดตอบผมแน่นพลางลูบหัวลูบหลังปลอบผมไปด้วย


“ทะเล พ่ออยู่นี่แล้ว เหนื่อยก็พัก พ่อจะเป็นที่พักพิงให้กับลูกเอง”


“ฮึก!” ความอบอุ่นที่ผมไม่ได้รับมานานมากแล้วทำให้ผมยิ่งปล่อยโฮหนักกว่าเดิม คำปลอบโยนของพ่อทำให้ผมยิ่งอยากจะงอแงเข้าไปใหญ่ นานแล้วที่ไม่ได้ร้องไห้โยเยเป็นเด็กๆ ในอ้อมกอดที่แข็งแรงนี้


“ทะเล ลูกอยากกลับไปอยู่ที่อิตาลีไหม?” คำถามที่ผมไม่คิดว่าจะหลุดออกมาจากปากของพ่อดังขึ้น


“พ่อ” ผมมองพ่ออย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ถึงเราจะเคยอยู่ที่อิตาลีด้วยกัน แต่พ่อไม่เคยคิดให้ผมอยู่ที่นั่นถาวร หรือว่าพ่อจะเปลี่ยนใจ?


“พ่อแค่ถามดู ไม่ได้คิดจะบังคับหรืออะไรหรอกนะ” ฝ่ามือหยาบยกขึ้นลูบหัวผมเบาๆ พร้อมด้วยรอยยิ้มจางๆ ผมสบตากับพ่ออยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจพูดบางสิ่งบางอย่างที่คิดมานานแล้ว


“ทุกอย่างเราอยู่ที่นี่ ตัวตนของเราอยู่ที่นี่ เราหนีมันไม่พ้นหรอกนะพ่อ ยอมรับความจริงเถอะครับ” เหตุผลที่เราย้ายไปอยู่อิตาลีกันก็เพราะเราทั้งคู่ต่างยอมรับความเป็นจริงเรื่องแม่ที่เกิดขึ้นไม่ได้ สิ่งที่เราทำไม่ใช่คือการเผชิญหน้ากับความกลัวแต่เป็นการวิ่งหนี แต่ไม่ว่าเราจะหนีมันไปไกลแค่ไหนเราก็หนีมันไม่พ้น ระยะทางไม่สามารถเยี่ยวยาสภาพจิตใจของพวกเราได้ สิ่งที่เราควรทำคือยอมรับความจริง ใช้ชีวิตอยู่กับมันเพื่อก้าวเดินต่อ ไม่ใช่วิ่งหนีแล้วไม่ยอมรับความจริง


“พ่อรู้ พ่อถึงได้กลับมาที่นี่ไง กลับมาหาลูกและแม่” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยหนักแน่นในตอนนี้กลับสั่นเครือจนน่าสงสาร ผมรู้ว่าพ่อยังคงเสียใจเรื่องแม่อยู่ พ่อรักแม่มากผมรู้ดี เราทั้งคู่ต่างรักแม่มาก และพ่อไม่มีวันลืมแม่ได้อย่างแน่นอน


“พ่อ ทะเลคิดถึงแม่” คิดถึง ทุกลมหายใจ


“ไปหาแม่กันนะทะเล”


“ครับ” คำชวนของพ่อทำให้ผมยิ้มกว้างออกมาได้ พ่อยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาออกให้ผมอย่างเบามือแล้วจูงผมไปยังทางออกของสวนสาธารณะ รถยนต์ที่ผมไม่คุ้นจอดอยู่ไม่ไกล พ่อพาผมเดินไปขึ้นรถคันนั้นแล้วขับออกไปโดยไม่ได้พูดอะไรอีก ไม่แม้แต่จะถามว่าผมมาทำอะไรที่นี่ แต่ผมกลับมีคำถามมากมายที่อยากจะถามพ่อ


“พ่อ ทะเลอยากได้รถ” ผมหันไปบอกคนข้างตัวพร้อมรอยยิ้มทะเล้น ตอนนี้เราออกมาจากกรุงเทพฯ แล้ว แต่ยังไงก็ต้องใช้เวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึง


“ทำไงดีทะเล พ่อไม่มีเงิน” พ่อหันมามองผมด้วยสีหน้าเศร้าๆ อย่างน่าสงสาร แล้วไอ้รถที่นั่งอยู่นี่คืออะไร?


“โกหก” พ่อเล่นละครไม่เก่งนะพูดเลย


“รู้ทันอีกแล้ว เอาสิ สอบใบขับขี่ได้เมื่อไหร่พ่อซื้อให้” พ่อหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี


ผมยิ้มกว้างกว่าเดิมอีกเมื่อได้ยินอย่างนั้น ผมน่ะขับรถเป็นตั้งแต่อยู่ม.5 แล้ว แต่ไม่เคยมีรถเป็นของตัวเองสักทีเลยไม่มีโอกาสได้ขับ แต่ถ้าให้ขับผมก็มั่นใจว่าขับได้ และเพราะไม่มีวี่แววว่าจะได้รถนี่แหละผมเลยไม่ได้ไปสอบใบขับขี่สักที เห็นทีคงต้องหาเวลาไปทำเร็วๆ นี้แล้วล่ะ


“ราคาเท่าไหร่ก็ได้ใช่ไหมพ่อ?” จะเอาแพงๆ ให้พ่อต้องร้องไห้เลย


“ได้ แค่ซื้อรถให้ลูกชาย พ่อไม่เกี่ยงเรื่องราคาอยู่แล้ว” พ่อว่าพร้อมไหวไหล่อย่างสบายๆ


“เมื่อกี้ยังบอกไม่มีเงินอยู่เลย” คนแก่ขี้โกหก


“ทะเล พ่อทำงานก็เพื่อหาเงินมาให้ลูกใช้นั่นแหละ อยากได้อะไรก็บอก เงินทุกบาทมันเป็นของลูก” ได้ยินแบบนี้แล้วชื่นใจชะมัดเลย


“นี่พ่อกลายเป็นเสี่ยไปแล้วเหรอ? ทุ่มสุดตัวเลยนะเนี่ย” ผมแสร้งทำตาโตมองหน้าพ่อกวนๆ


เป็นไง พ่อผมใจดีมากเลยใช่ไหม?


“เพื่อลูก พ่อทำได้ทุกอย่าง” พ่อหันมายิ้มแล้วเอื้อมมือมาขยี้หัวผมเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปตั้งใจขับรถต่อ


“เรากลับมาอยู่ด้วยกันไหมพ่อ?” ผมจ้องเสี้ยวหน้าด้านข้างของพ่อแล้วเอ่ยถามออกมาอย่างจริงจัง มันนานมากแล้วที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ นานมากจนผมเริ่มรู้สึกโหยหา


“นั่นสิ” พ่อหันมาสบตากับผมแวบหนึ่ง แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ผมก็เห็นความเจ็บปวดในแววตาคู่นั้น ผมไม่รู้ว่าตัวเองขอมากไปหรือเปล่า ถ้าพ่อกลับมาอยู่ที่ไทย พ่อจะยังคงเสียใจเรื่องแม่อยู่ไหม?


หรือผมจะไปอยู่อิตาลีกับพ่อดี?








---------------------------------------------------------------------------------------








เปิดตัวคุณพ่อเทมส์ค่าาาา

(นี่ช่างภาพหรือมาเฟีย?) 






---------------------------------------------------------------------------------------



สังเกตเห็นอะไรไหม? 


เราให้บทของแพรวชัดเจนมาตั้งแต่ต้นเรื่องแล้วนะ

แพรวมาในรูปแบบของแฟนเก่าที่เป็นแฟนเก่าจริงๆ 

 เดาได้ไม่ยากเนอะว่าแพรวเป็นอะไร 

เหตุเกิดจากไลฟ์ในงานวันเกิดทะเลนั่นแหละ



นิยายทุกเรื่องของเราอารมณ์จะเหวี่ยงขึ้นเหวี่ยงลงตลอด

เราจะเป็นไบโพลาร์ไปด้วยกัน


แต่ถ้าไม่ดราม่าคุณพ่อก็จะไม่ได้ออกนะ


รักคุณพ่อค่ะ  ฮาาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 974 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,611 ความคิดเห็น

  1. #2550 Ruruka Buta (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 22:05
    โอ๊ยยย พ่อทำไมกร๊าวใจแบบนี้ ยุให้ทะเลกลับไปอยู่กับพ่อที่อิตาลีเลย และขอให้เมธทวงคืนทะเลกลับมาดูแลเองซะ
    #2,550
    0
  2. #2523 loognamfzt403 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 20:53
    น่ารำคาญ
    #2,523
    0
  3. #2501 Jibangrin (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 22:32
    พี่ฟ้าาาาา โกรธ!!! //พ่อเฟียซมากอมก
    #2,501
    0
  4. #2438 ⓒoup . t (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 20:59
    อิสัสพ่อมาดมาเฟียมาก
    #2,438
    0
  5. #2429 imyminemyself (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:06
    พี่ฟ้าใจร้าย
    #2,429
    0
  6. #2402 Hiroyosha (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:41
    ไปเลยลูกไปเรยยยย!!!
    #2,402
    0
  7. #2400 ชิตาโพนี่ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:00
    ไม่สมควรเลยจริงๆท้องฟ้า เฮ้ออออ มัวแต่แคร์คนในอดีต แล้วปัจจุบันล่ะ
    #2,400
    0
  8. #2345 Thanapaksorn (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 04:18
    ทำไมร้าย เศร้าเลย
    #2,345
    0
  9. #2340 WindyWeed_Wolny (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 19:42
    เป็นเรื่องแล้วววว
    #2,340
    0
  10. #2295 maybee23 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 17:41
    คุณพ่อขาาา คนชื่อท้องฟ้ามันทำน้องร้องไห้ค่ะ จัดการมันเลยยยย อย่าเก็บมันไว้ให้น้องเสียใจอีก!!!
    #2,295
    0
  11. #2289 pathikhapa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 09:57
    ยัยแพรวแกต้องการอะร๊ายยย
    #2,289
    0
  12. #2278 Sunflower.W (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 23:22
    คือพึ่งหวานกันมาเมื่อตอนที่แล้ว....คือแพรว...-*-
    #2,278
    0
  13. #2252 ๏เต้าหู้ขาว๏ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 04:14
    ป่วยไม่ใช่ข้ออ้าง...แต่อ้างว่าป่วยแล้วคัน....หึหึ
    #2,252
    0
  14. #2247 Pattarawadee Sanjan (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 01:14
    ปกติไม่เจอ แต่อยู่ๆก็เจอพ่อตัวเองในที่สาธารณะ แถวคอนโดฟ้าด้วย งงนิดหน่อย 555
    #2,247
    0
  15. #2180 Kim-kibom (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 23:09
    เซ็งเลยอ่ะ
    #2,180
    0
  16. #1928 FaRMoXsea (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 16:24
    นาจาาาาาคุณพ่อหวงทะเลเยอะๆนะคะ อยากเห็นท้องฟ้าเสียใจจังเลย
    #1,928
    0
  17. #1896 Piszerel (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 16:35
    แพรวเลวกว่าที่คิด (
    #1,896
    0
  18. #1895 Piszerel (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 16:28
    O▪O
    แปลว่าทะเลได้แม่มาเยอะสินะ...
    #1,895
    0
  19. #1887 mai146 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 20:01
    ไปอยู่เลยทะเล รำท้องฟ้าเว้ยย
    #1,887
    0
  20. #1859 minger2420 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 23:07
    แม่ทะเลเปนอะไรหรอค่ะ
    #1,859
    0
  21. #1804 duckkymyung (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:20
    ทิ้งอิพี่ฟ้าไปอิตาลีเลยยยยย ให้เขาได้รู้สึกบ้าง
    #1,804
    0
  22. #1781 ปาร์ค ชานส้ม (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 13:23
    เอาเลยทะเล หนีเลย ท้องฟ้าแม่ง
    #1,781
    0
  23. #1778 Tisnorthh (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 23:43
    น้ำตามาเลยจร้าาาา ไปอิตาลี่ก็ดีนะจะได้ทำให้ใครบางคนรู้ตัวว่าแม่งทำอะไรผิด ลองให้กินไม่ได้อีกรอบดู

    #ปอลิงฮาตรงนี่ช่างภาพหรือมาเฟียเนี่ยแหละ 55555
    #1,778
    0
  24. #1738 Khem15 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 22:46
    แฟนเก่าก็คือแฟนเก่านะคะ ชัดเจนกับคนปัจจุบันหน่อยสิ
    #1,738
    0
  25. #1729 Miki_milky (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 22:26
    สงสารทะเล ปวดใจแทนเลย ท้องฟ้าต้องมาเคลียร์กับทะเลสิ
    #1,729
    0