SKY & SEA ท้องฟ้ากับทะเล [สนพ. 2U Publishing] [YAOI] : Spin-Off

ตอนที่ 22 : ท้องฟ้ากับทะเล : 11 [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,053 ครั้ง
    5 ก.พ. 61



11



นอนฟังเสียงเพลงบัลลาดจนเกือบจะเช้านั่นแหละถึงเคลิ้มหลับได้ รู้สึกตัวตื่นอีกทีคนข้างตัวก็หายไปแล้ว ผมขยับลุกออกจากเตียงหันซ้ายหันขวาก็ตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา แปรงสีฟันอันใหม่เอี่ยมที่มียาสีฟันบีบใส่เอาไว้ให้เสร็จสรรพวางอยู่ตรงอ่างล้างน้ำ ผมหยิบมันขึ้นมาถือไว้ด้วยรอยยิ้มเต็มแก้ม เขาทำตัวน่ารักเกินไปแล้ว หลังจากที่ล้างหน้าแรงฟันเสร็จผมก็พาตัวเองเดินออกมาจากห้องนอน ได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากในครัวเลยเดินไปดู


“อ้าว ตื่นแล้วเหรอ?” เป็นจังหวะเดียวกันกับที่คุณเจ้าของห้องหันมาเห็นผมพอดี


“อืม ทำอะไร?” ผมมองเขาด้วยความสงสัย แม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเขากำลังทำอะไรอยู่แต่ก็ยังถามโง่ๆ ออกไปเพราะไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็นเท่าไหร่นัก


“ข้าวผัดหมู ไปอาบน้ำสิ เดี๋ยวจะได้กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้อง” เขายกกระทะขึ้นมาให้ผมดูก่อนจะหันกลับไปทำอาหารต่อ


“อื้อ”


“ใส่เสื้อผ้าของฉันไปก่อนก็ได้นะ เลือกเอาในตู้ได้เลย”


“โอเค”


ผมรับคำเสร็จก็รีบเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของเขาอีกครั้ง รื้อหาเสื้อผ้ามาหนึ่งชุดแล้วก็เข้าไปอาบน้ำตามคำสั่งของคุณเจ้าของห้องอย่างว่าง่าย


“ท้องฟ้า ไปอาบน้ำ” พออาบเสร็จผมก็เดินออกมาเรียกเขาให้เข้าไปอาบน้ำบ้าง


“อืม ถ้าหิวก็กินก่อนได้เลยนะ” ข้าวผัดหมูกลิ่นหอมฉุยสองจานถูกวางอยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมรับประทาน เพียงแค่ได้กลิ่นกระเพาะของผมก็เริ่มทำงานแล้ว


“เดี๋ยวรอ” ผมทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้แล้วหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นฆ่าเวลา เจ้าของห้องเขาอุตส่าห์ทำอาหารให้กินแล้ว แขกอย่างเราก็ต้องรอเขาสิ มันเป็นเรื่องของมารยาทนะ


“ทะเล”


แต่เหมือนเขาจะลืมอะไรสักอย่าง ร่างสูงที่เดินหายเข้าไปในห้องนอนเดินออกมาอีกครั้งด้วยสภาพที่ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวกันอย่างสวยงาม แม้จะไม่ได้มากมายอะไรแต่ผมกลับมองว่ามันพอดีแล้วก็เหมาะกับเขามากๆ ท้องฟ้าไม่ใช่คนตัวหนามากนักแต่ในทางกลับกันเขาเป็นคนที่รูปร่างสูงโปร่งมีกล้ามเนื้อไม่มากไปไม่น้อยไป มันดูสมส่วนและลงตัวเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะมองมุมไหนความเป็นท้องฟ้านี่แหละที่เข้าใกล้คำว่าสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว


“หืม?” ผมเลี่ยงที่จะไม่มองลงต่ำเกินกว่าลำคอของอีกฝ่าย อดเปรียบเทียบกับตัวเองไม่ได้เลย เพราะเป็นพวกนานๆ ทีถึงจะออกกำลังกายร่างกายที่ควรจะมีกล้ามเนื้อบ้างอย่างประปรายก็เลยมีแต่ไขมันและเนื้อล้วนๆ ผมว่าผมควรกลับไปฟิตหุ่นบ้างแล้วล่ะ


“ในตู้เย็นมีนมสดอยู่ กินได้นะ”


“อื้อ” วันหลังก็ใส่เสื้อก่อนสิแล้วค่อยเดินออกมา! ดีนะที่ผมเองก็เป็นผู้ชาย ลองถ้าเป็นสาวๆ มาเห็นเขาในสภาพนี้มีกรี๊ดสลบแน่ แล้วผู้ชายอะไรขาวชะมัดเลย เกิดเป็นท้องฟ้านี่มันน่าอิจฉาจริงๆ เลยนะครับ

 



“ไม่น่าเชื่อว่านายจะทำอาหารเป็นด้วย” ผมมองจานข้าวผัดตรงหน้าสลับกับท้องฟ้าอย่างทึ่งๆ เขาไม่ได้แค่ทำออกมาแล้วมันน่ากินอย่างเดียวนะครับ รสชาติมันก็ยังดีมากอีกด้วย


“แปลกเหรอ?”


“ก็นายดูไม่น่าใช่คนที่จะสนใจอะไรแบบนี้” ถ้าเป็นคนอื่นก็คงไม่แปลกหรอก แต่นี่ท้องฟ้าไง ผมว่ามันดูห่างไกลมากที่เขาจะสนใจการทำอาหาร


“อยู่คนเดียว จะซื้อเขาบ่อยๆ ก็เบื่อ” ผมก็อยู่คนเดียวออกจะบ่อยยังไม่เคยคิดเรื่องทำอาหารกินเองเลย จริงๆ ก็เคยคิดแหละ แต่สุดท้ายแล้วไปไม่รอดเลยล้มเลิกมันซะ อย่างมากก็แค่หุงข้าว เจียวไข่ ทำไข่ตุ๋นอะไรแบบนี้ แค่นี้ก็รอดละ


“ทำกินเองบ่อยเหรอ?”


“ถ้ามีเวลาก็ทำ”


“ดีเนอะ ฉันทำอาหารไม่เป็นต้องพึ่งร้านอาหารตลอด แต่ถ้าเมธว่างก็จะได้กินของถูกใจสักครั้ง”


“เมธทำอาหารเป็นเหรอ?”


“อื้อ ทำอร่อยด้วย แต่มันไม่ค่อยทำเพราะขี้เกียจ”


ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าคนอย่างเมธาทำอาหารเป็น แถมทำอร่อยด้วยนะ แม่มันชอบทำอาหารเลยทำให้มันทำอาหารเป็น ผมเลยได้บุญกุศลนั้นไปด้วย แต่นานๆ ทีมันถึงจะนึกคึกลุกขึ้นมาทำอาหารกินเองสักครั้ง แต่ยังดีตรงที่ถ้าเมธมันทำอาหารเมื่อไหร่มันก็จะให้ผมเป็นคนคิดเมนู แน่นอนว่าทุกครั้งที่ผมคิดก็จะเป็นเมนูโปรดของผมตลอด


“วันหลังถ้าอยากกินอะไรก็บอก จะทำให้”


“พูดจริง?” ผมเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความตกใจ


“อืม”


“ผู้ชายทำอาหารนี่ก็น่ารักดีเนอะ” ผมอมยิ้มกับตัวเองนิดๆ ต่อให้ไม่ใช่ท้องฟ้าแต่ผมก็มองว่าการที่ผู้ชายทำอาหารนี่มันเป็นอะไรที่น่ารักดี ทุกครั้งที่เมธเข้าครัวผมก็จะไปนั่งดูมันทำตลอด เวลาเมธทำอาหารนี่คนละคนกับตอนปกตินะครับ มันดูใจเย็นขึ้น ดูไม่พูดมาก ดูมีเสน่ห์ ก็ไม่ได้อวยเพื่อนนะ แต่ผมคิดว่าใครๆ ก็คงเป็นแบบนั้น ล่ะมั้ง


“อืม เคยคิดว่าจะทำอาหารให้แฟนกิน” ผมชะงักมือที่กำลังจะตักข้าวเข้าปาก


“แสดงว่าแพรวจะต้องได้กินอาหารฝีมือนายบ่อยแน่เลยใช่ไหม?” จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจยังไงก็ไม่รู้สิ


“เปล่า ไม่เคยทำให้ใครกิน นายเป็นคนแรก”


“แค่ก! พูดจริง?” แล้วไหนบอกว่าอยากทำให้แฟนกินไงวะ? อะไรของท้องฟ้าเนี่ยพูดจาไม่รู้เรื่องเลย!


“อืม คิดว่าอยากทำให้คนสำคัญกินแค่คนเดียว เลยไม่เคยทำให้ใครกิน”


“...” คนสำคัญ


“รีบกินสิ ต้องกลับไปที่คอนโดอีกนะ”


“อะ อื้อ”


ถ้าผมไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป บางที คนสำคัญที่ท้องฟ้าพูดถึง อาจจะหมายถึงผมก็ได้



 

“เมธอยู่หรือเปล่า?” หลังจากที่กินข้าวเสร็จท้องฟ้าก็พาผมกลับมาที่คอนโดเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนนี้ก็สิบเอ็ดโมงกว่าแล้วล่ะครับ


“เมธมีเรียนเช้า” วันนี้เมธมีเรียนตอนเก้าโมง ผมจำตารางสอนของเพื่อนสนิทได้เพราะผมต้องรู้ว่าวันไหนที่ต้องไปเรียนเองและวันไหนที่จะให้มันไปส่งได้


“เดี๋ยวรอ”


“ไปรอข้างบนไหม?” ผมก็แค่ไม่อยากให้เขารอคนเดียวในรถ ขึ้นไปนั่งรอในห้องน่ะสบายกว่าเยอะเลยนะ


“อืม”

 


ครืด ครืด ครืด


ผมที่กำลังแต่งตัวอยู่ก็ต้องหยุดลงแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่สั่นไปมาเพราะมีสายเรียกเข้าขึ้นมาดู พอเห็นว่าเป็นเบอร์ที่คุ้นเคยก็กดรับสายทันที


“ว่า?”


(“อยู่ไหน?”)


คนที่โทรมาคือเพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งเจ้าของห้องที่ผมยืนอยู่ในตอนนี้ครับ


“อยู่ห้อง กำลังจะไปเรียน”


ผมเอาไหล่หนีบโทรศัพท์เอาไว้แล้วก็ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตไปด้วย


(“ให้เข้าไปรับไหม?”)


บางทีเพื่อนผมก็ใจดีผิดเวลา ปกติเคยโทรมาถามแบบนี้ที่ไหนกันเล่า!


“ไม่เป็นไร เจอกันที่มอนะ”


วันนี้ไปโดนตัวอะไรมาหรือไงถึงได้มาใจดีถามน่ะ


(“อืม”)


ติ๊ด


“ฟู่” ผมกดวางสายไปก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก จะให้เมธรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเมื่อคืนไปที่นอนห้องใคร

 



“เสร็จแล้ว” พอแต่งตัวเสร็จผมก็รีบเดินออกมาจากห้อง ท้องฟ้าที่นั่งกดโทรศัพท์อยู่หันมาพยักหน้าให้ผมเบาๆ แล้วเดินนำลงไปที่รถยนต์ของเขา


“จะแวะไหนไหม?” เขาหันมาถามระหว่างรอไฟแดง


“แวะร้าน coffee shop หน้ามอก่อนได้ไหม? อยากกินนมปั่น” ข้าวกินมาแล้วยังอิ่มท้องอยู่ แต่อยากกินน้ำปั่นไง


“อืม” เขาพยักหน้ารับแล้วหันกลับไปขับรถต่อ พอถึงร้านที่ผมบอกเขาก็เลี้ยวเข้าจอดให้


“รอในรถก็ได้ เดี๋ยวลงไปแปปเดียว เอาอะไรไหม?” ผมหยิบเอากระเป๋าเงินของตัวเองมาถือไว้แล้วหันไปบอกคนข้างตัว


“มอคค่าปั่นก็ได้” ท้องฟ้านึกอยู่แปบหนึ่งก็ตอบออกมา


“โอเค” ผมยกมือทำท่าโอเคแล้วรีบลงไปจากรถ ช่วงเวลานี้คนค่อนข้างจะเยอะอยู่พอสมควร แต่ยังดีที่ร้านนี้เขาทำไม่ช้า พนักงานมีเพียงพอในการรับมือกับลูกค้าในช่วงเวลาพักเที่ยงแบบนี้ รออยู่สักพักก็ได้ของที่สั่ง ผมรีบเดินกลับไปที่รถเพราะกลัวท้องฟ้าจะหงุดหงิดที่รอนาน เห็นแบบนั้นก็ไม่ใช่คนใจเย็นอะไรหรอกนะ แค่เป็นคนที่ไม่แสดงออกทางสีหน้าและท่าทางเลยดูเหมือนเป็นคนใจเย็นเท่านั้นเอง


“อ้ะ” ผมยื่นมอคค่าปั่นที่ท้องฟ้าสั่งไปให้เขา


“ขอบคุณครับ” คนตัวสูงผงกหัวขอบคุณเบาๆ แล้วรับแก้วไปถือไว้


“เลิกเรียนแล้วไปไหนไหม?” ในจังหวะที่ผมกำลังเก็บกระเป๋าเตรียมจะลงจากรถท้องฟ้าก็ถามขึ้นเสียก่อน


“กลับคอนโดนอน” ไม่ต้องคิดเยอะเลยครับ เมธมันบอกว่าช่วงนี้ให้นอนเยอะๆ เพราะอีกไม่นานจะมีงานมาถล่มจนไม่ได้นอนแน่


“เย็นนี้พวกนั้นมันนัดเล่นบาสกัน ไปด้วยกันไหม?” พวกนั้นนี่หมายถึงพวกพี่คชาสินะ


“กี่โมง?” ไปหรือเปล่าไม่รู้แต่ถามไว้ประกอบการตัดสินใจ


“ประมาณ 5 โมงหรือไม่ก็ 6 โมง”


“เดี๋ยวบอกอีกทีนะ”


“อือ” ผมเลิกสี่โมง แต่บางทีอาจารย์ก็ขยันชอบสอนเกินเวลา เอาเป็นว่าถ้าไม่ขี้เกียจก็จะไปก็แล้วกันนะ

 



“ทะเล!” ผมสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกอันทรงพลังจากคนที่รู้จักกันดี


“พี่รัญ สวัสดีครับ” ผมหันไปยิ้มแหยให้กับพี่รัญแล้วยกมือไหว้บรรดาเพื่อนๆ รุ่นพี่ในคณะและต่างคณะ ก็ไม่รู้ว่าเด็กบริหารกับเด็กนิเทศฯ เขามาทำอะไรถึงคณะสถาปัตย์ก็ไม่รู้


“ว่างไหม? ไปเล่นบาสกัน” พี่รัญเอ่ยชวนอย่างตื่นเต้น


“ใครไปบ้างเหรอครับ?”


“มีพี่ พนา ภพ คชา ท้องฟ้า นที เมธ รี แล้วก็โบ๊ทเพื่อนคชา” เมธก็ไปเหรอ? ไม่เห็นมันบอกผมเลย


“ไปสิ ไปเล่นด้วยกัน” พี่คชาเอ่ยชวนอีกครั้ง


“ครับ ไป” ผมเหลือบมองท้องฟ้าอย่างชั่งใจแต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้านิดๆ เชิงบอกให้ผมตกลงปากผมมันก็ไวไปกว่าความคิดซะได้


“ดีมากน้องรัก” พี่รัญยิ้มร่ายกมือตบไหล่ผมดังปุบๆ อย่างอารมณ์ดี ส่วนท้องฟ้าที่ยืนอยู่ข้างหลังพี่รัญก็มองหน้าผมอย่างพอใจในคำตอบ


เอาเถอะ ก็ปากไวไปแล้วไง

 



“เฮ้ย! ทางนี้ๆ”


“ทะเล!


เสียงกึกก้องของพวกเราดังไปทั่วโรงยิม ผมที่กำลังเลี้ยงลูกไปในตำแหน่งชู้ตสามแต้มเหลือบมองไปยังพี่รัญและคิดว่าจะส่งลูกต่อไปให้พี่รัญที่อยู่ใกล้แป้นที่สุดแทน ผมไม่มั่นใจว่าตัวเองจะชู้ตลูกจากระยะไกลได้ไหม เพราะงั้นส่งต่อให้คนอื่นดีกว่า


ปึก


“เกะกะว่ะเตี้ย!


“ระวัง!


หมับ!


แต่ในจังหวะที่จะส่งลูกต่อไปให้พี่รัญผมกลับถูกใครบางคนกระแทกหลังแล้วแย่งลูกไปอย่างหน้าด้านๆ ผมที่เกือบจะเสียหลักหน้าทิ่มพื้นถูกแขนยาวๆ ของท้องฟ้าคว้าเอวเอาไว้ได้เสียก่อน


“ไอ้เมธ!” ผมร้องลั่นด้วยความโมโห ทุกคนหยุดการเคลื่อนไหวแล้วหันมามองผมด้วยความตกใจ


“มึงจะแย่งพวกเดียวกันทำไมไอ้เมธ!” พี่รัญเดินเข้ามาแล้วยกมือขึ้นตบหัวเมธไปหนึ่งทีแรงๆ ด้วยความหงุดหงิด ทั้งที่ผม มัน พี่รัญ นทีแล้วก็พี่รีอยู่ทีมเดียวกันแท้ๆ แต่มันเสือกวิ่งมากระแทกหลังแถมแย่งลูกบาสไปจากมือผมจนผมเกือบหน้าทิ่ม กวนตีนแค่ไหนถามใจดู


“ก็มันช้า” นอกจากไม่สำนึกแล้วยังมาลอยหน้าลอยตาใส่อีก


“กวนตีน” ถีบมันไปหนึ่งทีเน้นๆ ด้วยรักและหมั่นไส้


“เป็นอะไรไหม?” ท้องฟ้าเอื้อมมือมาแตะไหล่ผมที่ยืนจ้องหน้าอาฆาตเอาเรื่องไอ้เมธอยู่ มันน่าโมโหนะครับที่เพื่อนมาหาเรื่องกวนประสาทแบบนี้


“ไม่” ผมส่ายหน้าเบาๆ พลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อออกลวกๆ


“พักก่อนเถอะ เหนื่อยว่ะ” เสียงพี่รัญร้องโอดครวญออกมาพร้อมกับที่ร่างสูงโปร่งที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเดินกลับไปที่ข้างสนามอย่างคนหมดแรง


“เพิ่งเล่นไปแปบเดียวเอง กูว่ามึงอ้วนแล้วนะหิรัญ” เมธาก็เดินตามออกไปติดๆ แถมยังเอามือไปจับๆ บีบๆ แขนพี่รหัสผมเล่นอีกด้วย


“ไม่ต้องยุ่งกับน้ำหนักกูได้ไหม?”


“นี่กูเป็นห่วงนะเนี่ย เห็นทุกวันนี้สาวก็ไม่ค่อยจะแลเท่าไหร่แล้ว”


“เสือก!” สุดท้ายก็ได้รับฝ่ามือหนักๆ ฟาดเข้าที่แผ่นหลังไปอีกหนึ่งที สมน้ำหน้ามันครับ


“ผมจะไปซื้อน้ำ ใครอยากได้อะไรไหม?” ผมเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วหันไปถามคนอื่นๆ ที่ยืนพักเหนื่อยกันอยู่ ผมอยากกินน้ำเย็นๆ เลยจะเดินไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ นี้


“เอาน้ำเอาขนมอะไรก็ได้ ซื้อๆ มาเถอะ” พี่พนาหันมาบอกผมพร้อมโบกมือไปมาประมาณว่าจะซื้ออะไรก็ซื้อมา ซึ่งคนอื่นก็พยักหน้าเห็นด้วย


“อือ”


“ไปด้วย” ผมที่กำลังจะเดินออกจากโรงยิมก็ชะงักเมื่อมีเสียงคุ้นหูดังแทรกขึ้นมา ทุกคนหันไปมองทางต้นเสียงด้วยสีหน้างงๆ


“จะไปซื้อผ้าเย็น” ท้องฟ้าตอบกลับหน้าตายพลางเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์ของตัวเอง


“ฝากน้องมันซื้อก็ได้มั้ง” พี่คชาที่นอนแผ่อยู่ที่พื้นผงกหัวขึ้นมามองผมสลับกับท้องฟ้าด้วยสายตาแปลกๆ ซึ่งผมรู้สึกได้ว่าไม่ได้มีแค่พี่คชาเท่านั้นที่มองผมกับท้องฟ้าแบบนั้น เอาเป็นว่าผมไม่กล้าหันไปสบตาใครเลยดีกว่า


“มีขาก็ไปซื้อเองได้ ไม่ได้เป็นง่อย” จิกกัดเบาๆ


“กูก็ไม่ได้เป็นง่อย แต่กูขี้เกียจ!” พี่พนาร้องโวยออกมาเมื่อถูกท้องฟ้าปรายตามองเหยียดๆ


“เรื่องของมึง” จริงๆ ท้องฟ้าก็เป็นพวกน่าหมั่นไส้อยู่ไม่น้อยเลยนะครับ







---------------------------------------------------------------------------------------









มีคนชอบเราก็ดีใจ มาอ่านกันเยอะๆ นะ 

สนุกหรือไม่สนุกก็บอกกันด้วยนะ 

เราอยากรู้ว่าทุกคนคิดเห็นกันยังไงกับเรื่องนี้

ขอบคุณทุกคอมเม้นและทุกคนที่ติดตามงับ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.053K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,611 ความคิดเห็น

  1. #2582 tnpp_614 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 21:06
    พระเอกซึนเก่งง
    #2,582
    0
  2. #2544 Ruruka Buta (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 13:40

    เมธาทำไมงานดีขนาดนี้ ฮุบไว้เองได้มั้ย แล้วเด๋วยกทะเลให้ท้องฟ้าไปเลย 5555 // รู้สึกได้กลิ่นซัมติงรองจากเมธาและหิรัญ มันยังไงกันนะ เอ๊ะๆๆ

    #2,544
    0
  3. #2493 Jibangrin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 21:19
    เชียร์ #เมธาหิรัญ
    #2,493
    0
  4. #2427 danaja12062002 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:09
    เราคิดไปเองรึเปล่านะ เคมีของหิรัญกับเมธามันเข้ากัน
    #2,427
    1
    • #2427-1 pinzx(จากตอนที่ 22)
      22 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:43
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ แงง อยากให้เขาได้กัน เอ้ย คู่กัน แฮะๆ
      #2427-1
  5. #2424 cncdwr (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:07
    สนุกค่ะ
    #2,424
    0
  6. #2391 kineran (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 20:37
    น่ารักกก
    #2,391
    0
  7. #2284 maybee23 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 07:54
    พี่เมธหลังๆมานี่เริ่ม แอ๊ะในใจแล้วเด้อพี่
    #2,284
    0
  8. #2250 Sunflower.W (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 22:19
    คือแบบเหมือนท้องฟ้ากำลังต่อสู้กับเมธโดยไม่รู้ตัวอ่ะ นี่คือถ้าไม่รู้ว่าทะเลชอบท้องฟ้านี่จะคิดว่าทะเลเหมือนคนไม่รู้ใจตัวเองว่าชอบเมธอ่ะ อย่าม่าล่ะพี่ขอ พรีสสส!!!
    #2,250
    0
  9. #2025 RapunzelGirl (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 12:27
    เมธธธธธ เพื่อนเถอะนะ!!!
    #2,025
    0
  10. #1880 mai146 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 12:57
    เรือผีเมธรัญ5555
    #1,880
    0
  11. #1721 Miki_milky (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 20:51
    เมธหวงมทะเลรึป่าว ถึงโมโห
    #1,721
    0
  12. #1566 saiDarkrose (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 23:34
    เมธรัญ ซัมติงรองง
    #1,566
    0
  13. #1310 nukger13 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 22:46
    เมธากับหิรัญ อ๊ายยยยยย
    เทอมีซัมติงอะไรกันรึป่าวววว
    #1,310
    0
  14. #1107 IIVII.1212 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 23:07
    แอบจิ้นเมธกับพี่รัญ 😶
    #1,107
    2
    • #1107-1 Shipnielong(จากตอนที่ 22)
      16 มีนาคม 2561 / 21:36
      จริงเลยค่ะ
      #1107-1
  15. #1019 aunaunmtyj (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 12:37
    โอ้ยขำ55555555
    #1,019
    0
  16. #1012 ChompunutEksuk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 08:58
    เรื่องนี้ทำให้เราอมยิ้มตลอดเลย สนุกค่ะ
    #1,012
    0
  17. #1010 m ma ri (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 01:43
    มีแซวน้ำหนักกันด้วยเด้อ เรือแล่นค่ะคุณพี่
    #1,010
    0
  18. #535 Byunbaekie Bacon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 22:58
    ชอบมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #535
    0
  19. #418 huii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:57
    เรื่องนี้น่ารักดีค่ะ ดำเนินเรื่องเรื่อยๆ ไม่หวือหวาอ่านละอมยิ้มไป
    #418
    0
  20. #342 Tatangts 🐋 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:51
    สำหรับเราคิอไม่ชัดเจนอ่ะ แล้วน้องก็ไม่คิดเข้าข้างตัวเองด้วย เนี่ย พี่ฟ้าต้องชัดกว่าเนนนนนร้
    #342
    0
  21. #290 wwll (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:42
    คือแบบคนพี่เค้าชัดเจนมากๆแล้วนะในสายตาเรา

    แต่ก็เข้าใจคนน้อง ไม่กล้าคิดไปเองเนอะ



    สนุกมากเว่อค่ะไรท์ อ่านรัวๆไม่หลับไม่นอน
    #290
    0
  22. #276 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:35
    เขินมากอ่ะ
    #276
    0
  23. #269 mothergod (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:40
    อ่อยยยยยยยย
    #269
    0
  24. #157 BowSK (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:22
    มันต้องมีคู่กัดคู่เกรียนอย่างเมธรัญสิน่า
    #157
    0
  25. #146 noowiwie (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:21
    บ้าจริงงง~ เขินมากกกก น้องทะเลน่ารักมากกกกกกก ท้องฟ้าก็ดีมากกกก ><
    #146
    0