SKY & SEA ท้องฟ้ากับทะเล [สนพ. 2U Publishing] [YAOI] : Spin-Off

ตอนที่ 21 : ท้องฟ้ากับทะเล : 10 [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,000 ครั้ง
    30 ม.ค. 61






“ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” กว่าหนังจะจบผมก็แทบหลับคาไหล่ของคนข้างตัว ขอไปล้างหน้าก่อนแล้วกัน ท้องฟ้าไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเพียงแค่เดินตามหลังผมมาเท่านั้น


พลั้ก!


“ระวัง!” ผมที่กำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องน้ำก็ชะงักเพราะคนข้างให้ก็ดันเปิดประตูออกมาพอดี ประตูที่เป็นแบบเปิดออกมาทางข้างนอกก็เกือบจะกระแทกเข้าหน้าของผมดีที่ท้องฟ้าคว้าตัวผมเอาไว้แล้วดึงหลบประตูได้ก่อนที่มันจะกระแทกเข้าหน้าผมจังๆ


 “ขอโทษครับ” เด็กม.ปลายที่เป็นคนเปิดประตูออกมายกมือไหว้ขอโทษผมด้วยสีหน้าเจื่อนๆ ยิ่งเห็นหน้าดุๆ ของท้องฟ้าน้องเขายิ่งทำอะไรไม่ถูก


“ไม่เป็นไรครับ” ผมยกยิ้มบางให้น้องคนนั้นพร้อมยกมือขึ้นแตะเบาๆ ที่หลังมือของคนที่ยังกอดเอวผมอยู่ไม่ยอมปล่อย น้องคนนั้นยกมือไหว้ขอโทษผมอีกครั้งก่อนจะเดินออกไป


“ไปเถอะ” ผมดึงมือท้องฟ้าออกจากเอวตัวเองแล้วพาเขาเดินกลับไปที่ลานจอดรถ ห้องน้งห้องน้ำอะไรไม่เข้าละ เดี๋ยวกลับไปอาบน้ำล้างหน้าทีเดียวที่ห้องเลยก็แล้วกัน


“อื้อ” คนตัวสูงกว่ายอมเดินตามมาอย่างว่าง่ายจนมาถึงรถของเขา


“ฝนตก” ขับรถออกมาจากห้างได้ไม่นานเสียงทุ้มก็เอ่ยพึมพำออกมาเบาๆ


“ตกหนักด้วยสิ” ผมมองสายฝนที่กระหน่ำลงมาด้วยความเป็นกังวล


“มีอะไรเหรอ?” ท้องฟ้าหันมาถามผมอย่างเป็นห่วง


“ปะ เปล่า” ถ้าลำพังแค่ฝนตกอย่างเดียวมันคงไม่เป็นอะไรหรอก แต่ถ้ามี


“อึก!” ผมหลับตาปี๋เมื่อสิ่งที่ผมเห็นอยู่เบื้องหน้าคือฟ้าแลบและอีกไม่นานมันจะต้องเกิดเสียงดังตามมาแน่ๆ


“ทะเล”


เปรี้ยง!


“อื้อ!” ผมยกมือขึ้นปิดหูตัวเองแน่นด้วยความตกใจและหวาดกลัว ผมกลัวเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าและตอนนี้ผมก็กำลังเจอปัญหาใหญ่ มันผ่าลงมาแล้วครับ!


“ทะเล นายกลัวเสียงฟ้าร้องเหรอ?”


“อะ อืม” ผมพยักหน้าตอบกลับไปโดยที่ยังไม่ลืมตาแล้วก็ยังไม่เอามือออกจากหูด้วย ไม่ได้หรอก เกิดมันผ่าลงมาอีกจะทำยังไงล่ะ? เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าน่ะน่ากลัวจะตาย


“อีกไกลเลยนะกว่าจะถึงคอนโดนาย แวะคอนโดฉันก่อนไหม? ถ้าอยู่ในห้องคงไม่น่ากลัวเท่านั่งอยู่ในรถ รอให้ฝนหยุดแล้วเดี๋ยวฉันขับรถไปส่ง”


“อืม เอาอย่างนั้นก็ได้”


ในสมองของผมตอนนี้ไม่ได้มานั่งคิดวิเคราะห์แยกแยะหรือประมวลผลใดๆ ทั้งสิ้น ผมแทบไม่ได้คิดอะไรเลยกับข้อเสนอนั้นของท้องฟ้า ในหัวคิดแค่ว่าจะทำยังไงดีไม่ให้ตัวเองเผลอกรีดร้องทุเรศๆ ออกมาเหมือนตอนอยู่กับเมธ


เปรี้ยง!


“อึก!” ผมกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นไม่ให้เสียงร้องอันโหยหวนของตัวเองหลุดออกไป มันดูไม่ดีเอาเสียเลยที่ผู้ชายแมนๆ มากลัวเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าแบบนี้


“อดทนหน่อยนะ ใกล้ถึงแล้ว” ผมชะงักแล้วลืมตาขึ้นมองคนข้างตัวด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นไปทั้งหัวใจ ฝ่ามืออุ่นที่วางทาบทับบนหลังมือของผมทำเอาความหวาดกลัวที่มีก่อนหน้านี้ทุเลาลงไปเกือบครึ่ง เพียงแค่ท้องฟ้าหันมาสบตากับผมด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย ผมก็แทบจะลืมความกลัวไปหมดแล้ว

 



“ไปเถอะ” ผมเดินตามแรงจูงของท้องฟ้าไปอย่างว่าง่าย วินาทีนี้ไม่มีการขัดขืนใดๆ ทั้งสิ้น ขอหาที่หลบจากเสียงฟ้าร้องก่อนก็แล้วกัน


เปรี้ยง!


“ฮื้อ!” ผมเอาหน้าซุกแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้าด้วยความตกใจและลืมตัว


ทำอะไรลงไปเนี่ยทะเล! นั่นท้องฟ้านะไม่ใช่เมธา! ตั้งสติหน่อยสิ!


“ชู่ว! ไม่ต้องกลัว” ท้องฟ้าเอี้ยวตัวมากอดปลอบผมเอาไว้แน่นแล้วพาเดินไปขึ้นลิฟต์โดยไม่ได้สนใจสายตาของใครต่อใครที่มองมายังพวกเราทั้งคู่เลยแม้แต่นิดเดียว


“ไม่ชอบเลย” ผมบ่นพึมพำกับตัวเอง ขนาดเข้ามาในตัวอาคารแล้วแต่เสียงฟ้าผ่าก็ยังตามมาหลอกหลอนจนได้ ไม่อยากจะคิดสภาพเลยว่าถ้าผมยังนั่งอยู่ในรถแล้วจะเป็นยังไง ผมจะต้องร้องลั่นออกมาแน่ๆ


พอเข้ามาให้ห้องของท้องฟ้าแล้วผมก็เดินไปนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมหนึ่งของโซฟา ส่วนเจ้าของห้องก็เดินหายไปยังส่วนที่เป็นห้องครัวก่อนจะเดินกลับออกมาพร้อมน้ำเปล่าหนึ่งแก้วที่ยื่นมาให้ผม ผมรับมันมาจิบนิดๆ แล้ววางลงบนโต๊ะกระจกกลับมานั่งกอดเข่าตัวเองเหมือนเดิม ผมไม่ชอบเลยเวลาที่ฟ้าผ่าแบบนี้ มันทำให้ผมกลัวจนแทบจะบ้า ผมไม่สามารถข่มความกลัวเหล่านั้นลงได้เลย มันน่ากลัวมากจริงๆ นะ


“ดูท่าคืนนี้ฝนคงไม่หยุดตกง่ายๆ นอนที่นี่ไหม?” มือใหญ่วางแปะลงมาบนหัวของผมแล้วลูบไปมาเบาๆ


“ฟ้าร้องขนาดนี้ ใครจะไปนอนหลับลง” ผมมองออกไปทางหน้าต่างที่ฝนห่าใหญ่ยังคงกระหน่ำตกลงมาไม่หยุด


“ไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวค่อยมาคิดว่าจะเอาไงต่อ”


“อื้อ แล้วเสื้อผ้าล่ะ?”


“เดี๋ยวหยิบให้”


ระหว่างรอท้องฟ้าเดินหายเข้าไปในห้องนอนผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความไปหาเมธเพื่อบอกว่าคืนนี้ผมจะไม่กลับห้อง เขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงว่าผมจะเป็นอะไรไปหรือหายไปไหน


“ของใช้ต่างๆ ใช้ได้ตามสบายเลยนะ” ร่างสูงเดินกลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าที่ผมจะต้องใช้ใส่นอนในคืนนี้


“ขอบคุณ” ผมรับมาแล้วเดินเข้าไปยังห้องน้ำที่ท้องฟ้าชี้บอกทางให้เมื่อกี้


“ท้องฟ้า” ใช้เวลาอยู่ในนั้นไม่นานผมก็เดินออกมาหาเจ้าของห้องที่นั่งดูทีวีอยู่บนโซฟากลางห้องอย่างสบายใจเฉิบ ผิดกับผมที่เริ่มจะเกร็งขึ้นมาหน่อยแล้วหลังจากตั้งสติได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนและคืนนี้ต้องนอนที่ไหน เพราะความกลัวแท้ๆ เลยผมถึงได้ขาดสติไปหมด


“เสร็จแล้วเหรอ? อยากนอนเลยไหม?”


“จะให้นอนที่ไหน?” ผมไม่ค่อยแน่ใจนักว่าเขาจะจัดให้ผมนอนที่ไหน ถึงจะเห็นว่ามันมีอีกห้องก็เถอะ แต่บางทีเขาอาจจะให้ผมนอนที่โซฟาก็ได้ไง


“ในห้องไง” เขาชี้ไปยังประตูที่อยู่ทางด้านหลังของผม


“ห้องนาย?” ผมมั่นใจว่าห้องนั้นมันเป็นห้องของท้องฟ้า เพราะเขาเดินเข้าไปเอาเสื้อผ้ามาให้ผมจากในห้องนั้น


“อื้อ หรือจะนอนโซฟา? แต่ฉันไม่ให้นายนอนหรอกนะ เข้าไปในห้องไป” พูดเองเออเองโดยไม่ปล่อยโอกาสให้ผมได้ท้วงแย้งอะไร หนำซ้ำยังดันหลังให้ผมเดินเข้าไปให้ห้องของเขาอีก


“...” แล้วจะถามเพื่อ?


แกร๊ก!


เปรี้ยง!


หมับ!


“ฮื้อ ไม่ชอบจริงๆ นะ แบบนี้ไม่ดีเลย ไม่ดีจริงๆ คืนนี้แย่แน่ๆ แย่จริงๆ เลย” ความกลัวทำให้สติผมแตกกระเจิงไม่พอยังทำให้ผมทำเรื่องน่าอายอย่างการหันไปกระโดดกอดท้องฟ้าอีกด้วย


ที่บอกว่ากระโดดกอดนี่กระโดดกอดจริงๆ นะครับ ขานี่เกี่ยวเอวเขาแน่นมาก


“บ่นอะไรเนี่ย?” เสียงทุ้มเอ่ยถามพลางกลั้วหัวเราะออกมา เขากระเตงเอาผมที่เกาะเป็นลูกลิงเดินไปยังเตียงนอนของเขา และไม่ต้องให้เขาวางผมลงแต่ผมนี่แหละที่เป็นฝ่ายกระโดดลงเตียงเอง


“ฮือ ห้ามล้อนะ!” พอสัมผัสพื้นเตียงได้ปุ๊บผมก็พุ่งตัวไปนั่งกอดเข่าซุกตัวอยู่ตรงหัวเตียงพร้อมทั้งหอบเอาผ้าห่มมาคลุมตัวอีกด้วย สภาพผมตอนนี้มันคงดูน่าสมเพชสุดๆ ไปเลย เพราะอย่างนี้ไงถึงไม่อยากให้ใครรู้ว่าผมกลัวอะไรน่ะ


“เป็นแบบนี้ก็ลำบากน่าดูเลยเนอะ” เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างผมแล้วมองมาที่ผมด้วยสายตาเอ็นดู


“มาก” อย่ามาเอ็นดูตอนสภาพทุเรศแบบนี้ได้ไหม มันไม่ได้น่ามองเลยสักนิดเดียว


“แล้วปกติทำยังไงเวลาฟ้าร้องแบบนี้”


“ถ้าอยู่คนเดียวก็จะเปิดเพลงดังๆ กลบเสียงจนกว่าฝนจะหยุดหรือไม่ก็หลับไป” มันเป็นวิธีเดียวที่ผมเลือกใช้มาตลอดตั้งแต่เด็กจนโต


“อืม”


“แต่ถ้าแม่หรือเมธอยู่ด้วยก็จะเปิดเพลงไปด้วยพร้อมกับกอดปลอบจนกว่าจะหลับ ถึงมันจะช่วยให้หายกลัวไม่ได้แต่มันก็อุ่นใจกว่าตอนอยู่คนเดียวเยอะเลย”


อย่างที่เคยบอกว่ามีแค่แม่กับเมธเท่านั้นที่รู้ว่าผมกลัวเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่า เพราะงั้นถ้ามีใครสักคนที่อยู่ด้วยกันกับผมในตอนที่หวาดกลัว พวกเขาก็จะกอดปลอบผมเอาไว้แน่นจนกว่าผมจะหลับ มันเป็นแบบนั้นมาตลอด แม้ในตอนนี้แม่จะไม่อยู่แล้วแต่เมธก็ไม่เคยทอดทิ้งให้ผมต้องอยู่อย่างหวาดกลัว นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงติดเมธมาก


“เมธเหรอ?”


“อื้อ มีแค่แม่กับเมธที่รู้ว่าฉันกลัวเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่า แต่ตอนนี้มีนายรู้ด้วย เหยียบให้มิดเลยนะ ถ้าเรื่องหลุดออกไปฉันเชือดนายทิ้งแน่” ผมหันไปข่มขู่เจ้าของห้องที่นั่งอยู่ข้างกัน ท้องฟ้าก็ท้องฟ้าเถอะ แต่ถ้ามาแฉเรื่องของทะเล ท้องฟ้าก็โดนเชือดได้นะ


“น่ากลัวจริงๆ เลย” มุมปากบางขยับยิ้มนิดๆ คล้ายกับจะล้อเลียนผม


“อย่า...”


เปรี้ยง!


“อ๊าก!”  ผมร้องลั่นออกมาด้วยความตกใจ แล้วตวัดเอาผ้าห่มคลุมหัวจนมิด เมื่อกี้กำลังคุยกับท้องฟ้าเพลินๆ อยู่เลย จู่ๆ ฟ้าก็ร้องเสียงดังขึ้นมา ใจผมนี่ล่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มเลย โว้ย! จะบ้าตาย!


“โอ๋ คนเก่ง”


“บอกแล้วไงว่าห้ามล้อน่ะ!” ผมโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่มแล้วร้องแหวเสียงดังใส่อีกฝ่าย เมื่อกี้เขาหัวเราะเยาะผมด้วย นิสัยไม่ดีสุดๆ เลย! นี่คือธาตุแท้ของนายสินะท้องฟ้า!


“ไหนมากอดปลอบสิ โอ๋ ไม่ร้องนะ” ไม่พูดเปล่า แขนแกร่งยังเอื้อมมาโอบตัวผมที่กลายร่างเป็นก้อนผ้าห่มเข้าไปชิดตัวเขาแล้วทำเป็นลูบหัวลูบหลังปลอบเหมือนผมเป็นเด็กเล็กๆ


โอ้โห นี่มันตบหัวแล้วลูบหลังชัดๆ


“ไม่ได้ร้องสักหน่อย!” ผมไม่ได้ร้องจริงๆ นะ แค่น้ำตาปริ่มเฉยๆ เอง


“ปล่อยได้แล้ว จะนอนแล้ว” พอถูกกอดไปสักพักสติผมก็เริ่มกลับมา หัวใจก็เริ่มเต้นแรงอีกครั้ง จากครั้งแรกที่เต้นแรงเพราะความกลัว ตอนนี้มันเต้นแรงเพราะใครอีกคนแทน


ท้องฟ้ายอมปล่อยผมอย่างง่ายดาย เขาลุกขึ้นเดินไปยังมุมหนึ่งของห้อง ทำอะไรสักอย่างอยู่ตรงนั้นแล้วก็เดินกลับมาที่เตียง เสียงเพลงบัลลาดดังกลบเสียงสายฝนไปจนเกือบจะมิด


“ทำอะไร?” ผมเงยหน้ามองอีกฝ่ายหน้าตาเลิ่กลั่ก จู่ๆ ก็ถูกดึงเข้าไปกอดเฉยเลย


“ก็กอดปลอบไง” เขาตอบกลับมาหน้าตาย ผิดกับผมที่เอ๋อรับประทานไปแล้ว


“เปิดเพลงดังขนาดนั้นนายจะนอนได้เหรอ?” ผมเกรงใจเขามากเลยนะ วันนี้ผมรบกวนเขาไปตั้งเท่าไหร่แล้วเนี่ย?


“ได้ นอนเถอะ ดึกแล้ว” แขนแกร่งที่โอบกอดผมอยู่กระชับแน่นขึ้นจนหน้าของผมซุกซบเข้าที่แผ่นอกกว้าง ได้กลิ่นครีมอาบน้ำมาจากตัวเขาด้วย ผมว่าผมก็ใช้ขวดเดียวกับเขานะ แต่ทำไมตอนใช้ผมถึงไม่คิดว่ามันหอมขนาดนี้ล่ะ พอมาอยู่บนตัวท้องฟ้าแล้วผมรู้สึกว่ามันหอมมาก กลิ่นสะอาดเย็นๆ มันสดชื่นมากจนทำให้ผมผ่อนคลายจากอาการหวาดกลัวก่อนหน้านี้ไปได้


“ท้องฟ้า” แม้จะมีเสียงเพลงดังกลบเสียงฝนอยู่ตลอด แต่มันกลับมีความเงียบระหว่างผมกับท้องฟ้าเกิดขึ้น ผมนอนไม่หลับ ผมยังคงติดค้างอะไรบางอย่างกับเขาอยู่ ถ้าผมไม่ได้พูด คืนนี้ทั้งคืนก็นอนไม่หลับแน่ๆ


“หืม?”


“ขอบคุณ” เพียงเท่านี้แหละที่อยากจะบอก ผมได้รับความช่วยเหลือจากท้องฟ้ามามากพอสมควรเลย ตั้งแต่เรื่องเปียโนแล้ว ผมคงแสดงมันออกมาไม่ได้หากไม่มีเขาคอยช่วยเหลือ และผมคงต้องจมอยู่กับความเศร้าอีกเช่นเคยหากเขาไม่เข้ามาปลอบประโลมในวันนั้น


“ไม่ต้องขอบคุณหรอก”


“ทำไม?” ผมขยับใบหน้าออกจากอกของเขาแล้วเงยขึ้นไปมองสบตากับอีกฝ่ายผ่านความมืดอย่างไม่เข้าใจ


“ก็...ยินดีทำให้” ตาของผมพร่าเลือนและเสียงรอบข้างก็อื้ออึงไปหมด นั่นเป็นครั้งแรกที่แม้แสงของฟ้าที่แลบลงมาพร้อมกับเสียงฟ้าร้องก็ไม่อาจทำให้ผมหวาดกลัวได้ สิ่งที่ผมรับรู้ได้มีเพียงแค่ความอบอุ่นที่แผ่กระจายออกมาจากคนที่โอบกอดผมอยู่เพียงเท่านั้น


ท้องฟ้ากำลังจะทำให้ผมคลั่งเขาจนเป็นบ้า


“อื้อ ฝันดีนะ”


“ฝันดี”


ถึงจะบอกเขาไปว่าฝันดี แต่ดูท่าแล้วคืนนี้ผมคงนอนไม่หลับแน่ๆ เลย











---------------------------------------------------------------------------------------






ฮืออออ ลูกชายของคูมแม่ เอ็นดูความกลัวเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าของคุณลูก 

กลัวขนาดต้องกระโดดกอดคุณท้องฟ้าเลยนะคะ ฮาาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,611 ความคิดเห็น

  1. #2543 Ruruka Buta (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 12:43
    ท้องฟ้าหึงเมธที่ได้กอดปลอบน้องว่างั้น หุหุ
    #2,543
    0
  2. #2492 Jibangrin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 21:12
    น้องงงงงงงงง
    #2,492
    0
  3. #2420 supisarajunior (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:08
    น่ารัก
    #2,420
    0
  4. #2276 maybee23 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 21:10
    น้องสูง170กว่า เหลือ150ละตอนนี้เอ็นดูน้องงง
    #2,276
    0
  5. #2170 Kim-kibom (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 22:13
    น้องน่าทะนุถนอมอ่ะ
    #2,170
    0
  6. #2080 niigv (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 14:03
    เอ็นดูวววว
    #2,080
    0
  7. #1879 mai146 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 12:14
    ฝนตกบ่อยๆก็ดีนะ555555
    #1,879
    0
  8. #1798 duckkymyung (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 17:36
    ทำไมทะเลน่าเอ็นดูขนาดนี้ มาทางนี้ก็ได้เดี๋ยวนี่ช่วยกอดปลอบให้เองงงงงง
    #1,798
    0
  9. #1720 Miki_milky (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 20:44
    หลับฝันดีแล้ว ได้ท้องฟ้าปลอบโยน
    #1,720
    0
  10. #1565 saiDarkrose (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 23:25
    น้องน่าร้ากกกกกกก ไม่ไหวแล้ววว ดาเมจความน่ารักของน้องมันรุนแรงเกินไปปป ฉันจะไม่ทนน
    #1,565
    0
  11. #1288 Exo_ppppp (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 07:38
    เเง๊ง เมธาก็ดี ท้องฟ้าก็ใช่ ไม่ต้องเลือกเเล้ว3pจบเลย555555
    #1,288
    0
  12. #544 Mint Sch (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 19:50
    น้องทะเลไม่ต้องใช้เมธแล้ว
    พี่ขอเถอะค่ะ โอ้ยยยย ชอบคุณเมธามากเลย
    #544
    0
  13. #405 - Nusjung - (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:42
    ยังคงเดินหน้าทวงคืนน้องค่ะ
    #405
    0
  14. #327 Tatangts 🐋 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:08
    #ทวงคืนน้องทะเล
    #327
    0
  15. #268 mothergod (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:35
    #ทวงคืนน้องทะเลจากท้องฟ้า
    #268
    0
  16. #196 Tzabuzabu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:14
    ยินดีทำให้ค่าาาา
    #196
    0
  17. #155 Nan.porn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:28
    กอดเลแน่นๆเลยย
    #155
    0
  18. #128 絶望 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:39
    สวีตกันอย่างเมามัน -/////-
    #128
    0
  19. #126 #DESTINY# (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:41
    รอๆรีบมาต่อนะ น่ารักมากก
    #126
    0
  20. #106 Cartoon Pakaywan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:17
    อยากกอดปลอบทะเลบ้างงง ฮืออออ
    #106
    0
  21. #105 Kumamo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:51
    โอ๊ยยยย อยากถามคุณแม่กับคุณพ่อว่าให้น้องกินอะไรทำไมน่ารักอย่างนี้ ไม่ต้องมีหรอกพระเอกน่ะ หวง 55555
    #105
    0
  22. #104 LazyBK (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:38
    ตอนนี้ท้องฟ้าทำคะแนนนำไปแล้วนะครับ
    มาดูกันสิ ว่าเมธจะตีตื้นได้หรือป่าว
    #104
    0
  23. #101 myyirbb:) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 23:10
    น่ารักมากกกกกแงงงเอ็นดู
    #101
    0
  24. #100 ` ฟู่ฟี้บูบีลั้ลล้า . (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 18:46
    น้องหนูของแม่ มาให้แม่โอ๋มาา
    #100
    0
  25. #99 5127 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 18:33
    ว้ายยย ลูกฉันใจแตกแล้ว ตายๆๆๆๆ
    #99
    0