SKY & SEA ท้องฟ้ากับทะเล [สนพ. 2U Publishing] [YAOI] : Spin-Off

ตอนที่ 12 : ท้องฟ้ากับทะเล : 06 [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,145 ครั้ง
    13 ม.ค. 61



06



และวันนี้ก็เป็นเหมือนทุกวันที่ผมมามหาลัยพร้อมกับเพื่อนสนิท แต่จะต่างกันตรงที่วันนี้ผมไม่ได้มาเรียน แต่ผมมาซ้อมเปียโนและซ้อมประกวดดาวเดือน 


“เย็นนี้จะกลับยังไง?” เมธยังคงเป็นเพื่อนที่น่ารัก ยังคงเป็นห่วงผมอยู่เสมอ แม้บางครั้งมันจะชอบกวนประสาทก็เถอะนะ แต่มันคงแก้ไม่ได้หรอก ติดเป็นนิสัยจนลึกลงเป็นสันดานไปแล้ว


“ก็เดี๋ยวให้เพื่อนไปส่งก็ได้” ผมนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะตอบกลับ


เพื่อนที่ชื่อท้องฟ้าน่ะ


“อืม ถ้าจะกลับก็ไลน์มาบอกกูหน่อย พอถึงห้องแล้วก็ไลน์มาบอกอีกทีด้วยนะ” ดวงตากลมสวยหรี่มองผมอย่างจับผิด เราทั้งคู่ต่างรู้กันดีว่าผมไม่ค่อยชอบพึ่งพาใคร การที่ผมจะเอ่ยปากให้คนอื่นไปส่งนั้นเป็นเรื่องที่ยากมาก แต่นั่นแหละ ผมมีคนที่จะไปส่งที่คอนโดแล้ว และผมไม่ได้ร้องขอด้วย เขาเอ่ยปากอาสาเองต่างหาก


“ได้ๆ มึงก็ขับรถดีๆ นะ” ผมแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วยิ้มหวานให้เพื่อนรักไปหนึ่งที


“เออ เดี๋ยวถึงบ้านแล้วกูบอก พอไปถึงที่งาน ตอนจะกลับบ้าน กูก็จะรายงานมึงตลอดเลย โอเคไหม?” อันนี้คือกวนตีนสินะ


“ดีมากเจ้าเมธา ไหนขอมือหน่อยสิ” ผมยิ้มตาหยีแล้วแบมือไปตรงข้างหน้าอีกฝ่าย เพื่อเป็นการขอมือเหมือนเวลาเราคุยกับน้องหมาที่บ้านน่ะ


“แฮร่! ตลกมากไหมเจ้าทะเล!?” มือใหญ่วางแหมะลงบนฝ่ามือของผมอย่างว่าง่ายก่อนจะยกมืออีกข้างมาหยิกแก้มผมอย่างแรงจนเจ็บไปหมด


“เหมือนเลย” ผมหัวเราะร่วนกับหน้ายุ่งๆ ของเพื่อนสนิท การได้แหย่เพื่อนนี่มันสามารถทำให้ผมอารมณ์ดีได้เหมือนกันนะเนี่ย


“ไปไหนก็ไปไป๊” โดนไล่เฉยเลย เสียใจจัง


ผมเบะปากใส่เจ้าของรถไปทีก่อนจะเดินลงจากรถไปแล้วรีบวิ่งเข้าตึกอย่างรวดเร็ว


นี่แดดหรือเตาเผา? นี่โลกหรือนรก? ถ้าจะแผดเผากันขนาดนี้ก็ย่างสดเลยก็ได้นะ


พอเข้ามาในห้องซ้อมได้ผมก็เริ่มซ้อมทันที พรุ่งนี้ต้องแสดงจริงแล้ว ถึงจะเล่นเป็นเพลงได้รื่นหูแต่ผมก็ยังเกร็งอยู่เวลาเล่น พอคิดว่าต้องแสดงต่อหน้าคนเป็นพันก็เกิดอาการเกร็งไปทั้งหมดตัวเลยล่ะครับ ก่อนหน้านี้พี่รีเคยมาถามว่าอยากได้คนช่วยสอนไหม? แต่ผมก็ปฏิเสธไปตั้งแต่ครั้งแรกเพราะสาเหตุนี้แหละ ผมไม่ชอบซ้อมโดยที่มีคนอื่นมานั่งดูอยู่ด้วย เคยซ้อมให้คนอื่นดูอยู่ครั้งหนึ่ง ไม่อยากจะบอกเลยว่าเละมาก หลังจากนั้นผมก็เลยขอพี่ๆ เขามาซ้อมแยก ซึ่งพี่เขาก็อนุญาตเป็นกรณีพิเศษ แต่พอมาตอนนี้ที่มีท้องฟ้าคอยมาดูเรื่องการซ้อมให้ทุกอย่างก็ดีขึ้นเรื่อยๆ แม้ช่วงแรกจะเกร็งหนักกว่าตอนซ้อมต่อหน้าเพื่อนๆ ดาวเดือนและพี่ๆ ที่ดูแลเรื่องการประกวดก็เถอะ แต่ตอนนี้ผมก็ไม่ค่อยเกร็งเท่าไหร่แล้ว


ผมคิดว่าถ้าผมสามารถเล่นต่อหน้าท้องฟ้าได้ผมก็ต้องเล่นต่อหน้าคนนับพันได้เช่นกัน 



ครืด ครืด ครืด


ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความแปลกใจ เบอร์ที่ผมไม่รู้จักปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ ผมมั่นใจว่าผมไม่เคยลืมพิมพ์ชื่อเพื่อนหรือคนที่รู้จักในเครื่องและผมก็มั่นใจอีกว่าตัวเองไม่เคยไปให้เบอร์ใครสุ่มสี่สุ่มห้า


แล้วนี่เบอร์ใคร?


“ฮัลโหล”


ไม่ต้องปล่อยให้ตัวเองสงสัยนาน ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับทันที


(“กินข้าวหรือยัง?”)


เสียงคุ้นหูจากปลายสายดังขึ้นพร้อมกับหัวใจของผมที่ค่อยๆ เต้นถี่รัวอย่างหนัก


เสียงของท้องฟ้า


“ยัง”


ถึงจะคุยกันต่อหน้าหลายครั้งแล้ว แต่นี่คือครั้งแรกที่คุยกันผ่านโทรศัพท์ ผมขมวดคิ้วอย่างสงสัยเมื่อนึกได้ว่าผมไม่เคยให้เบอร์เขาไว้ ตั้งแต่เรื่องไลน์แล้ว เขายังไม่บอกผมเลยว่าเอาไลน์ผมมาจากไหนแล้วนี่ยังมาเบอร์โทรศัพท์อีก แต่ถ้าผมถามแล้วเขาจะบอกเหรอ? ครั้งก่อนถามเรื่องไลน์ยังไม่ยอมบอกเลย


(“จะกินอะไร”)


คำถามนี้มีความนัยอยู่สองอย่าง หนึ่งคือถามว่าผมอยากกินอะไร และสองคือเป็นการบอกกลายๆ ว่าเขาจะซื้อมันเข้ามาให้ผม


“อะไรก็ได้”


ผมคิดไม่ออกว่าตัวเองจะกินอะไรดี เอาเป็นว่าให้เขาซื้อมาให้เลยก็แล้วกัน


(“อืม”)


เสียงทุ้มรับคำเบาๆ ก่อนจะวางสายไป และผมก็เพิ่งมานึกว่าผมไม่น่าตอบไปแบบนั้นเลย สมมติว่าถ้าเขาซื้ออาหารที่เขาชอบมาให้ผมล่ะ? ผมว่าผมต้องคลั่งตายแน่ๆ แค่เมื่อวานก็แทบจะโวยใส่เขาไปแล้ว ถ้าวันนี้เจอพวกมะระผัดไข่หรือผัดเต้าหู้อะไรสักอย่างล่ะก็ผมต้องร้องโวยใส่เขาแน่ๆ

 



“ทะเล กินข้าวก่อน” ผมชะงักเพราะเสียงเรียกของท้องฟ้า หันไปมองทางต้นเสียงก็เห็นอีกฝ่ายยืนพิงกำแพงอยู่ ที่พื้นข้างตัวมีถุงข้าวและถุงจากร้านสะดวกซื้ออยู่อีกสองสามถุง


อ่า ผมไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่


“อื้อ” ผมพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย ท้องฟ้านั่งลงที่พื้นแล้วหยิบข้าวกล่องส่งมาให้ผม ผมผงกหัวขอบคุณแล้วรับข้าวกล่องมาเปิดดู


“ข้าวผัดหมึก?” ข้าวผัดหมึกเป็นอีกเมนูง่ายๆ ที่ผมกินได้และค่อนข้างจะชอบ ก็นับว่าโชคดีที่เขาไม่ซื้ออะไรที่เขาชอบมาให้ผมกิน


“ไม่ชอบเหรอ?” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันคล้ายคนกำลังคิดหนัก


“เปล่า กินข้าวมาหรือยัง?” ผมส่ายหัวเบาๆ แล้วถามกลับ คนตรงหน้าหยิบข้าวอีกกล่องขึ้นมาชูให้ผมดูแทนคำตอบ น้ำเปล่าที่เปิดฝาเสียบหลอดพร้อมดื่มถูกวางลงตรงหน้าผม ผมมองการกระทำนั้นแล้วยกยิ้มบางๆ กับตัวเอง ท้องฟ้าไม่ใช่คนที่พูดมาก แต่เขาจะทำทุกอย่างทันทีโดยไม่ต้องพูด


“ตอนเย็นเขานัดกี่โมง?” ระหว่างที่นั่งกินข้าวกันไปเงียบๆ ท้องฟ้าก็เอ่ยถามขึ้นมา


“ห้าโมง” วันนี้ผมจะต้องอยู่ซ้อมจนถึงดึกแน่ๆ เลย แค่คิดก็เหนื่อยแล้วล่ะครับ


ท้องฟ้าพยักหน้ารับแล้วหันกลับไปกินข้าวต่อ ผมลอบมองใบหน้าของอีกฝ่ายพักหนึ่งก็ต้องรีบเบือนหน้าหนี ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่ชินกับการอยู่ใกล้ท้องฟ้า ผมยอมรับว่าท้องฟ้าเป็นผู้ชายที่หล่อมากๆ คนหนึ่ง แค่ทำหน้านิ่งๆ ก็หล่อมากแล้ว แต่สิ่งที่ทำหน้าผมชอบเขาไม่ใช่เพราะว่าเขาหล่อ ดัง เก่งหรือรวยหรอกนะ สิ่งที่ผมชอบจริงๆ คือทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นท้องฟ้า การที่เขาเป็นตัวของตัวเองนั่นแหละคือสิ่งที่ดึงดูดผมให้เข้าไปหา


ทุกอย่างที่เป็นท้องฟ้านั่นแหละคือดีที่สุดแล้ว

 



“จะกลับก่อนไหม?” ผมหันไปถามท้องฟ้าที่อาสาขับรถมาส่งผมที่หอประชุม ตอนนี้ก็ใกล้เวลาซ้อมแล้วครับ โทรศัพท์ผมสั่นเพราะเพื่อนๆ ในกลุ่มเดือนไลน์ตามตัวกันแล้ว แต่ผมไม่ได้เข้าไปเปิดอ่านหรอก ขี้เกียจตอบ ยังไงผมก็มาถึงที่นี่แล้วล่ะนะ


“ต้องไปซ้อมดนตรีกับพวกนั้น เลิกแล้วโทรมานะ” ครับ อย่างที่เจ้าตัวเขาบอก วันนี้ท้องฟ้ามีหน้าที่ที่ต้องไปส่งผมที่คอนโด เพราะงั้นเมื่อผมซ้อมเสร็จผมก็ต้องโทรรายงานเขา


“อื้อ” ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะพาตัวเองลงจากรถแล้วเดินหายเข้าไปในหอประชุมอย่างรวดเร็ว


พอเข้ามาก็เจอกับบรรดาเพื่อนๆ เดือนที่นั่งล้อมวงคุยอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้ ผมเข้าไปทักทุกคนแล้วนั่งรอเวลาซ้อม ไม่นานพวกพี่ๆ ก็เข้ามาเรียกให้ไปซ้อมเดินและซ้อมตอบคำถาม ผมโดนพี่รีติวเข้มกับเรื่องการตอบคำถามเป็นอย่างมาก นั่งพูดมันซ้ำไปซ้ำมา วนไปวนมาจนจำได้ขึ้นใจ บางครั้งก็โดนยิงคำถามแปลกๆ มาให้นั่งอึ้งด้วย พี่รีบอกว่าเราต้องมีไหวพริบในการตอบคำถาม เพราะอย่างนั้นพี่เขาเลยสรรหาคำถามที่หลากหลายมาให้ผมตอบ ไม่มีสคริปให้แต่ผมต้องคิดคำตอบเอง ผมก็นั่งตอบคำถามพี่เขาไปเรื่อยๆ จนเริ่มดึกก็ถูกปล่อยตัวกลับ พี่รีเองก็ค่อนข้างพอใจกับการตอบคำถามของผมอยู่ไม่น้อยเลย

 


ครืด ครืด

โทรศัพท์ที่ถูกหยิบออกมาเพื่อจะโทรหาท้องฟ้าสั่นเตือนว่ามีข้อความเข้า

 


เมธาคนหล่อพ่อทุกสถาบัน

คืนนี้ไม่กลับนะ นอนคนเดียวได้ไหม? 21.39

 


พอเปิดดูก็เห็นว่าเป็นไลน์จากเมธทักมาบอกว่าจะไม่กลับห้อง

ทะเลสีฟ้า

21.40 ได้

 


ผมตอบกลับไปทันทีแบบไม่ต้องคิด ผมโตแล้วไง นอนคนเดียวได้ จริงๆ ก็อยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็กแล้ว อย่างที่เคยบอกนั่นแหละ พ่อกับแม่ผมไม่ได้ว่างมาอยู่กับผมตลอด ผมอยู่คนเดียวจนชินแล้ว ผมสะบัดหัวเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะคิดอะไรไปไกลแล้ว


ผมหันกลับมาให้ความสนใจกับโทรศัพท์ในมืออีกครั้ง กดโทรออกเบอร์ของท้องฟ้าที่ผมจัดการเมมชื่อไว้แล้ว


(“เลิกแล้วเหรอ?”)


รออยู่นานกว่าอีกฝ่ายจะรับ นึกว่าเขาจะไม่รับซะแล้ว


“อื้อ”


ผมขานตอบเบาๆ แล้วค่อยๆ เดินออกจากหอประชุม รุ่นพี่เริ่มไล่ให้พวกเรากลับกันแล้วครับ ไฟที่เคยเปิดสว่างโร่ก็ค่อยๆ ถูกปิดลงทีละดวงสองดวงจนตอนนี้เริ่มจะมองไม่เห็นทางแล้ว


(“รอแปบนะ เดี๋ยวไปรับ”)


ผมได้ยินเสียงกุกกักมาจากปลายสายแล้วตามมาด้วยเสียงโวยวายของพี่คชา ได้ยินแว่วๆ ประมาณว่า กูง่วงหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ


“อือ”


ผมตอบรับแล้วกดวางสายไป ว่าแต่ผมจะไปนั่งรอท้องฟ้าที่ไหนดีนะ?


“ทะเล กลับยังไง?” แบทที่เดินลงมาทีหลังเดินเข้ามาทักผมที่นั่งอยู่ตรงม้าหินอ่อนหน้าตึก


“เดี๋ยวมีคนมารับ” ผมตอบกลับโดยหลีกเลี่ยงการที่จะเอ่ยชื่อของใครอีกคน ถ้าบอกออกไปว่าท้องฟ้ามารับนี่คงมีคำถามอีกล้านแปดตามมาแน่


“อ้อ งั้นกูกลับก่อนนะ” คนหล่อตรงหน้าผมชะงักไปนิดก่อนจะยกยิ้มบางแล้วเอื้อมมือมาขยี้หัวผมเบาๆ อย่างที่อีกฝ่ายชอบทำ ผมกับแบทค่อนข้างสนิทกัน บางทีก็รู้สึกว่าผมสนิทกับแบทมากกว่าเกนหรือนานะอีก


“บาย” ผมยกมือโบกเบาๆ ให้เพื่อนตัวสูงซึ่งอีกฝ่ายก็ยิ้มหล่อตอบกลับมา


นั่งรอพลางเล่นโทรศัพท์ไปประมาณสิบนาทีรถคันหรูที่เริ่มจะคุ้นตาก็ขับมาจอดเทียบด้านหน้า ผมเดินไปขึ้นรถทันทีเพราะเริ่มจะง่วงแล้ว กว่าจะกลับถึงห้องก็นอนดึกอีก


“รอนานไหม? ขอโทษที่มาช้านะ” เจ้าของรถหรูหันมาบอกขอโทษพร้อมยื่นอมยิ้มรสโคล่ามาให้ผม


“ไม่เป็นไร” ผมรับอมยิ้มมาด้วยหัวใจที่พองโต


ท้องฟ้าสามารถทำให้ผมมีความสุขได้กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาทำให้


“แวะกินข้าวก่อนไหม?”


“กินข้าวดึกทุกวันพุงออกแล้ว” ผมยู่หน้าพลางยกมือขึ้นมาลูบพุงตัวเองประกอบกับคำพูด ผมมันเป็นพวกขี้เกียจออกกำลังกายด้วยไง ยิ่งช่วงนี้กินข้าวดึกก็ยิ่งอ้วนง่าย


“ออกอะไร ไม่เห็นจะมีเลย” คนข้างตัวเหล่ตามามองแล้วส่ายหัวเบาๆ


“ไม่เห็นแต่มันก็รู้สึกได้นะ” ผมหันกลับไปเถียงทันควัน ถึงคนอื่นจะมองไม่เห็นแต่ผมก็รู้สึกว่าตัวเองมีพุงจริงๆ เพราะกางเกงที่ใส่มันเริ่มจะแน่นๆ อยู่หน่อยแล้วล่ะ


รู้สึกเหมือนตัวจะแตกเลย


“หึ กินๆ ไปเถอะ ตัวก็แค่นี้ กินน้อยเลยไม่โตไง” อีกฝ่ายหัวเราะแผ่วเบาในลำคอแล้วเอื้อมมือมาโยกหัวผมไปมาเบาๆ แต่ละคนเป็นอะไรกับหัวผมมากหรือเปล่า?


“โตแล้ว อายุก็เท่าท้องฟ้านะ” ผมตีมืออีกฝ่ายไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ สูงกว่าแค่ 7-8 เซนติเมตรทำมาเป็นคุยโว คิดจะข่มกันหรือไง?


“เหรอ” 


เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าท้องฟ้าก็เป็นคนที่โคตรน่าหมั่นไส้เหมือนกัน


“กินอะไร?” ท้องฟ้าขับรถมาจอดริมถนนที่มีร้านอาหารตั้งเรียงรายกันเป็นแถวยาว


“อืม ข้าวขาหมู” ผมกวาดสายตามองก่อนจะไปสะดุดที่ร้านข้าวขาหมู ผมเลยชี้นิ้วไปที่ร้านนั้นให้ท้องฟ้าดู


“ไหนบอกอ้วน?” คนข้างตัวเหลือบมองผมด้วยสายตาที่แลดูโคตรจะทิ่มแทง


“ทำไมล่ะ? ก็อยากกินนี่” ถึงจะกลัวอ้วนแต่ตอนนี้หิวไง และก็อยากกินขาหมูด้วย เพราะงั้นผมก็จะกิน


“ครับๆ ไปนั่งไป” มือใหญ่เอื้อมมาดันไหล่ผมให้เดินนำไปที่ร้านข้าวขาหมู


“พรุ่งนี้ไปมอกี่โมง?” ผมเหลือบมองคนตรงหน้าที่กำลังเอาช้อนเขี่ยหนังออกแล้วก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ


ก็คุณท้องฟ้าเขาเกลียดของมันๆ ที่สุดเลย โดนเฉพาะหนังมันๆ ของขาหมูน่ะ


“พี่เขานัดบ่าย” ผมเอาส้อมไปจิ้มหนังหมูที่อีกฝ่ายเขี่ยออกมาไว้ข้างจานขึ้นมากินก่อนจะยักคิ้วกวนๆ ส่งให้อีกฝ่าย ท้องฟ้าส่ายหน้าเบาๆ แล้วเอื้อมมาตักฝักในจานของผมไปกิน อืม นั่นแหละ ผมไม่กินผักเลยเขี่ยออกไปไว้ข้างจาน


“ไปพร้อมเมธ?”


“ไม่ คืนนี้เมธไม่กลับห้อง”


ก็ดี นอนคนเดียวก็สบาย เมธเป็นคนติดหมอนข้าง แต่ตัวมันโคตรจะนอนดิ้น พอหลับไปได้สักพักก็ถีบหมอนข้างถีบผ้าห่มออกหมดแล้วพอมันหาหมอนข้างไม่เจอมันก็คว้าผมไปกอดแทน ผมเองก็ไม่ได้อะไรกับการถูกเพื่อนสนิทนอนกอดหรอก มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว เมธกับนทีมันนอนด้วยกันไม่ได้หรอกนะ นทีเป็นพวกขี้ร้อนแล้วก็ขี้รำคาญ เคยมีครั้งหนึ่งที่ไปเข้าค่ายแล้วเมธมันไปนอนกอดนที คืนนั้นทั้งคืนก็ไม่ได้นอนกันเพราะนทีมันโวยวายใหญ่เลย นทีมันไม่ได้หวงตัวนะ แต่มันรำคาญ สกิลการกอดของเมธานี่ไม่ธรรมดานะครับ สายพันธุ์เดียวกันกับงูเหลือมเลยนะจะบอกให้


“แล้วไปยังไง?”


“ไม่รู้ว่านทีไปกี่โมง อาจไปพร้อมนที” คิดว่าจะขอติดรถนทีไปด้วย เมธมันคงไม่ย้อนกลับมาที่คอนโดแล้วล่ะ


“นทีมีเรียนเช้า” ท้องฟ้ากับนทีเรียนเซคเดียวกัน จริงๆ นทีก็รู้จักกับท้องฟ้าตั้งแต่ม.ปลายแล้วนะ แต่รู้จักกันแบบห่างๆ พอเข้ามหาลัยแล้วได้อยู่คณะเดียวกันก็ยิ่งสนิทกว่าเดิม ช่วงหนึ่งปีที่ไปอยู่อิตาลีก็ได้ยินเรื่องราวต่างๆ ของท้องฟ้าผ่านนทีนี่แหละ บางครั้งก็ไม่ได้ถามหาหรอก แต่เพื่อนผมก็มานั่งรายงานให้ฟังเฉยเลย ผมก็งงว่าสรุปแล้วเพื่อนจะชงผมกับท้องฟ้าหรือยังไง?


“ก็คงต้องไปเอง” ผมพยักหน้ากับตัวเองแล้วก็เริ่มวางแผนการตื่นและการเดินทางไปมหาลัยในวันพรุ่งนี้


“เดี๋ยวเข้ามารับ” แต่ยังไม่ทันได้วางแผนไปไกลทุกอย่างก็ถูกหยุดลงโดยคนที่นั่งหน้าหล่ออยู่ฝั่งตรงข้าวของโต๊ะ หัวใจของผมเต้นตึกตักอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำของท้องฟ้ามันก็ทำให้ผมหัวใจพองโตอย่างน่าประหลาด


“มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ?” ผมแสร้งทำเป็นหยิบน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อกลบเกลื่อนอาการเก้อเขินแปลกๆ ที่กำลังเกิดขึ้น


“ก็เลิกแล้วเดี๋ยวมารับ”


ให้ตายสิ เขาจะฆ่าผมด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำแบบนี้ไม่ได้นะ


“ให้นทีมารับก็ได้” ผมอ้อมแอ้มตอบกลับไป ความจริงแล้วเราก็ไม่ได้สนิทกันขนาดที่จะต้องมารับส่งกันอยู่บ่อยๆ นะ นี่เขากำลังทำให้ผมคิดไกล คิดเข้าข้างตัวเองและทำให้ผมเคยตัว การที่มีท้องฟ้าอยู่ใกล้ๆ มันจะทำให้ผมเสียนิสัย เพราะถ้าสักวันหนึ่งไม่มีเขาอยู่ตรงนี้ ผมก็คงจะแย่ ท้องฟ้ากำลังทำให้ผมติดเขา และถ้ามันเป็นแบบนี้มากๆ ผมก็คงจะขาดเขาไปไม่ได้ ท้องฟ้ามีอิทธิพลต่อผมมากเกินไป มากจนน่ากลัวเลยล่ะ


“นทีไม่ว่างหรอก” อีกฝ่ายสวนกลับมาทันควัน


“รู้ได้ไง?” ผมหรี่ตามองเขาอย่างสงสัย


“นทีโดนเด็กตามอยู่ไม่รู้เหรอ?”


“...” ไม่รู้ ผมทำสีหน้าครุ่นคิดสักพัก เด็กที่ไหนมาติดนที? ทำไมเพื่อนผมไม่เห็นเคยพูดเรื่องนี้เลย?


“รีบกินสิ ดึกแล้วเดี๋ยวอ้วน” พอผมทำท่าจะเอ่ยปากถามเขาก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน บ้าจริง มาพูดเปิดประเด็นให้อยากรู้แล้วก็ทิ้งไว้กลางทางแบบนี้เนี่ยนะ? ถ้าไปถามนทีล่ะก็ไม่มีทางได้คำตอบกลับมาแน่ๆ นทีนี่ปากแข็งยิ่งกว่าก้อนหินอีกนะครับ


“พูดมากน่า” ผมถลึงตามองอีกฝ่ายแล้วรีบยัดข้าวเข้าปาก


ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมท้องฟ้าถึงคบกับพวกเพื่อนของเขาได้ ตอนแรกก็แปลกใจอยู่ ทั้งที่พี่คชา พี่พนา พี่ภพและพี่รัญ พวกนั้นออกจะเป็นคนกวนๆ ดูไม่น่าเข้ากับท้องฟ้าที่นิ่งเป็นก้อนหินได้ แต่ตอนนี้ผมไม่สงสัยแล้ว ท้องฟ้าเองก็เป็นคนที่กวนประสาทเก่งมากคนหนึ่ง แถมยังกวนหน้าตายอีกด้วย เป็นคนที่ทำตัวได้น่าหมั่นไส้มาก ถึงว่าล่ะทำไมพวกผู้ชายในโรงเรียนถึงได้เขม่นเขากันนัก 






---------------------------------------------------------------------------------------






เมธทะเล ท้องฟ้าทะเล ทะเลนี่อยู่กับใครก็ดีไปหมดเลยเนอะ ฮาาาา

ท้องฟ้านี่ก็ค่อนข้างชัดเจนในระดับหนึ่งเลยนะ คือไม่ใช่คนชอบพูดไง แต่จะทำให้เห็น นี่การกระทำก็ชัดเจนมากเลยนะเนี่ย 

ส่วนทะเล น้องก็น่ารักเหมือนเดิม 


ดีใจที่มีคนชอบนะคะ ฝากเด็กๆ ที่น่ารักของเราด้วยนะ 

ขอบคุณทุกคอมเม้นและทุกคนที่ติดตามค่ะ เม้นติชมกันได้นะ เราจะได้เอามาปรับปรุง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.145K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,611 ความคิดเห็น

  1. #2595 desbestiny (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 22:16
    โอ้ย ทะเลหนูอยู่กะใครก็ดูเป็นตะเล็กตะน้อยไปหมดเลยลูกกกก //มีความฟินกับเมฆทะเล 😂😂
    #2,595
    0
  2. #2569 Spices_smile (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 15:13
    เนียนเก่งอะคนเรา
    #2,569
    0
  3. #2478 amine mine (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 19:25
    ทะเลกินกับอะไรก็อร่อย
    #2,478
    0
  4. #2463 Pimnok2124 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 11:05
    ห้ะ!! โอ๊ย ปวดหัวแทนอีพี่ฟ้าอ่ะ แบบ ทำไมน้องปล่อยตัวปล่อยใจจังเลยลู๊ก ว้อย...
    #2,463
    0
  5. #2462 Pimnok2124 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 11:04
    แบทมันแอบชอบน้องป้ะ อะไรอ่ะ หยั่มมานะ!
    #2,462
    0
  6. #2461 Pimnok2124 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 11:03
    เนี่ย ขนาดยังไม่เป็นแฟนกันนะเนี่ย เนี่ยะ!!
    #2,461
    0
  7. #2460 Pimnok2124 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 11:01
    ทำไมรู้สึกว่าเมธเคะอ่ะจริง
    #2,460
    0
  8. #2388 kineran (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 17:27
    ทะเลน่ารักก
    #2,388
    0
  9. #2341 Thanapaksorn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 21:48
    ทำไมท้องฟ้าน่ารักจัง
    #2,341
    0
  10. #2301 piepiesQ7_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 00:31
    เขายังไม่ได้เป็นแฟนกันใช่ไหม บอกที การกระทำนี่มากกว่าแฟนอีกค่ะ แหม่ๆๆๆๆๆๆ
    #2,301
    0
  11. #2266 maybee23 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 17:26
    ทะเลอยู่กับอะไรก็อร่อยยยย~~
    #2,266
    0
  12. #1870 mai146 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 09:15
    all sea ไปเรยจ้าา
    #1,870
    0
  13. #1854 Corona_Borealis (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 02:24
    แค่ชื่อไลน์ฉันก็ฟินแล้ว มันคล้องกันมากกกกกก จงใจแน่นอนเจ้าท้องฟ้า
    #1,854
    0
  14. #1742 yuu_nan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 07:59
    ทะเลกินกับอะไรก็อร่อย ฮือ น่ารัก
    #1,742
    0
  15. #1709 Miki_milky (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 12:20
    บริการเป็นสารถีเก่งจิงๆๆท้องฟ้า
    #1,709
    0
  16. #1637 helloloveha (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 17:57
    น่ารักกกก
    #1,637
    0
  17. #1556 saiDarkrose (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 21:40
    น่ารักกกจังเลยยยย อยากเลี้ยงที่บ้านนน เอ็นดูวววว
    #1,556
    0
  18. #1197 Lew Kobthong ja (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 08:34
    น่ารักมากกกกค่ะะะ
    #1,197
    0
  19. #1015 aunaunmtyj (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 11:47
    นึกภาพแล้วขำฉากที่เมธนอนกอดนที55555555
    #1,015
    0
  20. #517 Mint Sch (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:02
    เราชอบเมธนะคะ แต่ชอบที่น้องเป็นเพื่อนกัน
    #517
    0
  21. #491 mime2228 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:27
    ทำไมเราแอบเชียร์เมธ ทีมเมธทะเล 5555555
    #491
    0
  22. #483 -BOTUN- (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:59
    แหมมมมมม อยากจะแหมให้ถึงดาวอังคารจังคร่ะพี่ท้องฟ้า
    #483
    0
  23. #467 Rmuay Jirasatitkul (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:57
    เทียวรับเทียวส่งเชียวนะคะ
    #467
    0
  24. #385 fahsai12 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:04
    ท้องฟ้ารุกแล้วววว ทะเลหัวใจวายแน่ๆ
    #385
    0
  25. #305 Tatangts 🐋 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:48
    เนี่ย แบททะเลเริ่มมาละ 5555555
    #305
    0