ไปต่างโลกด้วยความรู้เกษตร

ตอนที่ 9 : พี่หญิงใหญ่แห่งตระกูลฟู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 807
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    27 พ.ย. 63

"การที่นายหายไป 4 ปี ก็เพราะอย่างนี้รึ ข้าไม่คิดเลยว่า ฟู่ฉางเชียง เขาจะเป็นคนร้ายกาจขนาดนั้น ตอนที่นายหายไป เขาเวียนมาหาข้าตลอด ที่จริงทั้ง 5 คนนี้ไม่ใช่โจรที่อยู่แถวนี้ พวกมันอยู่อีกฟากของเมือง ข้าก็สงสัยพวกมันเหมือนกันจึงได้ถามพวกมันไปว่า ใครส่งพวกมันมาจับตัวข้า แต่พวกมันก็ไม่ยอมบอกชื่อ เพียงแต่บอกว่า พวกมันถูกจ้างมา ข้าก็อดคิดไม่ได้ว่า น่าจะเป็นฉางเชียงแน่ เพราะข้าไม่เล่นด้วยกับเขา เขาน่าจะใช้ไม้แข็งกับข้า แต่ก็บังเอิญข้าออกมาหาสมุนไพร เพื่อไปรักษาคนที่โดนพิษที่บึงพิษมังกร และก็ไม่คิดว่า จะมีคนแอบติดตามข้ามา " นางเล่าทุกสิ่งให้มันฟัง จากนั้นพวกเขาทั้งสองก็กลับเข้าเมือง เพราะฟู่เฉินมีสมุนไพรแก้พิษมังกรอยู่ แถมมนปรุงเป็นเม็ดยามาแล้วด้วย

"เจ้าจะเอายังไงต่อ จะกลับตระกูลเลย หรือจะรอไว้ก่อน" นางกล่าวถามมัน

"คงต้องรอก่อน ข้าต้องการที่พัก ส่วนเรื่องเงินคิดว่า คงไม่ยาก ถ้าข้าจะขายสมุนไพรและเม็ดยา อิอิ" มันกล่าวด้วยอารมณ์ดี เพราะเป็นครั้งแรกที่มันมาโลกนี้ แถมยังมีสาวสวยเดินเคียงข้าง นอกจากนั้น นี่ก็เป็นครั้งแรกที่มันจะได้สำรวจผู้คนและดูสิ่งก่อสร้างต่างๆ ในต่างโลกอย่างสบายใจ มันไม่ต้องการปวดหัวในช่วงนี้

"งั้นเหรอ...เจ้าไปพักที่โรงแรมก็ได้ น่าจะมีห้องพักตามที่เจ้าต้องการก็ได้...และบางทีข้าก็อาจจะมาพักที่โรงแรมก็ได้..." นางพูดเสร็จ นางก็เดินจากไปพร้อมด้วยเม็ดยาที่มันให้ไปจำนวน 1 เม็ด เป็นยาระดับ 6 สามารถรักษาได้แทบทุกโรคเลยก็ว่าได้

"ยินดีต้อนรับคุณลูกค้า ต้องการที่พักใช่ไหมคะ " พนักงานต้องรับออกมาต้อนรับหน้าร๊อบบี้

"ใช่...ห้องพักหนึ่งห้อง เป็นเวลาหนึ่งเดือน ราคาเท่าไร " มันตอบกลับไปพร้อมถามราคาที่พัก

"โอ้ววว...นายท่านจะพักหนึ่งเดือนเลยหรือ อือ...หนึ่งเดือน 20 เหรียนทอง ไม่รวมอาหารนะคะ " พนักงานต้อนรับตอบกลับ

"ใช่...พวกอาหาร ถ้าข้าใช้บริการของโรงแรมข้าจะจ่ายเป็นเมื่อไป ไม่ต้องห่วง" มันตอบกลับ แต่สายตาก็มองไปรอบๆ ร๊อบบี้ของโรงแรม มีคนอยู่มากพอสมควร

"นี่ค่ะ กุญแจห้องพักหมายเลข 130 ชั้น 3 นะคะ ห้องฝั่งถนนวิวดี ยิ่งเป็นตอนกลางคืนจะดูสวยงามมาก มองเห็นวิวของเมืองและทะเลด้วยค่ะ " พนักงานต้อนรับมีอัธยาศัยดี สมกับเป็นพนักงานโรงแรมชั้นเลิศจริงๆ

"ขอบคุณ..." มันรับกุญแจ แล้วก็เดินขึ้นไปชั้น 3 ห้อง 130 ตามที่พนักงานบอก พอเปิดเข้าไป มันรู้เลยว่า ทำไมต้อง 20 เหรียญทอง เพราะมันสวยจริงๆ นอกจากนั้นยังมีห้องน้ำในตัวด้วย ถือว่า เป็นโรงแรมที่ทันสมัยมากในยุคสมัยนี้

"หึมม...ข้าคงต้องออกไปสำรวจ ในเมืองนี้ดูก่อนว่า มีอะไรน่าสนใจบ้าง โดยเฉพาะโรงประมูล ข้าควรเอายาที่ข้ามีไปประมูล น่าจะได้ราคาดีกว่าขายที่ร้ายขายมากกว่า " พูดเสร็จมันก็เดินลงมาชั้นล่างเพื่อไปที่โรงประมูล แต่ด้านล่างดันมีเหตุวุ่นวายของกลุ่มคน

"เห้...นี่ไม่ใช่คุณหนูใหญ่ ตระกูลฟู่ ฟู่ยี่เหลิน หรอกเหรอ...วันก่อนเจ้าทำนายน้อยของข้าอับอาย โดยการบอกปัดการหมั้นหมาย แต่วันนี้เจ้ากลับกล้าออกจากตระกูล มาที่โรงแรมเพียงลำพัง ชั่งกล้าหาญยิ่งนัก " สมุนของนายน้อยตระเหยียน เหยียนฝาน พ่อของมัน เหยียนไห่ เป็นประเภทอยากได้อะไรต้องได้ ถ้ามีใครขัดใจ มันจะทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายคนๆ นั้น

"เอ๋...นั่นพี่หญิงใหญ่นี่นา...นางมาทำอะไรที่โรงแรม หรือว่า ที่นี่ก็เป็นธุรกิจของตระกูลรึ " ฟู่เฉิน ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง มันต้องการดูว่า นางจะแก้ปัญหายังไง

"โอ้ววว...หมาขี้เรื้อนของตระกูลเหยียนหรือเนี่ย เจ้ากล้ามาแหกปากในโรงแรมของตระกูลฟู่ แสดงว่า เจ้ากล้ามากเลยนะ...อีกอย่างข้าจะบอกปัด หรือทำอะไร มันเกี่ยวอะไรกับสุนัขเช่นพวกเจ้าด้วยรึ " นางพูดออกไปโดยไม่เกรงกลัว กลุ่มอันธพาลเหล่านั้นเลย ที่จริงฝีมือของนางก็อยู่เหนือกว่าพวกมัน แต่จะแพ้ด้านกำลังคน

"พวกเจ้ายืนเซ่ออยู่ทำไม จับตัวนางซะ " พวกมันมีด้วยกัน 10 คน แต่นางมีแค่คนเดียว ส่วนพนักงานก็ไม่ใช่พวกที่จะมาต่อกรกับพวกนักเลงได้

"เห้อ...อยากทำธุรกิจ แต่ไม่มีลูกน้องคอยดูแล แล้วมันเจริญมาได้จนทุกวันนี้ได้ไงเนี่ยยย...เอาวะ...ช่วยไม่ได้...ยังไงก็ขอเป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน" ฟู่เฉิน กุมกะหมับตัวเอง กับแนวความคิดของพ่อของมัน

ฟู่เฉิน หายตัวไปยืนอยู่ด้านหน้า ฟู่ยี่เหลิน จนนางตกใจ ไม่คิดว่าจะมีคนเข้ามาช่วยนาง ในเวลาแบบนี้

"หึมมม เป็นแค่สุนัขขี้เรื้อน ริอาจมาระรานคนในของคนอื่น ชั่งไม่ดูเงาหัวตัวเอง" มันแค่แกว่งมือทีเดียว พวกมันก็ล้มกันระเนระนาดไม่เป็นท่า

"อ๊าคคคค....คุณชายๆ ได้โปรดไว้ชีวิตด้วยยย..." คนที่เป็นหัวหน้าแหกปากร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะเส้นเอ็นและเส้นชีพจรของพวกมันถูกทำลายในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

"โอ้ววว...ทีอย่างนี้มาร้องขอชีวิต ฮ่าๆ...พวกเจ้านี่มันสวะชัดๆ ไปให้พ้นนนน..." มันแกว่งแขนอีกที ทั้ง 10 คนกระเด็นออกนอกประตูโรงแรม ไปนอนกองกันอยู่ข้างถนน และพากันร้องโอดโอย แทบจะลุกไม่ขึ้นเลยทีเดียว

"เอ่อ...คุณชาย ไม่ทราบว่า ท่านเป็นใคร ถึงได้ยื่นมือมาช่วยข้า ยี่เหลิน เหรอคะ" นางยกมือขึ้นคำนับ และกล่าวถาม

"แหะๆ...ข้ารึ...ท่านจำไม่ได้รึไง..." มันหันหน้ากลับไปหานาง จนทำให้นางตกใจแทบช๊อค เพราะคนที่ยืนข้างหน้านาง คือ น้องชายของนางเอง

"เฉินเอ๋อ...จะๆ เจ้าหายไปไหนมาตั้ง 4 ปี รู้ไหมว่า พี่ออกตามหาเจ้าแทบพลิกแผ่นดิน " นางรีบเข้าไปกอดน้องชายที่พลัดพรากกันมานาน 4 ปี และร้องไห้ออกมาเสียงดังมาก จนแทบไม่เหลือเค้าโคลงหญิงสาวที่สวยสว่างามเอาไว้เลย

"เอ่อๆๆ...พี่หญิงใหญ่ ทะๆ ท่านๆ อย่าร้องได้ไหม เห้อ...ข้ายังไม่ตายนะ ท่านร้องทำไมเล่า " มันไม่รู้จะพูดยังไงดี แต่มันก็รู้สึกดีใจ ที่มาอยู่โลกนี้ยังมีพี่สาวกับคนอื่นเขา โลกก่อนมันเป็นแค่ลูกชายคนเดียว จึงไม่มีความรู้เกี่ยวกับพี่สาว และการวางตัวยังไงดี มันได้แต่ยืนเก้อๆ กังๆ อยู่กับที่เอามือลูบหลังนางจนนางหยุดร้องไห้

"นี่ตกลงเจ้าหายไปไหนมา และทำไมเจ้าถึงมีพลังอยู่ในระดับที่ข้าเองก็จับสัมผัสไม่ได้ " นางถามมันพร้อมทั้งจ้องหน้ามัน อย่างเอาเป็นเอาตายเลยทีเดียว ที่จริงมันมีพี่สาวอยู่ 3 คน คือ ลูกคนที่ 1 คนที่ 3 และที่ 4 มีแค่มันและพี่รองของมันเท่านั้นที่เป็นผู้ชาย

"เอิ่ม...พูดไปแล้วเรื่องมันยาว ที่จริงมันก็เป็นปัญหาครอบครัว ที่ท่านพ่อสร้างขึ้นมา นับจากการที่ท่านพ่อมีเมียหลายคน สุดท้ายเรื่องร้ายจึงมาตกที่แม่ของข้า และตัวข้า ที่ข้าพูดเช่นนี้เพราะถือว่าเป็นพี่หญิงใหญ่ แม่ของข้าถูกวางยาพิษโดยแม่ของพี่รอง และข้าถูกผลักตกหน้าผาโดยพี่รอง ถึงอย่างนั้นเขายังไม่แน่ใจว่า ข้าตายหรือไม่ เขาถึงกับส่งคนลงไปตามล่าข้าใต้หุบเหวนรก แต่ก็เป็นโชคของข้าที่รอดมาได้ ท่านจะเชื่อหรือไม่ก็เป็นเรื่องของท่าน เพราะนั่นคือ ความจริงที่ข้าเจอมากับตัว " ยี่เหริน นางถึงกับอ้าปากค้าง น้ำตาพรั่งพรูออกมา นางไม่คิดว่า แม่รองและน้องรองของนางจะเลวร้ายขนาดนั้น พวกเขาถึงกับฆ่าคนในครอบครัวได้

"น้องห้า…ข้าขอโทษ...พี่หญิงใหญ่ไม่ดีเอง ที่ไม่เอะใจอะไรเลย ข้าคิดเสมอว่า น้องรองดีกับเจ้ามาตลอด แต่ก็ไม่คิดว่า เขาจะมีจิตใจโหดเหี้ยม คิดฆ่าน้องแท้ๆ ของตนเองได้ " นางได้แต่ก้มหน้าร้องไห้ กับสิ่งที่นางได้รับรู้ เพราะถือเป็นเรื่องเลวร้ายมากสำหรับตระกูลฟู่

"ไม่เป็นไรหรอกพี่หญิงใหญ่ เรื่องมันผ่านไปแล้ว...ข้าไม่ได้โกรธพวกเขาหรอก...แต่พวกเขาจะอยู่ตระกูลฟู่ไม่ได้ก็เท่านั้น ฮี่ๆ..." ถึงมันจะหัวเราะ แต่ก็แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มที่โหดเหี้ยม นางรู้ว่า น้องห้าของนางมีพลังที่น่ากลัวมากตอนนี้ ถ้าเขาคิดจะฆ่า ฟู่ฉางเชียง และ จางเหม่ยซี แม่ของมัน เขาสามารถทำได้โดยง่ายมาก

"น้องห้า...จะๆ เจ้าอย่าบอกนะว่า..." นางพูดอะไรออกไปไม่เต็มปาก...เพราะอีกฝ่ายก็ทำกับมันไว้มาก ทั้งเรื่องที่ฆ่าแม่ของมันด้วยพิษ ทั้งคิดจะฆ่ามัน จนมันต้องทนทุกข์ทรมานมาเกือบ 4 ปี

"ท่านพี่...ท่านจะนำเรื่องนี้ไปบอกท่านพ่อหรือไม่ก็แล้วแต่ท่าน...และข้าก็คิดว่า เขาน่าจะได้รับโทษด้วยเช่นกัน ฮี่ๆ " มันไม่เว้นแม้แต่พ่อของมัน...ที่ต้องได้รับโทษ ฐานทำให้แม่ของมันต้องทุกข์ทรมาน นางตายอย่างทุกข์ทรมาน มันจำได้ติดตาว่า แม่ของมันเจ็บปวดทรมานแค่ไหน ก่อนที่นางจะสิ้นใจ...

"น้องห้า...จะๆ เจ้า...ฮือๆๆๆ " นางร้องไห้เสียงดังมาก ขณะที่ซบที่หน้าอกของมัน เพราะนางไม่มีอะไรจะพูด กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นางรู้ว่า เรื่องมันต้องเกิดตามที่ ฟู่เฉิน พูดแน่ๆ แต่ไม่รู้วันไหนเท่านั้นเอง

"เด็กน้อย...เจ้าจะลงโทษพ่อของเจ้าจริงๆ รึ " เสียงมังกรดังขึ้น ขณะที่เขาเงียบเสียงไปนานทีเดียว

"ท่านมังกร...ข้าไม่มีความแค้น หรือความรัก กับพวกเขา แต่สิ่งที่ข้าทำ เพื่อตอบแทนพระคุณเจ้าของร่างนี้ ที่เขาต้องทนทุกข์ทรมาน มาแสนเนิ่นนาน กับพวกคนที่จิตใจต่ำทราม

"ก็นะ...มันก็สุดแท้แต่เจ้า ข้าเองไม่ได้ว่าอะไรหรอก แต่เจ้าควรจะคิดให้ดี ถึงแม้ดวงจิตของเจ้าไม่ได้ผูกพันธ์กับพวกเขา แต่เจ้าของร่างก็ไม่อาจทำร้ายพ่อแท้ๆ ของตนได้ เจ้าคงเข้าใจนะ " สิ่งที่มังกรหลงต้า พูดมาก็ถูก แต่บางครั้งมันก็ต้องทำสวนกระแสความถูกต้อง ไม่งั้นต่อไปตระกูลจะอยู่อย่างลำบาก

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #11 cho294754 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 23:15
    ช่วยเปลี่ยนเสียงหัวเราะของพระเอกจาก ฮี่ฯ เป็น ฮึฯ หน่อยได้มั้ยค่ะ อ่านแล้วรู้สึกเหมือนพระเอกเป็นโรคจิตอ่ะ
    #11
    0
  2. #9 พริก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 23:07

    ขอบคุณคะสนุกมาก

    #9
    0