ไปต่างโลกด้วยความรู้เกษตร

ตอนที่ 8 : กลับสู่เมือง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    27 พ.ย. 63

วันนี้เป็นวันแรกที่ ฟู่เฉิน จะได้ออกไปสู่โลกภายนอก หลังจากที่เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด จากการตามล่าของพี่รองของเขาที่ส่งนักฆ่ามาเพื่อสังหารเขา มันก็เป็นเวลา 4 ปีกว่าแล้ว ที่เขาออกจากตระกูล ในความเป็นจริงแล้ว ตัวของเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกับกับคนพวกนี้ทั้งด้านจิตใจและสายเลือด แต่เขาก็อาศัยร่างกายนี้ ซึ่งต้องอาศัยชื่อและนามสกุลของตระกูล มันคือสิ่งจำเป็นที่เขาจะต้องหวนกลับไป จึงทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น แต่ไม่ได้เกรงกลัวอันตรายใดๆ เพราะด้วยระดับพลังที่เขามี คิดว่า ยากจะหาคนรุ่นเดียวกัน หรือคนในตระกูลจะมีพลังเทียบเท่าเขาได้

"เจ้าประหม่าอยู่นะเด็กน้อย...กลัวรึ ที่ต้องเผชิญหน้ากับคนในตระกูล มันก็เป็นธรรมดาของคนเราที่ต้องเผชิญหน้ากับปัญหา เมื่อมันมีมา ถ้าเจ้าแก้ไม่ได้ หรือหาหนทางแก้ไม่ตก มันก็ยากที่จะเริ่มต้นชีวิตได้อย่างราบรื่น เจ้าว่าจริงไหม " มังกรหลงต้า ทักมันหลังจากที่เขาได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นถี่ของมัน

"แหะๆ...ไม่เฉพาะคนในตระกูลหรอกท่านมังกร แม้กระทั่งคนอื่นๆ ในโลกนี้ ข้ายังไม่เคยพบมาก่อนเลย แล้วจะไม่ให้ข้าตื่นเต้นได้ไงเล่า...." มันพูดออกมาตะกุกตะกัก ด้วยความประหม่า

"โฮ่ะๆ...เป็นงั้นไป...ข้าล่ะคิดว่าเจ้ากลัวเสียอีก...มันก็เป็นของธรรมดา สิ่งที่ไม่เคยเห็น มักจะทำให้รู้สึกตื่นเต้น และกังวลเป็นเรื่องปกติ ตามที่เจ้าบอกข้าครั้งก่อน เรื่องของแนวปฏิบัติศาสนาอะไรนั่น เจ้ากลับลืมนำมันมาใช้ ฮ่าๆ...แบบนี้มันดีแต่พูดนี่หว่า..." พอมังกรหลงต้าพูดขึ้นมา ทำให้มันต้องเขิลอาย เสียแรงที่มันเคยพูดจาโอ้อวดเรื่องของการปฏิบัตินั่งสมาธิ ตามหลักของพระพุทธศาสนา ที่ให้ฝึกฝนจิตใจให้สงบนิ่ง แต่พอเจอเข้าจริงๆ มันกลับลืมนึกถึง หรือมีจิตใจที่ไม่สงบ เกิดความประหม่า กังวลกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น แบบนี้มันก็ใช้ไม่ได้ สำหรับมันที่ถือว่า เป็นพุทธศาสนิกชนตัวยง...น่าขายหน้าจริง...

หลังจากออกจากทุ่งมังกรแล้ว ฟู่เฉิน ก็มุ่งหน้าสู่เมืองเฟิงหวง ซึ่งเป็นเมืองที่ตระกูลของมันตั้งอยู่ เมืองเฟิงหวงตั้งอยู่ในอาณาจักรมังกรทะเล ทวีปกว่างซี หรือดินแดนทางตะวันตก ประกอบไปด้วยอาณาจักร 4 อาณาจักร คือ อาณาจักรมังกรทะเล อาณาจักรทรายสีเลือด อาณาจักรเหมันต์เยือก และอาณาจักรหยาดพิรุณ และชื่อของอาณาจักรก็บ่งบอกลักษณะของพื้นที่นั้นได้ชัดเจน ว่ามีลักษณะเป็นยังไง

เมืองเฟิงหวง เป็นเมืองที่อยู่ติดกับแม่น้ำใหญ่ไหลลงสู่ทะเล พื้นที่โดยรอบเป็นภูเขา ป่าไม้ มีสัตว์อสูรนานาชนิด พืชสมุนไพรอุดมสมบูรณ์ นอกจากนั้นยังติดทะเลอีกด้วย...เป็นเมืองท่าที่ทำการค้าหลายภูมิภาค และตระกูลฟู่ก็ถือว่า เป็นตระกูลที่ทรงอิทธิพลตระกูลหนึ่งของเมือง พวกเขามีธุรกิจหลายอย่าง จึงทำให้พ่อของเขาไม่ค่อยมีเวลามาดูแลคนในครอบครัวเท่าที่ควร หน้าที่ส่วนใหญ่จะตกไปเป็นของภรรยาคนที่หนึ่งและสอง ส่วนคนที่ 3 มีความสวยงามจึงทำให้นางเป็นที่พอใจของพ่อของมัน แต่นางก็มีชะตากรรมที่ลำบาก เพราะถูกทั้งสองภรรยากลั่นแกล้ง สุดท้ายนางจึงตายด้วยพิษและลูกชายก็ถูกทำร้าย...เรียกได้ว่า สูญเสียทั้งแม่และลูกในเวลาไม่นานนั่นเอง

"ว๊าววว...ข้าไม่เห็นผู้คนมา 4 ปีกว่าๆ ตอนนี้เห็นเมืองด้านหน้ารู้สึกตื่นเต้นดี สมัยของท่านเมืองนี้มีหรือไม่ท่านมังกร " ฟู่เฉิน กล่าวถามดวงจิตของมังกร

"ตั้ง 6 หมื่นปี อะไรๆ มันก็เปลี่ยนไปนั่นล่ะ...ตรงนี้น่าจะเป็นเมืองท่าเล็กๆ ไม่มีความเจริญเหมือนอย่างปัจจุบัน "มังกรหลงต้าพูดออกมาแทบจะมองเห็นภาพทันที

"งั้นเหรอ...อือ...จากความทรงจำของ ฟู่เฉิน เจ้าของร่างนี้ มันบอกข้าว่า 4 ปีที่ผ่านมามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง โดยเฉพาะท่าเรือที่ใหญ่ขึ้น และมีเรือมากขึ้น " หลังจากที่พูดยืนดูทิวทัศน์บนเนิน มันก็ได้ยินเสียงของคนร้องให้ช่วย

"ว๊ายยย...ช่วยด้วย..." เสียงของผู้หญิงร้องด้วยความตกใจ ซึ่งไม่รู้เป็นใคร พอ ฟู่เฉิน ได้ยินมันก็พุ่งไปข้างหน้าเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น และสิ่งที่มันเห็น คือ หญิงสาวที่กำลังถือกระบี่ในมือ มีพวกโจรรุมล้อมอยู่ 4-5 คน

"น้องสาว...เจ้าร้องให้ตาย ก็ไม่มีใครได้ยินเจ้าหรอก เพราะที่นี่มันป่า ถึงแม้จะใกล้เขตเมืองก็ตาม และไม่มีใครกล้ามาแถวนี้ แต่เจ้ากลับใจกล้ามากที่มาล่าค่าหัวพวกข้า ฮ่าๆ " หญิงสาวที่ถือกระบี่อยู่นั้น คือ เซี๊ยหยูหลาน เป็นเด็กสาวที่เคยช่วยเหลือหลายๆ อย่างแก่ ฟู่เฉิน ตอนที่มันยังมีชีวิตอยู่

"ว๊าาา พวกเจ้านี่สมกับเป็นโจรจริงๆ รู้ไหมพวกเจ้าทำให้ข้าหมดอารมณ์ เพราะข้ากำลังนั่งชมความงามของเมืองพร้อมด้วยทิวทัศน์ที่สวยงามโดยรอบ แต่มันก็ดันมีแมลงเน่า 5 ตัว ทำให้สิ่งแวดล้อมเป็นพิษ พวกเจ้านี่เกิดมาเสียชาติเกิดเสียจริงๆ อาชีพดีๆ มีเยอะแยะ แต่ดันมาเป็นโจร เห้อ..." ฟู่เฉิน  พูดและยังเอามือแคะขี้หูอย่างสบายใจ โดยหารู้ไม่อีกฝ่ายโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

"ฟู่เฉิน นะๆ นั่นเจ้าใช่ไหม ฟู่เฉิน เจ้ายังไม่ตายใช่ไหม " เสียงของเซี๊ยะหยูหลานดังขึ้น หลังจากที่ได้เห็นใบหน้าของมัน นางไม่รู้จะตื่นกลัว หรือดีใจในตอนนี้ เพราะพวกโจรมีตั้ง 5 คน

"เห้ย...เด็กน้อย ถ้าไม่อยากตายก็ทิ้งหญิงสาวคนนี้ไว้นี่ ข้าจะไม่เอาความ แต่ถ้าเจ้ายังขืนมายุ่ง เจ้าจะต้องตายแน่นอน " โจรอีกคน ที่มีร่างกายกำยำ หน้าตาหื่นกาม ได้กล่าวข่มขู่มัน

"ว๊าววว...ข้ากลัวจังเลย...กี่ปีแล้วนี่ที่ข้าไม่เคยกลัวแบบนี้มาก่อน " มันทำท่าทางกลัว แต่เหมือนมันจะไม่ใช่ความกลัว มันเป็นการล้อเลียนเสียมากกว่า

"เหอะ...เจ้าเด็กบ้าาา...เจ้าอยากตายนักเหรอะ งั้นข้าจะจัดให้ " มันถือดาบเล่มใหญ่ยาว พุ่งเข้าหา ฟู่เฉิน แต่เขากลับยืนแคะหูอยู่เฉยๆ

"ฟู่เฉินนน...หนีไปป   ถ้าเจ้าขืนอยู่เจ้าตายแน่ หนีไป " นางร้องเสียงหลง บอกให้มันหนีไป และนางไม่อาจเห็นมันถูกฆ่าตาย นางจึงมือปิดหน้า แต่เสียงกลับเงียบไป เพราะดาบที่ฟันไป ถูก 2 นิ้วของมันจับเอาไว้ จะดึงก็ดึงไม่ออก ขยับก็ไม่ได้ จนเจ้าของดาบถึงกับขาสั่น เพราะแรงกดของฟู่เฉิน มันย่อตัวลงทีละนิดๆ ฉี่ราดกางเกง เพื่อนๆ ของมันเห็นต่างต้องตาค้างว่า มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเพื่อนของมันถึงได้ฉี่ราด และค่อยๆ นั่งลงกับพื้นดิน

"เห้...เจ้าเล่นบ้าอะไร ทำไมไม่รีบฆ่ามันวะ..." เพื่อนอีกคนที่มีหนวดดกดำยาวเฟื้อย ร้องออกมาด้วยความหงุดหงิด แต่มันกับเห็นฟู่เฉิน ยืนต่อหน้ามันในเวลาไม่ถึงวิ...มันตกใจแทบเป็นลม ทั้งแรงกดทับ ทั้งตกใจที่จู่ๆ ก็มีคนมายืนด้านหน้ามัน มันถึงกับล้มทั้งยืนไม่อาจยืนขึ้นมาได้ เลือดไหลออกตามปาก จมูก เรียกว่า ออกทั่วทวารทั้ง 9 เลย แล้วมันก็ดิ้นไปมา ไม่อาจพูดได้

อีกสามคนที่ล้อม เซี๊ยหยูหลาน พร้อมกับนางก็ตกใจไม่ต่างกัน ที่จู่ๆ ฟู่เฉิน ก็ทำให้ 2 คนไปนอนกองอยู่กับพื้น เขาไม่ได้ออกแรงทำร้ายอะไรเลย...เท่าที่ตาพวกเขาเห็น

"จะๆ เจ้านี่มะๆ มันเป็นปีศาจ หนีๆๆๆ " เสียงชายอีกคนร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว ขนาดเซี๊ยหยูหลาน ยังตื่นกลัว กับสิ่งที่มันทำ

"โฮ้...ปีศาจรึ...อือ...พวกเจ้าปล้นฆ่า ข่มขืน แต่กลับเรียกข้า ซึ่งทำร้ายคนเลวอย่างพวกแกว่า ปีศาจ....ฮ่าๆ...จะหนีรึ คงยากล่ะนะ " พูดจบ มันก็ดีดนิ้ว ปล่อยพลังลม เป็นกระสุนลม พุ่งไปยังทั้ง 3 พวกมันนอนกลิ้งไปกับพื้น ไม่อาจยืนขึ้นได้

"เอ่อ...เจ้า คือ ฟู่เฉิน จริงหรือ ทะๆ ทำไม เจ้าถึงได้มีพลังมากมายขนาดนี้ " เซี๊ยะหยูหลาน กล่าวถามมันด้วยความหวาดเกรง

"หือ...แล้วเจ้าคิดว่าไงล่ะ...คุณหนูตระกูลเซี๊ยะ เซี๊ยะหยูหลาน มาทำอะไรในที่แบบนี้ อย่าบอกข้านะว่า มาเพื่อปราบโจรพวกนี้ แต่มาคนเดียว " มันพูดพร้อมเดินเข้าไปหานาง

"เอิ่มมม...เจ้ารู้จักข้า แสดงว่า เจ้าคือ ฟู่เฉินตัวจริง" นางยังสงสัยอยู่ เพราะเขาไม่ตอบนาง

"ข้าหล่อ...ขึ้นหรือเปล่า เมื่อเทียบกับเมื่อ 4 ปีที่แล้ว " มันยังไม่ตอบอีก แต่กลับถามเรื่องอื่นจนนางหมั่นไส้มัน

"นี่...ข้าถามเจ้าอยู่นะ ตอบมาซักทีสิ เจ้าหายไปไหนมาตั้ง 4 ปี ถึงแม้ตระกูลของเจ้าจะบอกว่า เจ้าหนีออกจากตระกูล แต่พวกข้าไม่เชื่อหรอก ข้าและเพื่อนๆ อีกหลายคน พยายามออกตามหาเจ้าหลายที่ หลายแห่งที่คาดว่า จะเจอเจ้า แม้ตาย ก็จะพบศพ แต่ไร้วี่แวว " นางพูดออกมาด้วยใบหน้าที่โกรธและเศร้า แล้วเริ่มจะมีน้ำตาออกมา

"เห้ๆ...พูดเองเออเอง แล้วก็จะร้องไห้นี่นะ...หยุดๆ แน่นอนข้า คือ ฟู่เฉิน ข้าไม่ได้หนีออกจากบ้าน แต่ข้าถูกทำร้าย ตกลงไปหุบเหวนรก ถึงกระนั้นพวกนั้นก็ยังไม่วายตามล่าข้าที่ก้นหุบเหว โชคดีที่ข้าหนีรอดไปได้ " มันพูดพรางมองไปที่ตัววเมืองเฟิงหวง

"งั้นที่พวกเขาบอกว่า เจ้าหนีออกจากตระกูล ก็เป็นการโกหกนะสิ แม้แต่พ่อของเจ้าก็โกหกด้วยเหรอ " นางถามมันด้วยความสงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"เห้อ...พ่อข้าเหรอะ...ตั้งแต่เกิดมา ข้าเจอะหน้าเขาไม่กี่ครั้ง เจ้าก็รู้ข้าเป็นยังไง มีรึพ่อข้าจะสนใจในตัวข้า ข้าตายๆ ไป เขาคงจะดีใจมากกว่ามั้ง " มันพูดเหมือนมีอารมณ์คล้อยตาม แต่แท้จริงแล้ว นี่ล้วนแต่เป็นการแสดงละครของมันทั้งนั้น เพราะมันคือคนอีกโลกหนึ่ง มันไม่สนหรอกว่า ใครเป็นใคร เพราะมันไม่มีความผูกพันธ์กับใครในโลกนี้เลย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #8 พริก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 18:59

    รอตอนต่อไป

    #8
    0