ไปต่างโลกด้วยความรู้เกษตร

ตอนที่ 7 : วันแล้ววันเล่ากับการฝึกฝน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    27 พ.ย. 63

การฝึกฝนของ ฟู่เฉิน โดยการต่อสู้กับเหล่าสัตว์อสูร ดำเนินไปในแต่ละวัน แต่ไม่มีสัตว์อสูรตนใดที่ถูกเขาฆ่า นอกเสียจากสัตว์ที่เขาล่ามาเป็นอาหารเท่านั้นถึงจะตายด้วยน้ำมือของเขา ซึ่งมันก็ไม่ต่างจากวิธีที่มังกรทั้งหลายทำในทุ่งมังกรแห่งนี้

"เด็กน้อย กงเล็บมังกรที่เจ้าใช้มันยังไม่สมบูรณ์สักเท่าไร เพราะร่างกายของเจ้ายังเป็นมนุษย์ ตราบใดที่เจ้าสามารถกลายร่างเป็นครึ่งมังกรได้ ตอนนั้นล่ะพลังทำลายมันถึงจะรุนแรง หรือบางทีอาจเทียบพลังกงเล็บมังกรของแท้เลยก็ว่าได้ " มังกรหลงต้าได้พูดขึ้นขณะที่มันนั่งพักหลังสู้เสร็จ

"เอ่อ...การกลายร่างเป็นครึ่งมังกร ท่านอย่าบอกนะว่า ข้าต้องดื่มเลือดมังกร หรือแช่เลือดมังกร อย่างที่เขาเล่าลือกัน " ฟู่เฉิน พูดขึ้นหลังจากที่มันฟังมังกรหลงต้าพูดจบ

"ฮ่าๆ เจ้าฉลาดนี่ การดื่มเลือดมังกร ก็เพื่อปรับปรุงอวัยวะภายในของเจ้าให้แข็งแกร่งขึ้น ส่วนการแช่เลือดมังกร เป็นการสร้างกล้ามเนื้อภายนอกให้แข็งแกร่งดุจมังกร นั่นล่ะคือวิธีที่ข้าพูดถึง " เมื่อพูดจบเสียงของมังกรก็หายไป

"แหะๆ...ข้าคงได้แค่ฝันเท่านั้นล่ะมั้ง ข้าจะมีความสามารถอันใดไปล้มมังกรที่มีพลังขนาดนั้นได้ แถมยังต้องได้แก่นสารของเลือดมาด้วย จะมีมังกรสักกี่ตัวที่ยอมเสียสละแก่นเลือดตัวเองให้มนุษย์อย่างข้า และอีกอย่างเหล่ามังกรก็เป็นเผ่าพันธ์ของท่าน ไหนเลยข้าจะกล้าทำ " มันพูดไปตามลม แต่สิ่งนั้นก็ทำให้มังกรหลงต้าคิดหนักเช่นกัน ว่าทำยังไงถึงจะได้แก่นเลือดมา

"บางทีเรื่องพวกนี้ต้องอาศัยโชค เจ้าอาจจะแรงไม่มากพอ แต่ก็ต้องอาศัยจังหวะที่มังกรบางตัวบาดเจ็บ และอาจเสียชีวิต เพราะสิ่งเหล่านี้มันเกิดขึ้นได้ทุกเวลา เมื่อมังกรต่อสู้กัน มันเป็นเรื่องธรรมดามาก พวกเขาก็อาจยอมเจ้า เพื่อแลกเปลี่ยนอะไรบางอย่าง ดังเช่นข้า ที่ยอมช่วยเจ้า เพื่อที่ข้าจะได้ออกจากสถานที่นั่น และได้ท่องไปในโลกกว้างอีกครั้ง" สิ่งที่มังกรหลงต้าพูดนั่นเป็นเรื่องจริง เพราะการต่อสู้ของเหล่ามังกร มีอยู่ทุกเมื่อ บางครั้งเพื่อแย่งชิง ตัวเมีย หรือแย่งชิงอาณาเขต หรือเพื่อวัดพลัง ซึ่งมันก็ไม่ต่างจากสัตว์ชนิดอื่นๆ

ฟู่เฉิน ได้เข้ามาอยู่ในทุ่งมังกรเป็นเวลา 1 ปีเต็ม ตอนนี้เขามีอายุ 11 จะเข้า 12 แล้ว แต่ร่างกายของเขาสูงใหญ่เกินเด็กปกติ เพราะเขาต้องฝึกฝนอยู่ตลอดเวลา ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาเลื่อนระดับมาอยู่ที่ นภาขั้นที่ 2 ถือว่า ยังเร็วกว่ามนุษย์ทั่วไปที่ฝึกฝนกัน นอกจากนั้นเขายังได้เลือดของมังกรมาด้วย อาจจะเป็นโชคหรือไม่ก็ไม่รู้ เพราะที่นี่มีเหล่ามังกรอยู่มากมาย มันจึงไม่ถือว่ายากมากในการแสวงหาเลือดของมังกร

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ยังมีบ่อเลือดของสัตว์ชั้นสูงชนิดต่างๆ ที่มังกรจับมา เพื่อการบ่มเพาะของพวกมัน แต่ฟู่เฉิน ก็ถือโอกาสเข้าไปใช้ เพราะอาศัยมังกรหลงต้า ที่เป็นบรรพบุรุษของเหล่ามังกรเป็นคนเบิกทาง

ส่วนแก่นสารของเลือดนั้น ก็เป็นอย่างที่มังกรหลงต้าได้กล่าวไว้ เพราะมีมังกรที่ยอมสละแก่นเลือดให้มัน ดังนั้นตอนนี้ ร่างกายของ ฟู่เฉิน จึงแข็งแกร่งยิ่งกว่าคนปกติถึง 20 เท่าเลยทีเดียว

ในระดับนภาขั้นที่ 2 บางทีเขายังสามารถสู้กับนภาขั้น 9 ได้สบายมือเลย เพราะอาศัยร่างกายที่แข็งแกร่ง และการต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับสูงอยู่ตลอด จึงทำให้เขาสามารถพัฒนาแบบก้าวกระโดด

เทคนิคลมหายใจมังกร นอกจากจะเป็นเทคนิคในการฝึกฝนแล้ว มันยังเป็นเทคนิคต่อสู้ มีทั้งกงเล็บมังกร ลมหายใจมังกร ฝ่ามือมังกร การเคลื่อนย้ายในพริบตา การพรางตา การลอยตัวในอากาศ ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นทักษะของมังกรทั้งสิ้น

พอเข้าสู่ปีที่ 2 เขาก็ศึกษาทักษะอื่นๆ เพิ่มเติม ซึ่งมันมีเยอะแยะมากมาย ที่มังกรหลงต้า ได้เก็บสะสมไว้ เขาได้ทะยอยนำออกมาสั่งสอนฟู่เฉินเรื่อยๆ

พอครบรอบปีที่ 3 ฟู่เฉิน มีพลังอยู่ระดับสวรรค์ขั้น 4 ทักษะที่เขาศึกษาเพิ่มเติมคือ ศาสตร์การปรุงยา ตอนนี้เขาสามารถปรุงยาระดับ 5 ได้แล้ว และยังเป็นยาที่มีความสมบูรณ์ 10/10

ในปีที่ 4 ในทุ่งมังกร เขาศึกษาพวกแร่ธาตุชนิดต่างๆ เพิ่มเติม เพื่อนำมาใช้ในการบ่มเพาะและทำอาวุธ เขาอยู่คนเดียว มีสัตว์อสูรในทุ่งมังกรเป็นเพื่อน บางครั้งก็เป็นคู่ซ้อมมือให้กับมังกร

"ว๊าาา ข้าอยู่ที่ทุ่งมังกรมา 4 ปี ข้าได้อะไรเยอะแยะ ทั้งด้านพลัง และความรู้ ยังไงซะ ข้าต้องขอบคุณท่านมากเลยนะ ท่านมังกร ถ้าไม่มีท่าน ไม่รู้ข้ายังจะเหลือชีวิตบนโลกใบนี้หรือเปล่า ฮ่าๆ " ฟู่เฉิน พูดพรางหัวเราะกับอดีตที่ผ่านมา

"หือ...เจ้ายังจะคิดทำฟาร์ม และการเกษตรอยู่อีกหรือเปล่า เด็กน้อย " มังกรหลงต้ากล่าวถามมัน

"ความฝันก็คือความฝัน ยังไงซะถ้ามีเวลา ข้าก็ยังจะทำอยู่ดี แต่สิ่งที่ข้าจะทำ มันคงเปลี่ยนแปลงโลกนี้เลยก็ได้...ซึ่งบางทีมันก็ไม่เหมาะสมล่ะนะ...ถึงยังไง ในแหวนมิติของข้า 4 ปีที่ผ่านมา มันมีพวกสัตว์อสูรชนิดต่างๆ ที่ข้าจับในทุ่งมังกร และยังมีพวกพืชสมุนไพรชนิดต่างๆ ที่ข้าหาได้ในมิตินี้ ข้าได้นำไปเพาะปลูกไว้ในแหวนมิติ มันก็เติบโต อุดมสมบูรณ์ดี ตอนนี้ถือว่า เป็นไปตามแผนเดิมของข้าแล้ว ฮ่าๆ..." ฟู่เฉิน มันพูดอธิบายให้มังกรฟัง

"โอ้ววว...ข้าก็ลืมไป นึกว่า เจ้าแค่ทำเล่นๆ มิน่าข้าเข้าไปครั้งก่อน มันถึงได้ดูแปลกตา เพราะมันมีทั้งฝูงสัตว์และสวนพืชผักผลไม้ และสวนสมุนไพรนานาชนิด เต็มไปหมด " นั่นคือ สิ่งที่มังกรหลงต้าเห็นความเปลี่ยนแปลงในแหวนมิติของ ฟู่เฉิน

"แน่นอน...มันเป็นสิ่งที่ข้าคิดไว้ ทุกอย่างที่ข้าเห็นข้างนอก อีกไม่กี่ปี มันก็จะหมดไป แต่ในแหวนมิติของข้ามันจะไม่หมด เพราะข้าขยายพันธ์พวกมันอยู่ตลอด...ฮ่าๆ ข้าบอกท่านแล้ว ความฝันก็คือความฝัน เมื่อข้าตื่นจากความฝัน สิ่งนั้นจะเป็นจริง" มันยืดอกพูดเพราะ 4 ปีที่ผ่านมา มันได้ทำหลายอย่างควบคู่กันไป ทั้งในเรื่องของการฝึกฝน ซึ่งตอนนี้มันมีระดับพลังอยู่ที่จักรพรรดิ์ขั้น 2 แล้ว นอกจากนั้น การปรุงยาของมันก็ไต่ระดับมาที่ระดับ 6 ส่วนระดับ 7 มันยังไม่อาจทำได้ เพราะพลังของมันยังน้อยเกินไป อีกอย่าง ทรัพยากรในทุ่งมังกรแห่งนี้ ไม่เพียงพอที่จะทำให้มันสามารถปรุงยาระดับ 7 ได้นั่นเอง

ด้านทักษะต่างๆ ของมัน มันได้ฝึกฝนมาตลอด ทั้งกงเล็บมังกร ร่างมังกร ฝ่ามือมังกร ลมหายใจมังกรที่ใช้ควบคู่กับเม็ดยารักษา ท่าร่างมังกรที่เคลื่อนย้ายในพริบตา ทั้งระยะไกลและใกล้ การเหาะเหินบนอาการที่ใช้ทั้งความเร็ว และช้า การพรางตัวที่ลบแม้กระทั่งกลิ่นอายของตัวเอง

ทักษะเสริมที่มันฝึกฝนตลอด 4 ปี คือ กระบี่ ที่มีทั้งรับและรุก เวลารุกเหมือนดังพายุคลั่ง จนคู่ต่อสู้มิอาจต้านทาน เพราะมีพลังรุนแรง เวลารับก็พลิ้วไหวดั่งสายลมฤดูใบไม้พลิที่กำลังร่วงลงดิน ทั้งสองจังหวะต่างมีจุดเด่นที่ยากจะหาใครเปรียบ มันมีชื่อเรียกว่า ทักษะกระบี่ลมหวน ผู้คิดค้น เป็นเทพองค์หนึ่งในอดีตเมื่อแสนปีที่แล้ว

นอกจากกระบี่ มันก็ฝึกใช้ดาบ หอกและธนูเช่นกัน ทุกทักษะอยู่ในระดับชำนาญ ลักษณะนิสัยของ ฟู่เฉิน คือ ทำอะไรต้องทำให้สุด เวลามันฝึกฝนแต่ละทักษะ มันจะทุ่มเททั้งจิตใจและเวลาในการฝึกฝน จนกว่าจะเก่งและชำนาญมันถึงจะหยุด บางครั้งมังกรหลงต้าเรียกมันว่า จอมบ้าคลั่ง...

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #7 พริก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 18:52

    รอตอนต่อไป

    #7
    0