ไปต่างโลกด้วยความรู้เกษตร

ตอนที่ 6 : ทุ่งมังกร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 822
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    27 พ.ย. 63

ทุ่งมังกรเป็นมิติอีกมิติหนึ่ง ที่สร้างขึ้นโดยมังกรที่พลังสูงสุดจำนวนหลายตัว มันเป็นเหมือนอีกโลกใบหนึ่ง ยากที่ใครจะหาเจอถึงแม้จะหาเจอ แต่ก็ยากที่จะเข้ามาในมิตินี้ เพราะมีการวางข่ายอาคมเอาไว้ป้องกัน และยังเป็นรหัสลับในการเข้าออกมิตินี้ ที่มังกรหลงต้าสามารถเปิดมิตินี้ได้ง่ายๆ เป็นเพราะเขาเองก็เป็นหนึ่งในมังกรที่สร้างมิตินี้ขึ้นมา นอกจากนั้นถ้ำที่เขาตายนั้น เรียกว่าสุสานมังกร มีเหล่าดวงวิญญาณของมังกรอยู่ที่นั่นเป็นจำนวนมาก ถ้าสำรวจดีๆ จะพบว่า คนธรรมดาไม่อาจจะฝืนเดินเข้าไปได้ ไม่งั้นต้องโดนพลังวิญญาณของเหล่ามังกรฆ่าตายแน่ๆ...

"อ่าาา...มีกวางนอนตายอยู่ตรงนี้ตัวหนึ่ง มีรอยเล็บตะปบที่บั้นท้ายของมัน สงสัยมันคงหนีรอดจากกงเล็บนั้นได้ แต่มันก็ทนพิษบาดแผลและเลือดที่ออกเยอะไม่ไหว อึม...ก็ดี ข้าจะได้ไม่ฆ่าพวกมันด้วยมือตัวเอง " พูดเสร็จมันก็แบกกวางเพศผู้ตัวใหญ่ขึ้น แล้วมุ่งหน้าสู่โขดหินที่สูงและใหญ่ด้านหน้ามัน ที่มันเลือกโขดหินนี้ เพราะมันมีที่กำบัง และยังเป็นชัยภูมิที่เหมาะ สามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ทั่วทุ่งได้ดี

"เด็กน้อย ถึงแม้ที่นี่จะเป็นถิ่นมังกร แต่เจ้าก็ต้องระวังสัตว์ชนิดอื่นๆ ด้วยล่ะ มันมีพลังไม่น้อยเลยทีเดียว สิ่งที่มันหลีกเลี่ยงมีแค่มังกร นอกนั้นมันล่าได้หมดเช่นกัน มันคือ พยัคฆ์สีเงิน และถ้าเจ้าสามารถนำมาเป็นพาหนะได้ยิ่งดี ฮ่าๆ" แค่ได้ยินชื่อ ฟู่เฉิน ก็ขนตามตัวลุกชูชันทันที เพราะมันกลัวพวกเสือ สิงห์โตเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพราะในชีวิตก่อนของมัน มันเคยตามพ่อของมันไปเขตจังหวัดทางตะวันตก แถวๆ ระนองไปหาชายฝั่ง มันได้เผชิญหน้ากับเสือโคร่งตัวขนาดใหญ่ ดีทีี่พ่อของมันมีปืนไปด้วย พวกเขาแค่ยิงขู่ไม่ได้ยิงใส่มัน แต่นั่นก็ทำให้มันกลัวจนวิ่งหนีไป สัตว์ตระกูลพยัคฆ์ ถ้าไม่หิวโซ หรือหนีตายจนมุม มันจะไม่ปะทะกับมนุษย์เป็นอันขาด มันรู้ดีว่า มนุษย์มีโอกาสฆ่ามันสูงมาก...เหมือนมันถูกสั่งสอนมาแต่เด็ก จึงทำให้มันไม่ค่อยเผชิญหน้ากับมนุษย์สักเท่าไร แค่ได้กลิ่นมันก็แทบจะย้ายถิ่นของมันไปที่อื่นทันที เพราะสัญชาตญาณบอกว่า ขืนอยู่พวกมันต้องตายแน่...

"เอิ่มมม...ในโลกเก่าของข้า สัตว์ตระกูลเสือ ไม่ค่อยอยู่เป็นฝูง สิงห์โตจะชอบอยู่กันเป็นฝูง เพราะมันคือเจ้าป่า แต่มันก็ไม่ร่วมถิ่นกับสิงห์โตเพศผู้ตัวอื่น พอโตขึ้นมานิดหน่อย สิงห์โตเพศผู้จะถูกขับออกจากฝูงทันที ถ้าไม่แกร่งจริงก็อยู่รอดยากเมื่อปราศจากฝูง และที่ที่มันชอบอาศัย คือ เนินสูง เช่น ที่ข้ากำลังเลือกอยู่ ณ ตอนนี้ " ฟู่เฉินกล่าวอธิบายลักษณะนิสัยของฝูงพยัคฆ์ให้มังกรหลงต้าฟัง

"อึมมม...ถือว่า โลกของเจ้ากับโลกนี้ พยัคฆ์มีนิสัยไม่ต่างกัน ตัวที่ออกจากฝูง คือ ตัวที่อันตราย สำหรับมนุษย์ เพราะมันไม่มีทางเลือก นอกจากจะจู่โจม เพราะมนุษย์มีพลังน้อยกว่ามันโดยพื้นฐาน " สิ่งที่มังกรหลงต้ากล่าวนั้น ไม่เกินจริง เพราะเหล่าพยัคฆ์ที่หนีฝูงจะอยู่ในสภาพอ่อนแอน หิวโซ และถูกสัตว์อื่นทำร้ายอยู่ตลอด ทำให้มันต้องเผชิญหน้าเพื่อเอาตัวรอดตลอดเวลานั่นเอง

ฟู่เฉิน ได้ทำการแร่หนังของกวางออกจนหมด และเก็บเนื้อในส่วนที่เกินไว้ในแหวนมิติ หนังของมัน เขาก็ไม่ได้ทิ้ง เพราะเขามีทักษะความรู้ในการแร่พอสมควรว่า ทำยังไงเขาถึงจะได้หนังกวางที่สมบูรณ์ ส่วนเขาของมัน เขาก็เก็บเอาไว้อย่างดี

ขณะที่ย่างเนื้อกวาง มังกรหลงต้าก็ถามมันขึ้นมา" เด็กน้อย ดูจากที่เจ้าเก็บทุกส่วนของกวางไว้ แสดงว่า เจ้าก็มีความรู้กับคุณของสิ่งเหล่านั้นล่ะสิ " มันฟังมังกรถาม มันก็หัวเราะขึ้นมา

"โลกเก่าของข้า หนังของกวางก็นำไปทำเครื่องนุ่งหุ่มได้ ส่วนเขาและหัวของมันบางทีก็นำไปประดับบ้าน และทำอาวุธ มันก็ไม่ได้เป็นอาวุธที่มีคุณภาพอะไรหรอก แต่จะเน้นไปในด้านศิลปะความสวยงามซะมากกว่า เพราะโลกของข้า ไม่มีพลังธรรมชาติไอสวรรค์เยอะเหมือนอย่างโลกนี้ จึงทำให้นักบ่มเพาะแทบจะไม่มี เพราะผู้คนส่วนใหญ่หันไปใช้เครื่องมือวิทยาศาสตร์กันมากกว่า " มังกรหลงต้าได้ฟัง ก็ถึงกับงง ว่า ไอ้วิทยาศาสตร์ มันคือ อะไรกัน

"ฮ่าๆ...ท่านทำหน้าแบบนั้นแสดงว่า ไม่เข้าใจล่ะสิ...ก็ได้ ข้าจะอธิบายให้ท่านฟัง เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ คือ สิ่งที่มนุษย์ในโลกเก่าของข้าคิดค้นขึ้น เพื่อช่วยทุ่นแรงของมนุษย์ เพราะมนุษย์ในโลกนั้น ไม่มีพลังอย่างที่ข้ากำลังฝึก ก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา แต่พวกเขามีมันสมองเป็นเลิศ พวกเขาจึงคิดค้นสิ่งอำนวนความสะดวกให้แก่ตนเอง.....เช่น เวลากลางคืน พวกเขาก้ไม่ได้อยู่แบบมืดมิด เพาะเขาผลิตกระแสไฟฟ้ามาใช้...กระแสไฟฟ้า สร้างขึ้นได้จากพลังงานแสงแดด พลังงานลม พลังงานน้ำ แต่ต้องมีเครื่องมือที่สามารถกักเก็บและแปลงพลังงานเหล่านั้นไปเป็นพลังงานแสง นั่นคือ สิ่งที่เรียกว่า เครื่องมือวิทยาศาสตร์ หรือเรียกว่า วิทยาศาสตร์ ถ้าเป็นเวทย์มนต์พวกเขาจะเรียกว่า ไสยเวทย์ หรือเรียกว่า มนต์ดำ...มักจะถูกจัดประเภทให้อยู่ใน จำนวนคนที่ไม่ดี หรือมีชื่อเสียงในทางไม่ดี...พวกที่เรียนไสยเวทย์มักจะนำไปใช้ทำร้ายคนอื่น มากกว่าช่วยคนอื่นนั่นเอง.....ส่วนวิทยาศาสตร์ ส่วนมากจะเป็นประโยชน์ ก็มีบางส่วนที่นำไปทำร้ายชีวิตของคนอื่น แต่มันก็เป็นที่นิยมของคนส่วนมาก มันจึงไม่ถูกทำลายทิ้งนั่นเอง...." ฟู่เฉิน อธิบายเสียยืดยาวให้มังกรหลงต้าฟัง เพื่อให้เขาเข้าใจหลักการและสิ่งที่เขาพูดมานั่นเอง

"โฮ่ะๆ...ไม่ว่าจะโลกไหนๆ มันก็มีสิ่งประดิษฐิ์กันทั้งนั้น แต่สิ่งประดิษฐิ์ของแต่ละโลก ก็จะตอบสนองความต้องการของคนในโลกนั้นๆ เจ้าจะเรียกสิ่งประดิษฐิ์เหล่านั้นเป็นเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่มนุษย์หรือสัตว์วิเศษก็ไม่เคยละทิ้งแนวความคิดที่จะสร้างสิ่งประดิษฐิ์ เพื่อทุ่นแรงตัวเองหรอก..." มังกรหลงต้า กล่าวให้มันฟัง ฟู่เฉิน จึงเข้าใจทันทีว่า ขนาดแหวนมิติของมันมนุษย์ธรรมดาก็ไม่อาจจะสร้างได้ แม้แต่ผู้มีความรู้ในโลกเก่าของมันก็ไม่อาจจะผลิตมันได้แน่นอน ดังนั้น วิทยาการสิ่งต่างๆ ในโลกบ่มเพาะจึงเหนือล้ำกว่า โลกเก่าอยู่หลายขุม นั่นคือ ข้อสรุปของมัน...

เมื่อมีอาหารลงท้อง ฟู่เฉิน มันก็เริ่มฝึกฝนอีกครั้ง มันเลือกสถานที่คล้ายถ้ำแต่ไม่ลึกเป็นที่อาศัย และดวงจิตมังกรก็ทำหน้าที่แผ่พลังป้องกันเฉพาะปากถ้ำ เพื่อป้องกันสัตว์ชนิดอื่นๆ เข้ามาทำร้ายมัน

เวลาผ่านไป 1 เดือน มันก็ออกจากการบ่มเพาะ และพลังของมันก็เพิ่มขึ้นไปเป็นระดับเหนือมนุษย์ขั้น 5 เพราะมันใช้สมุนไพรที่มันมีในแหวนช่วย

ทุกขั้น ทุกระดับที่เพิ่มขึ้นไม่ใช่สิ่งที่ง่าย บุคคลที่ใฝ่ในการฝึกฝนจำเป็นต้องมีทรัพยากรหลากหลายชนิด จะใช้แต่เม็ดยาก็ไม่ได้ หรือจะใช้แค่สมุนไพรก็ไม่ได้ ต้องอาศัยเหตุการณ์อื่นๆ ช่วย ต้องมีการต่อสู้ เพื่อปลดปล่อยพลัง แล้วเติมพลังเข้าไปใหม่ ดังนั้น นักต่อสู้ที่ปลดปล่อยพลังอยู่ตลอดเวลา จะมีความได้เปรียบด้านพลังที่เสถียรและสมบูรณ์ นอกจากนั้นก็ยังเป็นผู้เชี่ยวชาญ ชำนาญในศิลปะการต่อสู้ ดังนั้น สิ่งจำเป็นสำหรับ ฟู่เฉิน ตอนนี้คือ ต้องสู้ เอาสัตว์อสูรนานาชนิดในทุ่งมังกรนี้เป็นคู่ซ้อม โดยมีมังกรหลงตาเป็นผู้ประเมินนั่นเอง

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #6 พริก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 18:40

    มาอีกเยอะๆเลย

    #6
    0