ไปต่างโลกด้วยความรู้เกษตร

ตอนที่ 4 : ความฝันกับความเป็นจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,005
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    27 พ.ย. 63

การถกปัญหาของ ฟู่เฉิน กับ มังกรหลงต้า กินเวลาไปหลายชั่วโมงเลยทีเดียว เพราะมันติดลมบน สุดท้ายทุกการโต้เถียงก็ต้องมีข้อสรุปของการถกเถียงกัน

"เห้ย...เด็กน้อย ข้าเบื่อแล้ว ตอนนี้ข้าจะนอนแล้วล่ะ และต่อไปห้ามเอาปัญหาเหล่านี้มาพูดกับข้าอีกเข้าใจไหม เจ้าจะเป็นอะไรก็เรื่องของเจ้า " มังกรหลงต้าบ่นให้มัน

"แหะๆ...ท่านมังกร ข้ามันก็เพ้อไปเท่านั้นล่ะ อย่าได้ถือสาเลยน๊าาา นะๆ เอาเป็นว่า ข้าก็ไม่ใช่คนดีเด่อะไร ไม่ใช่นักบวช บางทีก็ชอบ กิน เที่ยว แล้วก็ยังมีความรู้สึกอย่างว่ากับผู้หญิงอยู่ ข้าจะหลีกเร้นกายจากผู้คนได้ไง แต่สิ่งที่ข้าพูดมามันเป็นแค่อุดมคติเฉยๆ การฆ่าเพื่อความอยู่รอด มันก็สิ่งจำเป็นของสิ่งมีชีวิตทุกชีวิต ข้าไม่ได้ปฏิเสธมันหรอก ต่อไปนี้ข้า จะฆ่าหรือพรากชีวิตของคนอื่น มันต้องจำเป็นจริงๆ ข้าจะไม่ฆ่าด้วยความสนุก ด้วยความแค้น ถึงแม้ร่างนี้จะมีความแค้นมากมายก็ตาม แต่เจ้าของร่างเดิมก็ไม่เคยคิดใช้วิธีนี้ในการแก้ปัญหา ข้าเองซึ่งมาอาศัย ข้าก็จะใช้วิธีเดียวกันในการแก้ปัญหา การที่ผู้มีพลังเท่านั้น ถึงจะถือว่าเป็นกฏ นั่นก็เป็นสิ่งที่ข้าคิดในตอนนี้ เอาล่ะ...สรุป คือ ข้าจะพยายามทำให้ตนเองอยู่เหนือคนอื่นด้วยพลังที่ข้าได้จากเทคนิคที่ท่านให้มาก็แล้วกัน " มันร่ายซะยาวกว่าจะสรุป จนมังกรหลับไปแบบไม่สั่งลามันเลย

หลังจากสรุปเหตุผลของตนเองเสร็จเรียบร้อย ฟู่เฉิน ก็ออกสำรวจบริเวณรอบๆ เพราะตอนนี้มันเองก็ไม่ใช่คนอ่อนแอเหมือนดังเช่นแต่ก่อน มันมีพลังร่างกายถึงขั้นที่ 10 ด้วยวัยเพียงแค่ 10 ขวบ ถือว่า น่าเหลือเชื่อสำหรับคนอื่นๆ

"บริเวณโดยรอบในถ้ำนี้ ถือว่า อุดมสมบูรณ์มากเลยทีเดียว แถมมีพลังงานสวรรค์เต็มไปหมด ถ้าปลูกพืชในที่แห่งนี้ คงจะเติบโตได้โดยง่าย แถมถ้ำแห่งนี้มีแสงสว่างส่องในช่วงตอนเช้า 8-9 โมง ถึงบ่ายกว่าๆ มันจะทำให้พืชได้รับแสงแดดพอควร อือ...แล้วเราจะเอาอะไรมาปลุกดีล่ะ...ในโลกนี้เราเองก็ยังไม่รู้ว่า พืชชนิดใดสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจ แต่สิ่งที่ทุกคนสนใจในโลกการฝึกตนน่าจะเป็นสมุนไพร ถ้าปลูกแค่สมุนไพรก็จะเสียของต้องปลูกพืชยืนต้นที่มีผล ซึ่งจะสามารถนำผลมาใช้ได้ทั้งกินและเป็นสมุนไพร เอาล่ะ...งั้นตกลงเราจะทำทั้งสองแบบ ส่วนพวกสัตว์คงมีสถานที่ไม่เพียงพอมั้ง " ฟู่เฉิน ยืนคิดอยู่คนเดียว เพราะมันเองจะเอาแค่บ่มเพาะมันก็น่าเบื่อเกินไปสำหรับมัน

"หึม...ข้ามีแหวนที่ติดตัวมานี่นา แถมเป็นแหวนมิติ บ้าชิบ...ลืมไปได้ไง ในนี้จำได้ว่า ฟู่เฉิน เจ้าของร่างได้เอาสิ่งของต่างๆ ไว้ในนี้เยอะแยะนี่นา หึหึ...ข้าดันโง่...ซะนาน แม่งสมองหมาปัญญาควายจริงๆ เรา " คิดไปคิดมา มันก็ดันด่าตัวเองซะงั้น บางทีก็ดี บางทีก็บ้าๆ บอๆ เหมือนกัน

สิ่งของในแหวนมิติที่มันสนใจอันดับแรก คือ พวกสมุนไพร มันรู้สมุนไพรพวกนี้เอาไว้ทำอะไร และมีประโยชน์แค่ไหน ซึ่งมันมีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว "ไอ้เด็กนี่ มันไปเอามาทั้งสวนรึไง ถึงได้มีมากขนาดนี้ " ฟู่เฉิน ทั้งด่าทั้งชื่นชมเจ้าของร่างที่มันไปเจอสมุนไพรมากมาย และเก็บเอาไว้ในแหวน แต่มันดันตายซะก่อน ก่อนที่จะได้ใช้มันในการบ่มเพาะนั่นเอง

"ตามความจำของเด็กนี่ สมุนไพรนี่เป็นดอกบัวหิมะ มันได้มาขณะที่ติดตามเพื่อนไปทำภาระกิจในอาเขตที่หนาวเย็น บังเอิญมันหลงทางไปเจอเข้ากับหนองน้ำขนาดใหญ่ และมีคนต่อสู้กันเป็นจำนวนมาก สุดท้ายพวกนั้นก็บาดเจ็บกันทั้งสองฝ่ายเพื่อแย่งดอกบัวหิมะนี่ พวกมันพากันนอนสลบและตายกันอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครได้ดอกบัวนี้ไป มันจึงฉวยโอกาสนั้นขโมยมาได้ 3 ดอก หึหึ...เจ้าก็โชคดีเหมือนกันนี่นา แต่ไหง...ดันตกอับเพราะโดนคนผลักตกหน้าผาวะ...เห้อ...ความประมาท เป็นบ่อเกิดแห่งความตาย แม้แต่คนใกล้ชิด ก็ยังหมายเอาชีวิตกันได้ มิน่ามันถึงได้ประมาท " ฟู่เฉิน หวนรำลึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดกับเจ้าของร่างนี้

"ดอกบัวนี่ ไม่สมควรปลูกในที่แห่งนี้ เพราะมันมีสภาพอากาศไม่เอื้อให้มันรอด ที่นี่เป็นเขตร้อนและฝนตกตลอด แล้วเจ้าใบ 5 สีนี้คืออะไรกันหว่า ถ้าความจำนี้ไม่ผิด มันคงเป็นสมุนไพรจำพวกแก้พิษ ด้วยตัวของมันเองก็เป็นพิษ คือ ดอกพิษ 5 สี ใช้ได้ทั้งพิษและแก้พิษ อึม...เยี่ยม " ฟู่เฉิน จับสมุนหลากหลายชนิดออกมาดู ซึ่งมีอยู่จำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว แต่ถ้าใช้คงน่าเสียดาย เพราะมันจะสูญหายไปเลย แต่ถ้านำมาปลูก มันก็จะมีเพิ่มเป็นจำนวนมาก ดังนั้น เมื่อมันคิดได้เช่นนั้น มันจึงเก็บสมุนไพรทั้งหมดไว้ในแหวน จากนั้นมันก็สำรวจสิ่งอื่นๆ ต่อ

"นี่เสื้อผ้ามีตั้งเยอะแยะแนะ ฮ่าๆ ไอ้เราดันมานุ่งผ้าขาดอยู่ได้ โง่อีกแล้วเรา " ว่าแล้ว มันก็หยิบผ้าออกมาสวมใส่ใหม่ แต่มันไม่ได้เอาชุดดีเท่าไรมาใส่ เพราะมันจำเป็นต้องฝึกและทำงานอีกมาก มันจึงเลือกผ้าธรรมดา แต่ก็ยังดูดีอยู่มาใส่

หลังจากนั้น มันก็สำรวจสิ่งของอย่างอื่น มันมีกระบี่และดาบอยู่หลายเล่ม มันหยิบกระบี่และดาบออกมาดู ซึ่งก็ดูมีคุณภาพพอสมควร แต่มันก็เก็บไว้เช่นเดิม เพราะมันยังไม่มีเทคนิคในการฝึกนั่นเอง พอสำรวจอีกก็เจอกับพวกเหรียญ น่าจะเป็นเงินในโลกนี้ใช้กัน มันก็ไม่ได้มีเยอะ แต่ก็ถือว่า มีพอใช้นิดหน่อยไม่ขาดแคลน เพราะเจ้าของร่างก็เป็นถึงคุณชาย 5 ของตระกูลที่มีชื่อเสียง

"ว้าาา ข้าก็พอเข้าใจเจาล่ะนะ...เงินจำนวนนี้ที่ได้มา ไม่ใช่ได้มาจากตระกูล แต่เป็นเจ้าเองที่ทำงานหนักถึงได้มา ไอ้ตระกูลฟู่นี่มันก็เหลือเกิน " ฟู่เฉิน บ่นให้ตระกูลฟู่ ที่ไม่ค่อยใส่ใจมัน โดยเฉพาะพ่อของมัน ดันมีเมียตั้ง 3 คน คนสุดท้ายตายเพราะโดนยาพิษ ก็ไม่ใช่ใครอื่นที่ฆ่านาง เป็นเมียรองนั่นเองที่ฆ่า นั่นก็คือแม่ของพี่รองมันที่วางแผนฆ่ามันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร 2 คนนี่สมกับเป็นแม่ลูกกันจริงๆ เป็นพวกหน้าเนื้อใจเสือ ต่อหน้าทำอย่าง พอลับหลังทำอีกอย่าง จนมันต้องพลัดพรากจากแม่ของมันตั้งแต่วัยเยาว์

"เห้อ…ไอ้คนที่เป็นพ่อก็โง่บรม ได้นางมาแล้วกลับดูแลไม่ได้ปล่อยให้นางต้องตายไป ส่วนลูกก็ต้องมาตายตาม ฟู่เฉิน ถือว่า เจ้ากับเขาหมดเวรกรรมกันแล้วล่ะ เจ้าและตระกูลฟู่ไม่มีอะไรติดค้างกัน ข้าเป็นอีกคน ข้าจะไม่เอาความแค้นของเจ้ามาแบกรับ แต่ยังไงซะ ในโลกนี้ข้าก็ยังต้องใช้นามสกุลฟู่ ข้าจะทำในสิ่งที่ข้าอยากจะทำ เจ้าอย่ามาติกันทีหลังก็แล้วกันนะ " มันกล่าวบอกแก่ดวงวิญญาณของเจ้าของร่าง เพื่อให้รับรู้รับทราบสิ่งที่มันจะทำต่อไปในอนาคต

"อือ...จะว่าไปแล้ว ในแหวนมิตินี้ ก็มีพื้นที่เป็นเหมือนกับโลกด้านนอก มันกว้างใหญ่ใช่เล่น ไหนเลยข้าต้องมาเพาะปลูกในที่ที่ข้าควบคุมไม่ได้ว๊ะ....ฮ่าๆ ข้าคิดออกแล้วโว๊ยยย " ในที่สุดมันก็มองเห็นซะทีว่า แหวนมิตินี้ไม่ใช่สิ่งของธรรมดา มันเป็นเหมือนโลกอิสระของมัน ที่มันจะทำอะไรก็ได้ในโลกของมัน คิดได้ดังนั้น มันก็เข้าไปในแหวนมิติ เพื่อสำรวจพื้นที่

"ว๊าววว มันกว้างใหญ่ใช้ได้เลยล่ะ...นี่พื้นที่เพาะปลูกในอุดมคติของข้า...." พูดเสร็จ มันก็เดินสำรวจ จนพบว่า มีพื้นที่มากมายที่จะทำการเพาะปลูก แต่พอคิดได้ว่า มันไม่มีเครื่องมืออะไรเลย มันจึงได้แต่หงอย กับ ความคิดตื้นๆ ของตัวเอง

"บ้าชิบ...อุตส่าห์มีพื้นที่ จะให้เราเอาดาบมาแทนจอบรึ เป็นไปได้ไง...แล้วแรงงานล่ะ...เราจะทำเองทั้งหมด หรือเอาอะไรมาแทนดี โว๊ยยยย...ปวดหัวอีกล่ะ " มันนั่ง อยู่บนโขดหินแล้วมองออกไปยังพื้นที่กว้าง ว่างเปล่าไร้สิ่งมีชีวิต มันยิ่งไม่ชอบใจใหญ่

"แหะๆ...ได้ความคิดแล้ว เราต้องจับสัตว์อสูรมาปล่อยในนี้เสียก่อน ส่วนพวกเครื่องมือค่อยว่าอีกทีเมื่อเราเข้าไปในเมือง..." พูดเสร็จ มันก็ต้องมาปวดหัวอีกเช่นเคย เพราะพลังแค่ระดับมัน จะไปจับสัตว์อสูรชนิดต่างๆ มาอยู่ในแหวนได้ไง สุดท้ายมันก็หนีไม่พ้นที่จะต้องฝึกฝนเพิ่มเติม นั่นคือวิธีที่มันพอจะทำได้นั่นเอง

"ไอ้เด็กโง่เอ้ยยยย...เจ้าทำอะไรของเจ้า เสียเวลาไปเป็นวันๆ ดันมาคิดเรื่องไร้สาระ เดะพ่อก็จับเชือดเลยนิ...ข้าอุตส่าห์มอบเทคนิคชั้นเลิศให้ แต่เจ้ากับมองมันไร้ค่า ไปคิดทำในสิ่งที่ไร้ประโยชน์ โลกนี้เจ้าทำได้ แต่ต้องใช้เวลาว่าง เวลาที่เจ้าเก่งแล้วมาทำเพื่อผ่อนคลาย ขนาดนักปรุงยา ก่อนที่พวกนั้นจะมีสวนสมุนไพรจำนวนมาก พวกนั้นก็ต้องมีพลังในส่วนของตัวเอง และต้องมีคนในการปกครองมันถึงจะทำได้ นี่เจ้ามีพลังแค่นิดหน่อย กลับคิดทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง " สุดท้าย มังกรหลงต้า ทนไม่ได้ มันโกรธมาก มันปลดปล่อยรัศมีมังกรออกมา จนทำให้ ฟู่เฉิน แทบจะหายใจไม่ออก มันสำลักเลือดออกมากองโตเลยทีเดียว...

"อ่าาา...ขะๆ ข้าขอโทษท่านมังกร ที่จริงข้าไม่ได้ดูถูกเทคนิคของท่าน ข้าเพียงแค่ต้องการหาอะไรทำแก้เบื่อ หลังจากฝึกมาตลอดก็เท่านั้นเอง..." มันนั่งอยู่กับพื้น ด้านหน้ามีกองเหลือดของมันที่มันพ่นออกมา

"ข้าบอกเจ้าแล้วไง....ขืนทำตัวไม่ได้เรื่อง ข้าจะจับเจ้าเชือด ในโลกนี้ใครๆ ก็ต่างปราถนาในพลังของข้า...แต่เจ้ากลับมองมันแค่ของเล่นรึไง...จงทิ้งแนวความคิดเดิมๆ ของเจ้าไปซะ...ไม่งั้นข้าจะทำลายการบ่มเพาะของเจ้าทิ้ง ถ้าเจ้าไม่ต้องการมัน ดูซิว่า เจ้าจะมีชีวิตได้สักกี่วัน..." สงสัยมังกรจะโมโหมันจริงๆ ถึงได้พูดกับมันแรงขนาดนั้น จนทำให้มันไร้คำพูดโต้ตอบ

"เห้อ...ท่านเลิกขู่ข้าดีกว่าท่านมังกร...ข้ารู้ท่านไม่ทำเช่นนั้นหรอก แต่ก็เอาเถอะ ถือว่าสิ่งที่ข้าคิดไว้มันผิดก็แล้วกัน เพราะด้วยพลังแค่นี้ข้าไม่อาจทำอะไรได้อย่างที่ท่านบอกนั่นล่ะ...และไม่จำเป็นให้ท่านมาเตือนข้า เพราะข้าก็พึ่งเข้าใจในสิ่งที่ข้าอยากจะทำว่า มันเป็นไปได้ยากตอนนี้ แต่ข้าก็ยังไม่ทิ้งสิ่งที่ข้าหวังไว้หรอกนะ " มันลุกขึ้น ยืนแล้วยิ้มในสิ่งที่พูดและคิด

"ไอ้เจ้าเด็กนี่ มันเด็ดเดี่ยวจริงๆ เอาเหอะ...ข้าจะรอดู แต่เจ้าต้องฝึกและฝึก ถ้าเจ้าต้องการมีชีวิตรอดในโลกใบนี้...พลังระดับเจ้ามันแค่พื้นๆ อย่าริอาจว่า ตัวเองเก่งนักหนาล่ะ" พูดเสร็จเสียงนั้นก็หายไปอีกครั้ง ทำให้ฟู่เฉิน หายใจแรง

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #4 พริก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 18:26

    มาต่ออีก

    #4
    0