ไปต่างโลกด้วยความรู้เกษตร

ตอนที่ 2 : แล้วท่านมาอยู่่ในตัวข้าได้ไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    16 พ.ย. 63

เวลากำลังไหลผ่านไปเรื่อยๆ แต่มีสิ่งหนึ่งกำลังเกิดขึ้น นั่นคือ มีแสงสว่างเกิดขึ้นกับตัวของ ยุทธนา ร่างกายที่บาดเจ็บหนัก จวนเจียนจะตายแหล่มิตายแหล่ ตอนนี้กลับหายดีไปเป็นปลิดทิ้ง

ลำแสงนั้น เป็นพลังวิญญาณของมังกรที่ได้ตายลง ณ ที่นี้นั่นเองได้ช่วยเยียวยาร่างกายของมัน เพราะเลือดของมันที่ปิดไว้ไม่อยู่ มันได้ทะลักออกมาใหม่ หลังจากที่มันลื่นไถลไปกับโคลนตมและน้ำ ทำให้ผ้าที่ปิดปากแผลหลุดออก แถมปากแผลยังกว้างขึ้น จนทำให้มันหมดสติไป เพราะเสียเลือดเยอะไปนั่นเอง

การที่แก่นเลือดของมันไหลลงไปที่พื้น แล้วเกิดปฏิกิริยาขึ้น นั่นถือว่า เป็นปาฏิหาริย์สำหรับมันแล้ว

"ฮ่าๆ เจ้าเด็กน้อยนี่ มีร่างกายที่ดีใช้ได้ ข้าเองก็ตายมา 6 หมื่นปีแล้ว ไม่คิดว่า จะมีใครมาหยดเลือดลงที่ร่างของข้า แล้วทำการปลุกข้าให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เอาล่ะ...นี่ถือเป็นการทดแทน จากนี้ไปเจ้ากับข้าจะได้ร่วมกันเผชิญโลกไปด้วยกัน ฮ่าๆๆๆๆๆ " เสียงหัวเราะของดวงจิตของมังกร ซึ่งตอนนี้มันตื่นเต้นมาก ที่จะได้ออกไปดูโลกกว้างอีกครั้งหนึ่ง

"ไอ้หยาาา...ร่างกายข้าเต็มไปด้วยพวกดินโคลน ยึ๋ย...! เอาเหอะ...มันก็ดีกว่านอนตัวเปล่า ปล่อยให้พวกยุง พวกแมลงมากัดล่ะนะ...แต่...เอ๋ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เห้ย...นี่ร่างกายข้าหายบาดเจ็บได้ไง โอ้...แม่เจ้า  พระเจ้ากล้วยบวชชี...แถมยังแข็งแรงขึ้นกว่าแต่ก่อนเสียอีก " มันกระโดนโลดเต้นด้วยความดีใจ เพราะร่างกายมันหายจากอาการบาดเจ็บแล้วนั่นเอง

"อ๊าคคคค...เห้ยๆๆ ....เกิดอะไรขึ้นกับข้าแล้วล่ะเนี่ย...ทำไมปวดหัวชิบ....แม่งเอ้ย..." อาการปวดหัวของมัน เกิดขึ้นอันเนื่องมาจากข้อมูลของเจ้าของร่างเดิม กำลังหลั่งไหลเข้ามาในสมองของมันนั่นเอง ตอนแรกที่มันไม่สามารถรู้อะไรจากเจ้าของร่าง เพราะร่างกายมันอ่อนแอเกินไป ทำให้มันไม่สามารถรับข้อมูลเหล่านี้ได้ แต่ตอนนี้ ร่างกายมันหายดีเป็นปกติ และดียิ่งกว่าคนปกติถึง 3 เท่าเลยก็ว่าได้

"อ่าาาา...เวร...แม่งจะมาก็ไม่บอกเหตุก่อน ทำให้ข้าตกใจ แถมแสบไปทั่วสมองเลย...เล่นมาแบบนี้ ทีหลังข้าตายแน่ " เมื่อข้อมูลจากเจ้าของร่างมาหมดแล้ว ทำให้มันรู้ได้ว่า ตัวของเจ้าของร่างเป็นคุณชาย 5 แห่งตระกูลฟู่ ชื่อของมันคือ ฟู่เฉิน แต่ด้วยแม่ของมันเป็นเมียคนที่ 3 ของตระกูล และตัวมันเองก็เป็นคนไร้พรสวรรค์ในการฝึกศิลปะการต่อสู้ จึงทำให้พ่อของมันไม่ค่อยให้ความสนใจมันเท่าไรนัก

วันที่เกิดเหตุ มันโดนพี่รองของมันหลอกมาที่หน้าผา โดยบอกมันว่า จะมอบของขวัญให้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้มันสามารถเพิ่มพลังวิญญาณได้ และสามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้เหมือนกับคนอื่นๆ ในตระกูลได้นั่นเอง และปกติแล้ว พี่รองของมันจะทำดีกับมันตลอด แต่มันกลับหารู้ไม่ว่า นั่นเป็นการแกล้งทำ เพื่อล้วงความลับของมัน และหลอกใช้มันมาโดยตลอด เรื่องร้ายๆ ที่เกิดกับมันตั้งแต่เด็กจนโต ก็เป็นพี่รองมันนั่นเองที่เป็นคนวางแผน ซึ่งมันเองพึ่งรู้ตอนที่มันกระโดดหน้าผาหนีตาย เพราะมันไม่ยอมให้พวกมันจับตัวไปนั่นเอง

"ฟู่ฉางเชียง...เจ้าหรอกรึ เป็นคนทำเรื่องเหล่านี้ เป็นพี่ชายดีๆ ไม่ชอบ แต่กลับจะมาฆ่าน้องชายตัวเอง ฮ่าๆ " ฉางเชียงทำไป เพราะเหตุผลความอิจฉา ที่ทุกคนต่างให้ความใส่ใจกับมัน เพราะมันเป็นคนไร้พลังนั่นเอง โดยเฉพาะผู้หญิงที่มันแอบชอบ เซี๊ยะหยูหลาน กลับให้ความสนใจในตัวของ ฟู่เฉิน มันจึงได้แค้นใจ

"แม่งอะไรจะงี่เง่าขนาดนี้ เป็นเด็กเป็นเล็กกลับริอาจมีความรักและความอิจฉา เจ้านี่สงสัยจะไม่ได้ตายดีแน่ ตรูล่ะเบื่อจริงๆ ไอ้เรื่องน้ำเน่าแบบนี้ ฮี่ๆๆๆ " มันพูดอยู่คนเดียว ขณะที่นั่งพิจารณาข้อมูลที่ไหลเข้ามาในสมองของมัน

"โฮ่ะๆ...ข้าก็เบื่อเช่นกันเด็กน้อย...เพราะอยู่ที่นี่นานเหลือเกิน " มีเสียงๆ หนึ่งดังขึ้นในหัวของมัน

"จ๊ากกก...เสียงใคร ท่านๆ เป็นใคร ออกมานะ ถ้าเป็นผีก็ไปที่ชอบๆ เถอะอย่ามาหลอกหลอนกันเลย " มันทำท่าทางก้มลงกราบ ยกมือไหว้ เพราะมันเป็นคนไทยนับถือพุทธนั่นเอง

"ฮ่าๆ...ตลกจริงเด็กน้อย เจ้าทำอะไรของเจ้า ข้าอยู่ในสมองของเจ้า เจ้าจะกลัวไปทำไม " เสียงนั้น ดังขึ้นอีกครั้ง และยังบอกว่าเจ้าตัวอยู่ในหัวของมันอีก ยิ่งทำให้มันงงเข้าไปใหญ่

"เอ่อๆ...ท่านๆ บอกว่า อยู่ในตัวกระผมรึ เป็นไปได้ไงกัน " มันรู้สึกกลัวและงงไปพร้อมๆ กัน

"โฮ่ะๆ...ถูกแล้วเด็กน้อย ข้า คือ ดวงจิตของมังกร เป็นสัตว์ในตำนาน ข้าตายลงในที่แห่งนี้ ที่ที่เจ้านอนลงตอนเจ้าขึ้นจากฝั่งมา และเลือดของเจ้าก็ไปกระตุ้นให้ดวงจิตของข้าตื่นขึ้น และข้าเองก็ใช้พลังของข้ารักษาร่างกายที่บาดเจ็บของเจ้าจนหายดี เป็นไง...พอที่จะเข้าใจหรือยังล่ะ " หลังจากได้ฟังคำอธิบาย เด็กน้อยก็เข้าใจในทันทีว่า ทำไมร่างกายของมันถึงได้หายจากอาการบาดเจ็บเจียนตายได้

"ขอบคุณ...ท่านมากขอรับท่านเจ้ามังกร ที่เมตตาข้า และช่วยเหลือข้า " มันกล่าวพร้อมกับทำท่าทางยกมือไหว้ปกๆ ไปด้านหน้า ทำให้เจ้ามังกรพอใจกับสิ่งที่มันทำ

"ฮ่าๆ...เอาล่ะ...ข้าพอเข้าใจกับสิ่งที่เจ้าแสดงท่าทางล่ะนะ...เพราะเจ้าเองก็ไม่ใช่เจ้าของร่างกายนี้ใช่ไหม อึม...ดวงจิตของเจ้าบ่งบอกว่า เจ้ามีอายุ 24 ปี แถมยังโสด ไม่เคยฉีดน้ำเชื้อเลยสักครั้ง....ฮ่าๆ...เจ้านี่มันไร้น้ำยาจริงๆ ฮ่าๆๆ..." เสียงมังกรดังก้องในหูของมัน ทำให้มันทั้งอายและโกรธในคราเดียวกัน

"ท่านเยาะเย้ยข้ารึไง...ข้าไม่ใช่คนลามก ที่จะไปคิดเรื่องเหล่านั้น แถมอายุเท่าข้าก็ยังพอมีเวลา ที่จะไปทำเรื่องอย่างว่า อีกมากมาย " มันยืนกอดอกพูดโต้เถียงออกไป

"ฮ่าๆ...มีเวลาจนตัวตายจากนี่นะ ฮ่าๆๆ...ข้าล่ะขำเจ้าเสียจริงงงง…เด็กน้อย" มังกรยิ่งหัวเราะหนักเข้าไปอีก

"บ้าชิบ...ข้าแก้ตัวไม่ได้เลย...เหอะ...ก็ข้าไม่รู้นี่นาว่าจะมาตายเพราะดื่มเหล้าจนเมาแล้วช๊อคตาย ถ้ารู้แบบนี้ข้าจะไม่ดื่มมันอีกเลยในชีวิตใหม่นี้ " มันยังโต้เถียงแบบแถ...ไปน้ำขุ่นๆ

"ฮ่าๆ...เจ้านี่ ปัญญาอ่อนเสียจริงๆ รู้ว่าตัวเองคออ่อน ยังจะไปดื่มจนตัวตาย คิดมาแล้วขำว๊ะ ฮ่าๆๆ " ยิ่งพูดยิ่งถูกเยาะเย้ยหนักเข้าไปอีก มันไม่รู้จะตอบไง จึงได้นั่งลงนิ่งเงียบไม่พูดกับเจ้ามังกรอีก

"เห้ยๆ...เด็กน้อย รึเจ้าน้อยใจ จนอยากจะตายอีก ถ้าเป็นแบบนั้น ข้าจะได้กักวิญญาณเจ้าไว้ ไม่ให้ไปผุดไปเกิดอีกเลยคอยดูสิ " มังกรกล่าวขึ้น หลังจากที่เด็กน้อยเงียบไป

"เชอะ...ข้าไม่อับจนปัญญาขนาดต้องฆ่าตัวตายหรอกน้าาา.. ถ้าข้าอยากตายใยข้าต้องหนีตายมาเล่า...ข้าเพียงแค่คิดว่า ต่อไปข้าจะเอาไงต่อ ขืนข้าออกไปแบบนี้ ข้ามีหวังโดนพวกมันเล่นงานอีกแน่ คราวนี้ คงไม่โชคดีอย่างครั้งที่แล้วแน่ " ฟู่เฉิน กล่าวกับมังกร ขณะที่กำลังใช้สมองคิดหาหนทาง

"โฮ่ะๆ ข้าถึงบอกเจ้าไงเล่าว่า เจ้ามันปัญญาอ่อน มีข้ามังกรหลงต้าทั้งคน ทำไมต้องคิดหนักกันเล่า เห้อ...ข้าล่ะปวดเฮดกับเจ้าจริงๆ " มังกรกล่าวขึ้นด้วยอาการเบื่ออีกครั้ง

"แหะๆ...ข้าก็ไม่ใช่คนในทวีปและโลกนี้นี่นา ข้าจะไปเข้าใจอะไรกับวิธีเอาชีวิตรอดของท่าน ความรู้ที่ข้ามี มีแต่เรื่องของการเกษตรที่พ่อข้าสั่งสอนมาเท่านั้น ส่วนเรื่องการฝึกตน ข้าจะมีได้ที่ไหน ยิ่งเป็นเจ้าของร่างยิ่งแล้วไปใหญ่ " มันกล่าวตอบโต้ จนมังกรเริ่มเข้าใจมันอีกครั้ง เพราะเด็กนี้ไม่มีประสบการณ์และความรู้เรื่องฝึกตน มันถึงได้คิดหนัก เป็นอย่างนี้นี่เอง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #2 พริก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 18:10

    รอตอนต่อไปคะ

    #2
    0