ไปต่างโลกด้วยความรู้เกษตร

ตอนที่ 1 : เห้ย...ไหงข้ามาอยู่กลางป่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    31 พ.ค. 63

"อึก...นี่เราอยู่ที่ไหนกันหว่า...ทำไมตูถึงมาอยู่กลางป่าได้ล่ะเนี่ย..." นั่นคือ ความรู้สึกแรกของ ยุทธนา ที่เขาลืมตาตื่นและมีสติ เขาก็ได้พบกับสิ่งแปลกประหลาดทันที เพราะรอบๆ ตัวเขาเต็มไปด้วยรอยเลือด แถมตัวเองก็ยังเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เลือดก็ติดเต็มตัวไปหมด มองแล้วไม่ต่างกับพวกผ่านสมรภูมิรบมาหมาดๆ

"เห้ยยย...เราจำได้ว่า ไปฉลองวันเกิดของ บอมๆ กับกลุ่มเพื่อนนี่นาไหง...ตรูมาอยู่ที่นี่ได้ " ยุทธนา เริ่มงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น หรือว่า เพื่อนเอามันมาส่งผิดที่ แล้วส่งแบบไหนมันถึงได้มานอนอยู่กลางป่า พอได้สติ มันก็ลุกขึ้นยืน แต่ก็ทำไม่ได้มากนัก เพราะร่างกายมีบาดแผลเต็มไปหมด แต่เมื่อมันสังเกตุดูดีๆ ตัวของมันและเสื้อผ้าที่มันสวมใส่ในวันนั้น ไม่ใช่อย่างนี้นี่ แล้วไอ้ชุดแบบนี้มันคือชุดอะไร ใครเอามาใส่ให้มัน มันยิ่งงงเข้าไปใหญ่

"เวร...แล้วสิ...นี่ไม่ใช่ข้าในอดีต แต่ข้ามาอยู่ในร่างของใครล่ะ...ข้าสูงตั้ง 175 เชนติเมตร แล้วตอนนี้ไหงเป็นร่างของเด็กน้อยอายุราวๆ 10 ขวบ " ยุทธนา เริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น เพราะร่างนี้ไม่ใช่ร่างของมัน นั่นแสดงว่า มันได้มาอาศัยร่างของคนอื่นสิงสู่ และเมื่อสัญชาตญาณของมันเตือนมันว่า ไม่ควรอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุ เพราะเลือดจะนำพาพวกสัตว์ร้ายมา และคนที่ปองร้ายมันก็จะมาบริเวณตรงนี้เพื่อหาศพมัน นั่นเป็นสาเหตุให้มันต้องกระเสือกกระสน พะยุงร่างกายที่บาดเจ็บหนักหนีจากตรงนั้นทันที

"นี่พวกแก...รีบๆ แยกย้ายกันตามหามัน มันตายต้องเห็นศพ ไม่งั้นพวกแกคงรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าหากเราทำงานนี้พลาด " กลุ่มคนที่ตามมาได้แยกย้ายกันออกตามหาร่างของ ยุทธนา ซึ่งตอนนี้เป็นคนอื่นไปแล้ว และมันเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่า มันอาศัยร่างของใครเกิดใหม่

ยุทธนา ได้พาร่างกายอันอ่อนแรง ที่ไม่มีทั้งอาหารตกถึงท้องและบาดแผลที่เต็มไปทั่วตัว เดินออกห่างจากสถานที่ที่มันนอนจมกองเลือดอยู่ ในความคิดของมัน ยังไงซะมันต้องไปให้ไกลจากตรงนั้นให้มากที่สุด และร่องรอยที่คนพวกนั้นจะตามมัน นั่นคือ รอยเลือด มันพยายามใช้เสื้อของมันมาพันแผลไม่ให้เลือดไหล จนร่างกายของมันเหลือแต่กางเกงตัวเดียว นอกจากนั้น เลือดที่ไหลออกมาก่อนหน้านั้นก็เริ่มแห้ง พอมันนอนอยู่ที่นั่นคงนานพอควร เลือดถึงได้จับตัวแห้งไปบางส่วน

"แม่ง...จะมาเกิดใหม่ทั้งที ทำไมต้องมาอยู่ในร่างที่กำลังใกล้ตายแบบนี้วะ....ซวยชิบ...ก็ยังดีที่เราเองก็มีความรู้เรื่องสมุนไพรรักษาอยู่บ้าง นอกจากนั้น การผจญภัย หรือเอาชีวิตรอดในชาติก่อน เราเองก็ถือว่า เป็นผู้หนึ่งที่ได้ร่ำเรียนมา และทำการฝึกฝนมาโดยตลอด แม่ง...ไม่คิดว่า จะได้เอามาใช้จริงๆ ซะด้วย เห้อ...ชะตา...หนอชะตา " ในขณะที่มันพะยุงร่างกายหนีนั้น มันก็ใช้สายตาสอดส่องไปโดยรอบ เพื่อไม่ให้ไปประจัญหน้ากับสัตว์ร้าย หรือไม่ก็หาอะไรเพื่อประทังชีวิตไปด้วย เช่น พวกสมุนไพร พืชชนิดต่างๆ ที่กินได้ และถ้ามันเดาไม่ผิด นี่คงเป็นชีวิตต่างโลก ที่มีกำลังภายใน เพราะแหวนที่มันสวมใส่ดูดีมีราคา น่าจะเป็นแหวนมิติ และเสื้อผ้าที่มันใส่ก็น่าจะเป็นเสื้อผ้าของผู้ดีมีเงิน เขาสวมใส่กัน เพราะเนื้อผ้ามันดีเหลือเกิน แต่ยังไงซะตอนนี้มันเลือกไม่ได้ มันจำเป็นต้องใช้ผ้าปิดแผล และมันเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำมันใช้ของในแหวนได้ด้วย...

"หัวหน้า....เราหาจนทั่วไม่เจอร่างของเด็กนั่นเลย เจอแต่กองเลือด สงสัยมันคงถูกสัตว์อสูรลากไปกินแล้ว นอกจากนั้น รอยต่างๆ ก็ถูกฝนชะล้าง เราจึงไม่สามารถตามร่องรอยอะไรอื่นได้อีกเลย " ลูกน้องแต่ละคนได้กลับมารายงานหัวหน้าของพวกมัน

"บัดซบ...พวกเจ้าทำงานกันยังไง ตามหาอีก เริ่มต้นจากตรงกองเลือด แกะรอยให้ได้ว่า มันไปทางไหน ถ้าโดนสัตว์อสูรลากไปกิน มันก็ต้องทิ้งร่องรอยไว้ เร็วๆ แยกย้ายกันไปทำงาน" หัวหน้าของกลุ่มเริ่มรู้สึกไม่ดี เพราะนี่อาจเป็นการทำงานพลาดครั้งแรกของมัน เพราะพื้นที่นี้เต็มไปด้วยสัตว์อสูร แถมยังเป็นป่ารกทึบ ทำให้ยากต่อการค้นหา นอกจากนั้นฝนยังเป็นอุปสัคของทีมล่าของพวกมันอีก มันมองขึ้นไปบนฟ้า ด้วยความคิดที่หลากหลาย

ทางด้าน ยุทธนา ที่หอบสังขารหนีตาย ก็มาเจอกับพื้นดินที่ลื่น ทำให้เขาไถลไปกับตมโคลน และมันก็นำร่างของเขาหล่นลงไปในที่ไหนสักแห่ง ดินโคลนเหล่านั้น ก็พัดพาตัวเขาไปกับกระแสน้ำและดินโคลน จนร่างของเขาไปติดกับโขดหินแห่งหนึ่ง และเขาก็ขว้าจับมันเอาไว้ได้ เขาได้ลากสังขารขึ้นไปบนฝั่ง แต่ปรากฏว่า ฝั่งนั้นเหมือนอยู่ในถ้ำที่กว้างใหญ่ และมีน้ำไหลผ่าน เขาเดินเซไปเซมา จนไปล้มลงกับพื้นหญ้าที่ไหนสักแห่งบนริมฝั่งนั่นเอง

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #17 rainy_blue_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 15:52
    ใช้ของในแหวนไม่ได้ แล้วรู้ได้ไงว่าเป็นแหวนมิติ
    #17
    0
  2. #14 ptglorypp (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 15:51

    ใช้สรรพนามแทนตัวว่า มัน ไม่ค่อยเหมาะเลยค่ะ น่าจะใช้ว่า เขา

    #14
    0
  3. #1 พริก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 18:03

    น่าสนุกอะ

    #1
    0