-End- Diamond eyes #ดมอบีนยอง {omegaverse , mpreg } [BNyoung/BNior] #Inyoureyesปจ

ตอนที่ 9 : Diamond eyes {7} 100 % +++

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,267 ครั้ง
    29 ธ.ค. 61






Diamond eyes
#ดมอบีนยอง
{7}


{{----}}
{อยากให้ทุกคนฟังวนซ้ำ ๆ ตอนอ่านนะคะ (โดยเฉพาะตอน แค่กๆๆ ) กดเล่นได้เลยค่ะ}





เมืองเซียร์นั้นไม่ได้ตั้งอยู่ไกลจากเมืองลินน์มากนัก แม้ทางออกจากเมืองลินน์จะค่อนข้างเล็กและไม่สะดวกไปบ้าง ทว่าใช้เวลาไม่ถึงวันท้องทุ่งและต้นไม้กินผลทั้งหลายก็เริ่มแน่นขนัดเต็มสองข้างทางแทนพื้นที่ป่า แม้จะเดินทางมาพักใหญ่แต่รถม้าเที่ยวนี้จะเดินทางต่อไปจนกว่าจะถึงที่พักในเมืองเซียร์ ไม่มีการหยุดพักข้างทาง


            เมืองลินน์นั้นก็ดี แต่หากจะรวมกำลังจากความช่วยเหลือที่ขอไป เพื่อทำตามหน้าที่ที่ต้องทำ ยื้อแย่งบัลลังก์จากเจ้าชายจาคอบการเดินทางจากเมืองเซียร์ ผ่านไคล์ไปนอร์ธ สำหรับคนหมู่มากย่อมสะดวกกว่าเมืองที่ล้อมด้วยป่าและหุบเขาอย่างลินน์


            "อื้อ"


            เสียงนุ่มแผ่วพร้อมแรงถูไถตรงต้นขาทำให้ความคิดเกี่ยวกับภาระงานมากมายซึ่งรออยู่ของเดฟถูกแทรกแซง และเป็นความยินดีเมื่อมันเกิดขึ้น นั่นคือสิ่งที่ปรากฏในห้วงคำนึงของอัลฟ่าตัวโตซึ่งกำลังทำตัวไม่ต่างจากเบาะนอนหนุนให้โอเมก้าผู้หลับใหล


            จีนตื่นเต้นมองข้างทางอยู่นับชั่วยามแต่สักพักก็เริ่มหาววอด ครู่เดียวก็หลับจนตัวโยกคว้าเอาย่ามสมุนไพรที่อยู่ไม่ไกลมานอนหนุนต่างหมอน แต่ทางที่สัญจรมาขรุขระจนน่ากลัวว่าจะร่างบอบบางจะหล่นลงจากเบาะให้ได้เจ็บ


            เดฟก็เลยย้ายมานั่งฝั่งนี้ ใช้ตักตัวเองต่างหมอนใช้สองแขนกอดร่างน้อยไว้หลวม ๆ กันให้ไม่หล่นลงไป ดูแล้วจะช่วยได้มาก จีนถึงได้หลับอุตุมาตลอดทาง


            พอมานั่งอยู่เคียงใกล้เช่นนี้ เดฟถึงเพิ่งได้รู้ว่าแม้แต่ท่ามกลางกลิ่นสมุนไพรระงับอาการฮีท ยับยั้งอาการคลั่งมากมาย ตนก็ยังได้กลิ่นหอมกระดังงาอ่อน ๆ โชยมาจากคู่แท้แห่งโชคชะตาเป็นระยะ


            มันไม่ได้มากมายเสียจนปั่นป่วนสติได้อย่างในหอสมุด ทว่าทำให้รู้สึกดี กระชุ่มกระชวยหัวใจ


            "..."


            เดฟถอนหายใจเฮือกยาวเมื่อเห็นสัญลักษณ์สามเหลี่ยมกลับหัวสองอัน อันเล็กกว่าอยู่ตรงกลางของสามเหลี่ยมอีกอันที่ใหญ่กว่าถูกสลักบนต้นไม้ข้างทาง


          เป็นสัญลักษณ์ที่บอกว่าเริ่มเข้าสู่เขตที่พักซึ่งตนกำลังมุ่งไปหา มันเป็นบ้านพักที่คุ้นเคยมากพอให้รู้สึกดีที่ได้มาเยือนมากกว่ารู้สึกแย่ แม้จะมาทำงาน อาจเพราะตนล่วงหน้ามาก่อน คงอีกราวสองวันผู้อื่นถึงจะเข้ามาสมทบด้วย


            "จีน ตื่นเถอะ ใกล้ถึงแล้ว" ปลายจมูกโด่งคมของเดฟเกลี่ยกับผิวแก้มของร่างน้อยบนตักยามที่ก้มลงกระซิบปลุกด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มติดแหบเล็ก ๆ ที่ปลายเสียง


            "หือ อื้อ" ร่างน้อยบิดตัวไปมา ตาคู่สวยที่บวมพองเพราะเพิ่งตื่นนอนค่อย ๆ เปิดปรือ


            "อะ" ก่อนจะเบิกกว้างขึ้นอย่างตกอกตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของเจ้าชายอัลฟ่าอยู่ใกล้เพียงนี้ โอเมก้าต้องสาปที่มิได้คุ้นเคยการอยู่ใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัวกับใครโดยเฉพาะอัลฟ่าดีดตัวเองออกห่างอย่างรวดเร็ว


            ตุบ


            และแน่นอนว่าก็ร่วงลงไปนั่งบนพื้นรถม้าแทบทันทีที่ทำแบบนั้น โชคดีอยู่บ้างที่รถม้าคันนี้บุนวมปูพรมนิ่มทั้งคัน แต่ก็ทำเอาคนที่ร่วงหล่นหน้ามุ่ยเพราะความเจ็บ


            เดฟโคลงหัวมองคุณหนูตระกูลปาร์กเกอร์ที่นั่งจุ้มปุ้กอยู่บนพื้นจับเอวตัวเองป้อย ๆ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นตรงไปหาเพื่อช่วยดึงขึ้นมา แต่โอเมก้าน้อยก็ขยับตัวหนีราวกับกระต่ายยามเจอหมาป่า


            "จะตกใจข้าก็ตกใจได้ แต่ทำให้ตัวเองเจ็บตัวแบบนี้มันน่าซ้ำจะได้จำว่าต้องระวังตัวหน่อย" เดฟดุขึ้นมายามที่คุกเข่าลงกับพื้นรถม้า ดึงข้อมือขาวที่เป็นรอยแดงขึ้นมาดู โอเมก้าน้อยเผยอปากจะเถียงเมื่อถูกดุ พยายามยื้อแขนตัวเองคืนแต่พออีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยก็ไม่เกิดผลอะไรนอกจากเจ็บกว่าเดิม


            "ท่านนั่นแหละมาใกล้ข้าขนาดนั้นแท้ ๆ ตื่นมาใครไม่ตกใจบ้าง ทำไมมาดุ มาว่าข้าล่ะ นิสัยไม่ดีเลย" แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์มองค้อนคนตรงหน้า


            "ก็มองให้ชินไว้สิ เจ้าจะเจอหน้าข้าไปอีกนานจีน ราว ๆ ตลอดชีวิต เจอทุกคืนก่อนนอน แล้วก็เจอทุกเช้าหลังจากตื่นด้วย" อัลฟ่าตัวโตเอ่ยต่ออย่างไม่ทุกข์ร้อน พลางอังลมหายใจอุ่น ๆ ใส่รอยแดงบนข้อมือขาวที่เล็กนิดเดียว ผอมจนเห็นกระดูกกลม ๆ ชัดเจน


            "เพ้อเจ้อ เป็นเจ้าชายแล้วเพ้อเจอเช่นนี้หรือ" จีนเบะปากใส่ แม้จะไม่ชอบใจนักที่ถูกจับตัวแต่ก็หยุดดึงข้อมือออกเพราะรู้ว่าทำไปก็เสียแรงเปล่า ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายแตะอย่างอ่อนโยนหรอกนะ


            "ข้าเพ้อเจ้อตรงไหนกัน เจ้าเป็นคู่แท้แห่งโชคชะตาของข้า เราตีตราพันธะสัญญากันแล้ว" เดฟแตะนิ้วไปที่ผ้าคาดคอสีชาดขับผิวขาวบนคอของโอเมก้าน้อย


            "ต่อไปเราย่อมเข้าพิธีผูกชะตากัน"


            "ใครจะผูกชะตากับท่าน อัลฟ่านิสัยไม่ดี"


            "เจ้าไง จีนอัลฟ่าเดฟยิ้มออกมาทั้งปากทั้งตาแต่ดูก่อกวนมากกว่าจริงใจ จึงไม่ได้รับรอยยิ้มจากร่างน้อยตรงหน้าคืน แต่เดฟก็หาได้สนใจไม่ หน้างอ ๆ ของจีนน่ามองกว่าน่ากลัวมากนัก


            พอสำรวจดูจนแน่ใจว่าการหล่นครั้งนี้ไม่ได้ทำให้โอเมก้าต้องคำสาปแห่งโรงเรียนโอเมก้าลินน์แตกหักตรงไหน ก็ปล่อยมือออกทว่ายังคงนั่งอยู่บนพื้นรถไม่ห่างร่างน้อยตรงหน้า


            "อีกไม่เกินสิบห้านาทีก็คงจะถึง ข้าให้คนเตรียมห้องไว้สำหรับเราแล้ว แม้เซียร์จะมีอากาศค่อนข้างอุ่นกว่าลินน์แต่ก็เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ด้วย" เดฟเอ่ยบอก


            "อื้ม ...แล้วมีของกินไหม ข้าเคยได้ยินว่าขนมปังอบใหม่ของเมืองเซียร์หอมนุ่มที่สุดในเฟนเรียร์พอพูดถึงตรงนี้หน้ามุ่ย ๆ ก็เริ่มบานออกอย่างตื่นเต้น เดฟหัวเราะในลำคอ


            "อาหารนั้นมีเตรียมไว้ แต่ขนมปังอบใหม่คงต้องรอพรุ่งนี้ รอไหวหรือไม่"


            "ไหว ข้ารอไหว ต้องอร่อยแน่ ๆ เลย ขอบคุณนะ" แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์เผลอยิ้มออกมาจนแก้มตุ่ย แม้ตอนทำหน้างอจะน่ามอง แต่พอยิ้มสดใสแบบนี้แล้วเดฟรู้สึกชื่นใจมากกว่า


            ต้องเป็นสิ่งวิเศษที่สุดแน่ หากเดฟได้เห็นรอยยิ้มนี้ ได้รู้สึกมีที่พึ่งพิงทางจิตใจจากคู่แท้แห่งโชคชะตาไปตลอดชีวิตที่เหลืออยู่


            "จีน"


            "..." แก้วตาวาวใสกระพริบถี่มองมาแทนการขานรับ


            "ลูกของเรา เจ้าอยากให้เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย โอเมก้า เบต้า หรืออัลฟ่าดี" คำเอ่ยถามจากเดฟทำเอาคนฟังหุบยิ้มฉับ มองจ้องคนถามราวกับกำลังพูดอะไรที่เลื่อนลอยเหลือเกิน


            "อัลฟ่าเดฟ ในนอร์ธมิมีแพทย์หลวงหรือ ข้าว่าท่านฟั่นเฟือนแล้วนะ ข้าไม่มีลูกกับท่านหรอก ผูกชะตาข้าก็ไม่ได้คิดที่จะผูกกับท่านเสียหน่อย" จีนย้ำบอกออกมาอีกหน อันใดกันจู่ ๆ ก็มาถามเรื่องนี้ โมเมเก่งเหลือเกิน


            "วันหนึ่งมันก็ต้องเกิดขึ้น"


            "วันหนึ่งของท่าน แต่ไม่ใช่วันหนึ่งของข้า" จีนจ้องมองอัลฟ่าตัวโตตรงหน้า


            "ลำดับขั้นตอนในชีวิตเรามันผิดเพี้ยน ข้าไม่รู้จักอะไรท่านเลย ท่านเดฟ ข้าเพิ่งจะรู้ชื่อเต็มท่านเมื่อไม่กี่วันก่อนเอง ความผิดพลาดในหอสมุดนั่นข้าจะโทษว่ามันเป็นเพราะข้าเป็นโอเมก้าต้องสาป เรื่องคู่แท้แห่งโชคชะตานั่นมันก็ฟังดูดี ทว่ามันก็ไม่ได้มีผลอะไรหรอก มันอาจจะไม่จริงด้วยซ้ำ" จีนไม่ได้เข้าใจเรื่องคู่แท้อะไรนี่นัก ทว่าเข้าใจร่างกายของตนเอง


การเป็นโอเมก้าต้องสาปที่ตนคุ้นเคย


            "ท่านอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าแรงดึงดูดนั่นเกิดขึ้นพิเศษแต่กับท่าน ไม่เลย ข้าเป็นโอเมก้าต้องสาปท่านเดฟ ไม่ใช่แค่ท่าน ไม่ว่าจะอัลฟ่าคนใดในโลกแห่งนี้หรือแม้แต่เบต้าก็ตาม พวกเขาเหล่านั้นล้วนแล้วแต่รู้สึกเหมือนที่ท่านรู้สึก ล้วนกระหายในตัวข้าเมื่อไร้สมุนไพรป้องกัน"


            "เราพิเศษต่อกัน แม้จะไม่ได้รู้จักกันดี ความเป็นคู่แท้ของเราทำให้คืนในหอสมุดนั้นเกิดขึ้นด้วยความยินดีของเราทั้งสอง แองเจลโล่" เจ้าชายอัลฟ่าแห่งนอร์ธย้ำถ้อยที่ตนคิดออกมาเช่นกัน


            "เจ้าควรยอมรับในการมีอยู่ของข้า ข้าคือพี่ซากของเจ้า ยอมรับในความรู้สึกพิเศษที่เจ้ามีต่อข้า" ประโยคที่ฟังดูมัดมือชกทำให้โอเมก้าตัวขาวส่ายหน้าตอบ


            "ท่านไม่ฟังข้าเลย ข้า ข้าไม่ได้รู้สึกอะไรเสียหน่อย เรื่องในหอสมุดนั่นก็ด้วย สถานการณ์มันพาไป ข้าไม่ได้เต็มใจจะให้มันเกิดขึ้น"


            "เจ้าต่างหากที่ไม่ฟังข้า"


            "ท่านมิใช่หรือที่เอาแต่พูดเรื่องผูกชะตา เรื่องสร้างครอบครัว ท่านเดฟ ในเมื่อข้าไม่ได้เต็มใจจะทำ ส่วนท่านก็โดนผลจากการเป็นโอเมก้าต้องสาปของข้า เช่นนั้นเด็กที่เกิดมาก็คงต้องเกิดจากการบังคับขืนใจ เกิดจากการข่มเหงเอาเท่านั้นแหละ"


            "....." ดวงตาคู่คมที่จดจ้องมองมาตลอดหันไปอีกทางแทบในทันที ใบหน้าคมคายของอัลฟ่าเดฟยิ่งดูเคร่งเครียดกว่าที่เคย ฝ่ายนั้นนิ่งงันแววตาสะท้อนออกมาว่ากำลังครุ่นคิดและจมดิ่ง ไม่ต่อล้อต่อเถียงหรือพูดจาเอาแต่ใจกลับมาจนจีนเริ่มรู้สึกถึงเสียงล้อบดกรวดที่ดังมากขึ้น


            ความอึดอัดแผ่ขึ้นกัดกินในบรรยากาศรวดเร็วจนจีนตั้งตัวไม่ทัน


            กึก


            การเคลื่อนที่ของรถม้าหยุดชะงักลง แจ้งว่าการเดินทางมาถึงจุดหมาย ทว่าเจ้าชายแห่งนอร์ธก็ยังไม่ยอมขยับเขยื้อนตัว


            แกก


            ประตูรถม้าถูกปลดสลักออกจากด้านนอกและเปิดกว้างเพื่อให้คนภายในได้เดินออกมา แม้ไม่คุ้นหน้านักแต่จีนก็จำพี่สาวของเพื่อนสนิทเช่นลูเซียนได้ ฝ่ายนั้นมองเข้ามาอย่างสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าเหตุใดคนภายในถึงไม่ยอมลงมา


            ส่วนจีนเองพอเจ้าของรถไม่ยอมลุกขึ้น ท่าทีนิ่งแบบนั้นใส่ก็ไม่กล้าจะถือวิสาสะเดินลงจากรถเอาเอง


            จีนเริ่มทบทวนในสิ่งที่ตัวเองคิด ก่อนหน้านี้เถียงแย้งด้วยคำที่ใจร้ายพอ ๆ กัน ทว่าเหตุใดยามนี้ถึงได้รับท่าทีราวกับถูกโกรธ


            สิ่งที่ตนพูดนั้นแรงเกินไปหรือ ทำให้เสียใจหรือ ความรู้สึกผิดเกาะกุมในใจของจีนอย่างรวดเร็ว อยากขอโทษแต่ก็เริ่มไม่ถูก แม้ไม่ได้ใช้เวลาด้วยมากนัก แต่ตนไม่ชอบบรรยากาศระหว่างเราในตอนนี้เลย


            "ท่านเดฟ..." มือน้อยแตะที่หัวไหล่กว้างเบา ๆ และแทบทันทีข้อมือผอมก็โดนยึดเอาไว้ มันแน่นจนจีนรู้สึกปวดแปลบ


            "ท่านใช้แรงมากเกินไปแล้ว มันเจ็บ ...เจ็บนะ" โอเมก้าที่เดิมก็แรงน้อยกว่าอยู่เป็นทุนเดิมเอ่ยท้วง อัลฟ่าที่นิ่งงันราวรูปสลักขยับตัวลุกขึ้นอย่างว่องไว รวมทั้งยื้อดึงให้จีนลุกขึ้นยืนตามอย่างไม่ทันตั้งตัว


            "เดี๋ยว ... ปล่อยนะ ข้าจะเดินเอง อะไรของท่านเนี่ย" จีนร้องโวยวายเมื่อท่อนแขนแกร่งอีกข้างรวบกอดเอวคอดไว้หาตัวแล้วกึ่งอุ้มกึ่งดึงจีนลงมาจากรถอย่างรวดเร็ว


แต่เสียงทัดทานก็ดูจะไม่มีผลใด อัลฟ่าร่างสูงใหญ่ยังเดินดุ่ม ๆ ตรงไปตามทางที่ตนคุ้นชิน โดยมีโอเมก้าตัวเล็กโดนลากติดมือมาด้วย


            "ท่านจะพาข้าไปไหน อาหารข้าล่ะ ขนมปังข้าล่ะ ถุงสมุนไพรข้าด้วย ย่ามสมุนไพรของข้า" จีนยิ่งดิ้นมากขึ้น ขืนร่างอย่างตื่นตระหนกเมื่อคิดว่าทั้งร่างไร้สมุนไพรติดตัวมาให้อุ่นใจ


            "ปล่อยนะ! ข้าต้องกลับไปเอาถุงสมุนไพร ท่านรับมือไม่ไหวหรอกกับหายนะที่ข้าจะนำพามาให้กับ..." น้ำเสียงหวานเงียบหายเมื่อเดฟหันกลับมามอง ตากลมจดจ้องมองค้างที่ดวงตาเรียวคมซึ่งยามนี้เก็บกลืนเป็นเพชรสีดำสนิท


            "เรามีสายสัมพันธ์ที่พิเศษต่อกัน แองเจลโล่ และยามนี้ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้ารู้แจ้งเอง" สิ้นคำของอัลฟ่าเดฟฝ่ายนั้นละมือออก เมื่อยืนอยู่ลำพังจีนถึงรู้ตัวว่ากำลังยืนอยู่ท่ามกลางห้องนอนโอ่โถงแห่งหนึ่ง


            ยังไม่หายมึนงงดีนัก อัลฟ่าร่างสูงใหญ่ก็เดินฉับ ๆ ไปทั่วห้องประตูบานใหญ่ที่เปิดกว้างถูกงับเข้ามาเสียงดังก่อนเดฟจะสอดท่อนเหล็กประดับห้องเข้าขัดด้ามจับทั้งสองข้างปิดทับประตูให้หนาแน่นเสริมกลอนที่ลงไปอีกชั้น


            จากประตูก็ตรงไปที่หน้าต่างบานเดียวของห้อง ทว่าก่อนจะปิดลงกลอนนั้นมือใหญ่ดึงถุงสมุนไพรระงับอาการคลั่งขนานดีหลายถุงออกมาจากเสื้อ พร้อมเปลื้องเครื่องแต่งกายตนจนเหลือแค่กางเกงผ้าขายาวสีดำพอดีตัวเท่านั้น


และทั้งหมดนั่นก็ถูกโยนออกไปด้านนอกหน้าต่าง


            ยังไม่ทันที่จีนจะเข้าใจอะไรนัก ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวฉับตรงมาหาตน


 "เดี๋ยว อย่าเข้ามา!" จีนรีบถอยหลังวิ่งจี๋หนีไปอีกทางแต่สุดท้ายก็ถูกต้อนเข้ามุมห้อง ใบหน้าของเดฟยังเรียบนิ่งในขณะที่มือหนากระตุกเชือกที่ผูกยึดชุดบนตัวโอเมก้าน้อยออก


            “ท่านจะทำอะไร อย่ามายุ่งกับเสื้อของข้านะ” จีนพยายามปัดป้องการถูกเปลื้องผ้าออกต่อหน้าต่อตาแต่ก็ดูไม่ช่วยอะไร เพียงครู่เดียวเสื้อแขนยาวสีเขียวตุ่นของตนก็ไปอยู่ในมือหนา สองแขนผอมกอดท่อนบนซึ่งเหลือเพียงเสื้อซับสีขาวบางกับกางเกงขายาวสีครีมเข้ม


จีนจ้องมองอัลฟ่าตรงหน้าอย่างสงสัยและตื่นกลัว ทว่าฝ่ายนั้นเมื่อได้เสื้อก็เดินจากไปไม่ได้สนใจที่จะตรงเข้ามาคุกคามใด ๆ อีก


            และเสื้อที่ชุ่มด้วยกลิ่นสมุนไพรของจีนก็ถูกโยนออกนอกหน้าต่างไปอีกตัว


          ปึง


            หน้าต่างบานเดียวของห้องถูกปิดสนิทพร้อมลงกลอนและขัดด้วยเหล็กเขี่ยถ่านของเตาผิง


            จีนยืนกอดตัวเองที่เหลือแค่เสื้อบาง ๆ ยืนซุกตัวอยู่ที่มุมห้องมองอัลฟ่าตัวโตที่ดูไม่สนใจตนอีกแล้วอย่างหวาดระแวง ฝ่ายนั้นเดินไปเดินมา เปิดตู้นั้นตู้นี้ราวกับหาบางสิ่ง


            แกร๊งง


            กุญแจมือที่มีโซ่ยาวราวหนึ่งท่อนแขนต่อออกมาถูกเอาวางลงกลางห้องสี่ชิ้น จีนมองอย่างหวั่นกลัว มือผอมคว้าเครื่องกระเบื้องใกล้มือยึดไว้เป็นอาวุธ แม้เดฟจะไม่ชำเลืองมองมาที่ตนเลยก็ตาม


            และสิ่งที่ทำให้พฤติกรรมอีกฝ่ายน่าสงสัยก็ยิ่งทวี เมื่อเจ้าชายอัลฟ่าแห่งนอร์ธลากเก้าอี้หนังตัวยาวไร้พนักพิงไปชิดปลายเตียง ร่างสูงใหญ่นั่งลงบนนั้นเริ่มล็อคโซ่สองเส้นเข้ากับขาเตียงสองข้าง ส่วนอีกสองเส้นนั้นล็อคเข้ากับเหล็กปลายเตียงที่ถูกดัดงอไว้คล้ายกับเถาวัลย์


ก่อนปลายอีกด้านของโซ่ทั้งหมดนั้นจะล็อคเข้าที่สองข้อเท้าและข้อมือของตน


            เจ้าชายอัลฟ่าพันธนาการตนเองเอาไว้จนแน่นหนา จีนจ้องมองการกระทำของอีกฝ่ายด้วยสายตาฉงนสงสัยมีคำถาม และเหมือนเดฟเองก็จะเดาใจได้เมื่อดวงตาเพชรสีดำสนิทนั้นเงยขึ้นและจ้องมองตอบกลับมา


            "โซ่พวกนี้ทำจากแร่เงินสเวนมันมีน้ำหนักเบา แต่เป็นแร่ที่แข็งแรงและเหนียวที่สุดแม้แต่แรงของอัลฟ่ายามที่ปลดปล่อยสัญชาติญาณดิบก็ไม่อาจจะทำลายมันจนพังลงได้ และข้าก็ตรวนตัวเองไว้ด้วยพวกมัน ข้าไม่มีกุญแจ ข้าไม่มีทางหลุดออกมาได้น้ำเสียงของเดฟทุ้มดังไปทั่วห้อง


            เช่นเดียวกับทางออกจากห้องนี้ถูกปิดตายทั้งหมด เจ้าไม่มีทางออกไปได้ เราไม่มีสมุนไพรป้องกันการฮีทและการคลั่งแม้แต่ชิ้นเดียว อีกไม่นานกลิ่นของเจ้าคงปั่นหัวข้าจนคลุ้มคลั่งแทบขาดใจตาย แต่ข้าก็หลุดไปจากโซ่ตรวนที่ล่ามนี้ไม่ได้ เจ้าจะอยู่รอดปลอดภัยจนพ้นค่ำคืนนี้"


            "...." เมื่อฟัง ความคิดของจีนก็เริ่มไล่ตามทัน


            สิ่งที่เจ้าชาย เบเนดิก ไดนาดิน แห่งนอร์ธ ต้องการจะพิสูจน์


            "ทว่าหากเจ้ารู้สึกถึงแรงดึงดูดระหว่างเรา หากมีสิ่งใดที่จะเกิดขึ้น ล้วนแล้วแต่เป็นการตัดสินใจของเจ้า แองเจลโล่" 

 



ฤทธิ์ของโอเมก้าต้องสาปส่งผลได้อย่างรวดเร็วเมื่อไร้สมุนไพรป้องกันมากมายมาช่วยลดทอน กลิ่นหอมยวนใจของกระดังงาแผ่ซ่านออกมาอย่างรุนแรง และยิ่งส่งผลต่อคู่แท้แห่งโชคชะตากับคู่ผูกพันธะสัญญาของโอเมก้าเจ้าของกลิ่นเป็นพิเศษ

 

            โดยเฉพาะเมื่อทั้งสองนั้นคือคนคนเดียวกันอย่างอัลฟ่าที่อยู่ร่วมห้องด้วย

 

            เดฟรู้สึกว่าทั้งตัวกำลังร้อน ร้อนมาจากข้างใน ร้อนราวกับว่าอวัยวะและกระเพาะของตนนั้นมีน้ำเดือดไหลวนอยู่ มันวูบวาบและร้อนเร่าเร่งเร้ามาถึงหัวใจที่กำลังเต้นรัวขึ้นอย่างหนัก

 

            เพราะกลิ่นหอมน่าหลงใหลไม่แพ้รูปลักษณ์และเรือนร่างของโอเมก้าเจ้าของกลิ่น จีนยังนั่งอยู่ที่เดิมตรงมุมห้องไกลออกไป การที่ตนสามารถมองเห็นและได้กลิ่นของจีนได้ชัดเจนเช่นนี้ไม่รู้เลยว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายของเดฟกันแน่

 

            แกร๊งงง ครืดดด แก๊ง

 

            เสียงโซ่จากแร่เงินสเวนขูดไปกับเหล็กกล้าที่ใช้ผูกยึดไว้ดังขึ้นเป็นจังหวะ ร่างกายสูงใหญ่ของอัลฟ่าขยายใหญ่ขึ้นกว่าที่เคยเมื่อใช้พลังของตัวเอง มัดกล้ามเนื้อบนตัวเดฟแน่นขึ้นจนยิ่งเห็นชัดเจน หยาดเหงื่อไหลท่วมผิวขาวเหลือง ลมหายใจเริ่มหอบถี่ด้วยความต้องการ

 

            แกร๊งง

 

            เสียงโลหะกระทบกันอย่างแรงเมื่ออัลฟ่าที่ถูกดูดกลืนด้วยสัญชาตญาณดิบพยายามวิ่งตรงไปหาโอเมก้าที่ส่งกลิ่นยั่วเย้าตรงหน้า ทว่าเพราะโซ่ที่ตรวนยึดตัวเองไว้ทั้งสองแขน สองขาจึงทำให้ถูกกระชากกลับไปนั่งที่เดิมทุกครั้งที่ทะยานตัวลุกขึ้น

 

 ดวงตาเพชรสีดำสั่นระริก ความต้องการ ความกระหาย ความปรารถนาทุกอย่างมันท่วมทะลักขึ้นมารุนแรงและเกินควบคุมยิ่งกว่าน้ำป่าหลาก

 

            เดฟรู้สึกเหมือนกำลังโดนเผาไหม้ด้วยไฟปรารถนาในใจตัวเอง

 

            เขาต้องการสูดดมผิวเนื้อนั้นใกล้ ๆ ต้องการสัมผัสความอุ่นร้อนจากร่างกายของแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ด้วยริมฝีปากและลิ้นชื้นของตัวเอง

 

            กลืนกิน บดขยี้ความงดงามนั้นให้สาสมกับกลิ่นหอมหวานจากร่างกายนุ่มนิ่ม

 

            "จีนนน อ๊ากก ข้า... อา อา จีน!" เสียงทุ้มของอัลฟ่าดังลั่นเมื่อถูกกระตุ้นแต่ไม่ได้รับการตอบสนอง ทว่าโซ่เหล็กที่ล่ามยึดทั้งตัวเอาไว้ก็ใช้ได้ผลอย่างดี จึงมีแค่เสียงหอบหายใจ เสียงคำรามปนกับเสียงโลหะกระทบกันเท่านั้น

 

            เคร้ง!

 

            แร่สเวนนั้นกล้าแกร่งต้านทานแรงของอัลฟ่าได้อย่างดี ทว่าโลหะธรรมดาแม้แข็งแรงแค่ไหนแต่ไม่อาจทนแรงมหาศาลกระชากซ้ำ ๆ ได้มากนัก เส้นโลหะของปลายเตียงซึ่งถูกใช้ร้อยยึดโซ่ข้อมือซ้ายเริ่มบิดงอตามแรงกระชากดึงทีละนิด ทีละนิด เดฟไม่เหลือสติพอจะรับรู้ผลจากแรงของตน

 

            และแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์เองก็เช่นกัน

 

            สองมือเรียวผอมจิกกำเสื้อขาวบางบนร่าง จีนไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองยากลำบากเท่าวินาทีนี้ จีนเคยชินกับการที่ผู้คนรอบตัวคลุ้มคลั่งเสียสติจากผลโอเมก้าต้องสาปของตัวเอง

 

            ทว่าจีนไม่เคยเป็นเช่นนั้นเองเลย ไม่เคยจู่ ๆ ก็ฮีทเพียงเพราะอยู่ใกล้อัลฟ่าอื่นเช่นนี้นอกจากเดฟ ไม่เคยต้องทรมานกับการฮีทเท่าห้วงขณะนี้

 

            มันแย่และรุนแรงเสียยิ่งกว่าคืนในหอสมุดนั้นเสียอีก

 

 ยามนี้เขารู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นระรัวอย่างหนัก กลิ่นเปลือกไม้หอมเจือฝาดที่สะพัดเข้าสู่การรับรู้ทุกครั้งที่สูดหายใจเหมือนกับแผ่อำนาจร้ายมัวเมา

 

 เมื่อแรกที่เริ่มได้กลิ่นเปลือกไม้หอมนั้นกระจายมาจีนฝืนตัวเองกลั้นลมหายใจไว้เผื่อว่ามันจะช่วยได้

 

            แต่ไม่เลย

 

            กลิ่นเปลือกไม้หอมของอัลฟ่าเดฟ ราวกับอยู่ในทุกส่วนของการรับรู้ ฝังแน่นในความทรงจำ ต่อให้ไม่สูดลมหายใจเข้ามันก็ยังแผงฤทธิ์จนรู้สึกถึงความร้อนกระตุกเร้าอยู่ในร่างกายและหัวใจที่ยิ่งระรัวถี่

 

            "ไม่ ไม่ ข้าไม่ได้ต้องการอัลฟ่าคนนั้น" น้ำเสียงหวานกระซิบแผ่วพร่าถี่ซ้ำกับตัวเอง ริมฝีปากเม้มกลืนเข้าหากันจนแน่น

 

            พยายามใช้ความคิดย้ำบอกตัวเอง

 

            ใช่จีนไม่ได้ต้องการเลย เขาไม่ได้ต้องการริมฝีปากหยักบางที่ให้ความรู้สึกร้อนกระจายบนผิวทุกครั้งที่สัมผัสนั่น

 

“ข้าไม่ได้ต้องการเดฟ อา ...ไม่” ไม่ได้ต้องการสองมือใหญ่แข็งแรงที่ความหยาบสากนั้นทำให้รู้สึกปั่นป่วนทุกครั้งที่กระชับกอดและบีบเฟ้นผิว

 

“ไม่..ไม่ ..เดฟ อื้อ” เขาไม่ได้ต้องการการสอดแทรกที่ร้อนรุ่มลึกซึ้งเข้ามาในร่างและกระแทกกระทั้นเข้ามาจนได้ยินหนังสือร่วงกราวลงกระทบพื้น

 

            มันร้อน มันเจ็บลึก จุกหน่วงภายใน ทว่าความรู้สึกได้รับการเติมเต็มนั้นยังชัดเจนในห้วงคิดและตนไม่เคยลืม

 

            "ข้า .. อะ ข้า ไม่.." จีนไม่ได้ต้องการที่จะซุกจมูกสูดดมกลิ่นเปลือกไม้หอมฝาดเจือกลิ่นเหงื่อจากกล้ามเนื้อแน่นหนั่นแข็งแรงของเดฟ ไม่ได้ต้องการให้คมเขี้ยวนั้นขบกัดและดูดดึงไปทั่วผิวของตัวเอง

 

            “ไม่..ต้องการ อึก ต้องการ...” โอเมก้าตัวขาวยกนิ้วตัวเองขึ้นขบกัด ทั้งร่างอ่อนยวบพิงไปกับผนังห้อง ลมหายใจถี่ผ่านริมฝีปากอิ่มสีเข้มจัดที่เผยอหอบ ดวงตากลมของจีนวาวเยิ้มกว่าที่เคยจ้องมองร่างหนาใหญ่ที่กำลังพยายามกระชากตัวตะเกียดตะกายตรงมาหาตน แต่ก็ไม่อาจหลุดโซ่ที่พันธนาการมาได้

 

            มือน้อยแตะลูบลำคอของตัวเอง รอยกัดตีตราพันธะสัญญายามนี้ร้อนผ่าวไม่แพ้ทั้งเนื้อตัวขาวบาง ปลายนิ้วผอมไล่ไปตามเรือนร่างของตัวเอง ในร่างกายที่อ่อนยวบมีเพียงไม่กี่จุดที่แข็งขืนฝืนแรงต้านทาน ทว่าน้อมรับต่อแรงอารมณ์

 

            จีนแตะจุดที่แรงรัดตึงไวสัมผัสบนยอดอกของตัวเองหวังว่าจะสะสางมันได้ แต่ไม่เลย ยิ่งแตะ จีนก็ยิ่งรู้สึกปรารถนามากขึ้นกว่าเดิม

 

            "จีน จีน!! อ๊ากกก" ปรารถนาให้เป็นริมฝีปากที่กำลังเรียกชื่อตัวเองอยู่นั่นต่างหาก

 

            เคร้ง!

 

            ปลายโซ่ที่ล็อคไว้กับเหล็กปลายเตียงเริ่มงัดเส้นเหล็กนั้นให้บิดงออย่างผิดรูปร่าง ยิ่งเดฟกระชากตัวลุกขึ้นมันก็ยิ่งบิดงอ จากที่แตะชิดติดกันก็ง้างปมเหล็กให้กว้างออก มากขึ้น มากขึ้น

 

            "....." เสียงกระชากเหล็กนั้นเงียบไปชั่วขณะเมื่ออัลฟ่าที่กำลังคลุ้มคลั่งรู้สึกได้ถึงความอุ่น ความอุ่นจากผิวกายนุ่มของมนุษย์ที่หอมกรุ่นด้วยกลิ่นกระดังงาแตะเข้าที่ผิวแก้มของตัวเอง

 

            หากให้เล่าลือถึงสรวงสวรรค์เช่นวิหารแห่งเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ เดฟจะขับขานถึงวินาทีนี้ เมื่อร่างน้อยที่ปรารถนานั่งลงบนท่อนขาของตัวเอง




[CUT]

หาไม่ยากและอยากให้ไปอ่านกันมากๆเจ้าค่ะขายวิญญาณไม่น้อยไปกว่าหอสมุดในการเขียน 





จนเสียงโลหะกระทบกันดังแว่วในการรับรู้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

            หยาดเหงื่อเจือกลิ่นเปลือกไม้หอมและกระดังงา หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันจนร้อนระอุและยิ่งหอมฟุ้งมอมเมาจนไม่อาจต้านทาน

 


 

           

ดวงตาโตรับเครื่องหน้าหมดจดที่มีความดุดันมั่นคงเป็นจุดเด่นมากยิ่งกว่าความสวย กวาดมองบรรดาผู้คนที่บ้างนั่ง บ้างนอนเอนตัวอยู่ในรถม้าทั้งสามคันซึ่งตนสั่งให้รีบขับออกมา

 

            เฮเลน โรมานอฟเดินตามเจ้าชายเดฟที่ลากโอเมก้าตัวหอมไปถึงห้องนอนใหญ่ ใช้เวลาเพียงไม่นานกลิ่นหอมนั้นก็ข้นจัดลอยออกมา ตนได้ยินคำล่ำลือ รวมทั้งเรื่องเล่าจากลูเซียนผู้เป็นน้องชายถึงโอเมก้าต้องสาปผู้นั้นมานาน

 

            จดจำได้ดีว่าแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์จะส่งผลร้ายแรงเพียงใด และไม่อยากรอพิสูจน์

 

            เทพีแห่งความอุดสมบูรณ์คงยังไม่ได้เกลียดชังพวกตนนัก สมุนไพรระงับอาการหลายกระสอบเต็มสามคันรถม้ายังทำหน้าที่ของพวกมันได้อย่างดี เหล่าทหาร แม่บ้าน และผู้คนในตัวอาคารโดยมากที่เป็นเบต้าและมีโอเมก้าประปราย จึงยังไม่แสดงอาการนัก ทว่าจมูกของอัลฟ่าอย่างเฮเลนไวต่อเรื่องนี้มากกว่า

 

            ตนรีบสั่งให้ทหารทุกนาย คนงานทุกคนทิ้งหน้าที่ของตัวเอง รีบเข้าไปอยู่ในรถม้าท่ามกลางสมุนไพรที่ช่วยระงับสัญชาติญาณดิบ แม้จะงุนงงแต่ด้วยอำนาจที่เฮเลนมีทุกคนจึงทำตามอย่างทันท่วงที

 

            ต่อให้อยู่ท่ามกลางกลิ่นสมุนไพร แต่เฮเลนก็ยังรู้สึกได้ว่ากลิ่นหอมจากโอเมก้าต้องสาปรุนแรงขึ้น อีกไม่นานคงนำมาซึ่งจาลจลจากสัญชาติญาณดิบที่ถูกเร้ารุนแรงอย่างไม่สมควร รถม้าซึ่งบรรจุผู้คนในบ้านพักแห่งนั้นทั้งหมดจึงเคลื่อนตัวออกมาหลบพักที่อาคารใหญ่ซึ่งไม่ไกลนักแห่งนี้แทน

 

            แต่ก็ไกลพอที่จะไม่วูบไหวไปตามแรงกระตุ้น

 

            อัลฟ่าสาวจ้องมองกระสอบสมุนไพรตรงหน้า ถอนหายใจเฮือกยาว ตอนนี้ให้ทุกคนอยู่ท่ามกลางสมุนไพรพวกนี้คงดีที่สุด






แกร๊งงง เคร้งงง (เสียงโซ่กระทบเหล็กเล็ก ๆ 555)

เป็นฉากที่เหนื่อยมาก และขายวิญญาณเขียนมากๆค่ะ อยากให้ทุกคนไปอ่านกันนะคะ หาไม่ยากจริงๆ มันก็อยู่ที่เดิมๆที่เคยอยู่นั่นแหละเจ้าค่ะ เนี่ยถ้าไม่กลัวโดนแบนจะแปะลิ้งเลยเนี่ย

ส่วนใครที่คิดว่า เฮ้ยยย ที่ต้นหนเรือตัดตอนมาลงเนี่ย มันก็ยังเรทอยู่ดีไหม ฉากน้องสวยมุมห้องก็ควรอยู่ในคัทด้วยนะ ก็บอกกันก่อนนะเจ้าคะอย่าเพิ่งแบน เดี๋ยวเราย้ายไปในคัทให้ 

ป.ล. อ้าว ทำไมคัทรอบนี้ยังไม่น็อทล่ะ คือพี่ซากเขาจะต่ออีกสองสามยกค่ะ เดี๋ยวให้พี่เขาต่อจนพอใจก่อน เดี๋ยวค่อยน็อทนะคะ 55555555555555555555

ขอฟีดแบคเป็นน้ำมันเรือให้ต้นหนคนยากจนใช้เติมในและเติมเรือให้พี่ซากกับน้องสวยด้วยน้าาา  =]


#ดมอบีนยอง

@butterfly8ffect



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.267K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,273 ความคิดเห็น

  1. #3260 Roza_101 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 21:45
    กรี้ดดดดด หู ค่ะ หู น้วยไปหมด
    #3,260
    0
  2. #3250 sayewj (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 21:26
    โอ่ยน้องจีนนนน เป็นไงล่ะ ท้าทายความคู่แท้แห่งโชคชะตา คุณเดฟจัดหนักจัดเต็มให้ไปเลยจ้า ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อละมั้งทีนี้
    #3,250
    0
  3. #3228 ทำไมต้องอิมแจบอม' (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 12:41
    โหหหหห แต่ละทีนี่ทำเอารอบตัววุ่นวายไปหมดเลย 5555555555
    #3,228
    0
  4. #3215 GOT7STORY (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 20:42

    โอ้ยจะเป็นลม 😭 ดีไปหมดเลย

    #3,215
    0
  5. #3210 iamday'seye (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:59
    55555555 ขำความต้องย้ายหนีทั้งบ้าน อยู่ไม่ไหวเดี๋ยวฮีท
    #3,210
    0
  6. #3192 JINNY?beom (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 00:28

    อ่านไปปื๊ดยาดมไปจร้า.. แซ่บๆใสๆ

    น้องจีนของพี่????

    #3,192
    0
  7. #3184 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 09:09
    จะตายล๊าว เขินไม่ไหว ฮื่อ ตะหมูกบานมากๆ น้องจีนนนน ก็คือดื้อๆ เถียงพี่เดฟจนพี่เค้าต้องพิสูจน์กันไปเลย
    #3,184
    0
  8. #3159 llllovellll (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 04:12
    แซ่บมากกก ยัยหนูแซ่บมากก อ่ย จิเป็นลม ดิบทั้งคู่เรยย
    #3,159
    0
  9. #3001 love bb lava (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 00:40
    แงงง แซ่บไม่หยุด
    #3,001
    0
  10. #2679 ging_sl000 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 23:49
    กริ๊ดดดดดดดด ทำไมพี่ซากร้ายแบบนี้
    #2,679
    0
  11. #2635 ppploycb (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 12:50
    ฮื่อออออออ รุนแรงกันอีกแล้ว
    #2,635
    0
  12. #2472 jaruporn2020 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 01:57
    แซ่บมากกกกกกรุนนนแรงงง
    #2,472
    0
  13. #2451 Friendship_Lee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 21:08

    น้องจีนช้ำอีกแล้ว น่าจะรุนแรงกว่ารอบที่แล้ว

    #2,451
    0
  14. #1982 Ja-Nara (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 20:31
    จะเปงลมมมม
    #1,982
    0
  15. #1946 Kalakunaong (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 15:04
    อ่านจบตอนนี้แล้วขอตายได้มั้ย5555
    #1,946
    0
  16. #1855 nuchbnior (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 18:31
    ฮีท!!!/กำเดาไหล
    #1,855
    0
  17. #1750 NaAuAhgase (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 16:58
    ฮีทเก่งงง //ซับกำเดา
    #1,750
    0
  18. #1743 tonchaaui (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 22:26
    พี่ซากกับน้องสวยและภาพสุดท้ายนั้น

    ซับเลือดให้ฉันที
    #1,743
    0
  19. #1736 Harukim (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 16:52
    คือพอตอนน้องฮีทน้องแบบร้อนแรงมาก พี่จ๋าจะทนไหวได้ไง เลือดแทบหมดตัว
    #1,736
    0
  20. #1629 Scret-mn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 11:41
    So hot มากๆๆ
    #1,629
    0
  21. #1627 cinncookie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 09:36
    จาเปงลมมม น้องจีนร้อนแรงงงง
    #1,627
    0
  22. #1624 Kamuki (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 06:33
    น้ำตาจะไหล ฮืออออออ ขอยาดมๆๆๆๆ จะเปงลมแล้วค่ะ
    #1,624
    0
  23. #1617 parkjinyoung_43 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 14:10

    สูดหายใจเข้าลึกๆ5555555

    #1,617
    0
  24. #1613 Ttkkenyg (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 11:21
    อมก.จาเปงโลมมม
    #1,613
    0
  25. #1597 gene_pa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 23:15
    เหมือน​โดนดูดวิญญาณ​อ่ะ
    #1,597
    0