-End- Diamond eyes #ดมอบีนยอง {omegaverse , mpreg } [BNyoung/BNior] #Inyoureyesปจ

ตอนที่ 7 : Diamond eyes {5} 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,088 ครั้ง
    5 เม.ย. 62











Diamond eyes
#ดมอบีนยอง
{5}



 

"หงึก อัลฟ่าบ้า นิสัยไม่ดี ไม่ดีเลย ไม่ดี ๆ" ริมฝีปากอิ่มตึงสีแดงสดขยับบ่นกับตัวเองยามเดินเท้าเปล่ามาแต่งตัวหลังจากนอนหลับลึกไปตั้งแต่กลับมาถึงโรงเรียน


            ต่อให้นอนไปหลายชั่วยามจนมาตื่นเอาตอนโพล้เพล้ของวันแบบนี้ ได้อาบน้ำเป็นหนที่สองหลังจากถูกอัลฟ่าใจร้ายรังแก แต่ความเจ็บหน่วงทั้งสะโพกและแผ่นหลังก็ยังเล่นงานจีนได้อยู่ตลอดทุกครั้งที่ลงน้ำหนักเท้ามากเกินไป


            แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ปลดชุดคลุมอาบน้ำสีขาวออกจากตัว จ้องมองเงาสะท้อนของเรือนร่างอ้อนแอ้นมีส่วนโค้งส่วนเว้าน่ามองอย่างที่โอเมก้าชายทุกคนปรารถนาจะมี ทว่ายามนี้ผิวนุ่มลื่นมีรอยจ้ำสีเขียว สีม่วงกระจายไปทั่วตัว โดยเฉพาะตรงไหปลาร้าและก้นนุ่มเด้ง ฟ้องให้จีนรู้เลยว่าอัลฟ่าคนนั้นเค้นมือลงแรงกับเนื้อตัวตนมากแค่ไหน


            แล้วสะโพกเขาเป็นรอยขนาดนี้ ต้องขย้ำสนุกมือเท่าไหร่กัน ก้นเขาไม่ใช่ของเล่นนะ


            "ฮึ่ย น่าโมโหจริงเชียว น่าจะทุบอีกสักสองที ใจร้ายนัก" จีนทำหน้ามุ่ยจนปากเบะ เดินไปแต่งตัวเป็นเสื้อคอบัวสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขายาวสีครีมเพื่อลงไปดูว่าเหลืองานอะไรให้ตนสะสางที่ห้องสมุดหรือไม่ เพราะรู้ดีว่าตนหายไปจากหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบเกือบวันเต็ม


            ก้อก ก้อก


            "แองเจลโล่" เสียงคุ้นหูที่ตามเสียงเคาะห้องมาติด ๆ ทำให้จีนเร่งติดกระดุมเสื้อ เท้าขาวจ้ำเดินไปเพื่อเปิดประตูให้กับแขกที่มาเยือน


            "สายัณห์สวัสดิ์ขอรับครูใหญ่" แองเจลโล่โค้งทักทายครูใหญ่เกเบรียล อีกฝ่ายโครงศีรษะรับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ดวงตาเรียวสวยสองสีหลังแว่นกรอบบางรูปจันทร์เต็มดวงกวาดมองโอเมก้าที่เคยเป็นนักเรียนของตนตรงหน้า ก่อนจะเดินมานั่งเก้าอี้ที่จีนหยิบมาให้ ส่วนอีกฝ่ายนั้นนั่งลงบนเตียงนุ่ม


            "อัลฟ่าผู้นั้นได้ป้อนยาผงขาวให้เจ้ากินใช่ไหม แองเจลโล่" คำถามตรงไปตรงมาจากครูใหญ่เกเบรียลทำให้จีนหน้าม้านขึ้นมาทันที ทว่ารู้ดีว่าครูใหญ่ห่วงใยตน จึงพยักหน้ารับเพื่อตอบคำถาม


            "เช่นนั้นข้าก็เบาใจได้หน่อย แล้วเจ้าสบายดีหรือไม่ยัง เจ็บเนื้อเจ็บตัวอยู่ไหม"


            "ขอรับ ยัง ยังมีตรงที่เจ็บ" จีนบอกเสียงแผ่ว แก้มเนียนนุ่มขึ้นสีแดงเรื่อ กลิ่นหอมของโอเมก้าต้องสาปนั้นทวีขึ้นมาอีกเล็กน้อยจากความร้อนในกาย ทว่าก็น้อยกว่าคืนวันก่อนที่หอสมุดมากนัก


            "ข้านำยามาให้ ดื่มอีกสักสามหนคงจะหายเจ็บทั้งหมด ทว่ารอยช้ำคงต้องรอเวลาสักระยะ" มือเรียวสวยวางถุงยาลงบนโต๊ะ


            "ขอบคุณมากขอรับครูใหญ่ ท่านมีเมตตาต่อข้ามากจริง ๆ" จีนลุกขึ้นโค้งให้อีกรอบ


            "เห็นเจ้ากลับมาได้ปลอดภัยดี เช่นนี้ข้าจะได้ไปบอกลูเซียนเพื่อนของเจ้า ฝ่ายนั้นหลังจากหายฮีทไล่เลี่ยกับคนอื่น ๆ ที่ข้าพากลับมาจากหอสมุดก็เอาแต่เป็นห่วงเจ้า ต่อล้อต่อเถียงกับบิช็อปและแนนซี่จนเสียงดังโหวกเหวกไปทั่ว" เกเบรียลเอ่ยถึงเด็กนักเรียนในความดูแล จีนพอเดาได้ว่าตนต้องสร้างความเดือดร้อนไม่น้อยแน่ในคืนนั้น


            "ข้าขออภัยอย่างยิ่งขอรับครูใหญ่สำหรับ เหตุขัดข้องในคืนนั้น"


            "ช่างเถอะ เจ้าก็ไม่ได้ตั้งใจนี่ ดูแลตัวเองให้ดีก็พอจีน"


            "ขอรับ" จีนพยักหน้ารับด้วยสีหน้าสดชื่นมากขึ้น


            "จะเป็นอะไรไหมขอรับถ้าข้าจะไปหาลูเซียน"


            "ให้พรุ่งนี้เช้าลูเซียนมาหาเจ้าก่อนจะออกไปเตรียมงานที่หอสมุดเถอะ ตอนนี้กลิ่นอัลฟ่าบนตัวเจ้าชัดเจนเกินไป" คำแนะนำของครูใหญ่ชัดเจนและจีนรู้ดีว่าควรทำตาม


            "ครูใหญ่ขอรับ เป็นไปได้หรือไม่ขอรับที่จะมีอัลฟ่าเป็นเช่นเดียวกับข้า เป็นอัลฟ่าที่ทำให้โอเมก้าใกล้ชิดฮีท เช่นที่ข้าส่งผลแบบนั้นกับอัลฟ่าและเบต้า" น้ำเสียงนุ่มหวานของจีนทำให้เกเบรียลยั้งฝีเท้าของตนเองที่จะลุกจากไป


            ใบหน้าซึ่งอ่อนเยาว์จนแว่นซึ่งสวมทับแทบไม่ช่วยอะไรให้ดูชราขึ้น แม้ความจริงแล้วตนจะอายุสี่ร้อยยี่สิบเจ็ดปีแล้วก็ตาม แม่มดผู้เป็นครูใหญ่ของโรงเรียนโอเมก้าลินน์หันมามองหน้าของแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ด้วยความเอ็นดูปนสงสาร


            ที่ตนเคยบอกกับโอเมก้าวัยเพียงสิบเก้าผู้นี้ว่าเป็นโอเมก้าต้องสาปนั้น หาใช่เพียงการเปรียบเปรย ทว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ


            เป็นเรื่องที่ตนได้ข้อมูลและแน่ใจมาตั้งแต่เด็กน้อยมาอยู่ที่นี่ได้สามปี และตนเคยคิดว่าจะแจ้งบอกเมื่อยามที่แองเจลโล่เรียนจบโดยมีผู้ปกครองของโอเมก้าน้อยร่วมรับฟัง


            "แองเจลโล่ เจ้ารู้เรื่องตำนานการกำเนิดโลกแห่งนี้ใช่หรือไม่" ครูใหญ่เกเบรียลผู้มีอายุยืนนานดังเช่นแม่มดเอ่ยถาม โอเมก้าน้อยซึ่งเป็นหนอนหนังสือตัวฉกาจพยักหน้ารับจนแก้มนุ่มสั่นเบา ๆ


            "ขอรับ ข้าชอบตำนานนั้น อ่านสนุกยิ่งนัก อ่านจากทุกตำรับตำรา แม้ต่างกันไปเล็กน้อยแต่ใจความเรื่องล้วนตรงกัน เมื่อหลายพันปีก่อน โลกแห่งนี้ไม่มีสิ่งใดนอกจากพื้นทะเลว่างเปล่า


 เทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ไม่โปรดที่มันเป็นเช่นนั้นจึงส่งเทพผู้สร้างลงมาที่โลกแห่งนี้สิบสี่ตน เทพผู้สร้างทั้งสิบสี่สร้างพื้นดิน สร้างน้ำจืดและสารพัดสิ่งมากมาย รวมทั้งสิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่ทั้งในน้ำ บนฟ้า ใต้ดิน บนดิน


            และสิ่งสุดท้ายที่เทพผู้สร้างทั้งสิบสี่จะสร้างเพื่อเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ที่ตนเคารพรัก คือสิ่งมีชีวิตที่มีรูปลักษณ์คล้ายเทพีของพวกตน


            เทพผู้สร้างทั้งสิบสี่ใช้น้ำจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ซึ่งตั้งอยู่ในดินแดนดราโกเลี่ยน  นำมาผสมกับหยาดเลือดของพวกตนกำเนิดเป็นอัลฟ่า ตัดเส้นผมลงไปกำเนิดเป็นเบต้าที่มีจำนวนมากที่สุด และสุดท้ายปล่อยหยาดน้ำตาให้รินไหลลงไปเป็นโอเมก้า ซึ่งมีจำนวนน้อยที่สุดเพราะงดงามเช่นเทพีจนพวกตนหวงแหน


            สิ่งมีชีวิตที่เกิดขึ้นทั้งสามสถานะมีจำนวนมาก แต่ยังขาดการเรียนรู้ เทพผู้สร้างทั้งสิบสี่จึงแบ่งผู้คนไปทั้งห้าดินแดน ให้ครอบครองทั้งเจ็ดอาณาจักร และเทพผู้สร้างกระจายตัวอยู่ในแต่ละอาณาจักร แห่งละสองตน คอยดูแลและสั่งสอนเหล่าอัลฟ่า เบต้า และโอเมก้า จนผ่านไปพันปีจึงกลับคืนสู่สวรรค์เบื้องบนที่จากมา


            ทว่าเทพผู้สร้างทั้งสิบสี่นั้นยังตัดความเป็นห่วงไปไม่ได้ จึงตัดเสี้ยววิญญาณของตนทิ้งไว้เป็นชีวิตใหม่ที่จะคอยอยู่บนพื้นดินทั้งห้าดินแดน เจ็ดอาณาจักร


สิ่งมีชีวิตใหม่นั้นคือแม่มด แม่มดผู้มีพลังวิเศษ แม่มดในทุกรุ่นล้วนจะเป็นชายหรือว่าหญิงก็ได้ ทว่ามีเพียงโอเมก้าทั้งสิ้น เพราะคือตัวแทนแห่งความอุดมสมบูรณ์และการให้กำเนิดซึ่งล้ำค่ากว่าสิ่งใด" แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์เล่าด้วยสุ่มเสียงนุ่มนวลขึ้นสูงต่ำน่าฟังแววตาทอประกายความสุขเมื่อเอ่ยถึงเรื่องเล่าโปรด


            "เป็นนิทานและเรื่องแต่งที่ข้าชอบที่สุดเลยขอรับ บางทีก็นึกอยากให้มีแม่มดจริง ๆ ขนาดแค่นักแปรธาตุเช่นที่ครูใหญ่เป็นข้ายังอดตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นใช้พลังไม่ได้ แต่ก็อย่างว่าเถอะ ขนาดไม่มีแม่มดจริง ๆ เป็นเพียงตำนานเรื่องเล่ายังมีคนเชื่อเป็นตุเป็นตะจนตั้งสมาคมล่าแม่มดกันเมื่อราวสองพันปีก่อน นิสัยไม่ดีกันมาก ๆ เลย" จีนเบ้ปากเมื่อคิดถึงเรื่องที่ตนเคยอ่านจากหนังสือ ดวงตาโตฉายแววตำหนิติเตียนอย่างชัดเจน


            เกเบรียลกอดอกจ้องมองโอเมก้าต้องสาปตรงหน้าตน


            ตนเองคือหนึ่งในแม่มดของอาณาจักรแห่งนี้ รู้ดีว่าแม่มดมีอยู่จริง และตำนานนั้นแม้จะไม่ตรงตามที่จีนเล่าออกมาทุกประการแต่ก็จริงไปเกินครึ่ง ทว่าสิ่งหนึ่งที่จีนไม่รู้คือสมาคมล่าแม่มดนั้น หนึ่งในสมาชิกย่อมเป็นคนตระกูลปาร์กเกอร์อย่างแน่แท้


            ผลจากคำสาปซึ่งแฝงเร้นมาเนิ่นนานนับพันปี จากแม่มดแห่งอาณาจักรเอร์เวน เรื่องราวของเขาน่าช้ำชอกพอที่เกเบรียลเข้าใจว่าทำไมฝ่ายนั้นถึงได้ลงคำสาปไว้ คำสาปที่ไม่บอกว่าจะปรากฏขึ้นเมื่อไหร่ ในรุ่นไหน สร้างความกลัวจากการไม่รู้ในหมู่คนที่คิดล่าและหักหารน้ำใจแม่มดแห่งเอร์เวนมาเนิ่นนาน


จนถูกลืมเลือน


            และมันก็ปรากฏขึ้นที่แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์


            ในฐานะแม่มดและครูใหญ่ตนจึงคอยดูแลโอเมก้าต้องสาปผู้นี้เท่าที่ตนจะพอมอบความเมตตาให้ได้


            "เจ้าเป็นโอเมก้าต้องสาปจีน และมีเพียงเจ้า มิมีอัลฟ่าที่เป็นเช่นนั้นหรอก ข้ายืนยันได้" เกเบรียลเอ่ย ดวงตาวาวใสของจีนจ้องมองกลับมา มันบริสุทธิ์ราวกับน้ำค้างที่กลิ้งอยู่บนกลีบดอกไม้อ่อนบาง


            "ขอบพระคุณครูใหญ่ขอรับ" จีนยืนขึ้นโค้งลาครูใหญ่อีกหน เมื่อเงยหน้าขึ้นแม้ไม่ได้ยินเสียงเปิดประตู ทว่าครูใหญ่ก็หายไปจากห้องแล้ว


            ตากลมโตผินมองไปที่กระจก จีนพินิจรอยคมเขี้ยวบนคอของตนเอง เขี้ยวซึ่งถูกย้ำกัดจากพี่ซากฝังแน่นชัด และเขี้ยวอีกรอยที่ใหม่กว่ายังคงจ้ำเขียวติดผิวจาง ๆ


            "เช่นนั้นเหตุใดข้าถึงยินยอมตกลงในอ้อมกอดและรสจูบของอัลฟ่าผู้นั้นกัน" ถ้อยเสียงนุ่มหวานกระซิบกับตนเอง คล้ายรู้ถึงสาเหตุทว่าทำเป็นมองผ่านความจริงไปเสีย


            "จะเพราะเหตุใดก็ช่าง ข้าไม่ยอมรับอัลฟ่าที่ข่มเหงข้าหรอก รักก็มิได้รัก สนทนากันก็ไม่เคย แถมยังใจร้ายใส่จนข้าช้ำไปทั้งตัว" บ่นว่าจนปากกลมเป็นลูกเป็ด ทว่าในห้วงคำนึงก็แอบลอบคิดเมื่อสบตากับแสงจันทร์ถึงเสี้ยวหน้าคมคายที่ตนได้มองตลอดช่วงที่อีกฝ่ายอุ้มตนมาส่งหน้าโรงเรียน


            ใช่จีนไม่รู้สึกถึงความเคยคุ้นในตัวอัลฟ่าเดฟ มันมีอยู่ไม่น้อย


            แต่สภาพพี่ซากในวันนั้นยังติดตา หากรอดก็แกร่งเกินคนเป็นไปไม่ได้หรอก


            คนตายแล้วก็คือคนตายแล้วมิใช่หรือ จะยัดเยียดให้ยังมีชีวิตอยู่ได้เช่นไรกัน



            ผีหลอกกลางวันแสกๆ


            จะกล่าวแบบนั้นก็ไม่ผิดเลยสักนิดสำหรับอาการของลูเซียน โรมานอฟในตอนนี้


            "ท่าน  ...ท่าน ท่าน..." ริมฝีปากบางสวยของลูเซียนพะงาบ ๆ เปล่งเสียงเดิมออกมาติดกันสามครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ มือน้อย ๆ ทาบอก ในใจภาวนาของความช่วยเหลือจากเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ไปเรียบร้อยแล้ว


            "เจ้าอยู่ที่โรงเรียนแทบตลอด อาจจะลืมไป ข้าเจ้าชายเดฟ เบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธ" อัลฟ่าร่างสูงใหญ่ตรงหน้าแนะนำตัวอีกรอบพร้อมลุกขึ้นโค้งให้อย่างมีมารยาทเสียจนลูเซียนต้องรีบยืนขึ้นและโค้งกลับ


            ใครจะไปลืมเจ้าชายของเมืองตนได้ลง ถึงจะไม่ค่อยได้เข้าวังหลวงอย่างพี่ ๆ แต่กับเจ้าชายที่ตระกูลตนสนับสนุนอย่างออกหน้าออกตา ลูเซียนย่อมจำหน้าได้อยู่แล้ว แม้จะแปลกใจสักหน่อยว่าทำไมวันหยุดหลังงานเลี้ยงเลิกเช่นนี้ตนถึงต้องมาพบเจ้าชายอัลฟ่าก็ตาม


            แต่ที่ทำเอาสติเตลิดไม่ใช่เพราะได้เจอหน้าเจ้าชายเดฟ ทว่าเพราะเรื่องที่อีกฝ่ายบอกกันเมื่อครู่ต่างหาก


            "ท่าน ...ท่านคือพี่ซากอย่างนั้นหรือ" ลูเซียนลอบถามเสียงแผ่ว แม้ในชั้นล่างหอสมุดนี้จะมีแค่ตน เจ้าชายและพี่เฮเลน่าซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลก็ตาม


            "ใช่แล้ว" เจ้าชายเดฟตอบด้วยรอยยิ้มที่ยิ่งขับดันใบหน้าหล่อเหลา แต่ลูเซียนนี่สิคอแห้งผาก ก่นด่าพี่ซากไปก็เสียหลายยก


            "และท่านก็คืออัลฟ่าที่กกกอดจีนเพื่อนของข้าเมื่อวันก่อน"


            "ใช่ อีกเช่นเดียวกัน"


            กรณีนี้ยิ่งแล้วใหญ่ ขนาดไม่ได้ฟังเรื่องราวละเอียดจากจีนนัก ลูเซียนทั้งด่า ทั้งสาปส่งอัลฟ่าสารเลวนั่นไปยกใหญ่ ไม่ได้สิ ๆ ไม่ด่าแล้ว


            ใครจะไปคิดกันว่าดวงตาที่เป็นเพชรสีดำที่จีนเอ่ยถึงพี่ซากนั้นจะเป็นเพชรสีดำเดียวกับราชวงศ์นอร์ธ กลิ่นเปลือกไม้นั่นที่หอมฟุ้งรอบตัวจีนก็อีก กลิ่นเดียวกับบนตัวเจ้าชายในตอนนี้ ทว่าก่อนหน้านี้ใครมันจะไปจำได้ ตนใช่สนิทสนมกับเจ้าชายเดฟเสียหน่อย


            เทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ ช่วยข้าด้วย ฮึก


            "ข้า ข้าขอดื่มน้ำหน่อยนะ" ลูเซียนยกน้ำแก้วสวยตรงหน้าขึ้นจิบด้วยมือที่สั่นไปไม่น้อย เดฟจ้องมองโอเมก้าตัวขาวตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ


            ที่จริงแล้วความเป็นเจ้าชายของเขา อำนาจในตอนนี้ก็มาจากการสนับสนุนของฝ่ายพันธมิตรทั้งหลายที่เพิ่งร่วมประชุมลับไปด้วยกัน โดยแกนอำนาจสำคัญคือตระกูลโรมานอฟของเจ้ากรมตุลาการ กับท่านตาของเขาที่เป็นเจ้ากรมทหารก็เท่านั้น


            เช่นเดียวกับที่จาคอบได้รับการสนับสนุนจากเจ้ากรมการคลังและขุนนางระดับสูงอีกหลายคน ความเป็นเจ้าชายจะเรืองอำนาจหรือไม่ แท้จริงคงต้องดูที่อำนาจซึ่งสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง


            ขั้วอำนาจที่ยื้อแย่งจุดยืนและทางซึ่งไร้สิทธิ์ในการเลือกเดิน


            แต่ตนเป็นเจ้าชายมาตั้งแต่เกิด ถูกเสี้ยมสอนและเรียนรู้มาอย่างดี ว่าควรจะใช้ความเป็นเจ้าชายอย่างไรให้เกิดประโยชน์


            โดยเฉพาะในสิ่งที่ตนปรารถนามากเพียงนี้


            "ลูเซียนเรื่องที่ข้าจะคุยด้วยนั้นล้วนแล้วแต่เกี่ยวกับจีนเพื่อนของเจ้า" เดฟใช้ดวงตาคมกริบจ้องมองโอเมก้าตัวขาว


            "เจ้าจะช่วยเจ้าชายของเจ้าได้หรือไม่ลูเซียน" พอเห็นความลังเลในสายตากลมวาวของลูเซียนก็เปลี่ยนดวงตาของตนเป็นเพชรสีดำประกายแวววาวชี้ชัดถึงการใช้พลังของอัลฟ่าแฝงความข่มขู่เล็กน้อยอย่างจงใจ


            "ขะ ขอรับ" ลูเซียนพยักหน้าหงึกหงัก ร่างที่เดิมผอมอยู่แล้วยิ่งห่อตัวจนดูเล็กลงไป ถ้อยคำตกลงนั้นเรียกรอยยิ้มจากเจ้าชายอัลฟ่าแห่งนอร์ธได้เป็นอย่างดี



            สิ่งที่แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์รู้สึกคุ้นเคยมากกว่ากลิ่นกระดังงาของตัวเอง ก็คงเป็นกลิ่นกระดาษเก่ากับชั้นไม้ที่อัดแน่นอยู่ในห้องสมุด


            แม้การมองไปที่ตู้ชั้นไม้ของห้องสมุดโรงเรียนโอเมก้าลินน์จะคล้ายคลึงกับตู้ไม้ในหอสมุดประจำเมืองไปบ้าง ทว่ามันก็ยังไม่ทำให้เขาสูญเสียการควบคุมความคิดไปมากถึงเพียงนั้น


            กึก


            ดวงตากลมโตเป็นประกายจ้องมองตัวอักษรสีทองของสันหนังสือและหยิบมันมาไว้ในอ้อมแขน ก้าวเดินออกไปรอตรงโต๊ะไม้ด้านหน้าทางเข้าห้องสมุดเพื่อคอยดูแลคนที่เข้ามาใช้บริการ


            แม้ว่าวันนี้น่าจะมีคนเข้ามาน้อยกว่าปกติมากก็ตาม


            เมื่อวานนี้เป็นวันที่มีการจัดงานเลี้ยงของโรงเรียนโอเมก้าลินน์ที่ชั้นสองของหอสมุดประจำเมือง หลังจากเสร็จสิ้นงานซึ่งเตรียมมาอย่างเหนื่อยยาก นักเรียนปีสุดท้ายทุกคนจะได้รับวันหยุดสองวันเต็ม โดยมากแล้วก็จะใช้เวลาร่วมกับครอบครัวของแต่ละคนที่ถูกเชิญมาร่วมงาน


            อย่างลูเซียนเพื่อนรักของตนก็อยู่สังสรรค์ต่อกับตระกูลโรมานอฟของเจ้าตัว หากไม่กลับมาเย็นนี้ก็คงไปจนครบวันหยุด


            จีนดีใจกับเพื่อนที่ได้พบครอบครัว ต่างจากเขาซึ่งไม่กล้าจะเขียนจดหมายหาท่านพ่อท่านแม่เสียด้วยซ้ำ และแอบเสียดายเล็กน้อยที่ยังไม่ได้ปรึกษาเรื่องคืนนั้นกับลูเซียนอย่างละเอียด เพราะทุกคนวุ่นวายกับการเตรียมงานเลี้ยงให้เรียบร้อยมาตลอดสองวัน


            งานนี้เชิญบรรดาครอบครัวและญาติพี่น้องของเหล่าโอเมก้าที่เข้ารับการศึกษาในชั้นปีสุดท้ายมาเกือบทั้งหมด จะเลื่อนไปเพราะเกิด เหตุขัดข้อง จนทำให้จัดงานล่าช้าย่อมเป็นไปไม่ได้


            จีนเองได้แต่นึกขอโทษอยู่ในใจ เพราะยังไม่ได้มีโอกาสไปขอโทษทุกคนที่ก่อ 'เหตุขัดข้อง' จนเสียเวลาจัดงานไปวันเต็ม แต่พอนึกถึงเรื่องวันนั้นแล้วก็รู้สึกร้อนไปทั้งหน้าจนสรุปกับตนเองว่า ดีแล้วล่ะที่ยังไม่ต้องพูดเรื่องนี้ออกมาอีก


            ปึง


            "นี่! จะทำไหมงานน่ะ แองเจโล ปาร์กเกอร์" เสียงกระแทกของหนังสือปกแข็งกับเสียงหวานแหลมที่เร่งเรียกทำให้จีนดึงสติตัวเองคืนมา มองหนังสือเล่มหนาซึ่งถูกวางอยู่บนโต๊ะตัวโต อดไม่ได้จะมองลามไปถึงใบหน้าสะสวยของโอเมก้าสาวที่เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของตนทั้งสี่คนด้วย


            "พวกเจ้าไม่ไปพักผ่อนกับครอบครัวในวันหยุดหรือ" จีนเอ่ยถามไปตามมารยาท มือน้อยหยิบขวดหมึกและปากกาขึ้นมาจดรายการยืมหนังสือลงบนสมุดปกหนังเล่มโตให้


            "แล้วเจ้าล่ะไม่ออกไปสร้างปัญหาอีกหรือไง จีน" โอเมก้าสาวที่แสดงออกชัดเจนมาเนิ่นนานว่าไม่ชอบจีนที่สุดอย่างแนนซี่ สเวนสันเอ่ยปากถาม จีนไม่ได้ตอบอะไร แต่อดนึกถึงลูเซียนไม่ได้ ถ้าคุณหนูตระกูลโรมานอฟอยู่ด้วยมีหวังคงเถียงกันเสียงดังจนห้องสมุดแตกให้คุณโดโรธีวิ่งมาดุแน่


            พอคิดแบบนั้นก็แอบอมยิ้ม แล้วพอเห็นโอเมก้าต้องสาปยิ้ม คนที่อยากสร้างความขุ่นใจให้ก็ยิ่งรู้สึกรำคาญตา


            "วันนั้นที่เจ้าทำให้พวกเราฮีทจนทำงานต่อไม่ได้ ที่หอสมุดนั่น เจ้าเองก็คงจะฮีทไม่ต่างกันสินะ แถมหายไปทั้งวันทั้งคืนกว่าจะกลับมา คงไม่เหลืออะไรแล้วล่ะสิ ก็สมกับเป็นเจ้าดี" แนนซี่เอ่ยก่อกวน ส่วนจีนก็ทำได้เพียงแค่บังคับมือตัวเองให้เขียนชื่ออันยาวเหยียดของหนังสือฝึกมารยาทเล่มโตที่สาวเจ้าขอหยิบยืมต่อไป


            ไม่นึกอยากพูดถึงเรื่องจริงที่ตนก็ไม่ได้อยากให้เกิดขึ้น


            "แล้วเป็นอย่างไรบ้างล่อลวงอัลฟ่าหน้ามืดจากไหนมาได้ คนดูแลสวนหรือว่าชายกวาดหยากไย่แถวนั้นหรือ" แนนซี่ สเวนสันกดยิ้มเหยียดยามจ้องมองใบหน้าที่มีแต่คนเยินยอว่างามล้ำ แถมมาพร้อมกลิ่นเย้ายวนที่ทำให้คนหลงใหลไปทั่ว


            หึ คิดว่าตัวเองงดงามนักหรืออย่างไร ใคร ๆ ก็ต้องการงั้นหรือ ก็แค่โอเมก้าจากตระกูลธรรมดา อย่างตระกูลปาร์กเกอร์


            "แล้วมีอัลฟ่าถูกล่อลวงให้คลั่งมารุมล้อมย่ำยีเจ้าในคืนนั้นกี่คนกัน ห้าคน สิบคน หรือยี่สิบคน"


            กึก


            หนังสือเล่มหนาถูกเลื่อนส่งให้โอเมก้าสาวตรงหน้า จีนพยายามคุมความรู้สึกตัวเองทั้งโกรธและเสียใจไว้ใต้ใบหน้าที่เริ่มแดงมากขึ้น ลูเซียนบอกตนไว้เสมอ ว่าอย่าได้ร้องไห้ให้ใครเห็นโดยเฉพาะคนที่อยากให้เราอ่อนแอเพื่อจะเหยียบย่ำ


            "เจ้าควรจะพูดจามีมารยาทกับข้าหน่อยนะ แนนซี่ สเวนสัน ข้าเป็นบรรณารักษ์ของที่นี่ ไม่ใช่เพื่อนเล่นของเจ้าแล้ว" จีนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่ทำได้ โอเมก้าสาวมองกลับมาด้วยแววตาไม่เป็นมิตร


            "ก็เพราะเจ้าโดนไล่ออกจากการเป็นนักเรียนไม่ใช่หรือ พัฒนาไวดีนะ เริ่มจากโดนอัลฟ่าไม่มีหัวนอนปลายเท้ากัดคอ ต่อมาก็เปลืองผ้าพลีกายให้อัลฟ่าที่ไหนก็ไม่รู้ในหอสมุด ต่อไปจะเป็นอะไรอีกเล่า ตั้งครรภ์โดยที่บุตรเจ้าไร้บิดาเช่นนั้นหรือ หึ ห้องสมุดโรงเรียนด้อยค่าลงเสียจนเป็นที่ซ่อนตัวของพวกไม่มียางอายแล้วหรืออย่างไร" คุณหนูตระกูลสเวนสันพูดออกมาเร็วปรื๋อ ทว่าคนฟังกลับเข้าใจมันทุกคำ ความรู้สึกแย่ ๆ ตีรวนอัดแน่นใจจนจีนร้อนไปหมดทั้งตัว


            หากทุกถ้อยคำที่ว่าไร้เรื่องจริงเจือปน จีนคงตอกกลับอย่างไม่ยอม ทว่าเพราะมันจริง


จริงเสียจนทำได้แค่กัดเม้มริมฝีปากตัวเองไว้เช่นนี้ นอกจากกลิ่นเปลือกไม้หอม ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นของอัลฟ่าผู้นั้นเองหรือเพราะวิญญาณของพี่ซากกรุ่นโกรธจนยิ่งแผ่กลิ่นรุนแรงขึ้นกันแน่ กับชื่อว่าเดฟแล้ว ตนมิรู้อะไรเกี่ยวกับอัลฟ่าร่างสูงใหญ่นั่นอีกเลย


            "เจ้า ..เจ้ากำลังเสียงดังรบกวน ห้อง ห้องสมุด เงียบด้วย" จีนได้แต่บอกออกมาเสียงกระท่อนกระแท่น แนนซี่คว้าหนังสือที่ตัวเองแจ้งว่าจะยืมมาถือไว้ก่อนจะหย่อนลงในกล่องรับคืน


            "รู้ไหมจีน ข้ายินดีกับเจ้านะ ข้ามีของขวัญให้ในโอกาสที่เจ้าเสียตัวด้วย รอรับให้ดีล่ะ" โอเมก้าสาวตระกูลสเวนสันฉีกยิ้มกว้างทิ้งท้ายก่อนจะพาพรรคพวกเดินจากไป


            ห้องสมุดตกอยู่ในความเงียบ เหลือเพียงเหล่าหนังสือและโอเมก้าต้องสาป


            มือน้อยเอื้อมจับผ้าผูกคอที่ทับซ่อนแผลถูกกัดไว้ด้านใน ฟันคมกัดกันแน่น ไร้เสียงสะอื้น ทว่าดวงตาและใบหน้าที่แดงก่ำยังมีหยดน้ำตา


            หากจริงอย่างที่ลูเซียนเคยบอก แม้มองไม่เห็นหรือรู้สึกถึงได้ แต่ยามนี้รอบตัวเขาคงมีวิญญาณพี่ซากวนเวียนอยู่ อย่างน้อยก็ไม่ได้อยู่เพียงลำพัง คิดแล้วก็ได้แต่นึกสมเพชตนเอง ไร้ที่พึ่งพิงจนต้องคิดถึงอัลฟ่าคนแรกที่ใจร้ายกัดคอตนขึ้นมาเชียวหรือ



            เพราะรู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อยจากการปะทะคารมกับแนนซี่และยังไม่พร้อมจะต้องเจออะไรแบบนั้นอีกหากอดีตเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นอยากจะแวะมาทักทายอีก


 จีนจึงขอคุณโดโรธีมาทำงานซ่อมแซมหนังสือชำรุดที่ห้องด้านหลังของห้องสมุด


            มือน้อยค่อยบรรจงใช้ไม้พายตักกาวเปียกสูตรพิเศษของคุณโดโรธีมาซ่อมปกบ้าง สันบ้างไปได้กว่าสิบเล่ม มันให้ความรู้สึกสงบและมั่นคงแบบที่จีนปรารถนา มือน้อยควานคว้าหนังสือเล่มสุดท้ายในกล่องขึ้นมาวางบนโต๊ะ สันของมันเปิดจนเห็นด้ายที่ใช้เย็บกี่ด้านใน


            "อยู่นี่เอง ข้าหาเจ้าตั้งนาน" เสียงหวานคุ้นเคยทำให้คนได้ยินยิ้มกว้างได้ไม่แพ้ยามมองใบหน้าหวานล้ำของโอเมก้าแห่งตระกูลโรมานอฟ


            "ทำไมกลับมาเร็วจัง ข้านึกว่าเจ้าจะไปเที่ยวกับครอบครัวต่อเสียอีก"


            "ไปมาแล้วน่ะ ได้กอดท่านพ่อท่านแม่กับพี่ ๆ คนละทีสองทีก็พอแล้ว ตอนนี้ท่านพ่อกลับไปเมืองนอร์ธนู่นแล้ว" ลูเซียนยืนเกาะโต๊ะไม้ตัวโตมองเพื่อนรักของตัวเองบรรจงซ่อมหนังสือต่อไป ดวงตากลมโตราวกับกวางป่ากระพริบถี่ ๆ เมื่อมีเรื่องกังวลในห้วงคำนึง ฟันซี่น้อย ๆ ขมเม้มริมฝีปากตัวเองอยู่หลายที แม้จะมาถึงขั้นนี้แล้วลูเซียนก็ยังกังวล


            ปนรู้สึกผิดหน่อย ๆ


            ทว่าหากลองตรองดูแล้ว ตนนั้นกลัวเพื่อนจะเป็นม่ายมิใช่หรือ แต่นี่มันไม่ใช่โดยสิ้นเชิง แบบนี้เขาก็เหมือนช่วยให้เพื่อนสมหวังเสียต่างหากล่ะ มิใช่หลอกลวงเสียหน่อย ในเมื่ออัลฟ่าที่มากัดสร้างพันธะสัญญาหรือก็ยังไม่ตายแถมยังเป็นผู้เดียวกับอัลฟ่าที่กกกอดจีนอีก แล้วก็เป็นเจ้าชายแห่งนอร์ธด้วยซ้ำ


            เท่าที่เขารู้เจ้าชายเดฟก็ออกจะดี


            ลูเซียนสูดลมหายใจลงปอดลึก ๆ หาเหตุผลสนับสนุนตัวเองเต็มที่เพราะเช่นไรก็ต้องทำ ตกปากรับคำเจ้าชายแห่งนอร์ธมาแล้วนี่ ...ใครจะไปขัดได้


            "จีน ข้าได้ไปลิ้มรสขนมมา มันอร่อยมากเหลือเกินจนข้าอยากให้เจ้าไปกินด้วยกัน" ลูเซียนเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงพยายามปกติมากที่สุด


            "ไหนล่ะ เอาใส่จานได้เลย"


            "ฮื่ออ ข้าจะชวนเจ้าออกไปกินกับข้าต่างหาก ร้านนั้นสวยมากเลยนะ ข้าว่ามัน ...มันเลิศรสขึ้นเพราะได้กินในร้านนั่นแหละ" ลูเซียนอ้างเหตุผลพยักหน้ายกใหญ่


            "ข้าออกไปไม่ได้หรอก ลูเซียน" จีนไม่ต้องการกลายเป็นเหตุขัดข้องอีก หากเกิดเรื่องเช่นในหอสมุดขึ้นมาซ้ำจะทำอย่างไร


            "ที่นั่นไม่มีคนเลยจีน มันเป็นร้านเล็ก ๆ แทบจะชิดเขตป่าฝนเทา ข้าเลือกมาอย่างดีแล้วไม่ให้เพื่อนข้าลำบากหรอก เถอะนะ นานทีข้าจะได้วันหยุดออกไปข้างนอก ส่วนเจ้าเมื่อก่อนก็ออกไปไหนไม่ได้เลย แต่ตอนนี้เราพอที่จะไปด้วยกันได้แล้ว ข้าอยากไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนข้า เดี๋ยวเราแบกสมุนไพรกันฮีท กันคลั่งไปแน่นเอี๊ยดสองย่ามเลยก็ได้" ลูเซียน โรมานอฟคิดว่าตนพูดไวกว่าปกติเสียอีก มือน้อย ๆ ก็บีบไหล่สางผมเพื่อนรักไปด้วย เกลี่ยกล่อมเต็มที่ ตีหน้าเศร้าใส่ไปพร้อมสรรพ


            "ก็ได้ เดี๋ยวข้าไปขอไปแจ้งคุณโดโรธีก่อนว่าจะออกไปกับเจ้า" จนแองเจลโล ปาร์กเกอร์ตอบกลับมาเช่นนี้ ลูเซียนค่อยยิ้มออกมาได้หน่อย


            แม้จะเป็นรอยยิ้มที่แฝงคำขอโทษไว้ก็ตาม


            ข้าจะทำเช่นไรได้จีน ก็ท่านเดฟเป็นเจ้าชายของข้า ข้าจะไปขัดท่านได้อย่างไร เพื่อนรัก



            "ข้าจะกลับลูเซียน ไม่เอาร้านนี้"


            "จะรีบไปไหนเล่าคุณหนูตระกูลปาร์กเกอร์ ลูเซียน" น้ำเสียงทุ้มนุ่มทักทายจีนอย่างยียวนแจ้งชัดว่ารู้ถึงรากตระกูลของจีนแล้ว ไม่พอยังยิ้มเปิดเผยให้กับลูเซียน ฟ้องชัดว่านัดแนะกันมาอย่างไม่ปิดบัง


            "ลูเซียน ข้าเพื่อนเจ้านะ" จีนหันไปมอง แม้จะซ่อนใบหน้าหวานล้ำไว้ใต้หมวกคลุมแต่ก็ส่งสายตางอแงแง่งอนให้เพื่อนรักได้ชัดเจน


            "เชื่อใจข้านะจีน อย่างน้อยก็นั่งก่อนเถอะ" ลูเซียนเอ่ยบอก แม้ตนก็ไม่ค่อยเชื่อตัวเองเท่าไหร่ก็ตาม มือน้อยจับบ่าเพื่อนรักให้นั่งลงบนเก้าอี้บุนวมผ้าสีเขียวตัวโตซึ่งวางอยู่ตรงข้ามกับอัลฟ่าร่างสูงใหญ่ที่มีเพียงโต๊ะกั้น


            บรรยากาศในร้านนั้นสวยงามและเงียบสงบอย่างแท้จริง เพราะนอกจากโต๊ะตัวในสุดที่ทั้งสามนั่งอยู่ ก็ไม่มีใครอื่นอีกนอกจากพนักงานของร้าน


            และเพราะมันเงียบขนาดนี้ ลูเซียนเลยยิ่งรู้สึกกดดัน เหมือนตนกลายเป็นเป้ากลางระหว่างอีกสองคนบนโต๊ะ


            ยิ่งเจ้าชายเดฟยิ้มกว้างแค่ไหนเพื่อนของเขาก็กอดอกจนแก้มกลมตาพองเท่านั้น ลูเซียนรู้ได้เลยว่าถูกเพื่อนโกรธเข้าให้แล้ว


            "เดี๋ยว เดี๋ยวข้าไปสั่งอาหารและเครื่องดื่มมาให้ เชิญทั้งคู่สนทนากันเถิด" คุณหนูตระกูลโรมานอฟพูดเร็วปรื๋อแต่รีบลุกเดินฉับ ๆ ไปเร็วยิ่งกว่า จนโอเมก้าต้องสาปออกปากรั้งเพื่อนไม่ทัน


            จีนดึงถุงย่ามใส่สมุนไพรระงับสัญชาติญาณหลายขนานขึ้นมากอดจนแน่น หลุบตาลงมองโต๊ะแทนใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่เข้าตาตรงหน้าตน


            เดฟมองจมูกกลม ๆ กับปลายผมสีน้ำตาลเข้มซึ่งโผล่ออกมาจากหมวกคลุม เหมือนปลายนิ้วน้อย ๆ ที่ยื่นออกมาจากชายแขนเสื้อคลุมเมื่อจีนกอดย่ามผ้าไว้แนบอก


            เดฟคิดว่าตนอาจจะโดนพิษของบลูไลแลคแล้วก็เป็นได้ ถึงได้ไร้สติจนคิดว่าช่างเป็นภาพที่น่ารัก


            หรือไม่ก็แค่โดนพิษเสน่หาจากคู่แท้แห่งโชคชะตา


            "อะ เจ้ามาดึงผ้าข้าออกได้อย่างไร" จีนโวยใส่เสียทันทีเมื่อมือหนาใช้นิ้วเกี่ยวผ้าคลุมผมและใบหน้าของตนออก แก้มขาว ๆ หน้าตาจิ้มลิ้มดูไม่ยินดีนักเผยให้คนเปิดได้เห็น แต่เดฟก็มองอย่างสบายตา


            "ก็อยากเห็นหน้าเจ้า ข้าคิดถึงนะจีน"


            "...."


            "เอ ไม่คุยกับข้าเลยหรือ"


            "...."


            "หรือว่าต้องลองกัดลิ้นข้าก่อน ถึงจะคุยกันได้" ปากว่าตัวสูงใหญ่ก็โถมข้ามโต๊ะมาทันที แต่ไม่ได้คิดจะทำจริงจังอยู่แล้วใบหน้าหล่อเหลาจึงหยุดอยู่ห่างไปเกือบฝ่ามือต่อให้จีนไม่ได้ยกมือขึ้นปิดปากอัลฟ่าอย่างที่ทำอยู่ก็ตาม มือน้อยออกแรงดันกลับไปน้อยนิดและเดฟก็ถอยกลับไปนั่งในที่ของตัวเองตามเดิม


            มือก็นุ่มและหอมไม่แพ้ส่วนอื่น ๆ เลยหรือนี่


            "เจ้าทำได้เช่นไร ให้ลูเซียนยอมทำตามเจ้า เพื่อนรักของข้าไม่เคยเข้าข้างใครนอกจากข้าเช่นนี้" พูดเรื่องนี้แล้วจีนก็ปากเบะขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ อัลฟ่านี่หลอกล่อเพื่อเขาอย่างไรได้ อยากรู้นัก


            "ข้าก็เพียงเป็นข้า" คำตอบกำกวมของอัลฟ่าเดฟไม่ช่วยไขความกระจ่างใด


            "มีเรื่องอันใดก็เอ่ยมา" จีนเอ่ยขึ้นอย่างจนหนทาง หากได้รับความร่วมมือจากลูเซียนเช่นนี้ตนจะหลีกหนีไปไหนได้


            "นอกจากข้าคิดถึงเจ้าแล้ว" เดฟเอ่ยถึงสิ่งสำคัญที่ทำให้ตนอยากเจอจีน ไม่ใช่แค่คำหวาน แต่เป็นความรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ


            ส่วนเติมเต็มที่ตนตามหา


             "นอกจากนั้น ก็คงเป็นเรื่องรอยกัดสร้างพันธะบนคอของเจ้า" สิ้นน้ำเสียงทุ้ม มือน้อยยกขึ้นจับคอตัวเองอย่างไม่รู้ตัว ใต้ผ้าสีขาวผืนนี้คือรอยกัดที่จะไม่มีวันหายไป รอยซึ่งฟ้องบอกว่าครึ่งวิญญาณของจีนนั้นถูกตีตราจอง


            จวบจนกว่าเจ้าของรอยจะสิ้นลมหายใจ


            "รอยกัดของพี่ซากหรือ ทำไม" และอัลฟ่าผู้นั้นก็ตายจากไปแล้วนี่


            "ตั้งแต่ห่างเจ้า ข้าคิดถึงเรื่องนี้ตลอด และรู้หรือไม่แม้จะเป็นเพียงความคิดที่สับสน ข้าก็อยากให้มันรวมเป็นหนึ่งในความคิดเจ้า" เจ้าชายแห่งนอร์ธเปรย มือหนาถลกดึงแขนเสื้อสีกรมท่าของตนขึ้น


            ก่อนจะกัดฝังคมเขี้ยวลงบนท่อนแขนของตัวเอง


            "เจ้าทำอะไรน่ะ จะบ้าหรือ เลือดเจ้าไหลแล้ว" แองเจลโล่ร้องบอกเสียงดัง มือน้อยรีบดึงท่อนแขนแกร่งมาดูเมื่อฝ่ายนั้นถอนริมฝีปากจากแขนตัวเอง ผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอ่อนหอมกรุ่นกลิ่นกระดังงาถูซับเช็ดบาดแผลให้ จีนทำอย่างเบามือ ตกใจจนตากลมโตสั่นไหว


            "ฟู่ ฟู่ ไม่เป็นไรนะ" ปากกลมพยายามเป่าลมอุ่น ๆ ใส่ปลอบโยน ดวงตาเรียวคมของอัลฟ่าเดฟจ้องมองหัวกลม ๆ ที่ขยับไปมาดูแผลให้ตัวเองอย่างห้ามรอยยิ้มไว้ไม่ได้


            หากจีนไม่ได้มีใจให้ตน ก็ต้องเป็นคนใจดีมากนัก ใจดีเท่ากับโอเมก้าน้อยซึ่งหยุดช่วยเหลืออัลฟ่าแปลกหน้าใกล้ตายที่กลางป่า


            ไม่ว่าจีนทำเช่นนี้จากเหตุใด มันก็ยิ่งทำให้เดฟตกลงในหลุมซึ่งโชคชะตาขุดล่อไว้ลึกมากยิ่งขึ้น


            "ห่วงข้าหรือ" เสียงกระซิบถามข้างหูทำให้จีนทรุดกลับไปนั่งที่เดิม มือน้อยปล่อยแขนแกร่งลงกับโต๊ะเสริมความต่อต้าน ทว่าก็เลือกปล่อยลงอย่างเบามือไม่ให้สะเทือนแผลนัก


            "เจ้าเป็นบ้าเหรอ จู่ ๆ ก็กัดแขนตัวเองจนได้เลือด" ร่างน้อยต่อว่า แอบคิดในใจว่าสมุนไพรที่พกมามีตัวไหนพอสมานแผลได้บ้าง


            "ข้ากัดเพราะมีเหตุผล" เดฟเอ่ยขึ้นหยิบแก้วน้ำเปล่าเทใส่แผลล้างเลือดที่ทะลักขึ้นมาอีกหน มันเจ็บแสบพอตัว แต่ก็ยังน้อยกว่าแผลคมดาบและธนูที่พุ่งเข้าใส่เมื่อมีคนปรารถนาให้จบชีวิต


            "ข้าอยากให้เจ้าแกะผ้าพันคอเจ้าออกและส่องเงาสะท้อนดูรอยแผลบนคอเจ้ากับบนแขนของข้า" อัลฟ่าเจ้าของกลิ่นเปลือกไม้เอ่ยขึ้น ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่ แม้จะไม่อยากปลดผ้าออกแต่อัลฟ่าตรงหน้าลงทุนถึงเพียงนี้คงมีเหตุผลแน่


            เหตุผลที่กำลังวนเวียนอยู่ไม่ไกลในห้วงคิดของจีน แต่โอเมก้าน้อยก็เลือกมองข้ามมันไปในวินาทีนี้


            เพราะหากจริง มันก็เป็นความจริงที่ใหญ่จนสั่นแกว่งความรู้สึกจีนได้ไม่น้อย


            "ข้ารู้ว่าคืนในหอสมุดนั้นเจ้ากำลังฮีทหนัก ทั้งสับสน และจดจ่ออยู่กับผลพวงจากการฮีท" ซึ่งเป็นความผิดของเดฟเอง เดฟยอมรับในทุกข้อครหา


"และเจ้าฝังใจมาตลอดว่าเจ้าของรอยกัด ว่าพี่ซากนั้นได้ตายจากไปแล้ว แต่ข้าอยากให้เจ้าลืมความคิดนั้นและพิจารณาสิ่งตรงหน้าเจ้า" อัลฟ่าตัวโตโถมเข้ามาใกล้ ใช่แค่นำเสนอแผลกัดบนแขนตัวเอง ทั้งอยากให้กลิ่นประจำกายเข้ากระตุ้นห้วงทรงจำ แม้รู้ดีว่าครั้งแรกที่เจอกันตนนั้นใกล้ตายจนกลิ่นแทบไม่เหลือก็ตาม


แต่ตนไม่เคยลืมกลิ่นของคู่แท้แห่งโชคชะตาเลย ไม่เคยลืม


กึก


            มือน้อยวางผ้าพันคอของตนลงบนโต๊ะ รับกระจกถืออันวิจิตรมาจากชายตรงหน้า ตาโตพินิจมองและรับฟัง


"ข้าไม่มีปัญหาแม้แต่น้อยที่เจ้าจะเรียกข้าว่าพี่ซาก ข้าชอบมันด้วยซ้ำเมื่อเจ้าเรียก แต่พอนึกดูว่าเจ้าคิดว่าข้าเป็นชายอื่นใจก็อดร้อนไม่ได้ ข้าอยากให้เจ้าคิดถึงแต่หน้าข้า กลิ่นของข้า อ้อมกอดของข้า ไม่ว่าจะตอนที่คิดถึงพี่ซากหรือเดฟก็ตาม”


“...”


“เพราะล้วนแล้วก็คือข้า เป็นเพียงข้าเสมอมา"


            จีนได้ยินทุกถ้อยคำ แต่ก็ยังรู้สึกมึนงงเกินกว่าจะทำความเข้าใจกับเรื่องนั้นได้เต็มที่ อีกทั้งแผลทั้งสองที่แม้ไม่อาจเทียบเคียงรอยแผลได้ทุกองศา แต่มันก็คล้ายคลึงกันนักในรูปรอยฟัน


            "เจ้าอาจจะยังไม่เชื่อข้า แต่ข้าก็พยายามแสดงทุกหลักฐานที่คิดออก และอยากให้รับรู้" มือหนาประคองใบหน้าน่ารักให้หันมามองหน้าตน ดวงตาเรียวคมคู่นั้นเก็บกลืนกลายเป็นเพชรสีดำประกายระยิบระยับ คุ้นเคยเหลือเกิน ดวงตาเป็นประกายราวอัญมณีล้ำค่าที่ทำให้จีนจดจ่อมอง


            จีนสับสนไปหมด ในหัวหมุนเคว้งเร็วปรื๋อ หากให้จีนนิยาม มันรู้สึกเหมือนถูกผีหลอก


มิได้กลัว แต่ตระหนกตกใจและสมองก็ราวกับตัดการทำงานไปเฉย ๆ 


            "ข้า ..ข้า .." จีนได้แต่ขยับปาก ตาโตเบิกกว้างจ้องมองนัยน์ตาเพชรสีนิลตรงหน้าตน


            แม้แท้จริงแล้วจีนรู้ดี หลายสิ่งคุ้นเคยมาตลอด ทว่าแค่จะยอมรับหรือไม่


            ว่าโชคชะตาของตนพันผูกกับอัลฟ่าผู้นี้อย่างแน่นหนามากแค่ไหน


            "ข้าจะไม่ลืมเจ้า" เดฟเอ่ยประโยคสุดท้ายที่พี่ซากเอ่ยบอกก่อนจะกัดฝังคมเขี้ยวลงที่คอของจีนแม้จะปางตายเพียงไหน แม้เป็นเสียงที่เบา แต่จีนก็ยังจำมันได้


            "แล้วเจ้าล่ะ จำข้าได้หรือยัง จีน"

 




            แกร๊งงงง


            "จู่ ๆ เจ้าจะแวะทำไม สามีข้า อีกนิดก็จะถึงโรงเรียนอยู่แล้ว จดหมายที่เพื่อนลูกส่งมาให้ก็บอกอยู่ว่าเกิดเรื่องใหญ่กับลูกให้รีบมาหา


            “เอาจริงนะเมียจ๋า ข้าไม่คุ้นเลย ไม่เคยเห็นลูกเขียนมาเล่าให้ฟังเลยว่ามีเพื่อนชื่อแนนซี่ สเวนสัน ปกติก็มีแค่หนูลูเซียน"


            “นี่ไงเล่า รีบไปให้ถึงโรงเรียน ไปให้เห็นกับตาว่าเจ้าจีนยังสบายดีอยู่ไหม อย่ามัวแต่ลีลา รีบไปเถอะ”


            "แต่เมียจ๋า ข้าได้กลิ่นลูก ยิ่งเข้ามาในนี้ก็ยิ่งได้กลิ่นเจ้าจีนชัด"


            "จมูกอัลฟ่าเจ้าเสื่อมแล้วล่ะ ครูใหญ่ก็เคยบอกว่ากลิ่นลูกเราออกมานอกเขตรั้วไม่ได้ เจ้าจีนเองก็ออกจากโรงเรียนไม่ได้ แล้วจะได้กลิ่นเจ้าจีนแถวนี้ได้อย่างไร โจแอนนา" น้ำเสียงหวานเริ่มเจือความหงุดหงิดไม่ต่างจากใบหน้าสะสวย


            "จริงนะ ข้าได้กลิ่นเจ้าจีนจริง ๆ แองเจลล่าเชื่อข้าอัลฟ่าหญิงผมยาวที่มีหน้าตางดงามไม่แพ้กับเบต้าหญิงที่มาด้วยกันทำหน้าจริงจัง


            สรรพนามคุ้นหู น้ำเสียงที่คุ้นกว่าทำให้แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์หันไปมองตามเสียงนั้น และความรู้สึกเหมือนถูกผีหลอกจากเรื่องพี่ซากที่ยังช็อคจนสติเตลิดก็ยิ่งทวีขึ้น ราวกับเดินเท้าเข้าคฤหาสน์ผีสิงจากตำนานเมืองไวท์ในยามวิกาล


            และวินาทีเมื่อโจแอนนาผินมาด้านหลัง ดวงตากลมโตที่เหมือนกันของพ่อลูกก็สบประสาน


            "เจ้าจีน...เมียจ๋า...เจ้าจีน"


            "เจ้าเลอะเลือนใหญ่โจแอนนา ขืนเจ้าโมเมว่าเจอลูกอีกข้าจะไปหาสามีใหม่เสียเล...... เจ้าจีน" แองเจลล่า ปาร์กเกอร์เบิกตาโตเมื่อมองตามนิ้วยาวของสามีตนไป


            "นั่น นั่น เจ้าจีน ทำไม ลูกมา ...มาข้างนอกได้"


            "เจ้านั่นมันอัลฟ่า" โจแอนนายิ่งตระหนกเมื่อเห็นอัลฟ่าชายร่างสูงใหญ่แนบชิดกับร่างน้อย ๆ ของลูกชายตนซึ่งเป็นโอเมก้าต้องสาป


            "สามีข้าบนคอลูก คอเจ้าจีน มี ...มีรอยกัด"


            "แองเจลล่า แองเจลล่า เมียจ๋าอย่าเพิ่งเป็นลม" โจแอนนารีบรับร่างของคู่ชีวิตไว้ทันที ตอนนี้ตนเองก็สับสน พรั่นพรึงไปเสียหมดแล้ว


            โจแอนนารู้สึกราวกับว่าตนกำลังโดนผีร้ายหลอก


            "แม่จ๋าา" ทันทีที่ตั้งสติได้จีนรีบวิ่งมาหามารดาของตนที่หมดสติล้มพับในอ้อมแขนบิดา สรรพนามจากน้ำเสียงหวานนั้นทำให้เดฟรู้ตัวว่า หญิงทั้งสองตรงหน้าคือผู้ให้กำเนิดของแองเจลโล ปาร์กเกอร์


            พอตระหนักได้ว่าต้องพบกับว่าที่พ่อตาแม่ยายอย่างกะทันหัน


            เดฟก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาบ้างแล้วเช่นกัน


             แท้จริงร้านอาหารแห่งนี้นั้นเป็นคฤหาสน์ผีสิงจำแลงกายมาอย่างแน่แท้ เพราะแขกเหรื่อในร้านล้วนแล้วตกอยู่ในอาการราวกับถูกวิญญาณหลอกหลอนกันแทบทั้งสิ้น

 




     

พี่เขายอมให้น้องคิดถึงคนอื่นไม่ได้เลย (แม้ว่าจะเป็นตัวเองที่เป็นคนอื่นในความคิดน้อง ก็ตาม พี่มาทวงพื้นทีทุกห้วงคำนึงของน้องคืน 555) พี่ซากก็คือพี่ซากคนเดิมเพิ่มเติมคือเจ้าจีนรู้แน้ว

***ของขวัญที่แนนซี่บอกจะให้ก็คือจดหมายที่ส่งไปตามพ่อแม่น้องจีนมาจากบ้านนี่แหละค่ะ  กะฟ้องเรื่องที่น้องโดนกัดและได้กับพี่ซากเต็มที่


นุ้งจีนรู้สึกดีๆกับพี่ซากมากกว่าอัลฟ่าเดฟ เพราะแค่กัดคอ และก็ทำให้น้องออกไปข้างนอกได้ค่ะ ส่วนพี่เดฟก็มาแบบฟัดโบ้มๆ น้องช้ำคามือ น้องเจ็บ น้องงอแง

     พี่ซากเป็นอัลฟ่าเข้าไปในโรงเรียนโอเมก้าลินน์ไม่ได้ ครูใหญ่ลงอาคมไว้ แต่หลอกให้น้องออกมาได้ อุอิคิ้กค้ากกก 55555

จริงๆแล้วตำนานสร้างโลกแห่งนี้และการกำเนิดอัลฟ่าเบต้าโอเมก้า นี่คิดมาตั้งแต่สร้างโปรเจกต์ แต่ไม่อยากเล่าไว้หัวโปรเจกต์แบบเดียวกับที่เล่าเจ็ดดอกไม้ก็เลยเอามาแฝงไว้ในเรื่องแทนค่ะ


     หยอดน้ำมันเรือและยกไม้พายช่วยกันจ้วงไว้หน่อยน้า ลงตอนที่แล้วมีคนเด็กดีไม่แจ้งเตือนกันเยอะเลย ใครตามืวิตเราฝากรีอันที่เราลงว่าอัปแล้วหน่อยนะคะ

     ติดแท็ก #ดมอบีนยอง ให้คนเห็นว่าเราอัปตอนใหม่แล้ว จะได้เข้ามาอ่านกันได้ รบกวนด้วยค่ะ /โค้ง


     ตอนนี้เปิดพรี #รบอมาร์คแบม อยู่นะคะ แวะไปอ่านได้เพื่ออยากซื้อไม่มีรีปรินท์ละเน้อ 5555


ฝากพี่ซากกับน้องจีนไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกท่าน 


#ดมอบีนยอง




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.088K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,273 ความคิดเห็น

  1. #3248 sayewj (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 16:56
    เจ้าชายเดฟนี่ร้ายกาจจริงๆ ล่อน้องออกมาหาจนได้ แถมยังขี้หวงน้องถึงกับกัดแขนตัวเองเพื่อพิสูจน์รอยฟันว่าชั้นนี่แหละ พี่ซากของน้องจีน ยอมรับความจริงนะหนู55
    ละคุณพ่อคุณแม่มาเจอสองคนอยู่ด้วยกันอย่างกะทันหันไปอีก เอาแล้ว เรื่องใหญ่มั้ย
    #3,248
    0
  2. #3226 ทำไมต้องอิมแจบอม' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 12:26
    นี่คือหลงพี่เดฟแบบเต็มๆแลเว ทำไมพี่มันน่าหลงไหลงี้เนี่ย พี่ซากกก
    #3,226
    0
  3. #3214 GOT7STORY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 19:26

    เขินได้หรือไม่55555

    #3,214
    0
  4. #3207 Nesz_11 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 16:15
    กลับมาอ่านรอบสองง เธ๊ออฉันกะยังหมั่นไส้ พี่เดฟเช่นเดิม5555

    //มาอ่านรอบสองตอนจะคัมเจ้าชายน็อต(not by the moon) เรื่องนี้ตั้งแต่น้องลัล โห้นานแท้555
    #3,207
    0
  5. #3183 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 00:52
    ทั่นเดฟก็คือไปสุดจีง ขี้หวงงงง แล้วจากที่สายมั่นมาตลอด ต้องมีหวั่นบ้างแล้วล่ะ จะเจอพ่อตาแม่ยาย ฮ่าาา
    #3,183
    0
  6. #3157 llllovellll (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 01:23
    ไม่ชอบแนนซี่ นิสัยแย่จริงๆ
    #3,157
    0
  7. #2644 dakdja (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 01:42
    ชอบ นิคเนม พี่ซาก บอกไม่ถูกเลย 555
    #2,644
    0
  8. #2633 ppploycb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 01:32
    ห่วงน้องแม้กระทั่งตัวเองหรอพี่เดฟ แงงง เอ็นดูๆๆๆ เจ้าจีนช็อคไปถึงไหนแล้ว
    #2,633
    0
  9. #2476 fatipa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 08:46
    เจ้าจีน เซอไพรซ์ยกกำลังสอง55
    #2,476
    0
  10. #2409 Friendship_Lee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 20:52
    พี่ซากแค่กัดคอจองจีนไว้ แต่พี่เดฟมาถึงก็ขย้ำ ไม่ให้จีนคิดดีกับพี่ซากได้ไง
    #2,409
    0
  11. #1978 Ja-Nara (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 07:26
    แง้ขำตอนท้าย5555555
    #1,978
    0
  12. #1971 0806_k (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 21:11
    อย่าว่าแต่เจ้าจีนเลย เลาก้ชอบพี่ซากมากกว่านายเดฟ 555 เรียกพี่ซากละน่าร้ากกก ส่วนแนนซี่คือร้ายมาก แต่ละคำที่พูดออกมานี่... ตอนเด็ก ๆ ดูละครไทยมากไปใช่มั้ย นางร้ายละครหลังข่าวเว่อ
    #1,971
    0
  13. #1873 ใยฝ้ายข้าว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 15:55

    แสบจริงยัยแนนซี่ ช็อกันไปหมดแล้วนั้น

    #1,873
    0
  14. #1852 rubixrubr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 16:14
    แงงง นุจีนลูกกกไม่ร้องนะค้าบบบ ส่วนพี่เดฟอย่ารังแกน้อง(น้อย)5555555555555
    #1,852
    0
  15. #1735 Harukim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 16:14
    พ่อกับแม่ยังน่ารักเลยอ่าน แล้วน้องจะไม่น่ารักได้ยังไง
    #1,735
    0
  16. #1641 Ppandada (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 08:55
    มัดใจพ่อตาแม่ยายให้ได้นะคะพี่เดฟ
    #1,641
    0
  17. #1623 Scret-mn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 02:33
    ลูกเขยเจอพ่อตาแม่ยายซะแล้ว
    #1,623
    0
  18. #1562 Astm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 01:48
    ง่าาาาาา
    #1,562
    0
  19. #1550 nupororo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 08:17
    ตอนเป่าแผล ฟู่ฟู่ นี่คือแบบ โอ้ยน้องงงงง น่ารักมากกกกก แล้วคุณเดฟคือยังไงค่ะ อยากให้น้องคิดถึงแต่ตัวเองคนเดียว 5555 ///มองบนเบาๆ คนอะไรโคตรขี้หวง
    #1,550
    0
  20. #1544 XCIII (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 03:40
    โชคดีนะพี่นะ5555555
    #1,544
    0
  21. #1536 `Gyeommdefs. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 01:20
    อยู่ๆก็ได้เจอพ่อตาแม่ยายเฉย55555
    #1,536
    0
  22. #1533 OnceUponATime94 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:22
    ชัดไหม ชัดเจนขึ้นรึยังน้องจีน..นั่นพี่ซากไง พี่ซากของเรานี้ร้าย วางแผนล่อลวงน้องจีนออกมาจากโรงเรียน แต่เป็นไงหล่ะ เจอพ่อตาแม่ยายซะอย่างนี้ เจอแบบนี้ก็สู่ขอกันซะเลยให้เป็นเรื่องเป็นราว ยายแนนซี่ร้ายยย อยากเห็นหน้าหล่อนนีก ถ้ารู้ว่าอัลฟ่าที่น้องจีนเป็นคู่คือเจ้าชาย ชั้นจะเบาหูเจ้าชายสั่งประหารหล่อน!!! นังงูพิ๊ดดดดดด
    #1,533
    0
  23. #1395 khunwoodong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 18:42

    พ่อตาแม่ยายมาาเร้ววววววววววว ตื่นเต้นๆ


    พี่โบว์บรรยายน้องจีนได้แบบอรชรอ้อนแอ้น น่ารัก น่าบีบ น่าฟัด นุ่มๆ นิ่มๆ งือๆๆๆ อยากได้ๆๆๆ แต่ไม่ใช่พี่เดฟต้องทำใจ ยิ่งบรรยายถึงร่องรอยที่เกิดขึ้นจากฝีมือพี่เดฟมันยิ่งแบบ เก้วกาดด กีดๆๆๆๆๆ นัวๆ ฮือๆๆๆๆ ยิ่งน้องหงึไปด้วยความน่ารักทะละลุปรอทมาก ตำนานของโอเมก้าต้องสาปในที่สุดก็รู้ว่ามีเพียงโอเมก้าเท่านั้นที่ต้องสาป ไม่มีอัลฟ่า น้องจีนคงต้องทำใจยอมรับเรื่องนี้อีกครั้ง ยิ่งตอนที่อยากเจอน้องแล้วให้คุณหนูลูเซีน โรมานอฟมาช่วยมันยิ่งแบบแสดงถึงอำนาจขององค์รัชทายาท น้องจีนเอาขนมมาล่อก็ไปแล้ววว เด็กน้อยของแม่ว่าจะรู้ว่าโดนต้มหลอกมาเจอพี่เดฟนั้นก็สายไปเร้ว แถมยังโป๊ะแตกพ่อกะแม่มาเจอ เห็นรอยบนคอไปอีก เป็นลมกันไปข้าง ตอนนี้ชอบมากๆ เรื่องการบรรยายน้องจีน โอเมก้าต้องสาป พี่หลอกน้องมา น้องเรียกแม่จ๋าพ่อจ๋ามันดูน่ารักมากๆ แล้วตอนที่พี่แกมือตัวเองเพื่อพิสูจน์รอยกับรอยบนคอน้อง ยืนยันตัวตนด้วยคำพูด ข้าจะไม่ลืมเจ้า ทีนี้น้องคงเชื่อแล้วแหละว่าคนเดียวกัน เอาเป็นว่ามาดูพี่เดฟฝากตัวกับพ่อตาเม่ยายกันว่าพี่แกจะทำอย่างไรต่อไป เอาใจช่วยนะคะ

    #1,395
    0
  24. #1380 Aquila_Eagle (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 10:08

    ร้ายนัก แม้แต่คนที่น้องคิดว่าตายแล้ว คุณเดฟเค้าก็ไม่ยอมนะคะ แต่คิดถึงแค่พี่เค้าเท่านั้นนะ จรัมมมม!! 5555 ขี้หวงจริงๆ ????????

    #1,380
    0
  25. #1294 jiab155 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 14:22
    ว้ายยยยย กลัวพ่อตาแม่ยายเหรอจ๊ะพ่อ ทีตอนฟัดลูกเขานี่ฟัดเอาฟัดเอา5555555
    #1,294
    0