-End- Diamond eyes #ดมอบีนยอง {omegaverse , mpreg } [BNyoung/BNior] #Inyoureyesปจ

ตอนที่ 6 : Diamond eyes {4} 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,303 ครั้ง
    26 พ.ย. 61







Diamond eyes
#ดมอบีนยอง
{4}




            ชั้นหนังสือเรียงรายที่คุ้นเคยในมุมที่ไม่คุ้นตาคือสิ่งแรกที่จีนได้เห็น


            ใช้เวลาปรับสายตาและเรียกฟื้นความทรงจำอยู่ชั่วครู่แองเจลโล ปาร์กเกอร์ก็จดจำทุกสิ่งที่เกิด เรื่องราวที่เป็นสาเหตุให้ตนนอนอยู่ตรงนี้ขึ้นมาได้ในทันที


            กลิ่นยาสมุนไพรและสีผึ้งปรุงสูตรลับของโรงเรียนโอเมก้าลินน์นั้นแตะจมูกให้รู้สึกเคยคุ้น ทว่ากลิ่นที่อบอวลแทรกซึมเข้ามาในการรับรู้อยู่เช่นเดิมก็คือกลิ่นกระดังงาของตนเองกับกลิ่นเปลือกไม้หอมที่ทำเอาจีนน้ำตาคลอ


            ความรู้สึกไม่ยินดีแต่ก็เจืออุ่นใจจากกลิ่นนั้นทำให้ตนรู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาว


มือน้อยยันตัวลุกขึ้นจากกองผ้าม่านที่ตนนอนอยู่โดยมีเสื้อสีเข้มแขนยาวตัวโคร่งใหญ่สวมทับไว้ ความเจ็บแปลบและปวดยอกแล่นเข้าเล่นงานร่างน้อยแทบทันที แม้มันจะเจ็บน้อยกว่าที่คาด


            คงเพราะผลจากสมุนไพรที่ตนได้กลิ่น


            จีนมองรอบกาย นี่ยังไม่เช้ายังเป็นเวลากลางคืน แต่จากอากาศเย็นยามเช้าคงใกล้เข้ามามากขึ้นทุกที ใบหน้าที่ยังคงงามล้ำแม้มีร่องรอยจากการสัมผัสอย่างสิเน่หาเหลียวมองซ้ายขวารอบตัว เมื่อแน่ใจว่าไม่เห็นอัลฟ่าใจร้ายที่ทำลายข่มเหงตนแม้แต่เงา


            เมื่อแน่ใจว่าคนผู้นั้นคงหนีความผิดของตนไปไหนต่อไหนแล้วก็ยอมปล่อยความอ่อนแอให้ไหลบ่าออกมา


            "ฮึก" ทำนบน้ำตาของจีนพังอย่างหมดรูป น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินจนใบหน้าจิ้มลิ้มแดงปลั่ง


เมื่อแรกตื่นและคิดทบทวนเหตุการณ์แล้ว จีนตั้งใจว่าจะไม่ยอมร้องไห้ให้อัลฟ่าแสนร้ายกาจผู้นั้นเห็น จะไม่ยอมให้ยิ่งถูกคิดว่าอ่อนแอง่ายต่อการรังแกอย่างที่คนผู้นั้นเพิ่งทำไป


            จะเก็บความเสียใจไว้กับตัวเอง ร้องไห้ให้กับความโง่เขลาของตนเพียงลำพัง


            "ทำไมเป็นแบบนี้ ฮึก ทำไม" และในเมื่อตอนนี้เขาได้อยู่คนเดียวอย่างที่ตั้งใจ จีนก็กอดเข่าตัวเองร้องไห้จนตัวสั่นโยน จีนไม่รู้เหมือนกันว่าหากตื่นมาเผชิญหน้ากับอัลฟ่าผู้นั้นแล้วตนจะเก็บน้ำตา เก็บความเสียใจจากการสูญเสียความบริสุทธิ์ในทุกส่วนของร่างกายนี้ได้มากแค่ไหน


            แต่ยามนี้เขาจะร้อง ร้องไห้สาสมกับเรื่องราวแย่ ๆ ที่เกิดขึ้น ร้องจนกว่าเขาจะพอใจกับความเจ็บช้ำที่ได้เจอ ก่อนจะขบคิดว่าควรจะทำเช่นไรต่อไป การที่เขาแปดเปื้อนยิ่งกว่าที่เคย เขาจะยังอยู่ในโรงเรียนโอเมก้าลินน์ได้อีกหรือไม่แม้ในฐานะของบรรณนารักษ์ก็ตาม


            "ฮึก ฮึก"


            แกรก แกรก


            เสียงแปลกหูที่ดังแทรกเข้ามาในเสียงสะอื้นทำให้ใบหน้าน่ารักที่เปียกชื้นเงยขึ้น หลังมือน้อยทั้งสองข้างเช็ดดวงตาตัวเอง และทันทีที่เห็นเป็นร่างกายสูงใหญ่กำลังชันเข่าอยู่ตรงหน้าจีนก็เม้มปากตัวเองจนแน่นแม้เจ็บแสนเจ็บ


            ทำไมยังอยู่อีก ทำไมไม่ไปให้ไกลแสนไกล


            การพยายามหยุดร้องไห้ทำให้ปวดแสบไปทั้งทรวงอกและโพรงจมูก แต่จีนก็พยายามเก็บกลืนเสียงสะอื้นไว้ในลำคอ ดวงตากลมโตแดงช้ำจ้องมองร่างสูงใหญ่ตรงหน้าอย่างโกรธเคือง ก่อนจะเบือนสายตาหนีดวงตาคมเรียวที่มีสองจุดแต้มชัดบนเปลือกตา


            เดฟมองท่าทีมึนตึงที่ได้รับ มองร่างน้อยตรงหน้าตน ชายเสื้อสีเข้มตกละจากหัวไหล่บางที่มีรอยฟันเคลือบด้วยสีผึ้งที่ตนแต้มทาให้เด่นชัดจนน่ากลัวจะทำให้หนาว เดฟเอื้อมมือไปดึงขึ้นให้


            กึก


            แต่ร่างน้อยตรงหน้ากลับถอยร่นออกห่างแทบทันที การขยับตัวรวดเร็วแบบนั้นทำให้จีนเจ็บจนน้ำตาร่วงลงมาอีกหยด แม้จะห่างออกมาได้ไม่ถึงฝ่ามือเท่านั้น


            เดฟถอนหายใจเฮือกยาว ดึงเสื้อคลุมไหล่ให้ตามที่ตั้งใจ เลือกนั่งขัดสมาธิลงตรงหน้าร่างน้อยในห่อผ้า เผยท่อนบนเปลือยเปล่าของแผ่นไหล่กว้างและอกหนาใหญ่ที่ประดับด้วยรอยเล็บของโอเมก้า ทันทีที่จีนเห็นมันก็ยิ่งจิกกำผ้าม่านที่ห่มร่างตนแน่นขึ้น นึกปรามาสกล่าวโทษตัวเองที่ปล่อยให้เรื่องพวกนี้เกิดขึ้น


            "เจ้าหิวน้ำไหม จีน" การได้ยินชื่อตัวเองจากปากชายตรงหน้ายิ่งทำให้จีนหน้างอ  หดขาเข้ามาจนแนบชิดอกมากขึ้น ออกห่างจากหน้าขาของอัลฟ่าตัวโตได้แค่อีกไม่กี่เซนติเมตร แต่ส่งความรังเกียจไม่อยากเข้าใกล้ได้อย่างชัดเจน


            เดฟมองเห็นแววดื้อรั้นเข้าตาตัวเอง ยิ่งโอเมก้าน้อยอย่างจีนไม่ตอบกลับสักคำก็ยิ่งเห็นได้ชัดเจน แต่ก็พยายามทำความเข้าใจว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นคงปุบปับเกินกว่าที่จีนจะทำใจได้ในทันที


            "นี่น้ำของเจ้า" เดฟยื่นกระบอกน้ำที่ตนเพิ่งเดินไปเติมเพิ่มให้ใหม่ส่งให้กับโอเมก้า แต่อีกฝ่ายยิ่งหันหน้าหนีไปมากขึ้น ไม่มีท่าทีที่จะเอื้อมมือมารับ


            "งั้นข้าจะดื่ม" เดฟยักไหล่แล้วยกกระบอกน้ำขึ้นดื่มไปเกือบครึ่ง เขาเห็นตาโตคู่นั้นเหลือบมามองอยู่เล็กน้อย ถึงจะดื่มน้ำไปพร้อมตอนที่ทานยาด้วยสติไม่ครบถ้วนก่อนหน้านี้แต่ก็คงจะคอแห้งไม่น้อย


            "...เอาไหม" เดฟสบตาวาวใส ยกกระบอกน้ำขึ้นถาม แต่ทันทีที่ทำแบบนั้นจีนก็ยิ่งขยับถอยไปอีกนิด


            ดื้อเสียจริง


            ไหล่กว้างยักขึ้นกลางอากาศ กระบอกน้ำถูกวางลงข้างตัว ถุงสมุนไพรที่ถูกเสกมาให้จากครูใหญ่แม่มดถูกยกมา กลิ่นคุ้นจมูกทำให้จีนหันมาดู ยิ่งเห็นกระดาษแผ่นหนาในมือใหญ่ของอัลฟ่าซึ่งด้านหลังตีตราประจำโรงเรียนไว้ก็ทำให้ละสายตาแทบไม่ได้


            เดฟแอบลอบยิ้มในขณะที่จีนไม่เห็นเมื่อดูเหมือนตนจะล่อลวงเด็กตรงหน้าได้บ้างแล้ว


            "ของพวกนี้ครูใหญ่ของเจ้าส่งมันมาให้เจ้า" เดฟยื่นใหญ่ มือน้อยเรียวขาวยื่นออกมาจากในผ้า แขนเสื้อที่ยาวกรอมมือถูกดึงขึ้นจนย่นยับ แต่ก่อนจะรับมาจีนกลับหดมือคืน


            "วาง วางมันลงก่อน" เสียงหวานที่แหบแห้งเอ่ยบอก เดฟเลิกคิ้วมองแต่ก็วางลงตรงกลางระหว่างเราตามคำขอ พอวางลงแล้วจีนถึงรีบหยิบฉวยมันไป


            อ่อ ไม่ต้องการจะรับของจากมือเขางั้นหรือ เดฟคิด ชวนให้ทั้งมันเขี้ยวทั้งนึกขำขึ้นมาในใจกับการพยายามแสดงความต่อต้านของเด็กตรงหน้า


            จีนพลิกจดหมายจากครูใหญ่ที่ตนเคารพรักอ่าน แต่ละคำที่ได้รับรู้ทำให้ร้อนตื้อในอกจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ไม่ว่าเมื่อไหร่ครูใหญ่ก็ยังมีเมตตา โรงเรียนโอเมก้าลินน์ก็ไม่เคยใจร้ายกับตนเลย


            ไม่เหมือนอัลฟ่านี่


            ดวงตาโตวาวน้ำตาจ้องเขม็งขึ้นมองอัลฟ่าตรงหน้าอีกครั้ง ทันทีที่เห็นแววตาขุ่นเคืองเดฟก็ซ่อนรอยยิ้มไว้ใต้ใบหน้านิ่งขรึมได้แนบเนียนอย่างที่เจ้าชายอัลฟ่าถูกฝึกฝนมา


            "ข้าป้อนยาทุกชนิดให้ตามที่ครูใหญ่ของเจ้าต้องการแล้ว โดยเฉพาะยาผงขาว และทายาสมานแผลให้เจ้าแล้ว ...ทุกส่วน" ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปทั่วร่างน้อยอย่างเน้นย้ำว่าทุกส่วนจริง ๆ  แบบนั้นจีนยิ่งมุ่ยปากจนกลมตึงราวกับลูกเป็ด


            การได้รู้ว่าตนได้กินยาผงขาวแล้วทำให้สามารถโล่งใจและลดปัญหาที่ชวนกังวลไปได้หนึ่งเรื่องใหญ่


แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความคิดของจีนต่อเรื่องที่เผชิญเปลี่ยนไปมากนัก


            "ปล่อยข้าไปจากที่นี่" จีนเอ่ยสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมาทันที เดฟแทบหลุดขำออกมา เด็กน้อยนี่ไม่รู้หรือว่าตอนนี้ตนเองไม่ได้ถูกล่ามตรวนหรือกังขังไว้ที่นี่เสียหน่อย


            เพราะสิ่งที่ร้อยล่ามเราไว้ด้วยกัน คือการตีตราพันธะสัญญาและความเป็นคู่แท้แห่งโชคชะตา


มิอาจมองเห็นได้ ทว่ามันทรงพลังเสียยิ่งกว่าการผูกยึดใด


            "เจ้าสามารถลุกเดินออกไปจากที่นี่ได้เองทุกเมื่อ ถ้าเดินไหว" เดฟพูดน้ำเสียงสบายใจที่ยิ่งทำให้คนฟังขุ่นใจกว่าเก่า แค่ขยับตัวถอยหลังหนีทีละไม่ถึงคืบ จีนก็เจ็บจนน้ำตาแทบร่วงแล้ว จะลุกเดินออกไปเองได้ง่าย ๆ อย่างไรกัน


            "งั้นเจ้าก็ไปจากที่นี่ ข้าไม่อยากเห็นเจ้า ไม่อยากอยู่ใกล้ ไม่อยาก!" โอเมก้าเน้นเสียงบอก เดฟกระตุกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ โน้มตัวเข้าหา จนใบหน้าเกือบแนบชิดเสียจนจีนรีบหดคอหนีแทบไม่ทัน


            "ข้าไม่ไป" นัยน์ตาสีเหลือบน้ำเงินนั้นยียวนอย่างเห็นได้ชัด


            "เจ้า เจ้า .." ปากอิ่มตึงขยับจะพ่นคำร้าย ๆ อยู่หลายหนแต่สมองมันตื้อไปหมดจนคิดไม่ออก ได้แต่สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง จนแก้มขาวนวลโดนเข้ากับปลายจมูกโด่งแหลมของเดฟเข้าเต็มเปา จีนเบิกตาโตส่วนเดฟก็ยิ่งขำเจ้าเด็กนี่


            มากกว่าหอมแก้มเขาก็ทำจีนมาแล้ว แต่แค่นี้จีนกลับตาโต หูแดงแปร๊ดขึ้นมาเสียอย่างนั้น


            เด็กน้อยเอ๋ยเด็กน้อย


            "เรียกชื่อข้า ร้องขอข้าสิแล้วข้าจะพาเจ้ากลับไปโรงเรียนโอเมก้าลินน์" เสียงทุ้มนุ่มกระซิบบอกชิดใบหู จนลมหายใจร้อนเจือกลิ่นเปลือกไม้ยิ่งทำให้ใบหูของจีนแดงจัดยิ่งกว่าเดิม


            ที่คิดว่าจะไม่แตะต้องอัลฟ่าผู้นี้อีกก็จำต้องใช้มือยันแผ่นอกแกร่งไว้ก่อนที่ฝ่ายนั้นจะโถมเข้ามาทับใกล้เกินไป กลัวตอนที่หันหน้ากลับไปมองจะโดนหอมอีก จีนไม่ยอมหรอก


            "เจ้าหน้าไม่อาย กระทำย่ำยีข่มเหงข้า ไม่มีขอโทษแม้สักคำ แล้วยังจะมาให้ข้าขอร้องเจ้าอีกหรือ" จีนโวยกลับจนเสียงแหบ ๆ หวานใสขึ้น เดฟขยับถอยออกมาเล็กน้อยแม้แรงของคนตรงหน้าแทบไม่สะเทือนเลยก็ตาม แต่ถ้าให้ออกแรงมากกว่านี้ คนเจ็บก็จะเป็นโอเมก้าตัวน้อยที่ร่างกายกำลังบอบช้ำอยู่เสียเอง


            "ก็ข้าอยากได้ยินเจ้าเรียกชื่อข้า ร้องขอข้าซ้ำ ๆ " รอยยิ้มกับแววตาร้ายกาจกำลังพูดจาทะลึ่งได้ยิ่งกว่าน้ำเสียงที่เอ่ยบอก จีนเม้มปากเข้าอีกหน ทั้งโกรธทั้งอายมากกว่าเดิม


            "เจ้าหน้าด้าน นิสัยไม่ดี ข้าเกลียด เกลียด เกลียดเจ้า!" จีนร้องบอกเสียงดัง เดฟขุ่นใจขึ้นมาเพียงบางเบา ก็แปลกดีเพราะอย่าว่าแต่ด่าทอ สาดคำว่าเกลียดใส่หน้าเลยไม่เคยมีโอเมก้าธรรมดาไร้ยศฐาพูดจากไร้ความนอบน้อม เรียกเจ้าอย่างนี้ เจ้าอย่างนั้นเช่นนี้กับตนมาก่อน


            "งั้นหรือ" เดฟตอบกลับแค่นั้น เท้าคางมองเฉยเมยกับคำต่อว่า ยิ่งเร่งโทสะในใจคนฟังมากกว่าเดิม


            "ข้าเกลียดเจ้าจริง ๆ นะ เกลียดที่สุดเลย เกลียดแบบที่ชาติภพนี้ไม่เคยเกลียดใครมาก่อน แม้แต่พี่ซากที่มากัดคอข้า ข้ายังไม่เกลียดเท่าที่เกลียดเจ้าเลย" แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์พูดเร็วปรื๋อจนต้องสูดลมหายใจหอบใหญ่เข้าปอดเมื่อเอ่ยจบความ


            เดฟมุ่นคิ้วมองคนตรงหน้า


            หมายความว่าอย่างไร ทำไมถึงได้แยกเป็นสองคน ในเมื่อคนที่กัดคอตีตราพันธะสัญญาและกกกอดร่างกายนุ่มหอมนี้เป็นของตนเอง ก็มีแค่เขา แค่เบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธ แต่เพียงผู้เดียว


            "พี่ซากอย่างนั้นหรือ ?"


            "ใช่ เขาคือคนที่กัดคอตีตราพันธะสัญญาข้า เพราะบาปกรรมที่เขาทำกับข้าก็เลยตกตายไปสู่ภพภูมิใหม่แล้ว แต่เขาก็ยังเป็นวิญญาณตามติดข้าอยู่เจ้าระวังตัวให้ดีเถอะ พี่ซากจะไปหลอกเจ้า" จีนสะบัดหน้าเชิดใส่ราวกับข่มขู่อีกฝ่ายได้สำเร็จ เดฟหลุดขำในลำคอ


เด็กน้อย เด็กน้อยจริง ๆ 


            แต่ก็เอาเถอะแบบนี้ก็มีข้อดีมากกว่าข้อเสียในเวลานี้ การที่ทุกคนคิดว่าเขาตกตายไปแล้วคือสิ่งที่ตนตั้งใจอยู่แล้ว แม้แต่กับจีนก็ตาม


            "เอาเถอะ ๆ เจ้าว่าอย่างนั้นก็ตามใจเจ้า" ยิ่งฟังอัลฟ่าพูดน้ำเสียงสบายใจ ไม่เกรงกลัว ไม่สำนึกจีนก็ยิ่งนึกโมโหขึ้นมาอีก


            "เจ้าไม่ได้ฟังที่ข้าพูดเลยหรือ ข้าเกลียดเจ้ามากนะ มากจน จน ข้าจะไม่มีวันมาพบเจอเจ้าอีกแม้แต่เสี้ยวเงา ไม่มีวันเฉียดใกล้แม้แต่ปลายเส้นผม ไม่ มี วัน" จีนเน้นย้ำสามคำสุดท้ายชัดเจน ความรู้สึกสบาย ๆ ในใจของอัลฟ่าเริ่มขุ่นมัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน


            หากเป็นเรื่องนี้ตนไม่ยอมแน่ จะไม่ได้เจองั้นหรือ ไม่มีวัน เขาไม่ยอมให้โอเมก้าของเขาห่างอกไปไหนไกลแน่


            "ไร้สาระจริง เมื่อได้พบแล้ว เจ้าไม่มีวันหนีคู่แท้แห่งโชคชะตาของเจ้าได้หรอก"  เดฟบอกน้ำเสียงทุ้มหนักจริงจัง ดวงตาโตของแองเจลโลเบิกกว้างขึ้นอีกหนก่อนจะหลุบลงยามที่ครุ่นคิด


            "ไม่ ไม่จริง เจ้าไม่ใช่คู่แท้ข้า เจ้าไม่มีทางใช่คู่แท้แห่งโชคชะตาของข้า!" จีนย้ำเสียงบอกชัดเจน เดฟถอนหายใจ หัวคิ้วขมวดมุ่นกับดวงตาคมดูน่ากลัวจนโอเมก้าหดไหล่เอนตัวออกห่างอย่างไม่รู้ตัวเพราะอีกฝ่ายโน้มเข้ามาใกล้


            "งั้นหรือ แล้วเจ้าจะอธิบายเรื่องเมื่อคืนนี้ยังไง เจ้าย่อมรู้สึก เราดึงดูดกัน โหยหา ขอร้องและตอบรับกันอย่างคุ้นเคย แม้จะเป็นครั้งแรกระหว่างข้ากับเจ้า”


“....”


“และเจ้าคงไม่ได้ยืนให้อัลฟ่ากอดจูบอย่างนี้อยู่เป็นประจำหรอกใช่ไหม แล้วทำไมถึงยอมให้ข้าทำแบบนั้นล่ะ ก็เพราะเราคือคู่แท้แห่งโชคชะตา" เดฟเอ่ยช้าชัดทีละคำ สายตาแฝงความต้องการวาวระยับมองตรงมา


            จีนก็รู้สึกดีถึงสิ่งที่ทำให้ขาดสติแบบนั้น แต่มันย่อมมีเหตุผลที่ง่ายดาย


            "เจ้าก็เป็นเหมือนข้าใช่ไหมล่ะ ข้าเป็นโอเมก้าต้องสาป ข้าดึงดูดอัลฟ่าและเบต้าเสมออยู่แล้ว ส่วนเจ้าก็เป็นอัลฟ่าต้องสาปเช่นข้า เจ้าก็เลยดึงดูดข้าได้ ถูกต้องที่สุด" จีนบอกออกมาจริงจัง ไม่ได้ก่อกวนหรือล้อเล่น ชัดเจนว่าเชื่อแบบนั้นจริง ๆ จนเดฟชักจะหงุดหงิดใจ


            ถูกต้องตรงไหนกัน


            "ไม่ เราเป็นคู่แท้แห่งโชคชะตาของกันและกัน" เดฟย้ำความจริงที่ไม่ผิดเพี้ยนอีกครั้ง


            "ไม่  โชคชะตาจะไม่ใจร้ายกับข้าถึงเพียงนี้แน่ ไม่! ข้าไม่เป็นคู่แท้กับเจ้า ข้าไม่เอา ข้าเป็นอิสระจากเจ้าในทุกเงื่อนไข ข้าจะไม่ทนเจอคนอย่างเจ้าอีกแน่! " จีนเน้นเสียงบอกอย่างชัดเจนเสียยิ่งกว่าตอนที่สอบตอบคำถามปากเปล่ากับครูในคาบประวัติศาสตร์ และความจริงจังนั้นก็ทำให้ร่างหนาใหญ่ของอัลฟ่าโถมเข้ามาทันที


            "นี่โอเมก้า"


            จีนเร่งถอยหลังจนความเจ็บยอกแล่นวาบขึ้นอีกหน


            ปึก


            และไม่อาจถอยได้อีกแล้วเมื่อแผ่นหลังแคบผอมแนบชิดกับกำแพงของหอสมุด ร่างใหญ่โตของอัลฟ่าคร่อมเข้ามาจนแนบชิด ดูคุกคามและกักขังร่างจ้อยร่อยไว้ภายใน


            จีนเงยหน้ามองใบหน้าคมคายที่จ้องมองมาด้วยดวงตาคมดุ ยิ่งสองมือหนาใหญ่ยันแนบกับกำแพงด้านข้างกักจีนไว้ข้างในก็ยิ่งน่าหวาดหวั่น


            เดฟไม่ละสายตาไปจากดวงตาโตที่กำลังจ้องมองกัน เขาต้องการให้โอเมก้าของเขารับรู้และจดจำไว้ว่าเขาจริงจังกับเรื่องนี้มากแค่ไหน


             "เจ้าอาจจะดื้อรั้นปฏิเสธในโชคชะตา ไม่ยอมรับว่าเราเป็นคู่แท้ต่อกันก็ตามใจเจ้า จีน แต่เจ้าจะปฏิเสธข้าไม่ได้ เพราะข้าไม่ยอม"



 


            ระยะห่างระหว่างหอสมุดของเมืองลินน์กับโรงเรียนโอเมก้าลินน์นั้นห่างกันเพียงไม่มาก ก้าวย่างเดินไม่เกินสิบห้านาทีก็สามารถไปถึงได้


            ทว่าในช่วงเวลาใกล้ย่ำรุ่งที่ความมืดมิดมีแสงสว่างเจือปนจนทำให้พอมองเห็นเหล่าต้นหมากรากไม้ละริมทางได้ก็ยังคงมีสองร่างย่ำเดินเคียงข้างกัน แม้จะเริ่มออกเดินทางมาเกือบครึ่งชั่วยามแล้วก็ตาม


            "อื้อ" เสียงหวานนุ่มหลุดปากปากอิ่มตึงที่เบะงอน สองมือน้อยจิกเข้ากับเสื้อคลุมแน่นขึ้นเพราะสะดุดกับก้อนหินจนเจ็บเนื้อตัวซึ่งมีบาดแผลเจ็บช้ำอยู่แล้ว


            เจ้าชายอัลฟ่าแห่งนอร์ธจ้องมองอย่างที่มองมาตลอดทาง ทั้งเห็นใจและมันเขี้ยวในความดื้อดึงของอีกฝ่าย จีนปฏิเสธข้อเสนอทันทีที่ได้รับจากอัลฟ่าซึ่งทำให้ร่างน้อย ๆ ของตนเดินไม่สะดวก จีนยืนยันว่าตนจะเดินกลับด้วยเท้าตนเองและจะไม่ยอมถูกอุ้มแบกมาราวกับคนป่วยไข้หนักหนาด้วย


            ทั้งที่เดฟลงความเห็นแล้วว่าความบาดเจ็บทางกายตอนนี้ของจีนก็ไม่ได้ดีเท่าใดนัก


            ทว่าก็ไม่ได้ขัดใจกับความดื้อของโอเมก้าตัวหอมฟุ้งกลิ่นกระดังงา เพราะตนก็มีความสุขดีที่ได้ใช้เวลาร่วมกับจีนมากขึ้น


            ปึก


            แม้ว่าอีกฝ่ายดูจะไม่คิดแบบเดียวกัน


            เดฟหันไปมองคนข้างกายเมื่อโดนกำปั้นขาวทุบเข้าที่ต้นแขน ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดไม่แพ้แก้มนุ่มที่พองเบียดจนปากอิ่มตึงเบะขึ้น


            "หึ เพราะเจ้าเลย อัลฟ่าใจร้าย ข้าเจ็บก็เพราะเจ้า" จีนบ่นออกมา เดฟครางรับในลำคอ อ่อ ที่ทุบเขาก็เพราะอยากให้เจ็บบ้างอย่างนั้นหรือ


            หากโอเมก้าผู้นี้สบายใจเมื่อได้ทำเดฟก็จะยอมให้อีกฝ่ายออกแรงรัวกำปั้นระบายความอึดอัดใจแม้ว่าแท้จริงแล้วแรงของจีนจะไม่ได้ระคายผิวเขาเท่าใดนักก็ตาม


            "ข้าบอกแล้วว่าหากให้ข้าอุ้มมา เจ้าก็จะไม่ต้องฝืนเดินทั้งที่เจ็บเช่นนี้ เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะ ทางโค้งสุดท้ายขึ้นไปโรงเรียนเจ้าเป็นทางลาดชันด้วยนี่ จะไหวหรือจีน" ข้อเสนอของอัลฟ่าเดฟนั้นน่าสนใจ แต่เหตุที่จีนไม่นึกอยากรับไมตรีก็เพราะรอยยิ้มนั้นอย่างไรเล่า


            จะกระหยิ่มยิ้มย่องอะไรถึงเพียงนั้น


            ก่อนหน้านี้ในหอสมุดยังทำเสียงเข้มข่มขู่เขาอยู่เลย


            "...." จีนเม้มกลืนริมฝีปากตัวเองเข้าด้วยกัน ตอนนี้ทั้งสะโพกจนถึงต้นขา และแผ่นหลังมันเต้นตุบ ๆ ด้วยความปวดไม่น้อย แถมแผลที่ถูกขบย้ำซ้ำรอยกัดเดิมที่คอแม้ไม่เจ็บเท่าตอนโดนพี่ซากกัดแต่ก็ทำเอาปวดเมื่อยอยู่พอตัว


            เดินต่อไปอีกก็ยังพอไหวทว่าก็ทรมานไม่น้อย


            "ถ้าข้าให้เจ้าช่วย สาบานนะว่าจะ จะไม่ทำอะไรข้า" จีนกังวลกับความแนบชิดหากต้องถูกอุ้มในอ้อมแขนของอัลฟ่า เดิมทีตนไม่เคยเข้าใกล้อัลฟ่าไหนได้เลยนอกจากท่านพ่อเพราะความเป็นโอเมก้าต้องสาปของตัวเอง


            ครั้งแรกที่เข้าใกล้แนบชิดอัลฟ่าแปลกหน้าก็โดนกัดตีตราพันธะสัญญา ครั้งที่สองก็โดนช่วงชิงความบริสุทธิ์ของร่างกายไป


            อัลฟ่าปกติก็ว่าแย่แล้ว นี่ยิ่งเป็นอัลฟ่าคนที่ทำให้เขาเสียการควบคุมจนเกิดเรื่องไม่ควรขึ้นยิ่งน่ากังวลใหญ่


            "หากถามว่าข้าอยากทำอะไรเจ้าไหม แน่นอนว่ายามนี้ข้าก็อยากทำ หากถามว่าข้าสามารถข่มเหงเจ้าได้ไหม แม้ไม่ได้อุ้มเจ้าซุกอกก็ย่อมทำได้ไม่ยากอะไรเลย" ถ้อยเสียงทุ้มนุ่มที่เปรยออกมาด้วยถ้อยแท้จริงที่คิดอยู่


            "แต่ตอนนี้ข้าก็ไม่ได้ทำ" ดวงตาเรียวคมจดจ้องมองใบหน้าขาวเนียน ซึ่งมีรอยจ้ำแดงเล็ก ๆ จากการย้ำจูบประปรายผิวนุ่ม


            “และข้าจะไม่ทำ” อัลฟ่าเรือนผมแกมน้ำเงินซึ่งเป็นเจ้าชายแห่งนอร์ธยอบเข่าของตนลง ริมฝีปากหยักบางไม่ได้เอ่ยคำใด เพียงแค่มองและรอ


            จีนจ้องอย่างลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะนั่งลงในอ้อมแขนนั้น น้อมรับไมตรีจากถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยคแต่มันก็ดูเป็นจริง จนจีนคิดว่าคงไม่มีอะไรแย่ไปยิ่งกว่านี้หากจะคล้อยตาม


            "ดะ เดฟเจ้าเดินเบา ๆ นะ" เสียงนุ่มแผ่วที่ได้ยินไม่ห่างใบหู สองมือขาวเกาะบ่ากว้างไว้เพราะกลัวจะหล่นเมื่อร่างสูงใหญ่ยันตัวลุกขึ้น ทำเอาเดฟซ่อนรอยยิ้มพอใจไว้ไม่อยู่

           



 

            แท้จริงแล้วมันคือกับดัก


            กับดักซึ่งเดฟสร้างมันขึ้นมาด้วยมือตัวเอง และเป็นเขาเองที่ติดกับ


            กลิ่นหอมหวานของจีนนั้นไม่ได้หอมฟุ้งไปมากกว่าตอนที่เดินเคียงข้างกันนัก ยังคงหอมโดดเด่นในความทรงจำเช่นเก่า


ทว่าสิ่งที่อันตรายขึ้นคือความอุ่นของกายมนุษย์และผิวเนื้อนุ่มในอ้อมแขนที่ตนโอบอุ้มอยู่นี้ต่างหาก ยิ่งชวนให้เลือดสูบฉีดและหัวใจยิ่งเต้นโครมคราม


เร้าให้ยิ่งเตลิดไปตามอารมณ์ที่เพิ่มขึ้น ทว่ามิอาจทำสนองสัญชาติญาณพวกนั้นได้เพราะรับปากกับเจ้าของร่างนุ่มในอ้อมกอดไว้แล้ว


            แม้กระนั้นเมื่อมาหยุดอยู่หน้ารั้วโรงเรียนโอเมก้าลินน์ซึ่งเงียบสงบเพราะยังเช้าตรู่ เดฟก็เสียดายที่จะคลายอ้อมกอดออก ต่อให้รู้สึกเหมือนว่าตนกำลังถูกวัดความอดทนอย่างมากก็ตาม


            "ปล่อยข้า ถึงแล้วข้าจะเข้าโรงเรียน" จีนร้องบอกออกมาอีกหน ร่างน้อยเริ่มดิ้นขลุกขลักทั้งน่ากลัวว่าจะหล่นไปให้ได้เจ็บ ทั้งทำให้เนื้อตัวเราเสียดสีกันเกินจำเป็น


            "ข้าจะปล่อยแล้ว อย่าดิ้นสิเดี๋ยวก็หล่น" เดฟทำเสียงดุซึ่งได้ผลชะงัด จีนยอมนิ่งให้ถูกปล่อยลง ทันทีที่เท้าเหยียบพื้น ร่างน้อยก็ตรงดิ่งไปที่เสาซึ่งเป็นแกนยึดระหว่างรั้วเหล็กใหญ่สองด้าน


            มือน้อยหยิบกุญแจสีเงินที่ดูธรรมดาที่สุดดอกหนึ่งซึ่งขนาดเท่านิ้วชี้ออกจากย่ามผ้าของตน วางแนบไปกับเสาต้นนั้น


กึก กึก กึก


 เสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น พร้อมช่องเล็ก ๆ ของรั้วเหล็กแง้มออกเพื่อต้อนรับผู้ที่มีกุญแจเข้าโรงเรียน


            กุญแจนี้ครูและบุคลากรของโรงเรียนจะมีคนละหนึ่งดอก เมื่อจีนเป็นบรรณารักษ์จึงมีติดตัวไว้ ต่างจากยามที่เป็นนักเรียนซึ่งมีระเบียบเข้มงวดกว่า


            "ขอบคุณที่มาส่ง" โอเมก้าแห่งตระกูลปาร์กเกอร์เอ่ยปากบอกออกไปตอบแทนที่อัลฟ่าผู้นี้ลงแรงอุ้มตนมาตามมารยาทอันสมควร สิ้นคำร่างน้อยก็ดิ่งตรงเข้าสู่ช่องว่างของรั้วซึ่งเปิดออก


            "...."


            ทว่ามิอาจทำได้ง่ายดายเช่นนั้น


            "อือ อื้ออ" เสียงต่อต้านประท้วงดังออกมาแม้ยามที่ริมฝีปากอิ่มตึงของจีนไม่สามารถเอ่ยพูดได้ เพราะการถูกย้ำจูบจากอัลฟ่าตัวโตตรงหน้า จีนรัวกำปั้นทุบไหล่กว้างของอัลฟ่าเดฟเมื่อถูกดึงรั้งกลับมาขโมยจูบอย่างหน้าไม่อายเช่นนี้


            ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรเขาไงล่ะ


            "อะ.." โอเมก้าตัวขาวหอบหายใจแผ่วร้อนด้วยปากที่เจ่อบวมยิ่งกว่าเก่าเมื่อถูกมอบอิสระคืนมา ยิ่งเห็นเดฟเลียริมฝีปากแดงสดของตนเองอย่างสบายใจก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกต่อต้านในใจจีนเพิ่มพูนขึ้น


            "ถ้าครั้งหน้าเจ้ายื่นลิ้นเข้ามาในปากข้าอีก ข้าจะกัดมันจนได้รสคาวเลือดเลย"


            "เอาสิ อยากทดลองทำมันตอนนี้เลยไหม" เดฟกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ มองโอเมก้าคู่แท้ของตัวเองวิ่งเข้าไปในช่องว่างของรั้วโรงเรียน ซึ่งปิดสนิทลงทันทีที่รับสมาชิกของโรงเรียนเข้าไปด้านใน


            "เช่นนี้เจ้าคงต้องพยายามจะกัดลิ้นข้าใหม่ในครั้งหน้า" เดฟตะโกนบอกโอเมก้าตัวขาวที่จ้ำเดินหนี แต่พอได้ฟังคำกวนก็ไม่วายจะหยุดหันมามอง


            "หลังรั้วโรงเรียนโอเมก้าลินน์ไม่มีอัลฟ่าคนใดเข้ามาได้ และข้าก็จะไม่ออกไปให้เจ้าข่มเหงอีกแน่ ไม่ว่าเจ้าจะยอมหรือไม่ยอม ข้าก็ไม่สนใจหรอกทั้งเรื่องคู่แท้แห่งโชคชะตาและเจ้าด้วย อัลฟ่านิสัยไม่ดี" แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ร้องบอกอย่างชัดเจนราวกับคิดเตรียมพร้อมมาตลอดทาง ใบหน้างามล้ำมีรอยยิ้มแห่งความพอใจที่สามารถตอกกลับด้วยประโยคนี้คืนไปได้


            "ตอนที่หมดสติเจ้าละเมอรู้ไหมจีน" เดฟเปรยขึ้นดูสบายใจ มากเสียจนจีนขยับมาใกล้รั้วด้วยความสงสัย


            "แล้วข้าก็ได้ยินคำว่าลูเซียนหลายหน ลูเซียนนั่น ใช่ลูเซียน โรมานอฟหรือไม่"


            "เจ้า เจ้ารู้จักเพื่อนข้าได้ยังไง" เสียงหวานที่แหวกลับมาตอบข้อสงสัยของเดฟได้หมดสิ้นยิ่งทำให้อัลฟ่าตัวโตหัวเราะอย่างชอบใจ


            เด็กดื้อ ดื้อแค่ไหนก็ยังเป็นเด็ก


            "เราได้เจอกันอีกแน่จีน"


            "ข้า ข้าไม่..."


            "ไปพักผ่อนซะ แล้วเจอกัน" เดฟยักคิ้วให้ก่อนจะโค้งลาอย่างจงใจก่อกวน ขายาวหันกลับไปทางที่เดินจากมา แม้ว่าจะยังอยากยืนต่อปากต่อคำกับคู่แท้ของตนอีกสักหน่อย


            ทว่าแสงตะวันที่กำลังกลืนกินจนรอบด้านสว่างจ้าก็เร่งย้ำให้เดฟกลับคืนสู่หอสมุด ก่อนที่ผู้คนมากมายจะตื่นและย่ำเดินออกมาพบเห็นตน


            ด้วยเรียวแรงกำลังของอัลฟ่าการโหมแรงวิ่งสุดตัว ใช้เพียงเวลาสิบนาทีร่างสูงใหญ่ก็หยุดยืนอยู่ที่ด้านหลังของหอสมุด เลียบเคียงข้างต้นไม้สูงซึ่งอยู่ชิดตัวตึกหอสมุดแวดล้อมด้วยป่ารอบข้าง


            เบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธ พิงแผ่นหลังกว้างไปกับลำต้นหนาใหญ่ของต้นไม้ ไม่ได้สนใจที่จะเปิดประตูกลซึ่งซ่อนไว้ออกเพื่อเข้าสู่ฐานที่มั่นของตน


            "ออกมาได้แล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าตามข้ามาตลอดทาง"


            ฟุบ


            สิ้นคำหญิงสาวใบหน้างดงามในชุดกางเกงและเสื้อแขนยาวสีครามทะมัดทะแมงสมกับความเป็นอัลฟ่าของเธอก็กระโดดออกมาจากป่ารอบด้าน ดวงตาสีเทาซีดเจือม่วงเช่นเดียวกับสีผมจ้องมองตรงมาที่เดฟอย่างไม่คิดแม้จะหลบตา


            "ท่านไม่ควรจะออกมาเดินเตร่ตามถนนเช่นนี้ มันยังไม่ถึงเวลาอันสมควรท่านก็รู้ ท่านเดฟ" น้ำเสียงหวานทว่าเรียบนิ่งราวกับคมมีดเปรยขึ้น


            "ข้าเพียงทำตามโชคชะตาของตัวเอง"


            "โชคชะตาของท่านคือขึ้นเป็นราชาแห่งนอร์ธ หาใช่การตามติดโอเมก้าต้องสาปนั่นราวกับภมรหลงบุปผา" น้ำเสียงนั้นแฝงความติติง สมกับความสนิทที่เรียนร่วมกันมาตั้งแต่เยาว์วัย


            "ข้าพอใจที่ได้ทำในสิ่งที่ข้าทำลงไปเฮเลน่า" เจ้าชายแห่งนอร์ธเอ่ยด้วยเสียงดุเย็นเยียบ เฮเลน่าไม่ได้มีท่าทีหวั่นกลัวทว่าก็ยอมเงียบลง


            "จีนไม่รู้ว่าแท้จริงข้าเป็นใคร เขาเองก็คิดว่าเจ้าชายเดฟตายไปแล้วอย่างที่ทุกคนควรคิดในตอนนี้" เดฟเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพื่อไม่ให้เป็นการเฉยเมยต่อน้ำใจที่เฮเลน่ามอบให้


            "และเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ทำให้ข้ามั่นใจว่าแม่มดที่เราตามหา คือครูใหญ่แห่งโรงเรียนโอเมก้าลินน์จริง ๆ"


            "น้องชายข้าก็เรียนในนั้น ยังไม่เห็นยืนยันอะไรได้"


            "เชื่อข้าเราได้เจอแม่มดแห่งอาณาจักรเฟนเรียร์แล้ว และข้าแน่ใจว่าจีนจะช่วยให้เราเจรจาหยิบยืมพลังจากแม่มดมาได้" ดูจากการยอมใช้พลังเพื่อช่วยเหลือต่อให้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจีนนั้นกำลังอยู่กับใคร ย่อมหมายถึงการได้รับความเมตตาในระดับที่มีนัยยะสำคัญของจีน


            "นั่นคงเป็นเหตุผลที่ท่านจะใช้บอกต่อการประชุมลับในอีกสองวันข้างหน้า สำหรับการปรากฏตัวออกมาใช่หรือไม่" เฮเลน่าเอ่ยดักขึ้น เมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากคู่แววตาพอใจของอีกฝ่ายก็แน่ใจว่าตนเดาไม่ผิด ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่


            "ข้าน้อมรับทุกสิ่งที่ท่านตัดสินใจ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าข้าจะทำทุกทางเพื่อให้ท่านขึ้นเป็นราชาแห่งนอร์ธ" เดฟพยักหน้ารับตนรู้ดีว่าลูกสาวของเจ้ากรมตุลาการแห่งนอร์ธผู้นี้เป็นหนึ่งในกำลังสำคัญของคณะผู้ถือครองอำนาจซึ่งสนับสนุนตน


            ฝ่ายหนึ่งสนับสนุนเจ้าชายเดฟ ฝ่ายหนึ่งสนับสนุนเจ้าชายจาคอบ


            มีเพียงแค่สองทางให้คนในตำแหน่งสูงของเมืองนอร์ธเลือก ไม่มีตรงกลาง เป็นจุดที่อำนาจภายในกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่มีทางเลือกอื่น


            ไม่มีทางเลือกไม่ว่ากับใครทั้งนั้น


            ต่อให้อยากเลือกทางที่ต่างไปกว่านี้


            "อ่อ เฮเลน่า หลังการประชุมลับ ข้าต้องการให้เจ้านัดน้องชายเจ้าออกมาหาข้าหน่อย" คำสั่งของเดฟสร้างความประหลาดใจให้คนฟังได้ไม่น้อย


            "ท่านมีธุระอันใดกับลูเซียน"


            ไม่ใช่กับลูเซียนโดยตรง ทว่าเกี่ยวกับเพื่อนของลูเซียนเสียต่างหาก


            "ธุระสำคัญ สำคัญมากทีเดียว และมีเพียงลูเซียน โรมานอฟที่จะพาข้าไปหาสิ่งที่ต้องการได้"


             แค่คิดว่าครั้งหน้าที่ได้เจอจีน ตนจะทักทายและเอาลิ้นหลบฟันคมที่เคยขู่ว่าจะงับกันอย่างไรบ้าง เดฟก็หุบยิ้มไม่อยู่แล้ว

 





เอะอะก็จูบ เอะอะก็ฟัดน้องจีนน ว้อยย รู้ละว่าน้องหอมน้องนุ่ม 555555555
จะปฎิเสธการเป็นของพี่เหรอจ๊ะ ไม่ใช่เรื่องที่จะขอแล้วให้กันได้จ้าาา พี่ซากไม่ได้กล่าวแต่จะทำให้ดู 55555 
ตัวละครเริ่มออกมามากขึ้นแล้ว ดูแผนผังประกอบเพื่อความเข้าใจมากขึ้นได้นะคะ  

ฝากพี่ซากกับน้องสวยด้วยนะคะทุกคน
พูดถึงเรื่องนี้ติดแท็ก #ดมอบีนยอง ให้เราโหน่ยยย ฟีดแบ็คทุกอันล้วนมีค่าต่องหัวจิตหัวใจ เราอยากอ่าน ถ้าไม่ติดแท็กแล้วหาไม่เจอออออ มาเล่นแท็กกันเถอะๆ



#ดมอบีนยอง
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.303K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,273 ความคิดเห็น

  1. #3272 Yaykhampang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 11:42
    พี่ซากต้ิงใจเย็นกว่านี้นะ เอ๊ะอะจับน้องฟัดไม่ได้นะคะ
    #3,272
    0
  2. #3264 BNyoung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 19:17

    พี่ซากร้ายมาก อย่าเอารังแกน้องนักซี่

    #3,264
    0
  3. #3247 sayewj (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 10:40
    ยัยน้องจีนนี่ดื้อได้น่าเอ็นดูน่ามันเขี้ยวจริงๆนะ เข้าใจพี่เดฟเลย555555
    ละคนสนิทของเจ้าชายเดฟดันเป็นพี่ของเพื่อนสนิทน้องจีนอีก หนีไม่รอดแล้วยัยดื้อ หุหุ
    #3,247
    0
  4. #3225 ทำไมต้องอิมแจบอม' (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 12:09
    โหย พี่เดฟ ชอบพี่
    #3,225
    0
  5. #3156 llllovellll (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 01:09
    อ่ยย เอ็นดูจีนจริงๆ ดื้อได้น่าหมั่นเขี้ยวที่สุดด หมั่นไส้อิพี่ หลงน้องเบอร์ไหน5555
    #3,156
    0
  6. #2820 PandaPhung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 22:58
    แหมมมม งานหลวงไม่ให้ขาด งานราษฎร์ไม่ให้เสีย แหมมมมมมม แหมมมมมม ยังอุตสาห์จะหาทางแกล้งน้อง ระวังเถอะ เดี๋ยวลูกไม่ให้อุ้มนะ
    #2,820
    0
  7. #2632 ppploycb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 01:00
    กำลังแย่งชิงตำแหน่งกัน จีนดื้อมากๆๆๆ จำพี่เดฟในร่างพี่ซากไม่ได้หรอ
    #2,632
    0
  8. #2475 fatipa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 21:21
    ทำไมชอบ เคมีลงตัวกันเหบือเกิน เอิ๊กๆๆ
    #2,475
    0
  9. #1970 0806_k (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 00:56
    จีนคือดื้อยืนหนึ่ง คงคาแรกเตอร์ยัยขี้ดื้อของคุณบตฟอฟ 555

    เริ่มเข้มข้นแล้ว ฮื่อออ องค์ชายเดฟสู้ๆ นอกจากแฟนตาซีแล้วมีดราม่าการเมืองด้วย อ่านแล้วติดหนึบเลย
    #1,970
    0
  10. #1872 ใยฝ้ายข้าว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 15:13

    เหมาะสมยิ่งกว่ากิ่ทองใบหยก น้องดื้อกพี่กวน เจ้าเล่ห์ที่หนึ่ง น้องน้อยกูกคุมคามแต่ก็ไม่ยอมดื้อใส่ไปน่ารัก

    #1,872
    0
  11. #1742 tonchaaui (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 16:44

    ต่อปากต่อคำกันเก่ง
    #1,742
    0
  12. #1733 Harukim (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 15:37
    น้องจีนคนดื้อ ดื้อมากๆๆ เดี๋ยวก็โดนพี่เขาแกล้งหนักๆหรอก
    #1,733
    0
  13. #1566 Scret-mn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 06:27

    พี่ซาก็จะหัดน้องอย่างเดียวเลย น้องก็ทำตัวน่าร้ากกกก
    #1,566
    0
  14. #1551 polaloi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 08:21
    ยัยจีนนนนน ยัยดื้อออออ ยัยคนน่ารักกกกกกกกก
    #1,551
    0
  15. #1549 nupororo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 07:44
    ชอบในความอีกคนก็ดื้อ อีกคนก็กวน มีความน่ารักกุ๊กกิ๊ก อ่านไปยิ้มไปเลยอ่ะ 5555
    #1,549
    0
  16. #1543 XCIII (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 03:21
    ถ้าน้องรู้ว่าเป็นคนเดียวกันจะเป็นยังไงเนี่ย555555 เนี่ย เราเป็นคนร้ายๆอ่ะเดฟฟฟฟ
    #1,543
    0
  17. #1527 OnceUponATime94 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:01
    ยัยดื้อเอ้ยยย ยัยน้องงงง ขนาดไม่ใช่พี่ซากก็อยากจะฟัดจะกัดแก้มนิ่มๆปากนุ่มๆนั่นให้หนำใจ หนูพี่ซากกะพี่เกฟคนเดียวกันไงลูก หนูอย่าดื่อ คู่แท้ของหนูอยู่ข้างหน้าแล้ว
    #1,527
    0
  18. #1387 khunwoodong (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 12:38

    หึ่ยยยยยยยยยยยย หมั่นเขี้ยวน้องจีน น้องดื้อแบบดื้อๆๆๆๆ เจ้าดื้อๆๆๆๆ พี่ก็ขี้แหย่ขี้แกล้งแถมยังอยากได้น้องตลอด แค่กๆๆ


    น้องจีนร้องไห้แงงง ลูกแม่ๆๆ หนูเป็นของพี่เข้าแล้ว พี่เขาจะดูแลหนูปกป้องหนูเอง หนุไม่ต้องกลัวนะลูก แต่น้องยังเด็กเข้าใจอารมณ์น้องอยู่ เพราะเข้าใจว่าพี่ซากตายแล้ว ถึงไม่ได้มีสัมพันธ์ทางกายยังไงก็ตีตราพันธะไปแล้วน้องคงคิดว่าจะไม่มีใครคนอื่นนอกจากพี่ซาก แล้วพี่ซากก็คือคนเดียวกันดันท่านเดฟแต่น้องไม่รู้ น้องเลยพาลโกรธไปด้วย ว่ามาทำแบบนี้กับน้องได้อย่างไร จริงๆ มันเป็นเรื่องของคู่แท้แห่งโชคชะตาแต่ว่าน้องไม่เชื้อ เพราะน้องยังฝังใจกับพี่ซากและเข้าใจว่าโอเมก้าต้องสาป เรื่องจึงเกิดเป็นแบบนี้ขึ้น พี่เดฟดูแลน้องดีค่ด แต่ก็ยังไม่วายแกล้งน้องอ่ะ แกล้งด้วยความหมั่นเขี้ยว พี่แกพอใจในตัวน้องมากๆ ถึงแม้ว่าจะเป้นกฎแห่งการดึงดูุดกันของคู่แท้แห่งโชคชะตาหาใช่ความรักไม่ แต่อีกไม่นานเชื่อว่าสิ่งที่เรียกว่าความรักนั้นจะเกิดขึ้น ท่านเดฟคงความกวนพร้อมความกามไว้ พูดสองแง่สามง่ามตลอด อ่านละเขิน แต่น้องจีนเป็นคนโดนพูดใส่คงอายและโกรธมากกว่า ตอนมาส่งน้องนะ พี่แบบห้ามใจตัวเองแบบคือดี ไม่ผิดคำพูด น้องก็ดื้อๆๆๆๆๆๆๆ ตอนจะเข้าโรงเรียนมีจูบส่งท้าย ยังไม่พอน้องบอกว่าจะกัดลิ้นขาดกี่แกยังท้าน้องว่าลองครั้งนี้ไหม คลผีทัลเล เริ่มมีเรื่องของการเมืองมาบ้างประปราย รอติดตามต่อไปว่าน้องจากเรื่องโอเมก้าต้องสาปแล้วเรื่องของทาลเมืองนอร์ธจะเป็นเช่นไร

    #1,387
    0
  19. #1141 evann97 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 00:51
    ยัยจีนน่าฟัด นี่เป็นเดฟ นี่ก็ชอบเด้อ ฮืออออออ
    #1,141
    0
  20. #1126 Taonoiifangkung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 18:20
    ชอบเวลาพี่เดฟต่อปากต่อคำกับน้องจัง นั่งกลั้นยิ้มกับความดื้อของน้องสวย กับพี่จอมกวน 5555555 รับปากน้องแต่ก็แอบโขมยจูบอีกจนได้ แหมๆๆ พอรู้ว่าเพื่อนน้องเป็นใครก็เข้าทางพี่เขาหล้ะ ร้ายจริงๆๆ //รอดูน้องสวยจะหนีคู่แท้แห่งโชคชะตาคนนี้แบบไหนน้าาา
    #1,126
    0
  21. #1120 Janydodo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 17:05
    น้องนุ่มมมมม
    #1,120
    0
  22. #1119 mlws (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 16:30
    เข้าทางเพื่อนน้องสบายเลยทีนี้555555555
    #1,119
    0
  23. #1100 fuminz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 09:40
    น้องนุ่มนิ่มมากเรยยย
    #1,100
    0
  24. #1076 N_udaen_G (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 14:31
    พี่เดฟคือหาทางเอาเปรียบน้องได้ตลอดดดดดด

    น้องนี่ก็เด็กน้อยอะ ตามพี่ไม่ทันแล้วลูกกก
    #1,076
    0
  25. #966 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 16:33
    ดื้อน่าเอ็นดูมากๆ ยัยน้องห่างกับพี่เป็นสิบปีเชียวหรือ หืมมมมม นี่มันรังแกเด็กชัดๆ เลยเจ้าชายนอร์ธ ชอบแกล้งน้องอ่ะ พอน้องทำท่าน่าหมั่นเขี้ยวก็ฟัด โว้ยยยย เหมือนเลี้ยงแมวเลยคุณพี่ รออยู่นะค้าาาา แผนการครองราชย์ของเจ้าชายเป็นยังไงก็อยากรู้ อยากอ่านตอนต่อไปแล้วค่ะ งื้ออออออ
    #966
    0