-End- Diamond eyes #ดมอบีนยอง {omegaverse , mpreg } [BNyoung/BNior] #Inyoureyesปจ

ตอนที่ 2 : Diamond eyes {0} 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 725 ครั้ง
    27 ก.ค. 61















Diamond eyes
#ดมอบีนยอง
{0}


    "ว้าว" ห้ามเสียงความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ เมื่อเห็นผ้าผืนใหญ่โตที่ทอเรียงรายโบกสะบัดโดดเด่นจากร้านริมนอกสุดของตลาด

 

            แม้จะไม่สามารถเข้าไปเดินในตลาดได้แต่ว่าการได้ลงมาตรงช่วงที่มีตลาดใหญ่แบบนี้ก็ทำให้จีนรู้สึกคุ้มค่าแล้ว

 

            ยิ่งอีกสองสัปดาห์จะมีการจัดการแข่งขันโคล์ดสโตนระหว่างเมืองเพิร์ลกับเมืองนอร์ธ เพราะเป็นการแข่งขันที่ใหญ่โตที่สุดซึ่งจัดเพียงแค่สิบปีต่อหนึ่งหน ทำให้ไม่ว่าตรงไหนของอาณาจักรเฟนเรียร์ก็คึกคักไปหมด

 

            กระทั่งตลาดของเมืองลินน์ที่ถูกกั้นจากเมืองอื่น ๆ ด้วยเทือกเขาและป่าฝนเทาแห่งนี้ก็ด้วย

 

            แต่หากถามจีนแล้วล่ะก็ไม่ว่าจะได้เห็นอะไรก็ตามในชุมชนของเมืองลินน์ ไม่ว่าจะตอนไหน มันก็น่าตื่นเต้นทั้งหมดนั่นล่ะ

 

            "นี่จีน พวกข้าจะเข้าไปในตลาดนะ" เสียงของโอเมก้าอีกสี่คนที่ลงมาทำธุระให้ครูใหญ่พร้อมกันหันมาบอกด้วยความตื่นเต้นไม่ต่างจากที่จีนเป็น

 

            "เจ้าจะฝากซื้ออะไรไหมจีน" ต่างกันก็เพียงแต่ว่าจีนทำได้แค่มองตาเป็นประกายจากข้างนอกนี้เท่านั้น

 

            "ไม่ล่ะ ข้าจะเดินเล่นรออยู่แถวนี้นะ" ตอบไปด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ทั้งที่จริงแล้วจีนอยากรู้ อยากเห็น อยากได้อะไรมากมาย มากจนเลือกฝากไม่ถูกจนได้แต่บอกปัดไป

 

            เพื่อนโอเมก้าร่วมชั้นเรียนทั้งสี่จับจูงมือกันเข้าไปในฝูงชน รอยยิ้มสดใสและเสียงหัวเราะอย่างน่าเอ็นดูพวกนั้นทำให้เบต้าและอัลฟ่าหลายคนหันมามอง

 

            ดวงตาคมพวกนั้นมองเผื่อมาถึงด้านหลังที่เหลือร่างน้อยอีกคนยืนอยู่ มือขาวรีบกระชับผ้าคลุมให้ปิดบังใบหน้าและทรวดทรงองค์เอวของตนมากขึ้น พวกนั้นจึงหันกลับไปสนใจการค้าขายตรงหน้าต่อ

 

            จีนแอบพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

 

            ตากลมโตมองลอดช่องว่างของหมวกชุดคลุมสีดำ ใช้เวลาดื่มด่ำไปกับการแอบมองเข้าไปในตลาดที่แสนน่าสนใจทว่ามีคนเยอะมากเกินไป

 

มีทั้งเบต้าและอัลฟ่ามากเกินกว่าที่จีนจะเข้าไปทำให้วุ่นวาย เขาจำได้ดีว่าก่อเรื่องได้ง่ายแค่ไหน

 

            สวยงามและยั่วเย้าราวกับต้องคำสาป

 

            คือคำนิยามที่ครูใหญ่ประจำโรงเรียนบนยอดเขาเมืองลินน์มอบให้กับ แองเจลโล ปาร์กเกอร์ หรือ จีน  

 

            จีนคิดว่าตัวเองเป็นโรคบางอย่าง หากไม่ถูกปรุงแต่งทั้งตัวด้วยสมุนไพรอำพรางกลิ่น แม้จะอยู่เฉย ๆ แต่เขาสามารถทำให้อัลฟ่าที่เข้าใกล้เกินกว่าห้าสิบเมตรเกิดอาการคลั่ง และปลุกเร้าอารมณ์เบื้องลึกของเบต้าได้อย่างมากเช่นกัน เพราะร่างกายส่งฟีโรโมนที่มากเกินไปออกมา

 

            มันเป็นสิ่งที่จีนและครอบครัวไม่เคยรู้จนเมื่อตอนที่เขาอายุหกขวบ เป็นครั้งแรกที่ท่านพ่อท่านแม่จะไม่อยู่บ้าน ท่านจึงหาพี่เลี้ยงซึ่งเป็นอัลฟ่าหนุ่มที่ไว้ใจได้คนหนึ่งมาช่วยดูแล

 

            และยังไม่ทันที่รถของท่านทั้งสองจะพ้นขอบรั้วก็ต้องเข้ามาดูจีนที่ส่งเสียงร้องโวยวาย

 

            ร่างน้อย ๆ ของเด็กหกขวบหนีเอาไปอยู่ในตู้เก็บไม้กวาดในขณะที่พี่เลี้ยงแสนสุภาพกลายเป็นโรคจิตที่พยายามจะงัดเข้าไปด้านใน

 

            วันนั้นจีนเสียขวัญอย่างมากและเหตุการณ์จำพวกนั้นก็เกิดขึ้นบ่อย ๆ ไม่ว่ากับอัลฟ่าหรือเบต้าคนไหน เพศใดก็ตามที่ได้เข้าใกล้จีน ยกเว้นท่านพ่อที่เป็นอัลฟ่าหญิงและท่านแม่ที่เป็นเบต้าหญิงเท่านั้นที่ไม่โดนผลพวงไปด้วย

 

            ท่านพ่อกับท่านแม่เล็งเห็นอันตรายมหันต์ที่จะเกิดขึ้นกับจีน จึงพยายามพาหลีกหนีจากอัลฟ่าและเบต้า สุดท้ายจีนก็ต้องมาอยู่ที่โรงเรียนสำหรับโอเมก้าโดยเฉพาะ โรงเรียนที่หลังขอบรั้วนั้นจะมีเพียงโอเมก้าที่เข้าไปได้ ที่แห่งนี้เสี้ยมสอนทุกตำรับตำราไม่ต่างจากโรงเรียนทั่วไป ทั้งการปรุงยา การเรือน หรือแม้แต่กลยุทธ์ออกรบจับศึก ไม่ให้โอเมก้าผู้สืบเชื้อสายจากตระกูลร่ำรวยและสูงส่งที่ถูกพาเข้ามาขัดเกลาที่นี่น้อยหน้าใคร แม้จะต้องวัดเทียบเคียงปัญญากับอัลฟ่าก็ตามที

 

โรงเรียนซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาเมืองลินน์ ด้านหน้าถูกกั้นด้วยกำแพงหนาหลายชั้น ส่วนด้านหลังนั้นก็เป็นเหวลึกชันที่แม้แต่อัลฟ่ายามปลดปล่อยพลังทั้งหมดก็ไม่อาจจะปีนขึ้นมาได้

 

            การอยู่ที่โรงเรียนบนยอดเขานั้นก็ดี ท่านพ่อกับท่านแม่จะคอยมาเยี่ยมอยู่เสมอ และจีนแน่ใจได้ว่าตัวเองจะปลอดภัย

 

            แม้จะทำให้คนอื่นไม่ปลอดภัยก็ตาม ตั้งแต่การฮีทตามธรรมชาติเกิดขึ้นครั้งแรกในคืนเดือนเพ็ญเมื่อเขาอายุสิบหกปีเต็ม และนั่นก็ทำให้โอเมก้าข้างเคียงเกิดอาการฮีทตาม ตีวงกว้างออกไปจนวุ่นวายทั่วโรงเรียน

 

            สุดท้ายก็ต้องพกถุงสมุนไพรระงับอาการฮีทและดับกลิ่นโอเมก้าติดตัวอยู่เสมอ ต่อให้อยู่ท่ามกลางโอเมก้าก็ตาม เพื่อให้ใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่นได้

 

            แม้ต้องอยู่โยงแต่ในโรงเรียนตลอดเวลา ปิดเทอมก็ไม่ได้กลับบ้าน ทว่าจีนก็ไม่ใช่คนสมองทึบที่ไม่รู้อะไร หนังสือนับหมื่นนับพันในหอสมุดช่วยให้เขารู้ว่าที่อื่นเป็นยังไง อาณาจักรเฟนเรียร์กว้างขวางมากแค่ไหน แถมยังออกไปนอกแผ่นดินนี้ผ่านทางทะเลได้ด้วย

 

            จีนได้รู้อะไรมากมายผ่านหนังสือพวกนั้น แต่ก็ยอมรับว่าเหงาไม่น้อย

 

            เพราะฉะนั้นการได้ลงมาเดินเล่นในเมืองลินน์ ในช่วงที่ปลอดความเสี่ยงการฮีทมากที่สุดเดือนละหนึ่งวัน มันมีค่ากับจีนมากที่จะได้ตื่นเต้นกับโลกภายนอก

 

            แต่ต่อให้ประโครมทั้งตัวด้วยสมุนไพรระงับอาการฮีท สมุนไพรกลบกลิ่นโอเมก้า และกลิ่นปรุงแต่งเลียนแบบเบต้าอีกเป็นกระบุง ทว่าก็ต้องอยู่ให้ห่างจากคนอื่น ๆ ไว้ นอกจากโอเมก้าที่พกผงป้องกันการฮีทที่ลงมาพร้อมกัน ซึ่งพวกนั้นน่ะจะลงมาบ่อยแค่ไหนก็ได้ถ้าทำเรื่องขอครูใหญ่ลงมา

 

            ไม่เหมือนกับแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ผู้น่าเศร้าคนนี้

 

            "เฮ้อ" ถอนหายใจเมื่อคิดถึงชีวิตต้องคำสาปที่แสนน่าเบื่อของตัวเอง เป็นแบบนี้มาจนอายุสิบเก้าแล้ว ไม่รู้ว่าจะเป็นไปถึงเมื่อไหร่ หรืออาจจะเป็นไปจนตลอดชีวิต

 

            จะไม่มีทางลดทอนฟีโรโมนพวกนี้ลงได้บ้างเลยหรือ อย่างน้อยได้เดินตลาดอย่างผู้อื่นเขาสักครั้งก็ยังดี

 

            ใบหน้างอง้ำลงเพราะความหม่นหมองในใจโผล่ออกจากผ้าคลุมออกมาเล็กน้อย เพราะแถวนี้เป็นทางกลับโรงเรียนที่ปลอดผู้คนซึ่งแออัดกันอยู่แต่ในตลาดจีนจึงไม่ได้ระวังมากนัก

 

            "หือ" จมูกโด่งรั้นย่นเข้าเมื่อได้กลิ่นคาวเลือดจากจุดที่ตนเดินผ่าน

 

            "อะ น น้ำ " เสียงแหบต่ำแผ่วเบาทำให้ร่างนุ่มนิ่มหมุนไปรอบตัวด้วยความระแวง ดวงตากลมโตกวาดมองหาจุดเริ่มต้นของเสียง

 

            เสียงที่จีนแน่ใจว่าเป็นเสียงคน และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งนั้นทำให้รู้สึกว่านิ่งนอนใจไม่ได้

 

            "น น้ำ" เสียงดังมากขึ้นเมื่อเรียวขาก้าวย่ำออกจากทางถนนเข้าไปในหมู่ต้นไม้ มือผอมคว้าเอาไม้ท่อนเหมาะมือไว้ด้วยเผื่อว่ามีเหตุการณ์ไม่ทันตั้งตัว ต่อให้มั่นใจในฤทธิ์ยาปิดกั้นกลิ่นฟีโรโมนที่แทบจะอาบย้อมมาก็ตาม

 

            แต่จะประมาทไปก็ไม่ได้หรอก

 

            เมื่อเสียงแหบนั้นหายไป จีนเลือกก้าวเดินตามกลิ่นเลือดที่เข้มข้นมากขึ้น

 

            มากขึ้นในทุกก้าว จนที่สุดก็เจอต้นเหตุของกลิ่นนั้น

 

            "...." ไม่น่าแปลกใจที่กลิ่นโลหิตจะชัดเพียงนี้ เมื่อมีแผลเหวอะหวะขนาดใหญ่กลางแผ่นหลัง ส่วนตามแขนขาที่ชุดสีดำขาดวิ่นราวกับผ้าขี้ริ้วก็เห็นบาดแผลกระจายอยู่จนทั่วคลุกเคล้าด้วยดินโคลนและใบไม้ที่ทำให้ทั้งเนื้อตัวร่างใหญ่โตนั้นมอมแมมจนน่ากลัวว่าแผลจะติดเชื้อจนทำให้สิ้นใจได้เร็วกว่าการทนพิษบาดแผลไม่ไหว

 

            สิ่งที่ยังบ่งบอกว่าไม่ใช่เพียงซากศพไร้ชีวิต คือเสียงหายใจโรยรินที่ได้ยิน

 

            จีนไม่คิดว่านี่เป็นการแกล้งทำอย่างแน่นอน แผลพวกนั้นคือของจริง

 

            ชายผู้นี้กำลังจะตาย

 

            "ท่าน ท่านแข็งใจไว้นะ" ร่างน้อยคุกเข่าลงเคียงใกล้ มือปลดหมวกของเสื้อคลุมลงจนเผยใบหน้าหวานจิ้มลิ้ม มือขาวทั้งสองพยายามจะงัดร่างสูงใหญ่ที่นอนคว่ำกองพื้นอยู่ให้พลิกขึ้นมา

 

            ใช้ความพยายามมากล้นจนเหนื่อยหอบในที่สุดจีนก็ทำได้ เทินเส้นผมยุ่งเหยิงและใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราเปรอะฝุ่นโคลนบนตักของตัวเอง นอกจากกลิ่นสาปโคลนและกลิ่นคาวเลือดมีกลิ่นบางอย่างหอมแหลมขึ้นมา ทว่าความตระหนกก็มีมากเกินกว่าจะใส่ใจ

 

            "อะ อั่ก" เสียงร้องดังขึ้นมาจากร่างสูงใหญ่เมื่อแผลที่หลังถูกกดทับจากน้ำหนักของตน

 

            "ข้าขอโทษ ท่านเจ็บใช่หรือไม่ที่ต้องนอนหงายทับแผล แต่ข้าไม่มีแรงพอจะพยุงท่านไหว ข้าขอโทษนะ อดทนหน่อยนะ" เสียงนุ่มของจีนร้องบอกอย่างร้อนรน นิ้วเรียวยาวรีบควานหาขวดน้ำที่พกติดตัวมาพร้อมกับสมุนไพรหลายแขนงในถุงผ้า ซึ่งตนไปเอาตามที่ครูใหญ่ฝากฝังออกมา

 

            "นี่น้ำนะ ส่วนนี่คือยาสมานแผล ตัวนี้ก็แก้อาการติดเชื้อได้อย่างดี ส่วนนี่แก้อาการไข้ได้ นี่ท่านก็ควรกิน นี่ก็ด้วย" จีนหยิบนั่นหยิบนี่ที่คิดว่าพอช่วยซากศพใกล้ตายนี้ให้มีชีวิตต่อไปได้ออกมาจนได้สมุนไพรขยุ้มใหญ่ในฝ่ามือ

 

            "ท่านกินได้ไหม"

 

            "น น้ำ" เสียงร้องขอแผ่วเบาจีนเลือกที่จะค่อย ๆ เทน้ำใส่ปากของชายผู้นั้นทีละนิด ทีละนิดเพื่อให้ดื่มได้มากที่สุด

 

            "ท่านดีขึ้นหรือยัง ท่านต้องกินยาพวกนี้นะมันจะช่วยท่านได้" จีนพยายามขยำขยี้สมุนไพรในมือจนเหลือขนาดเล็กลงเกือบครึ่งคล้ายยาลูกกลอนเม็ดโต พยายามบิใส่เข้าไปในปากของคนเจ็บแต่เพราะความเจ็บปวดจากบาดแผลทำให้รับยาได้เชื่องช้าจนจีนกลัวว่าชายผู้นี้จะตายเสียก่อนกินยาเสร็จ

 

            จะทำอย่างไรดี เขาไม่อยากให้ใครต้องตาย

 

            โดยเฉพาะตายเพียงลำพังแบบนี้

 

            "ท่าน ข้าขอโทษนะ แต่ข้าสาบานเลยว่าข้ากลั้วปากด้วยน้ำแอปเปิ้ลแลขัดถูฟันทุกครั้งหลังลิ้มลองของอร่อย" พึมพำบอกเสียงแผ่วก่อนจะกลั้นใจใส่ยาทั้งก้อนเข้าปากตัวเอง เคี้ยวตัวยาจนแหลกละเอียด

 

            ปลายนิ้วเรียวบีบปลายคางแข็งแรงของคนเจ็บจนริมฝีปากอ้าออก แตะริมฝีปากอิ่มของตัวเองชิดกับปากหยักบางที่เลอะเปื้อนด้วยคราบเลือดและคราบฝุ่นอย่างไม่นึกรังเกียจ

 

            ใช้ปลายลิ้นค่อย ๆ ส่งตัวยารสเผื่อนเข้าไปในโพรงปากของคนเจ็บ ที่รับตัวยาและกลืนตามลงไปอึกแล้วอึกเล่าอย่างว่าง่าย

 

            แม้มีรสฝาดทั่วโพรงปากแต่จีนก็รีบเปิดฝากระบอกน้ำป้อนคนเจ็บต่อทันที น้ำหยดแล้วหยดเล่าช่วยผลักดันตัวยาให้เข้าสู่ร่างกายสูงใหญ่ได้มากยิ่งขึ้น

 

 

            "ท่าน ท่านเป็นยังไงบ้าง"

 

น้ำกับยานี่น่าจะได้ผล เมื่อจีนเห็นว่าเปลือกตาที่ปิดแน่นสนิทมาตลอดกำลังขยับลืมขึ้น และใต้แพรขนตานั้นทำให้จีนนิ่งงันจนลืมหายใจ

 

            ดวงตาแวววาวเป็นประกายราวกับเพชรล้ำค่าที่ถูกเจียระไนมาอย่างพิถีพิถันและดวงตาคู่นั้นดำสนิทราวกับฟ้ายามราตรีไม่มีแม้พื้นที่ตาขาวให้ได้เห็น ทำให้ตาเรียวคมคู่นี้เหมือนดั่งเพชรสีนิลสูงค่า

 

            หากดวงตาดุจดังอัญมณีในยามบาดเจ็บหนักเช่นนี้

 

            อัลฟ่า ชายผู้นี้เป็นอัลฟ่าอย่างแน่แท้

 

            "....." สัญชาติญาณที่บอกให้หลีกหนีอัลฟ่าให้ห่างไกลทำให้จีนขยับตัว ทว่าก็เชื่องช้ากว่าปกติมากนักเมื่อเอาแต่จดจ้องมองดวงตาคู่นั้นที่มองสบอยู่ด้วยความสนใจ

 

            ".. ข...จ ...ล ...." ริมฝีปากหยักกระซิบพูดบางอย่างแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง จนจีนอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวไปใกล้เพื่อให้ได้ยิน

 

            "ข้า ...จ ...มะ ...ล ...เจ้า"

 

            ใกล้ริมฝีปากนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อจับถ้อยความจากเสียงพยางค์ปนลมหายใจให้แน่ชัด

 

            มากขึ้น

 

            "ข้า จะ ไม่ ลืม เจ้า"

 

            จนมากพอ

 

            "โอ๊ยย" จีนร้องเสียงหลงพร้อมดีดตัวลุกขึ้นจนคนที่นอนพิงตักร่วงหล่นเมื่อรู้สึกได้ถึงความเจ็บจี๊ดด้านหลังลำคอ

 

            ตาโตเบิกกว้างอย่างตระหนกเมื่อเห็นเชือกที่ใช้มัดพันรอบคอเพื่อป้องกัดการฝังคมเขี้ยวอยู่ในมือของชายผู้บาดเจ็บตรงหน้า

 

            ถูกกัด เขาถูกอัลฟ่ากัดที่คอ

 

            "ไม่ ไม่นะ" ความตื่นกลัวหวั่นวิตกทำให้แองเจลโล ปาร์กเกอร์วิ่งตรงออกมาทันทีอย่างรวดเร็ว มือผอมกดบาดแผลจากรอยที่ถูกขบกัดไว้จนแน่น น้ำตาเอ่อล้นกบดวงตายามที่วิ่งออกมาอย่างไม่คิดชีวิต

 

            ความตกใจกลัวที่ทำให้จีนลืมไปว่าได้ทอดทิ้งอัลฟ่าร่างสูงใหญ่ที่บาดเจ็บไว้ลำพังกลางผืนป่า

 

            อัลฟ่าผู้บาดเจ็บซึ่งทันทีที่มีเรี่ยวแรงก็ขบกัดตีตราไว้บนลำคอระหงของโอเมก้าต้องสาปแห่งยอดเขาเมืองลินน์

 

            ตีตราจองไว้เป็นของตน เพียงแค่ของตนเท่านั้น

 

 

 

 

 

        








เจอกันครั้งแรกอัลฟ่าตาเพชรสภาพเป็นพี่ซาก(ศพ)ก็กัดคอน้องคนสวยเลยเหรอจ๊ะ 
ทำไมชีวิตน้องจีนแลดูอันตราย ถถถถ


อธิบายเพิ่มเติม คือ ช่วงเวลาที่เกิดตอนที่ 0 ขึ้นนี้ เกิดก่อนหัวขโมยตัวจ้อยเอเบิลไปขโมยแผนที่คุณอัลฟ่าสกุลเจมส์ใน อบอ  และเกิดก่อนตอน 0 ของท่านมาร์คกับคุณกันต์ใน รบอ นะคะ เพราะฉะนั้นแน่นอนว่าเกิดก่อน การพบปะกันของคุณหมาป่าแจ็คกับคุณลอเรน ใน ซวอ 
สรุปคืออินโทรนี้ตามลำดับ ทล เกิดขึ้นก่อนทุก ๆ เรื่องค่ะ ถถถถถ

แต่ว่าก็สามารถอ่านได้เลย เรียงก็ได้ไม่เรียงก็ได้

เพราะจะไขว้ๆกันหน่อย แวบๆไปแวบๆมาแบบนี้แหละ ถถถถ
ดึกแล้วรู้สึกพูดจาไม่รู้เรื่องนิดนึง  หรือว่าไม่นิด 55555


สุดท้าย ก็ขอฝาก ปจ นี้ และ พี่ซากกับน้องสวยไว้ในอ้อมใจของทุกคนด้วยนะคะ
อย่าทิ้งให้น้องเดียวดายนะคะนะ 5555



มีแท็กด้วยแหละเรื่องนี้ ถอดมาจากชื่อเรื่องเลยยยย ไดมอนด์อายส์ ติดแท็กมาได้เลยๆ เราชอบ ๆ อยากรี ๆ อยากอ่าน ๆ
#ดมอบีนยอง





















--------------
B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 725 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,273 ความคิดเห็น

  1. #3262 BNyoung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 15:47

    ทำไมเราพึ่งได้อ่านนนนน น่าจิดตามตั้งแต่เปิดเรื่องเรย

    #3,262
    0
  2. #3243 sayewj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 09:44
    โอย ขนลุก เริ่มเรื่องมาก็ตื่นเต้นเลย ตาพี่พระเอกเราทำไมวู่วามงี้คะ สงสารน้องจีน ตกใจแย่เลยอุตส่าช่วยชีวิต55
    #3,243
    0
  3. #3222 Aileen133 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 21:46
    กลับมาอ่านอีกรอบไม่เคยลืมเรื่องนี้ได้เลยมันตราตรึงใจชอบมากค่าา
    #3,222
    0
  4. #3189 JBJIN94 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 16:14
    เเค่ตอนเเรก ลูกเเม่ก็โดนตีตราจองไว้เเล้ว
    #3,189
    0
  5. #3152 llllovellll (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 23:28
    เหมือนน้องทำคุณบูชาโทษ อิพี่จะกัดคอน้องทั้งที่เจ็บหนักและตั้งแต่ตอนแรกไม่ด้ายย อ่ยย หวงจีน!
    #3,152
    0
  6. #3125 mo4556 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 14:47
    ร้ายนักนะอิพี่
    #3,125
    0
  7. #2817 PandaPhung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 22:29
    พี่ตาเพชรเค้าร้ายนะคะหัวหน้า ขนาดสภาพแย่เบอร์นั้น ยังจะตีตราจองน้อง โอ้โหหหห พ่อคุณ เตรียมหึง24ชม ไว้ได้เลยจ้า55555
    #2,817
    0
  8. #2623 ppploycb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:27
    เหมือนน้องโดนหลอกเลย;-; ไหนว่าบาดเจ็บหนัก
    #2,623
    0
  9. #2448 Ruwcin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 17:13

    เจอกันครั้งแรกกกกเองน่ะ !!!!!


    #2,448
    0
  10. #2317 Friendship_Lee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 17:54
    ตอนที่บอกว่าข้าจะไม่ลืมเจ้านึกว่าจะจำใบหน้า ที่ไหนได้กัดคอจีนเลย
    #2,317
    0
  11. วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 23:09
    เขินง่าาา 555555
    #1,964
    0
  12. #1868 mango2day (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 10:42
    อื้มมมมม นิสัยไม่เีน้าาา ควรจะเป็นเรื่องที่เก็นตรงกันทั้งคู่สิ
    #1,868
    0
  13. #1732 Harukim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 14:07
    เจอน้องครั้งแรกก็ตีตราจองเลยเหรอพี่จ๋า
    #1,732
    0
  14. #1731 Harukim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 14:06
    เจอน้องครั้งแรกก็ตีตราจองเลยเหรอพี่จ๋า
    #1,731
    0
  15. #1638 Ppandada (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 07:08
    พี่กลัวโดนคนอื่นแย่งสินะคะ55555
    #1,638
    0
  16. #1538 XCIII (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 02:24
    โอ้โห ครั้งแรกก็เอาเลย
    #1,538
    0
  17. #1520 OnceUponATime94 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 15:26
    กลัวลืมงี้ เลยกัดตีตราน้องไว้ก่อน พี่ซากก็ออกตัวแรงไปน้องกลัวหายไปแล้ว เดี๋ยวก็ได้กลายเป็นซากกลางป่าจริงๆหรอก 5555
    #1,520
    0
  18. #1479 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 21:36

    โห

    ฮาร์ดคอร์สมกับเป๋นปมนยอง

    #1,479
    0
  19. #1133 minnie_binnee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 18:51
    ไรท์แต่งหลายเรื่องงี้มั่วตายเลย55555
    #1,133
    5
    • #1133-5 Butterfly 8ffect(จากตอนที่ 2)
      14 ธันวาคม 2561 / 00:12
      ขอบคุณที่เข้าใจนะคะ
      #1133-5
  20. #1117 mlws (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 15:09
    น้องตกใจเลย
    #1,117
    0
  21. #1115 Taonoiifangkung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 00:32
    พอมีแรงก็ตีตราจองน้องซะแล้ววว โห้ววววว
    #1,115
    0
  22. #1094 fuminz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 02:18
    กัดน้องตะไมมม
    #1,094
    0
  23. #1071 N_udaen_G (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 13:20
    น้องลูกกกกก โดนพี่กัดแล้วอะ คือจะไม่ปล่อยน้องสุด
    #1,071
    0
  24. #1013 kihae129lovesj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 23:13
    ไม่ทันไรก็เป็นของจบมซะละ
    #1,013
    0
  25. #904 Last Love Kyum (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 00:33
    ไม่ทันไรก็กัดน้องซะแหละ
    #904
    0