-End- Diamond eyes #ดมอบีนยอง {omegaverse , mpreg } [BNyoung/BNior] #Inyoureyesปจ

ตอนที่ 16 : Diamond eyes {14} 100% #ดมอบีนยอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 900 ครั้ง
    4 พ.ค. 62






Diamond eyes
#ดมอบีนยอง
{14}



 

            "สองปี" เสียงมากอายุแต่ดุดันเปรยขึ้น

 

            "หากเราจัดสรรทองเจ็ดแสนเฟรนที่ยืมมาจากตระกูลเจมส์ได้อย่างประหยัดมัธยัสถ์ที่สุด เราสามารถยืดยื้ออยู่ในสงครามนี้ได้ถึงสองปีเต็ม" แดเนียล อิซิดอร์ช่วยเอ่ยต่อจากคาลเดอร์ เกรแฮมเจ้ากรมทหารแห่งนอร์ธผู้เป็นตาของเจ้าชายเดฟ

 

            บรรดาผู้ร่วมในสหพันธ์นี้ทุกคนพยักหน้ารับ ดวงตาของทุกคนเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวังที่จะชนะศึกนี้มากขึ้น

 

            "ตอนนี้เราสามารถโจมตีฝั่งนู้นได้แล้ว เพราะพวกมันกรูเข้าโจมตีเราก่อนเปิดการปะทะ ข้าว่าหากเราเริ่มจัดการพวกมันคร้านจะสำเร็จหมดจดภายในเวลาไม่เกินสี่เดือน หรือหากมีตัวแปรอื่นให้ยืดเยื้อไม่มีทางเกินแปดเดือน" เบต้าชายผู้เปี่ยมด้วยท่าทางมั่นใจซึ่งดูแลเรื่องเสบียงของกองทัพเอ่ยขึ้น

 

            "ยิ่งจบเร็วก็ยิ่งดี ย่อมไม่มีใครอยากให้สงครามกินเวลานาน แต่เราก็ต้องคิดถึงชีวิตของเหล่าทหารด้วย หาได้ควรสูญเสียเกินจำเป็น" เจ้าชายเบเนดิก ไดนาดิน แห่งนอร์ธเอ่ยขึ้นเสียงหนัก ท่าทีที่ยิ่งสุขุมดุดันขึ้นกว่าปกติแผ่ไอเยือกเย็นไปทั้งห้อง

 

            มีทั้งคนที่รู้สึกอึดอัด และมีทั้งคนที่มองอย่างพอใจกับความเป็นผู้นำของเจ้าชายเดฟที่โดดเด่นขึ้น

 

            ดูเหมือนว่าทันทีที่โอเมก้าต้องสาปย้ายห่างออกไป หลานของตนก็ดูจะมีพัฒนาการที่ดีขึ้นให้เห็นในทันที คาลเดอร์คิดในใจ

 

            "แล้วทางตระกูลเจมส์ยื่นข้อเสนอให้เราสามารถติดต่อซื้อสมุนไพรชั้นดีจากร้านของตระกูลเจมส์ที่ใกล้เราที่สุดได้จริง ๆ หรือ เจ้าชายเดฟ" อัลฟ่าร่างผึ่งผายแห่งตระกูลอิซิดอร์ผู้เฝ้าดูแลในด้านนี้ถามย้ำอีกหน

 

            สหพันธ์ทุกคนรวมทั้งตนที่เป็นผู้คอยดูแลงบประมาณไม่คาดคิดแม้แต่น้อยว่าเจ้าชายเดฟจะใช้ระยะเวลาในการเดินทางไปเจรจากับตระกูเจมส์โดยใช้เวลาน้อยขนาดนี้ และได้รับข้อเสนอที่ดีมาก

 

            "ใช่แล้ว ลีโอนาร์ด เจมส์เป็นผู้เสนอเรื่องสมุนไพรเองเพราะต้องการให้เราชนะและข้าเห็นว่ามันมีประโยชน์สำหรับทหารของเราข้าจึงรับไว้"  เดฟยังจำได้ดี ตนแทบจะไม่ต้องใช้วิชาการทูตในการเจรจามากนัก เพียงแค่เอ่ยข้อเสนอหยิบยืม ลีโอนาร์ด เจมส์ก็ตอบรับในทันที

 

            คราแรกเดฟคิดว่าจะต้องถูกขูดรีดดอกเบี้ยจำนวนมากจนเมื่อนำมาใช้คืนคงจะเยอะเสียยิ่งกว่าเงินต้น ทว่าใบหน้ามุ่งมั่นที่แววตาเต็มไปด้วยความหมองม่นของลีโอนาร์ด เจมส์กลับส่ายปฏิเสธ

 

            ฝ่ายนั้นไม่ต้องการดอกเบี้ยสักเฟรนเดียว แต่ต้องการให้การหยิบยืมนี้เป็นความลับ และสุดท้ายแล้วเมื่อชัยชนะเป็นของฝั่งเจ้าชายเดฟ

 

ลีโอนาร์ด เจมส์ต้องการอำนาจของราชวงศ์นอร์ธเพื่อหนุนหลังตน แค่ตน มิใช่ตระกูลเจมส์ เพราะเงินเจ็ดแสนเฟรนส์นี้เป็นทรัพย์ส่วนตัวจากการปันผลของลีโอนาร์ดเท่านั้น

 

            ตระกูลเจมส์ร่ำรวยที่สุดในเฟนเรียร์ดูจะมิใช่แค่คำล่ำลือ

 

            "แล้วอำนาจที่คนตระกูลเจมส์นั้นว่าจะเอาไปทำไม มิใช่ว่าจบศึกระหว่างนอร์ธด้วยกัน พวกเราต้องแต่งทหารออกไปรบกับเพิร์ลเพราะตระกูลเจมส์อยากครองเพิร์ลหรอกนะ" อัลฟ่าหญิงถามขึ้นเสียงกังวล ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

 

            "ข้าได้ไต่ถามและแจ้งชัดแล้วว่า ว่าการโจมตีเพิร์ลนั้นขัดต่อจุดประสงค์ของทางฝั่งเรา แต่เขายืนยันกับข้าพร้อมเขียนลงในสัญญานามว่าไม่เกี่ยวกับเมืองเพิร์ลแน่นอน เป็นเรื่องส่วนตัว ซึ่งจากการสนทนาข้าคิดว่าเป็นเรื่องภายในตระกูลเจมส์เอง" เดฟอธิบายเพิ่มเติมให้ทุกคนคลายกังวลมากขึ้น

 

            เมื่อนึกถึงตรงนี้แล้ว ดูเหมือนภายในตระกูลร่ำรวยนั่นจะมีปัญหาไม่น้อย และมากพอให้คลื่นลูกเก่าต้องการกวาดล้างคลื่นลูกใหม่

 

            "พวกทหารรับจ้างและโจรป่าที่ทางฝั่งของเจ้าชายจาคอปจ้างมาบาดเจ็บจากการวิ่งตามหาสิ่งกระตุ้นของเราจำนวนไม่น้อย" เฮเลนเอ่ยคำว่าสิ่งกระตุ้นด้วยความเจือละอายต่อสหายตั้งแต่วัยเยาว์ของตนเช่น เจ้าชายเดฟ และภายใต้สีหน้าการทูตเรียบนิ่งนั้น เฮเลนก็เห็นว่าแววตาของเดฟเปลี่ยนไปชั่วครู่อย่างไม่ชอบใจ

 

            เดฟมิพอใจ ทว่าทั้งสหพันธ์นั้นชื่นชมกับการใช้สิ่งกระตุ้นเพราะเพิ่มน้ำหนักในการชนะของฝั่งตนได้มากขึ้น เจ้าชายที่ใครต่อใครคิดว่าถูกเทิดทูนไว้สูงส่งแค่นยิ้มในใจตัวเอง แม้แต่สิ่งที่เจ้าชายผู้นี้รักที่สุดยังมิถูกเหลียวแลเลยสักนิด

 

             "ข้าเสนอว่าเราควรบุกโจมตีซ้ำก่อนกลุ่มใหม่จะมาสมทบทัน เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นครั้งแรก แล้วคอยดูสถานการณ์" เฮเลนกางม้วนกระดาษที่ตระเตรียมแผนยุทธศาสตร์ซึ่งร่วมวางแผนจากหน่วยสังกัดของตน

 

            "ข้าเห็นด้วย จากแผนนี้เราจะใช้แผนที่เวทมนต์เสริมแต้มต่อของเราอย่างไรได้บ้างไหม" ทาคิส โรมานอฟ เจ้ากรมตุลาการเอ่ยถามผู้เป็นบุตรสาว

 

            "เอ่อ ขณะนี้เรามิมีแผนที่นั้นในครอบครอง"

 

            "ได้อย่างไร! มันไปไหน" คาลเดอร์ถามเสียงดังขึ้นอย่างกังวล โอ้ แผนที่นั่นช่วยได้มาก หากตกไปอยู่ในมือฝั่งจาคอปย่อมแย่แน่

 

            "ข้าให้ไอรีน่าพกติดตัวไปด้วยในการพาแองเจลโล่ไปส่ง เผื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน" เดฟตอบออกมาเสียงนิ่งสงบ ทว่าทำให้คนฟังฉุนเฉียวกว่าเก่า

 

            "เจ้าชายเดฟเจ้าทำแบบนั้นได้อย่างไร แผนที่นั่นเป็นของเรา เป็นสิ่งที่มีประโยชน์มาก เหตุใดนำไปใช้กับธุระที่ได้มิคุ้มเสียกัน" คาลเดอร์มุ่นคิ้ว จับจ้องมองผู้เป็นหลานชาย

 

            "ใช่ มันมิลำเอียงไปหน่อยหรือท่านที่จะใช้แผนที่เพื่อแองเจลโล่ผู้นั้นคนเดียว" เบต้าชายอีกคนเอ่ยถาม เดฟกระตุกยิ้ม ทว่าดวงตาเชือดเฉือน

 

            "ทำไมจะมิได้เล่า ในเมื่อแผนที่นั้นไม่เคยใช่ของเรา แต่เป็นของเขา"

 

            คำย้อนของเดฟทำให้เกิดความเงียบในห้อง ทุกคนรู้ดีว่าโอเมก้าต้องสาปผู้นั้นเป็นผู้นำสารแบกแผนที่ออกมาจากโรงเรียนโอเมก้าลินน์ ทว่าในความหมายของเดฟ นั่นคือแผนที่ของเอสเทียร์ ซินเวียร์ เจ้าจีนย่อมเป็นเจ้าของที่แท้จริงอยู่แล้ว

 

            "ยามนี้เราควรจะประชุมกันต่อให้คุ้มค่าแก่เวลามากกว่า พวกท่านทุกคนว่าเช่นนั้นไหม" เดฟทำตัวเป็นเจ้าชายเช่นที่ถูกเสี้ยมสอนมา ระบายยิ้มทั้งที่ใจหมองหม่น ใช้คำปราสัยเชื้อชวนทว่าแฝงความกดดันให้คนฟังรู้สึกไม่คู่ควร ราวกับมีอำนาจอยู่ล้นมือ ทั้งที่ความจริงเดฟรู้ดีว่าเป็นเช่นไร

 

            ทว่ามีน้อยมีมากไม่สำคัญ ใช้ให้เป็นก็พอ

 

            "ข้าอยากรู้แผนการรบในวันพรุ่งนี้ ขอให้ผู้เกี่ยวข้องอธิบายอย่างละเอียด และขอให้พวกท่านทุกคนร่วมกันถกเถียงและชี้นำให้การโจมตีแรกของเราสมบูรณ์ที่สุด" สิ้นคำเอ่ยของเดฟทุกสายตาที่แฝงไปด้วยความกดดันและพร้อมตำหนิติเตียนหาช่องโหว่ก็พุ่งไปหาเฮเลน โรมานอฟที่แม้จะมิหวั่นกลัวคมหอกคมดาบ ทว่าไม่ถูกโรคกับสายตาคาดคั้นและความกดดันจากการติติงของมนุษย์ด้วยกันเอาเสียเลย

 

            เดฟซึ่งเป็นสหายมานานย่อมรู้ดี และรู้ดียิ่งกว่าว่าเหล่าสหพันธ์จะชำแหละ เชือดเฉือนแผนการรบของเฮเลนจนอีกฝ่ายเจ็บหยอกยิ่งกว่าโดนห่าธนูจากศัตรูรุมยิง

 

            แน่นอนว่าเดฟตั้งใจ ในเมื่ออำนาจเจ้าชายของเดฟมันแสนจะเจือจางในที่แห่งนี้ ฉะนั้นก็ต้องรู้จักใช้อำนาจของสหพันธ์ให้เกิดประโยชน์

 

            ถือเสียว่าเป็นการลงโทษเฮเลน โรมานอฟที่ควรค่าแก่ความผิดที่พาเจ้าจีนขอเดฟไปเสียอันตรายขึ้นมาสักหน่อยก็แล้วกัน

 

 

            เสียงล้อบดถนนและการโคลงเคลงในจังหวะซ้ำเดิมของรถม้าเมื่อก้าวล่วงเข้าชั่วยามที่สาม จีนก็เริ่มรู้สึกคุ้นเคยกับมันมากขึ้น

 

            รถม้าที่ไอรีน่าเป็นผู้ดูแลเลือกผ่านชายป่าฝนเทา เพื่อตรงไปที่โรงเรียนโอเมก้าลินน์ให้ไวที่สุด ต้นไม้ที่เริ่มรกหนาขึ้น กลิ่นหอมเย็นจาง ๆ ปนกลิ่นผลไม้เปรี้ยวหวานสดชื่นโชยมาเป็นระยะนั้นให้ความรู้สึกแตกต่างจากป่าของเมืองนอร์ธชัดเจน

 

            โอเมก้าต้องสาปเคยได้ยินถึงป่าฝนเทาที่มีขนาดผืนป่ารวมแล้วใหญ่กว่าบางเมืองในเฟนเรียร์ด้วยซ้ำ ทว่าไม่เคยเห็นของจริง จึงอาศัยโอกาสนี้ในการเปิดหน้าต่างและจ้องมองเข้าไปด้วยความใคร่รู้

 

            ทว่าก็เห็นแต่แมกไม้แน่นขนัดและหมอกควันจาง ๆ ราวกับว่าภายในป่าฝนเทานั้นเยือกเย็นตลอดปี

 

            กึก กึก กึก

 

            รถม้าเริ่มเร็วมากขึ้นอย่างที่จีนรู้สึกได้

 

            "อะ อ๋า" และเร็วมากจนภายในรถม้าสั่นคลอนไปหมดจนเกินทรงตัว จีนเอนล้มไปหาเบาะอีกได้ดีที่ดึงผ้าม่านไว้ได้ทันจึงไม่กระแทกอะไรให้ได้เจ็บ

 

            เหตุใดรถม้าจึงได้เร่งฝีเท้าขึ้นเช่นนี้กัน

 

            ปึก!

 

            ลูกธนูที่ปักทะลุเข้ามาจากผนังรถม้าด้านหลังดูเหมือนจะอธิบายทุกอย่างได้ชัดเจน และเมื่อมีดอกแรก ดอกที่สอง สาม สี่ ก็ปักทะลุตามเข้ามา

 

            โอเมก้าต้องสาปดึงเปิดช่องหน้าต่างระหว่างคนซึ่งกุมบังเหียนรถม้าและตนที่อยู่ภายใน ไอรีน่าและคาร่ามีสีหน้าที่กังวลไม่แพ้กัน

 

            "พวกท่าน! มีธนูทะลุเข้ามาในรถแล้ว" จีนตะโกนบอกฝ่าเสียงลมจากการพุ่งทะยานของม้าที่เร่งควบ

 

            "เจ้าระวังตัวด้วย แองเจลโล่" ไอรีน่าตะโกนกลับมาเพียงเท่านั้น ก่อนจะส่งเชือกบังเหียนในฝั่งตนให้คาร่าถือแทน เบต้าสาวผู้มีใบหน้างดงามหยัดตัวยืนบนรถม้าที่โคลงเคลง ยามสองมือน้าวคันธนู

 

          ฟิ้ว!

 

            เสียงลูกธนูแหวกย้อนไปด้านหลังและมันปักเข้ากลางอกของผู้บังคับม้าที่ไล่ตามมา พอได้ย้อนมองกลับแบบนี้ ไอรีน่าจึงได้เห็นว่ามีผู้ที่ตามไล่ล่าตนมาถึงห้าคน และหนึ่งในนั้นก็กลิ้งตกลงไปกับพื้นป่าจากคมธนูตนจนผ้าโพกหน้าหลุดออก

 

            "..!.."

 

            "คาร่า เจ้าบังคับให้มันพุ่งตรงไป" ไอรีน่าตะโกนเสียงดัง มือเรียวสวยดึงห่อผ้าสีน้ำเงินออกมาจากอกเสื้อ นั่งลงคืนสู่ที่เดิมก่อนจะเปิดห่อเพื่อใช้ของด้านใน

 

            จีนมองจากช่องหน้าต่าง ตนจำห่อผ้านั้นได้ทันทีว่าเป็นแผนที่เวทมนต์ซึ่งตนดูแลมาตามคำสั่งของครูใหญ่เกเบรียล

 

            และในยามนั้นเองแสงแดดที่ตกกระทบกับผ้าก็สะท้อนตัวอักษรสีเงินวาวับจากเนื้อผ้าสีน้ำเงิน เป็นชือที่จีนไม่เคยได้ยิน

 

            -เอสเทียร์-

 

            ทว่ารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

 

            ตึง!

 

            เสียงกระแทกดังขึ้นโครมใหญ่บอกชัดว่ามีคนกำลังกระโดดขึ้นมาบนรถม้า เป็นจังหวะเดียวกันกับประตูวงแหวนเวทมนต์สีเทาตามพลังของเบต้าขยายกินพื้นที่กว้างอยู่เบื้องหน้า จีนเห็นยอดหอคอยของโรงเรียนโอเมก้าลินน์รำไรในอีกฝั่งของประตูมิติ

 

            รถม้าพุ่งทะยานผ่านเข้าไป และพาตัดช่วงระยะทางให้พ้นวิถีการโจมตี

 

            คาร่าส่งเชือกให้ไอรีน่า ก่อนจะปีนย้อนขึ้นไปบนหลังคารถม้า พลั่ก! ยันเท้าเข้ากลางอกของเบต้าชายที่ลอบโจมตี ร่างของมันลอยละลิ่วย้อนกลับเข้าไปในช่องประตูเวทที่กำลังจะปิดตัวลง

 

            เหลือเพียงท่อนแขนซ้ายที่โบกสะบัดดิ้นไปมาอยู่บนพื้นไม่ต่างจากปลาไร้น้ำเพราะถูกแยกออกห่างจากตัวเมื่อย้อนกลับเข้าประตูเวทคืนที่เดิมไปได้ไม่หมด

 

            "เจ้าปลอดภัยดีนะ แองเจลโล่" ไอรีน่าถามผ่านช่องหน้าต่าง จีนพยักหน้ารับพร้อมด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

 

            จีนปลอดภัยดีมีขัดหยอกนิหน่อยเพราะความโคลงของรถม้าที่เร่งรีบ ทว่าความรู้สึกที่ควรจะตื่นเต้นกว่านี้นั้นกลับลดทอนลง

 

            ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จีนไม่รู้เลย ทำไมตนเอาแต่คิดทบทวนสนใจชื่อบนผ้าห่อแผนที่เวทมนต์มากกว่าเหตุการณ์เสี่ยงตายเมื่อครู่เสียอีก

 

            "นั่นใช่หรือไม่ โรงเรียนที่ลูเซียนอยู่" ไอรีน่าเอ่ยถามถึงน้องชายโอเมก้าของตน จีนจ้องมองโรงเรียนที่คุ้นตา บรรยากาศที่คุ้นเคยของเมืองลินน์ทำให้ตนปล่อยวางเรื่องราวอื่น ๆ ไปโดยง่ายดายและคืนสู่สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า

 

           

 

            กึก

 

            รถม้าหยุดลงเมื่อมาถึงหน้ารั้วโรงเรียนโอเมก้าลินน์ จีนทั้งรู้สึกดีใจและรู้สึกใจหายในเวลานี้ โอเมก้าน้อยเม้มริมฝีปากที่ยังรู้สึกถึงรสจูบของอัลฟ่าเดฟ ผิวกายในร่างของจีนทุกส่วนยังรู้สึกถึงอ้อมกอดจากสองแขนแข็งแรง

 

            เป็นความรู้สึกคิดถึง

 

            มิได้ร้ายแรง แต่ก็ทำให้ใจหนาวสั่นได้พอสมควร

 

            "ถึงแล้วสินะ" โอเมก้าตระกูลปาร์กเกอร์พึมพำกับตัวเองเมื่อก้าวลงจากรถม้า

 

ไอรีน่าและคาร่าเองก็เดินลงมาอยู่เคียงข้าง สัมภาระในการเดินทางกลับมาของจีนมีน้อยนิดเพียงแค่ห่อผ้าหนึ่งห่อกับย่ามอีกใบเท่านั้น ส่วนกระสอบสมุนไพรในรถเมื่อเข้าไปในรั้วโรงเรียนก็คงมิจำเป็นอีกต่อไป

 

            "จีน จีนนนน เจ้ากลับมาแล้ว" เสียงหวานตื่นเต้นคุ้นหูของลูเซียนดังลั่นให้ได้ยิน ทำให้จีนยิ่งรู้สึกว่าตนกลับมาถึงโรงเรียนโอเมก้าลินน์แล้วจริง ๆ

 

            "เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะมาลูเซียน" แองเจลโล่วิ่งตรงไปที่รั้วโรงเรียนเช่นที่ลูเซียนวิ่งมาเกาะรั้วจากด้านในด้วยความตื่นเต้น

 

            "ก็พี่ซากน่ะ ส่งนกเอาจดหมายมาให้ข้า บอกว่าเจ้ากลับจะกลับมาหา ให้ข้าดูแลเจ้าด้วย เนี่ยข้าก็นั่งรอ นอนรอตั้งแต่เช้าแล้ว" ลูเซียนยิ้มแฉ่งบอก เรียกนามเจ้าชายของเมืองว่าพี่ซากได้เต็มปากเต็มคำ เพราะเจ้าชายเดฟเองนั่นแหละที่บอกให้เรียกแบบนี้ เพราะกลัวคนอื่นจะรู้ตัวตนจริง ๆ ของตน ย้ำครั้งเดียวลูเซียนก็จำได้แม่น

 

            "พี่ซากบอกงั้นหรือ" จีนทวนคำแล้วก็อมยิ้ม รู้สึกอบอุ่นในใจปนคิดถึงมากกว่าเดิม อัลฟ่าผู้นั้นช่างน่ารักและใส่ใจ

 

            "มิคิดจะทักทายข้าบ้างเลยหรือ ลูเซียน"

 

            "โถ พี่สาวคนสวยของข้า ข้าคิดถึ๊งคิดถึงท่าน ท่านพี่ไอรีน่า" ลูเซียนยิ้มเผล่โค้งทักทายพี่สาวร่วมอุทรอย่างรู้งาน

 

            "ท่านคาร่าก็ด้วย รูปงามกว่าคราก่อนที่เจอกันเสียอีก" แล้วก็ทักทายสหายร่วมรบของพี่สาวอย่างไม่ให้เสียทีน้องเล็กผู้เป็นมิตรแห่งตระกูลโรมานอฟ

 

            "หากเจ้ามีลูเซียนแล้ว ข้าก็เบาใจว่าภารกิจของข้าลุล่วงไปด้วยดี" ไอรีน่าเอ่ยขึ้น จีนพยักหน้ารับ

 

            "ขอบคุณท่านทั้งสองมาก" โอเมก้าตัวขาวโค้งคำนับขอบคุณจากใจให้แก่นักรบหญิงทั้งสอง

 

            "พวกท่านรีบเดินทางกลับเถิด มิต้องกังวลเกี่ยวกับข้า มิมีที่ไหนเหมาะกับข้ามากกว่าโรงเรียนโอเมก้าลินน์แห่งนี้อีกแล้ว"

 

            "เช่นนั้นก็ขอให้เทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์เคียงข้างเจ้า แองเจลโล่"

 

            "ท่านทั้งสองเช่นกัน เดินทางปลอดภัย" จีนโค้งอีกหน พลางโบกมือล่ำลาให้กับไอรีน่าและคาร่าที่พารถม้าห่างออกไป

 

            จะเชื้อเชิญให้เข้าพำนักก่อนย่อมเป็นไปไม่ได้ เพราะหญิงทั้งสองเป็นเบต้าย่อมมิอาจผ่านเข้ารั้วโรงเรียนโอเมก้าลินน์มาได้

 

            "เจ้ารีบเข้ามาเถอะจีน ข้ามีอะไรจะเล่าให้เจ้าฟังเพียบเลย" ลูเซียนรีบเร่งบอกด้วยความสดใสแบที่คุ้นเคย

 

โอเมก้าตระกูลปาร์กเกอร์ควานหากุญแจสำหรับเปิดประตูเข้าโรงเรียนที่ได้รับมาพร้อมกับตำแหน่งบรรณารักษ์ ซึ่งตนขาดหายจากงานที่ทำไปนานพอตัว ด้วยได้รับวันลาจากครูใหญ่เกเบรียลโดยตรง

 

            ดูท่าว่าวันลานั้นของจีนจะหมดลงเสียแล้ว

 

            ตอนนี้ก็ถึงเวลาย้อนกลับไปสู่ชีวิตเดิม ๆ ทว่าคงต่างไป เพราะดวงใจของจีนเฝ้าคิดถึงเจ้าชายแห่งเมืองนอร์ธ ผู้มีนามว่า เบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธอยู่มากเหลือเกิน

 

            กึก กึก


            ประตูรั้วเปิดออกเมื่อกุญแจถูกแนบเข้ากับเสาหินตามที่ควรเป็น จีนเดินตรงเข้าหาช่องว่างเพื่อเข้าโรงเรียนโอเมก้าลินน์ที่ตนอยู่มาทั้งชีวิต

 

            "อะ..."

 

            "จีน เจ้าติดเหรอ" ลูเซียนมองเพื่อนรักที่เดินเข้ามาได้เพียงครึ่งตัวแต่ก็โดนดันออกไปอยู่กลาย ๆ จนไม่สามารถผ่านประตูโรงเรียนเข้ามาได้ง่าย ๆ แบบที่เคยเป็น

 

            "ข้าไม่รู้ ลูเซียน แต่ข้าเข้าไปไม่ได้" จีนตอบด้วยความงุนงง พยายามโถมตัวเดินดิ่งเข้าไป มันไม่ได้ดีดพลังสะท้อนกลับออกมาเหมือนตอนที่พวกอัลฟ่าพยายามกระโจนเข้าใส่ แต่มันก็ไม่ให้ทะลุผ่าน

 

            เหมือนพลังเวทมนต์แห่งการคัดกรองโอเมก้าเพื่อปกปักษ์โรงเรียนนี้ทั้งตอบรับและผลักไสแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ในเวลาเดียวกัน

 

            "ทำไมล่ะ มา ๆ เดี๋ยวข้าช่วยดึง" ลูเซียนจับมือของเพื่อนรักพลางช่วยกันออกแรงยื้อ หากจะมีใครที่เป็นโอเมก้าในทุกส่วนที่ควรจะผ่านเข้ามาได้ จีนเพื่อนรักของตนต้องเป็นคนนั้นแน่นอนอยู่แล้ว

 

            "พอ ลูเซียน พอก่อน" จีนร้องบอกเมื่อดึงยื้อกันจนเหนื่อยแต่ตนก็ยังติดอยู่ด้านนอกอยู่ดี

 

            "อะไรกันประตูนี่ ปกติแค่เป็นโอเมก้าก็เดินทะลุเข้ามาได้แล้วแท้ ๆ เพื่อนข้าก็เป็นโอเมก้าเช่นเดิมมิใช่อัลฟ่าหรือเบต้าสักหน่อย มันเสียหรือ"

 

            "มันไม่เสียหรอกลูเซียน"

 

            "คุณโดโรธี" บรรณารักษ์ชราแห่งโรงเรียนโอเมก้าลินน์พยักหน้ารับการโค้งทักทายของโอเมก้าน้อยทั้งสอง

 

            "มีเพียงกรณีเดียวเท่านั้น ที่รั้วของโรงเรียนโอเมก้าลินน์จะกลายเป็นแบบนี้" ดวงตาสีฟ้าใสของโอเมก้าหญิงแก่ชำเลืองมองใบหน้าหวานล้ำของโอเมก้าต้องสาปที่กลิ่นผิดแผกไปจากเดิม

 

            "จีน มันเปิดรับเจ้าที่เป็นโอเมก้า ทว่ามันไม่อาจเปิดรับอัลฟ่าหรือเบต้าในตัวเจ้าเข้ามาด้วย"

 

            "...."

 

            ดวงตากลมวาวของแองเจลโล่เบิกโพลงด้วยความตระหนก สิ่งที่คุณโดโรธีบอกหมายความว่าอย่างไร แปลว่าในร่างกายของตนกำลังมีสิ่งมีชีวิตอื่นถือกำเนิดอยู่ใช่หรือไม่

 

            มือน้อยแตะแนบลงบนท้องของตัวเอง ...จริงหรือ จริง ๆ หรือ

 

            "เจ้า เจ้ากำลังท้องเหรอจีน" ลูเซียนกระซิบถามด้วยความตกใจไม่ต่างกัน

 

            จีนไม่อาจตอบได้ ตนเองก็ไม่แน่ใจ แต่ยามนี้ขอบรั้วโรงเรียนโอเมก้าลินน์ดูจะยืนยันให้แก่จีนอย่างแน่นอนแล้วว่าตนกำลังตั้งครรภ์

 

            และชัดเจนว่าลูกน้อยในท้องของโอเมก้าต้องสาปย่อมมิใช่โอเมก้าอย่างแน่นอน

 





            แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์คุ้นตากับสถานที่ซึ่งตนกำลังนั่งหลบพักพิงอยู่ไม่น้อย เพราะมีโอกาสได้มาเยือนอยู่ปีละหลายหน

 

            ที่แห่งนี้เป็นห้องรับรอง ซึ่งมีไว้ให้บรรดาญาติมิตรที่เป็นเบต้าและอัลฟ่าของนักเรียนโรงเรียนโอเมก้าลินน์ สามารถพบปะลูกหลานของตนได้โดยที่เหล่านักเรียนโอเมก้าไม่จำเป็นจะต้องออกมาจากรั้วโรงเรียนให้ผิดกฎ

 

            เรียกว่ามันเป็นอาณาเขตของโรงเรียนโอเมก้าลินน์ก็ย่อมได้ หรือจะเรียกว่าไม่ใช่ก็ได้เช่นกัน

 

            "ข้า ข้าขอโทษครูใหญ่เกเบรียล" โอเมก้าตระกูลปาร์กเกอร์เอ่ยเสียงสั่นหลังจากเงียบมาเนิ่นนาน มือน้อยทั้งสองข้างแนบชิดอยู่บนหน้าท้องของตัวเอง

 

            แม้แปลกใจ ทว่าจีนมิได้รังเกียจหรือรู้สึกแย่ที่ตัวเองตั้งท้อง  หลังค่ำคืนที่ได้ไปชมเหล่าผีเสื้อและดอกไม้เรืองแสง จีนเป็นคนตัดสินใจเองที่จะไม่กินยาผงขาว การตัดสินใจที่มิได้เอ่ยแจ้งต่อผู้ใด

 

            เพียงแค่คิดว่า หากครั้งนี้ไม่ล่ะ เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นจากที่เคยใช้ยาผงขาวระงับการให้กำเนิด

 

            ลองดูแค่เพียงครั้ง...แต่เต็มไปด้วยใจที่ยินดี

 

            ทว่าเช่นไรจีนก็ยังคิดว่าการตั้งท้องกลับมาทั้งที่ถูกส่งไปทำภารกิจดูแลแผนที่นั้นจะทำให้ครูใหญ่ที่เอ็นดูตนผิดหวัง

 

            แต่สิ่งที่จีนคิดนั้นไม่ใช่เลย

            เพราะการตั้งครรภ์ของโอเมก้าต้องสาปกับคู่แท้แห่งโชคชะตานั้นเป็นสิ่งที่แม่มดต้องการ

 

            "...." ดวงตาสองสีของเกเบรียล ซินเวียร์จ้องมองอดีตนักเรียนของโรงเรียนโอเมก้าลินน์ ทว่าก็ยังคงเป็นเด็กน้อยในความดูแลของตนอยู่เสมอ

 

            ขณะนี้ในห้องรับรองนั้นเป็นอย่างที่มันควรเป็น ตนมิได้ใช้เวทมนต์เปลี่ยนภาพห้องอีกครึ่งเป็นห้องทำงานของตนซึ่งอยู่ด้านในโรงเรียน เหมือนตอนที่พูดคุยกับเจ้าชายเดฟ

 

            "สิ่งมีชีวิตในครรภ์ของแองเจลโล่ไม่ใช่โอเมก้าอย่างนั้นหรือ โดโรธี" เกเบรียลจ้องมองแองเจลโล่อยู่อีกครู่ ก่อนจะหันไปสบตากับโอเมก้าหญิงชราผู้เป็นบรรณารักษ์ของที่นี่เช่นโดโรธี

 

            "เจ้าค่ะครูใหญ่ ประตูมิยอมรับให้แองเจลโล่ผ่านเข้าไป" โดโรธีย้ำบอก ใบหน้างามล้ำของแม่มดแห่งอาณาจักรเฟนเรียร์ถอดถอนหายใจ

 

            เกเบรียลตั้งใจส่งจีนไปกับเจ้าชายเดฟเพื่อให้ตั้งครรภ์และคาดหวังให้เจ้าชายผู้นั้นดูแลลูกเมียของตนต่อในทันที ทว่าไฟสงครามแห่งนอร์ธนั้นจะดับลงมิใช่โดยง่าย

 

            การที่แองเจลโล่ย้อนกลับมาก็มิได้มีปัญหาอะไรนัก หากมาเฉพาะโอเมก้า

 

            "แล้วเจ้าชายเดฟรู้หรือไม่" เกเบรียลถามตามตรง เมื่อได้ฟังชื่อคุ้นเคยจีนอมยิ้มบาง ๆ

 

            "ข้าเองเพิ่งรู้ตัว ท่านเดฟก็มิทราบเช่นกันขอรับ"

 

            "อย่างนั้นสินะ" แม่มดอายุสี่ร้อยยี่สิบเจ็ดปีพยักหน้ารับ ความจริงแล้วการที่แองเจลโล่ตั้งท้องนั้นควรจะทำให้เบาใจได้เกี่ยวกับผลของโอเมก้าต้องสาป

 

            ทว่ามิใช่ทั้งหมด

หากเป็นเช่นพลังของแม่มด มันจะเกิดขึ้นแบบคาดเดาไม่ได้ เดี๋ยวมาก เดี๋ยวน้อย เดี๋ยวมิส่งผลเลย เดี๋ยวก็ส่งผลรุนแรง และการที่ควบคุมไม่ได้นี้อันตรายเสียยิ่งกว่าเดิม เพราะจะทำให้ประมาท จนกว่าจะคลอดเจ้าตัวน้อยออกมาที่ทุกอย่างจะเข้าสู่เสถียรภาพ

 

            "แล้วควรจะทำอย่างไรต่อไปดีเจ้าคะครูใหญ่" โดโรธีเอ่ย

 

            เกเบรียลถอนหายใจ ตนสัญญาไว้แล้วด้วยเกรียติแห่งแม่มดว่าตนจะช่วยเหลือดูแลร่างจุติใหม่ของเอสเทีย ซินเวียร์จนกว่าจะหลุดพ้นซึ่งคำสาปที่สาปใส่ตัวเองไว้

 

            และยามนี้แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ก็มิต่างจากนกน้อยหนาวสั่นที่กำลังหาจุดหลบภัย ตนจะใจร้ายได้อย่างไร ในเมื่อสอนสั่งและดูแลมาตั้งแต่ยังเยาว์

 

            "เรือนรับรองนี้สิ่งมีชีวิตในท้องเจ้าสามารถอยู่ได้ แต่ทว่ามันก็ไม่ได้รับการป้องกันจากคาถาอย่างที่พึงมี แม้เจ้าตัวเล็กในท้องเจ้าไม่ใช่โอเมก้า แต่ทว่าก็ยังมิได้มีพลังอะไรมากนักเพราะเป็นเพียงหน่ออ่อนรอเติบโต หากถอนคาถาออกจากรั้วโรงเรียนชั่วครู่ เจ้าก็คงเข้าไปอาศัยอยู่ในโรงเรียนคล้ายแต่ก่อนนี้ได้"

 

            "จะทำเช่นนั้นได้อย่างไรกันขอรับครูใหญ่ ข้าเคยอ่านมาว่าการถอนหรือร่ายคาถาใหญ่ต้องใช้นักแปรธาตุถึงสิบเก้าคน หรือไม่ก็แม่มด แต่เราหาได้มีแม่มดไม่" แองเจลโล่บอกเสียงวิตก

 

ดูเหมือนว่าโอเมก้าต้องสาปก็ยังฝังใจเชื่อว่าเกเบรียลเป็นเพียงผู้แปรธาตุ แม้ตนจะใช้เวทมนต์อย่างไม่เคยระวังเลยก็ตาม คงเพราะไม่เคยเห็นนักแปรธาตุที่แท้จริงว่ามีพลังน้อยนิดเพียงใด

 

            "ข้าเป็นแม่มดแองเจลโล่"

 

            "จะ จริงหรือขอรับครูใหญ่ ท่าน ... ท่านพูดจริงหรือ"

 

            กิก! เกเบรียลดีดนิ้วตัวเองเพียงแค่หนเดียว

 

            สภาพแวดล้อมทั้งหมดในห้องกลายเป็นในกระโจมสมุนไพรริมป่าเมืองนอร์ธที่จีนเคยนอน ในกระโจมนั้นบัดนี้มีกระสอบอัดแน่นดังเดิม

 

 บนตั่งเตียงหาได้ว่างเปล่าอย่างที่ควรเพราะมีร่างสูงใหญ่ของอัลฟ่าที่กำลังใช้มือหนาแสนอบอุ่นแตะไปตามผิวเตียง

 

            อัลฟ่าเดฟยกหมอนใบนุ่มที่จีนหนุนอยู่ทุกคืนขึ้นกอดไว้ในอก จรดจมูกโด่งคมกับหมอนในอ้อมกอดแนบชิดและสุดแสนถนอม

 

             สะท้อนชัดว่ามีความคิดถึงอัดแน่นอยู่ในใจชายผู้นี้มากเพียงไหน

 

            "ท่านเดฟ..." ดวงตากลมโตวาววับด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอ มือผอมเอื้อมหาภาพตรงหน้าที่ราวกับเราอยู่ใกล้กันเพียงหนึ่งช่วงแขน ใจคิดว่าแตะลงบนกลุ่มผมนุ่มลื่นของอัลฟ่าผู้เป็นที่รัก

 

แม้ว่าความจริงจีนจะสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า

 

            "ข้าอยากเจอเจ้าเหลือเกิน เจ้าจีนของข้า" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นแผ่วเบาและเจือด้วยความสั่น บอกย้ำได้อย่างดีว่าเต็มไปด้วยอารมณ์ถวิลหา จีนพยักหน้ารับ น้ำตาหยดใสตกละลงบนผิวแก้มเนียน

 

            "..ข้า ข้ากับลูกก็คิดถึงท่าน" เอ่ยตอบกลับ ทว่าอีกฝ่ายมิมีโอกาสได้ฟังเฉกเช่นที่ตนมีโอกาสได้เห็นและได้ฟัง

 

            กิก ภาพตรงหน้าหมุนวนหนึ่งครั้งก่อนจะกลับคืนสู่ห้อง ๆ เดิม เมื่อแม่มดดีดนิ้วอีกครั้ง

 

            โอเมก้าต้องสาปรีบใช้สองมือเช็ดน้ำตาออกจากหน้าตัวเอง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติและความรู้สึกของตนให้นิ่งมากขึ้น

 

            "นั่นคือภาพจริงหรือขอรับ" ทว่าเสียงก็ยังสั่นนัก

 

            "ใช่แล้วล่ะ นั่นคือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นจริง ๆ ในตอนนี้ ณ ที่แห่งนั้น ที่ที่เจ้ากำลังนึกถึงอยู่ในห้วงคิด"

 

            "ข้าเชื่อแล้วขอรับ เชื่อแล้วว่าท่านเป็นแม่มดจริง ๆ " จีนบอกด้วยรอยยิ้มจาง ตายังคงจ้องมองไปที่ตำแหน่งซึ่งเคยเป็นใบหน้าของเดฟในภาพเมื่อครู่ แม้ว่าตอนนี้มันจะเป็นเพียงผนังสีเปลือกไข่ว่างเปล่าก็ตาม

 

            คิดถึงเหลือเกิน แต่จีนก็รู้ดีว่ามันมากมายเพียงไหนกับภาระที่เจ้าชายผู้นั้นกำลังแบกรับ

 

            และจะรอคอยด้วยความเข้าใจ ...มีเจ้าตัวน้อยอยู่เป็นเพื่อน เขาคงจะเหงาน้อยกว่าที่เคยคิดไว้

 

            "แล้วการที่ท่านจะคลายคาถาจากรั้วโรงเรียนจะไม่เป็นอะไรหรือขอรับ"

 

            "จะว่าไม่มีผลกระทบเลยก็ไม่ใช่ มันจะทำให้มีช่องโหว่อยู่บ้างเพราะเมื่อยามที่ลงคาถาแต่ก่อตั้งใช้แม่มดสองคนในการลงคาถาป้องกันให้สมบูรณ์ หลังจากนี้ก็คงต้องขอให้แม่มดแห่งป่าฝนเทามาช่วยสมานช่องโหว่ที่อาจจะเกิดขึ้น" เกเบรียลเอ่ยยามที่ดวงตาสองสีจ้องมองรั้วโรงเรียนโอเมก้าลินน์ที่ทอดยาวอยู่อย่างสงบ

 

            "และที่สำคัญข้าช่วยคลายมนตร์คาถานี้เพราะเห็นใจเจ้าที่กำลังลำบากและจะทำให้เพียงครั้งเดียวให้เจ้าผ่านเข้าไปข้างในได้ ทว่าหากเจ้าออกไปอีกคราข้าจะไม่ลดความปลอดภัยของรั้วโรงเรียนเพื่อเจ้าอีก จนกว่าเจ้าจะมีเพียงตัวเจ้าที่เป็นโอเมก้าถึงจะกลับเข้ามาได้อีกครั้ง"

 

            "ขอบพระคุณครูใหญ่มากขอรับที่เมตตาข้า" จีนลุกขึ้นเพื่อโค้งคำนับให้กับผู้ที่คอยช่วยเหลือตนอยู่เสมอ ดวงตาสองสีของแม่มดจับจ้องมองโอเมก้าต้องสาปตรงหน้าตน

 

            "และลูกของเจ้า เมื่อคลอดออกมาย่อมมิอาจอยู่ในเขตรั้วโรงเรียนนี้ได้ เพราะเขามิใช่โอเมก้า ทว่ารอให้ถึงยามนั้นก่อนแล้วกันค่อยขบคิดกันอีกที" มือเรียวผอมของแม่มดลูบผมของจีน

 

            "โดโรธีเจ้าพาแองเจลโล่ไปที่พักเถิด"

 

            "เจ้าค่ะครูใหญ่" หญิงชราขานรับ ก่อนจะเดินตามครูใหญ่เกเบรียลออกจากเรือนรับรอง

 

            โอเมก้าชายร่างผอมบางที่โชยกลิ่นกุหลาบหอมสะอาดอยู่เสมอ ผายสองมือออกว้าง ริมฝีปากหยักสีสดสวยขยับไปมาอย่างรวดเร็วเพื่อร่ายคาถา เปลวไฟสองสีเริ่มลุกขึ้นล้อมปลายเท้า และเปลวไฟแบบเดียวกันนั้นลุกลามแนวรั้วของโรงเรียนโอเมกาลินน์

 

            เปลวไฟสีเหลืองและสีเขียวเฉกเช่นเดียวกับสีดวงตาของเกเบรียล ซิลเวียร์

 

            หลังการลุกท่วมอยู่หลายนาที อึดใจต่อมาเปลวไฟตรงขอบรั้วที่ใกล้ที่สุดก็มอดลง พร้อมกับบานประตูที่เปิดออก

 

            "เข้าไปได้แล้ว" เกเบรียลบอกเสียงนิ่ง โดโรธีบีบมือของเด็กหนุ่มจนแน่นยามที่เดินเข้ารั้วโรงเรียนไปด้วยกัน

 

            ความรู้สึกที่มิได้ถูกผลักไสจากโรงเรียนที่เป็นดั่งบ้าน ทำให้จีนรู้สึกอุ่นใจได้มากขึ้นจริง ๆ

 

            "แล้วครูใหญ่ล่ะขอรับ คุณโดโรธี" เสียงหวานถามหญิงชราข้างกายถึงแม่มดที่ยังคงยืนตากอากาศหนาวอยู่ด้านนอกเพียงลำพัง คุณโดโรธีแย้มยิ้มบาง ๆ

 

            "ท่านเกเบรียลจะต้องอยู่ร่ายคาถาใหม่เพื่อปกปักษ์โรงเรียนโอเมก้าลินน์จากสิ่งอื่นที่มิใช่โอเมก้าไปอีกทั้งคืน ท่านยังไม่เข้ามาหรอก"

 

            "เช่นนั้นหรือขอรับ" คำตอบของคุณโดโรธียิ่งทำให้จีนรู้สึกผิดและรู้สึกขอบคุณ ที่โรงเรียนแห่งนี้เมตตากับตนถึงเพียงนี้

 

            จีนมิรู้เลยว่าจะชดใช้อย่างไรได้เสมอกับความช่วยเหลือที่ได้รับตลอดมา

 

 

          กึก กึก กึก

 

            เสียงควบฝีเท้าของม้าดังเป็นจังหวะ เคล้ากับเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงของสัตว์กลางคืนยามที่รถม้าเคลื่อนตัวอย่างโดดเดี่ยวผ่านชายป่าเมืองไคล์เพื่อที่จะตรงกลับไปสู่กองทัพฝั่งของตนที่นอร์ธโดยไม่แม้แต่หยุดพัก

 

            นักรบหญิงผู้เป็นเบต้าทั้งสองต่างเงียบและจมอยู่ในการขบคิดของตัวเองตั้งแต่ยามที่เคลื่อนรถม้าออกจากโรงเรียนโอเมก้าลินน์

 

            ไอรีน่า โรมานอฟชำเลืองมองสหายร่วมรบเช่นคาร่าที่นั่งอยู่ข้างกาย

 

            "เจ้าเห็นเหมือนข้าใช่หรือไม่" ในที่สุดก็เอ่ยขึ้นมาอย่างสุดจะอัดอั้นในใจเพียงลำพัง

 

            "พวกที่โจมตีเราเมื่อตอนเดินทางมา" สิ่งที่ไอรีน่าพูดทำให้คาร่าถอนหายใจหนัก เมื่อเป็นสิ่งเดียวกับที่ตนกำลังคิด

 

            "ข้าเห็น" คาร่าพยักหน้ารับ และในเมื่อเราทั้งสองต่างเห็นตรงกันยิ่งน่าหนักใจ

 

            พวกที่ตามไล่ล่าเราและมีเจตนาเพื่อสังหารแองเจลโล ปาร์กเกอร์นั้นเมื่อไร้สิ่งปิดบังใบหน้าแล้ว น่ากังวลยิ่งนักเพราะตนทั้งสองต่างก็รู้จักมัน

 

            พวกนั้นคือทหารของนอร์ธ ทหารผู้เข้าร่วมกับสหพันธ์ ทหารที่เคยรบเคียงบ่าเคียงไหล่กัน

 

            นี่ไม่ใช่เกลือที่เป็นหนอน ทว่าน่าเจ็บปวดใจยิ่งกว่าสำหรับเจ้าชายเดฟ

 

            "ท่านคาลเดอร์"

 

            "ใช่ พวกที่โจมตีเราเป็นทหารระดับสูงใต้สังกัดของท่านคาลเดอร์โดยตรง"

 

            คาลเดอร์ เกรแฮม ผู้ซึ่งเป็นตาแท้ ๆ ของเจ้าชายเดฟ

 

            "เราควรจะบอกท่านเดฟเรื่องนี้ไหม" คาร่าถาม

 

            "ข้ามิขอตัดสินใจ เห็นควรไปปรึกษากับเฮเลนก่อน" ไอรีน่าอ้างถึงน้องสาวของตน อัลฟ่าหญิงที่เป็นแม่ทัพสำคัญของศึกครั้งนี้

 

            คาร่าพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับข้อเสนอของไอรีน่า

 

            และก็ได้แต่ขบคิด ว่าการมีชีวิตอยู่โดยมิอาจไว้ใจคนในครอบครัวได้ จะต้องเจ็บปวดมากเพียงไหนกัน

 




ตอนที่ครูใหญ่ใช้เวทมนต์ให้ดู ตอนเขาคิดถึงกันก็เขียนเองน้ำตาคลอเองไปตามระเบียบเจ้าค่ะ  งื่อออ 


ตอนนี้ #ดมอบีนยอง เปิดจองแล้วนะคะ

สามารถดูรายละเอียดเพิ่มเติมและจิ้มๆไปสั่งจองได้ตรงนี้เล้ยยย >> https://forms.gle/WSbgbB5v15jfSbf19

ถ้าสั่งภายใน2วันแรก (นับตั้งแต่ 17:00 วันที่ 4/5/62 ถึง 17:00 วันที่ 6/5/62 ค่ะ เป็น 48 ชั่วโมงพอดี) จะได้รับ ฟิคตอนพิเศษ เป็นเรื่องชาติที่แล้วของพี่ซากกับน้องสวย (ตระกูลนักล่ากับแม่มดแห่งเอร์เวน) นะคะ มาสั่งในรอบ2วันแรกกันเถอะ


 

/นั่งร้อยสร้อยข้อเท้าให้น้องเคลวิน/

ใช้เวลาในการเขียนตอนนี้นานพอสมควรเลยค่ะ ยากเย็นขึ้นทุกตอนแต่ก็สนุกสนานบันเทิงใจ /ละมือจากสร้อยข้อเท้ามาคว้ายาดม/

จะนอนรอ กลิ้งรอ ไถตัวรอในแท็ก #ดมอบีนยอง นะเจ้าคะทุก ๆ ท่าน หยอดน้ำมันเรือกันมาได้โลยย เย้อๆเล้ยยยย



 ของแถมนั้นมีมากมาย โดยเฉพาะของแถมพิเศษในรอบสอวันแรกที่ไม่อยากให้พลาดกันเน้อออ แถมฟิคเรื่องราวเมื่อชาติที่แล้วของพี่ซากและน้องสวยเจ้าค่ะ ถ้าหลังรอบสองวันแรกไม่มีแล้วน้าาา รางวัลของสองคนแรกและ30คนแรกก็ดีงามมาเด้อออ

ดูได้ง่ายๆจากในรูปเล้ยย ไม่อยากให้พลาดกันจริง ๆ 

*อธิบายเพิ่มเติม
คือถ้า
-สั่งทัน 2 คนแรก จะได้ของแถมเยอะสุด (ชุดเครื่องประดับ+โชกเกอร์+โปสเตอร์เอสาม 2 ใบ (แฟนอาร์ตรูปเดียวกับโปสการ์ดทั้ง2ลาย) +โปสการ์ด 4 ใบ(แฟนอาร์ต2 แผนที่1 แผนผังราชวงศ์ 1) +ฟิคตอนพิเศษใส่ไข่)

-สั่งทัน 30 คนแรก ได้ของแถม เยอะรองลงมา (โชกเกอร์+โปสเตอร์เอสาม 2 ใบ (แฟนอาร์ตรูปเดียวกับโปสการ์ดทั้ง2ลาย) +โปสการ์ด 4 ใบ (แฟนอาร์ต2 แผนที่1 แผนผังราชวงศ์ 1) +ฟิคตอนพิเศษใส่ไข่ )

- สั่งในระยะเวลา2วันแรก (48ชั่วโมงแรก ตั้งแต่ 17:00 วันที่ 4/5/62 - 17:00 วันที่ 6/5/62) ของแถมที่ได้คือ (โปสการ์ด 4 ใบ (แฟนอาร์ต2 แผนที่1แผนผังราชวงศ์ 1) +ฟิคตอนพิเศษใส่ไข่)

- ถ้าสั่งหลังรอบ2วันแรก ของแถมที่ได้คือ (โปสการ์ด 3ใบ คือ แฟนอาร์ต 1 แผนที่ 1 แผนผังราชวงศ์ 1)


#ดมอบีนยอง





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 900 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,273 ความคิดเห็น

  1. #3257 sayewj (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 11:13
    เฮ้อ ท้องแล้วจริงๆด้วยแฮะ ตอนแรกไม่อยากเดาว่างั้นเลย แต่ก็เกิดขึ้นแล้ว คือเป็นห่วงเจ้าจีนอ่ะ เวลาโอเมก้าท้องน่าจะติดอัลฟ่าคู่ตัวเองเป็นพิเศษ แต่ดันต้องมาห่างกันแบบนี้คงจะแย่น่าดูเลย ไม่รู้สงครามจะนานแค่ไหน จะมีโอกาสให้ท่านเดฟมาดูแลเจ้าจีนยามท้องมั้ย สงสารเจ้าชายเดฟด้วย เหมือนจะมีอำนาจ แต่ก็ไม่ใช่ เหมือนจะมีคนรอบข้างที่สนับสนุน แต่ที่จริงก็แค่เพื่อคานอำนาจฝั่งตัวเอง แม้แต่คนในครอบครัวอย่างแม่และตายังไม่รัก เศร้าใจ
    #3,257
    0
  2. #3232 ทำไมต้องอิมแจบอม' (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 13:55
    สงสารเดฟอ่ะ หนังหน้าไฟจริงๆ เป็นแค่ปลายหอกที่ต้องกระทบกันตามแรงจากคนถือ ชีวิตมีสองทางคือชนะแล้วอยู่อย่าหวาดระแวงต่อไปในชีวิตกีบพ่ายแพ้แล้วตาย
    #3,232
    0
  3. #3166 llllovellll (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 15:40
    สงสารเค้าทั้งคู่ คนใกล้ตัวก็ยังจะฆ่าน้องอีก นิสัยแย่จริงๆ
    #3,166
    0
  4. วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 19:50
    เป็นอดีตที่เจ็บช้ำมากๆๆ
    #3,143
    0
  5. #3007 love bb lava (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 03:02
    ทำไมโลกใจร้ายกับพวกเค้าจัง
    #3,007
    0
  6. #2815 justjeen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 22:19
    เจ้าจีนของเดฟ เจ้าจีนของเดฟ เจ้าจีนของเดฟ เจ้าจีนของเดฟ เจ้าจีนของเดฟ
    #2,815
    0
  7. #2668 JNarin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 01:17

    สนุกมากคับบ
    #2,668
    0
  8. #2667 5657858 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 23:00

    คิดถึงเจ้าจีนแล้ว
    #2,667
    0
  9. #2665 จิ้งเหลนทะยานฟ้า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 00:53

    มาต่อเถิดหนา ไรท์จ๋า

    #2,665
    0
  10. #2661 AiY__aIy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 03:38
    คิดถึงเจ้าจีนกับท่านเดฟจังเลยค่ะ
    #2,661
    0
  11. #2660 เจ้าจิน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 11:23

    รอคอยมานานแสนนานนนนน????????????????????

    #2,660
    0
  12. #2658 tiindy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 07:22
    รีบๆมาต่อนะคะ
    #2,658
    0
  13. #2657 tiindy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 07:22
    รออยู่น้าาาาา
    #2,657
    0
  14. #2656 fuminz (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 19:29
    สงสารเจ้าชายย
    #2,656
    0
  15. #2655 โน่ริท (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 00:50
    รอน้าาาารีบมาต่ออ
    #2,655
    0
  16. #2653 parkjinyoung_43 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 22:31
    บรรยายยระดับเทพ55555ชอยภาษาที่ไรท์ใช้้ขียนอ่ะมันทำให้เรานึกภาพออกจริงๆว่ามันเป็นเเบบไหนคือชอบมากๆ
    #2,653
    0
  17. #2650 KumaKukoy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 10:07
    เห็นใจไรท์ตอนเขียนเลย เพราะต้องเกลาภาษาใหม่ บรรยายแต่ละฉากให้เห็นภาพ
    #2,650
    0
  18. #2649 DUST209 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 13:30
    สงสารท่านเดฟ ในครอบครัวนอกจากน้องชายแล้วก็ไม่มีใครรักและไว้ใจได้อีกเลยอ่ะ

    แต่อยากให้ท่านเดฟได้รู้เอาไว้อย่างหนึ่งว่าตัวเองได้กลายเป็นพ่อคนแล้วนะ เพราะฉะนั้นรีบทำสงครามให้จบ แล้วกลับมาหาน้องกับลูก
    #2,649
    0
  19. #2648 Taonoiifangkung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:55
    คิดเหมือนคูมไรท์เลยอ้ะ ตอนที่ครูใหญ่ดีดนิ้วให้เห็นภาพท่านเดฟคือสะเทือนใจ แล้วถ้ามารู้ว่าตาส่งคนมาทำร้ายคนที่ตัวเองรัก ท่านเดฟจะเจ็บแค่ไหนกัน งื้อออออออออ T.T
    #2,648
    0
  20. #2646 ppploycb (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 02:36
    สงสารพี่เดฟแล้ว ในเมืองนอร์ธไม่มีญาติคนไหนจริงใจด้วยเลย ยกเว้นน้องลอเรนไว้คน ไม่อยากให้ท่านเดฟเจ็บปวดไปมากกว่านี้แล้ว ยิ่งไม่รู้เรื่องการเกิดของลูกอีก เจ้าจีนจะส่งข่าวบอกพี่เดฟมั้ย แต่ถ้าบอกน้องก็คงกลัวว่าพี่เดฟจะกังวลกับตัวเองมากกว่าสงคราม ครูใหญ่ดีกับเจ้าจีนมากๆๆๆ ตอนนี้น้องก็อยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว น้องเคลวินเป็นลูกชายหรอ
    #2,646
    0
  21. #2642 jiab155 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 00:50
    ท่านตาใจร้ายยิ่ง ลำพังไม่รักลูกก็แย่แล้ว นี่ยังมีความคิดมาทำลายแก้วตาดวงใจของลูกอีก คนแบบนี้สมควรตายอย่างโดดเดี่ยว
    #2,642
    0
  22. #2637 Yufjj (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 14:44
    เจอก้างชิ้นใหญ่เลยเจ้าน้องเอ้ย
    #2,637
    0
  23. #2629 넘넘 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 00:09
    โถ่น้อง อุปสรรคมากมายเหลือเกินนนนน ฮืออออ
    #2,629
    0
  24. #2628 PCHANRAWA (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:50

    โอ้ยยยยยพี่ซาก ทำไมชีวิตครอบครัวคนรอบข้างถึงเป็นขนาดนี้ ถ้าพี่แกรู้เรื่องขึ้นมาจะเป็นยังไงเนี่ย แล้วจีนจะอยู่ยังไงต่ออีก สงครามจะจบลงเมื่อไหร่ อยากให้น้องเคลวินได้เจอพ่อแน้วววว//เดี๋ยวๆน้องยังไม่คลอดเลย แหะๆ
    #2,628
    0
  25. #2625 Shompoo_AA (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 21:20
    นอกจากจะปวดใจตอนเขาแยกกันแล้วว ยังต้องมาสงสารท่านเดฟเพิ่มอีกแม่ไม่รักแล้วตายังแทงข้างหลังอีกฮืออ
    #2,625
    0