-End- Diamond eyes #ดมอบีนยอง {omegaverse , mpreg } [BNyoung/BNior] #Inyoureyesปจ

ตอนที่ 15 : Diamond eyes {13} 100% #ดมอบีนยอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 815 ครั้ง
    6 เม.ย. 62




Diamond eyes
#ดมอบีนยอง
{13}


            ความเจ็บล้าของสองแขนที่ขึ้นรอยช้ำยังไม่เท่าความเจ็บจากแผลสดที่ผิวเนื้อฉีกขาดบนข้อเท้าซ้าย เตียงตั่งที่แม้ไม่ได้นุ่มมากแต่ก็ยังพอรองรับการนอนได้ ทว่ายามนี้ให้ความรู้สึกหยาบแข็งเพราะทั้งเนื้อตัวบอบบางของแองเจลโล่ไวต่อการรับรู้มากยิ่งขึ้น

 

            โอเมก้าต้องสาปคิดว่าตัวเองกำลังเข้าสู่อาการป่วย พิษไข้รุมเร้าเพราะความบาดเจ็บทางร่างกาย

 

            และมีความเจ็บร้าวทางจิตใจส่งผลร่วมด้วยอีกอย่าง

 

            "อื้อ"

 

            "เจ็บหรือ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มถามทันทีเมื่อร่างผอมหดขาซ้ายหนี ยามที่ปลายนิ้วหยาบแตะสมุนไพรบดละเอียดผสมน้ำจนข้นหมาดลงพอกแผลให้

 

            จีนไม่ได้ตอบกลับ เพียงแค่ซบหน้ากับหมอนหนุนใบเขื่องดวงตาโตทอดมองร่างสูงใหญ่ที่สวมเพียงเสื้อแขนกุดเนื้อนุ่มกับกางเกงผ้าหนาสีทึม เป็นชุดลำลองที่ชี้แจ้งว่าเจ้าชายแห่งนอร์ธคงมิออกไปนอกกระโจมอีกในค่ำคืนนี้

 

            อาจเพราะกำลังตั้งอกตั้งใจที่จะใช้สมุนไพรดูแลรักษาแผลบนร่างกายให้กับโอเมก้าคู่แท้ของตนเอง

 

            แผลที่ส่วนหนึ่งตนเองเป็นผู้ก่อ

 

            จีนละดวงตามามองฝ่ามือทั้งสองของตน ยามขยับยังรู้สึกเจ็บลามไปถึงต้นแขน บนผิวขาวตอนนี้ยังมีรอยแดงให้เห็นจาง ๆ แม้ตอนที่ตีอัลฟ่าเดฟจะใช้อีกมือประคองซ้อนใต้มือจีนไว้ทำให้ร่างน้อยไม่ร่วงหล่นตามแรงฉุดตี ทว่าความเจ็บก็ไม่ได้น้อยเลย

 

            อัลฟ่าคนนี้ใช้แรงเยอะ ๆ ตีจีน แล้วก็ใช้แรงที่มีเยอะของตนเช่นเดิมในการอุ้มจีนกลับเข้ามาในกระโจมสมุนไพร ซึ่งมีสมุนไพรเหลือแค่ไม่กี่กระสอบ

 

            "ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธข้า จีน เจ้าถึงไม่ยอมเอ่ยปากคุยกับข้า" เดฟเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบเฉกเช่นที่ชนชั้นเจ้าชายฝึกปรือ แม้ว่าหัวใจใต้แผ่นอกนั้นร้อนรนห่างไกลจากคำว่าไม่รู้สึกรู้สาอะไรอย่างมากก็ตาม

 

            "ที่ข้าตีเจ้า ข้าจะไม่ขอโทษ มันเป็นสิ่งที่เหมาะสมแล้วเพราะเจ้าทำเรื่องที่ไม่สมควร" เดฟพูดออกมาโดยน้ำเสียงไม่เปลี่ยน ขณะที่ปลายนิ้วก็นวดทายาสมานแผลลงกับข้อเท้าผอมด้วยความถนอมอย่างที่สุด

 

            "ท่านทำในสิ่งที่ท่านคิดว่าถูกต้องที่สุด ข้าก็ทำในสิ่งที่ข้าคิดว่าถูกต้องที่สุดเช่นกัน" จีนเอ่ยกลับ สายตาจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ยามนี้ยังเหลือร่องรอยจากการร้องไห้เป็นสีแดงจาง ๆ ในดวงตาเรียวคม

 

            การเป็นโอเมก้าต้องสาปของจีนได้ผล

 

            บรรดาอัลฟ่าและเบต้าทหารรับจ้างและโจรป่าที่บ้าคลั่งจากผลกลิ่นยั่วเย้าของโอเมก้าต้องสาปนั้นวิ่งเข้ามาในป่าทางฝั่งของเจ้าชายเดฟอย่างกระหาย

 

            เสียงดังและความวุ่นวายทำให้ชาวเมืองลอบมองผ่านกำแพงและได้เห็นคนของฝั่งเจ้าชายจาคอบกรูเข้าโจมตีเจ้าชายเดฟก่อน

 

            หน่วยทหารที่รออยู่ก่อนแล้วของทางฝั่งเจ้าชายเดฟจึงยิงธนูเข้าใส่ฝูงชนป่าคลั่งพวกนั้นที่วิ่งวนวุ่นวายไปทั่วเพื่อหาตัวของสาเหตุกลิ่นหอมหวานก่อนจะหมดฤทธิ์จากการกระตุ้น ซึ่งจีนที่ผ่านประตูมิติมาถึงค่ายปักหลักอยู่นี้แล้วนั้นยังส่งกลิ่นหอมจาง ๆ

 

            จนเมื่อเข้าสู่กลางดงสมุนไพร ซึ่งต่อให้น้อยกว่าเดิมไปมากแต่ก็ยังคงส่งผลให้กลิ่นของโอเมก้าต้องสาปที่จางลงถูกสกัดกั้นไว้

 

            พวกเบต้าและอัลฟ่าที่ถูกกระตุ้นทางฝั่งเจ้าชายจาคอบเริ่มได้สติ แต่ก็เกิดผลเสียหายมากมาย ทั้งบาดเจ็บไปไม่น้อยจากการบุกวิ่งเข้าป่าอย่างไม่สนสิ่งใดนอกจากกลิ่นหอมยั่ว ทั้งที่ถูกคมธนูจากทหารยิงใส่ ฝั่งเจ้าชายจาคอบคงต้องเตรียมรับมือใหม่มากพอดู

 

            และตอนนี้ทางสหพันธ์ก็กำลังประชุมอย่างเคร่งเครียดเพื่อจัดกระบวนทัพบุกเข้าโจมตีฝั่งเจ้าชายจาคอบซ้ำ ก่อนที่ทหารรับจ้างและโจรป่าชุดใหม่จะมาถึงเพื่อเสริมกำลัง

 

            ความได้เปรียบเกิดขึ้นกับฝั่งเจ้าชายเดฟอย่างชัดเจน

 

            พอคิดถึงตรงนี้แล้วจีนก็ยังเชื่อว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นไม่ได้ผิด

 

            "...."

 

            จีนช้อนตาขึ้นมองใบหน้าคมคายเมื่อร่างสูงใหญ่ขยับจากปลายเท้ามานั่งข้างตัว มือใหญ่ช้อนมือผอมไว้ในความดูแล น้ำมันจันทร์หอมที่ใช้คลายเมื่อยล้าจากการบาดเจ็บไร้บาดแผลถูกแต้มและนวดคลึงให้อย่างเบามือ

 

            เพราะทิฐิที่มีในใจของทั้งสองฝ่ายจึงมีเพียงเสียงผิวเนื้อที่สัมผัสกันผ่านน้ำมันลื่น เสียงลมหายใจ เสียงธรรมชาติที่ลอดผ่านจากนอกกระโจม ไร้ซึ่งเสียงสนทนา

 

            "ท่านคงมิได้ลงโทษท่านเฮเลน ท่านไอรีน่า ท่านคาร่ารุนแรงใช่หรือไม่" ในที่สุดจีนก็เอ่ยขึ้น

 

            ท่านพี่ทั้งสามคนเป็นนักรบที่กล้าหาญและพยายามอย่างเต็มที่ ทั้งสามคนปลอดภัยด้วยหนีผ่านประตูมิติมาเช่นกัน และจีนก็กลัวว่าท่านทั้งสามคนนั้นจะเจอเหมือนจีน

 

            ปลอดภัยจากผู้ร้ายแปลกหน้า ทว่าต้องมาเจ็บทั้งกายใจจากคนใกล้ตัว

 

            "ข้าลงโทษน้อยกว่าที่พวกเขาควรโดนเสียอีก" เดฟเอ่ยตามจริง สันกรามคมขึ้นชัดเมื่อบดกัดเข้าหากันจนแน่น

 

            ทั้งสามนั้นถูกโบยคนละสิบห้าที โดนเดฟตำหนิ และแม้ทั้งสามคนจะขอรับโทษมากกว่านี้แต่เดฟรู้ดีว่าไม่อาจทำได้

 

            เพราะแม้ทั้งสามคนจะลงมือปฏิบัติโดยไม่ขอเดฟก่อน แต่ความเห็นชอบจากการกระทำนี้เป็นความคิดที่ตรงกันจากทั้งสหพันธ์ และผลจากการกระทำมองเช่นไรก็เป็นสิ่งกล้าหาญ เป็นนักรบที่มีคุณค่าต่อศึกครั้งนี้ หากเสียไปย่อมขาดแรงกำลังดี ๆ ไปอย่างไม่ควร

 

            มันแย่ก็แค่เพียงกับใจที่แสนเป็นห่วงของเดฟเท่านั้น

 

            เดฟรู้ดีว่าตัวเองนั้นก็เป็นเพียงหุ่นเชิดหนังหน้าไฟที่ใช้ในการต่อกรกับเจ้าชายจาคอบเพราะเป็นตัวเลือกที่ดูทัดเทียมที่สุด อำนาจที่แท้จริงของเจ้าชายเช่นเดฟก็คือแรงสนับสนุนจากเจ้ากรมต่าง ๆ ในสหพันธ์ที่คอยหนุนหลังอยู่

 

            อำนาจที่มีจะใช้กับใครก็ได้ ทว่ามิใช่กับสิ่งที่สหพันธ์ทั้งหมดเห็นชอบ

 

            เดฟรู้ดี รู้มาเสมอ ว่าตนและจาคอปหาได้ต่างกันไม่

 

            เป็นเพียงหมากหนึ่งตัวที่ดูสำคัญในเกมกระดานแห่งนอร์ธ แต่แท้จริงการมีอยู่ของเราเป็นแค่หมากที่ถูกใช้แทนสองขั้วอำนาจที่เลือกหนุนหลังแต่ละฝ่าย

 

            เป็นแค่ปลายหอกสองด้ามที่พุ่งปะทะกัน จากการถือจ้วงแทนของผู้อื่น

 

            "ฟู่ว.." เสียงเป่าแผ่วเบาพร้อมลมหายใจอุ่น ๆ ที่อังลงบนฝ่ามือผอมของตัวเองทำให้จีนยิ่งตาอ่อนแสงลง

 

             "ขอให้หายไว ๆ อย่าได้เจ็บไข้เลย" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยปลอบ จีนรู้สึกตัวดีว่าทิฐิที่เกาะรอบหัวใจตนนั้นอ่อนไหวปลิดปลิวตามแรงลมไออุ่นซึ่งปะทะผิวขาวยามที่เดฟกดจูบปลอบโยนลงบนมือที่ท่านเขาตีจนขึ้นสี

 

             "ท่านก็เช่นกัน อย่าได้บาดเจ็บ" จีนเอ่ยบอกเสียงหวานนุ่มลึก ร่างน้อยขยับตัวลุกขึ้น แก้มขาวแนบซบกับผิวกล้ามเนื้อต้นแขนแน่นหนั่น

 

            แสงจากตะเกียงหินไฟส่องสว่างเรืองแสงนวลตาไปทั่วกระโจม ทำให้จีนมองเห็นแววเหนื่อยล้าและอบอุ่นจากดวงตาเรียวคมของเดฟได้ไม่ต่างจากที่อัลฟ่าคู่แท้เห็นความห่วงใยจากดวงตากลมโตของจีน

 

            มีเพียงแค่คนคนนี้ เพียงแค่แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ที่เป็นความอุ่นใจให้เดฟได้มีตัวตนจริง ๆ

 

            "ข้าจะต้องแข็งแรงดี จะต้องมีชีวิตที่ยืนยาวเพื่อเจ้าจีนของข้า" ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ผิวแก้มนิ่ม ใบหูกลมมนที่ให้สัมผัสเย็น สอดผ่านเส้นผมสีดำขลับนุ่มมือ

 

            "ข้าอยากให้เจ้าทำสิ่งเหล่านี้เพื่อข้าเช่นกัน เจ้าจีน"

 

            "อื้อ" จีนไม่รู้จะเอ่ยออกมาอย่างไร ความรู้สึกผิดเริ่มเกาะกุมในใจไม่น้อยที่ทำให้อีกฝ่ายได้ห่วง จึงเพียงครางรับเสียงแผ่ว ซุกซบหน้าไปกับแผ่นอกแข็งแรงที่ให้ความรู้สึกอุ่น ๆ และกลิ่นเปลือกไม้ที่ตนชอบมากขึ้น

 

            "ท่านเดฟ"

 

            "หืม"

 

            "ที่ท่านเอ่ย เมื่อตอนที่ดุว่าข้า" จีนเงียบไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อความอยากรู้มีมากกว่าสิ่งใดจึงกล่าวออกมา

 

            "ว่าท่านชดใช้ที่ทำให้ข้าติดอยู่ในชีวิตเช่นนี้ ที่ท่านพูดเช่นนั้น ท่าน...หมายความว่าอย่างไรหรือ" โอเมก้าตัวน้อยเอ่ยปากถามตามตรง

 

            ถามเพราะอยากได้ยินคำว่ารักย้ำบอกจากคนตรงหน้าอีกสักครั้ง

 

            ย้ำเพื่อปัดความคิดน้อยใจที่รุมล้อมให้ตกไป

 

            เพียงคำว่ารักจากอัลฟ่าผู้นี้ แค่สักครั้งเดียวเท่านั้น จีนจะยอมรับ ยอมเผยว่าความรู้สึกทั้งหมดของหัวใจตนให้ท่านเขาได้รับรู้ ว่ามันเป็นเพียงแค่ของคนคนนี้ไปแล้ว

 

            "...." เดฟทำได้เพียงแค่จ้องใบหน้างามล้ำที่ช้อนตามองมา

 

            "มีเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งที่ข้าควรบอกให้เจ้ารู้..." ลำคอของเดฟแห้งผาก ความสับสนและว้าวุ่นในใจปะทะกัน

 

            ตนควรจะเอ่ยเล่าเรื่องนั้นออกมาแล้วหรือไม่

 

            "ข้า..." อัลฟ่าเม้มริมฝีปากหยักบางของจนเข้าหากัน

 

            "เจ้าจีน ...เจ้า"

 

            "...."

 

            "ข้าจะส่งเจ้ากลับไปที่โรงเรียนโอเมก้าลินน์ทันทีที่อรุณรุ่งมาเยือน"

 

            ในที่สุดเดฟก็เลือกเอ่ยในสิ่งที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่จีนถาม ทว่าบอกในสิ่งที่ตนตั้งใจจะทำแทน

 

            "กลับหรือ ?" ดวงตาของจีนไหวสั่นและถูกฉุดรั้งให้จมลงในหยาดน้ำตาแทบทันที หัวใจที่คราแรกเต้นรัวยามนี้ก็ยังคงทำหน้าที่ของมันทว่าทิ้งความเจ็บริ้วไว้กลางอกของร่างน้อย

 

            จีนอยากได้คำว่ารักที่ย้ำบอก ไฉนเลยกลายเป็นการผลักไสให้ห่างออกไป

 

            "ใช่แล้ว ในยามนี้มิมีที่ใดเหมาะกับเจ้ามากกว่าในรั้วโรงเรียนโอเมก้าลินน์ เจ้าเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้หรือไม่ ข้าไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง" เดฟย้ำบอกเสียงมั่นคง แม้ใจตนจะเจ็บไม่ต่างกัน

 

            เดฟไม่เคยอยากห่าง ไม่เลยแม้สักนิด

 

            แต่มันจำเป็น

 

            "ทำไมกัน ทั้งที่ข้าก็อยู่กับท่านมาได้นานแสนนาน ฮึก เพราะข้าเป็นภาระ ข้าอ่อนแอใช่ไหม เพราะโอเมก้าต้องสาปอย่างข้ามีแต่จะเป็นปัญหา  มีแต่จะสร้างความลำบากใจให้ท่าน ให้กับทุกคน ฮึก" จีนสะอื้นไห้ออกมาเสียงสั่นไม่ต่างจากแผ่นหลังผอมบางที่ไหวโยกอย่างน่าสงสาร สองแขนแกร่งจึงกระชับกอดร่างน้อยไว้ในอ้อมแขน

 

            เพื่อปลอบโยน ทั้งโอเมก้าแสนรัก ทั้งใจตน ...ก่อนลาจาก

 

            "เพราะเจ้าสำคัญมากต่างหากจีน" ปลายนิ้วต้อนช้อนหยาดน้ำตาออกจากใบหน้างดงาม

 

            "สำคัญเกินกว่าที่ข้าจะยอมเสี่ยงให้เสียไปได้"

 

            "...ฮึก"

 

            "มีเพียงแค่ภายในรั้วโรงเรียนโอเมก้าลินน์เท่านั้นที่เจ้าจะปลอดภัย"

 

            เดฟแน่ใจในข้อเท็จจริงข้อนี้มากขึ้น แม้การพาจีนกลับคืน อาจจะนำมาซึ่งความไม่พอใจของครูใหญ่เกเบรียลที่ตนทำผิดเงื่อนไขทว่าก็ต้องทำ

 

             สิ่งที่ตนกลัวไม่ใช่แค่ผลจากคำสาปของจีนจะทำอะไรได้บ้าง แต่เป็นคนรอบข้างตนจะฉวยโอกาสจากสิ่งเหล่านี้ไปทำอะไรอีกบ้างต่างหาก

 

            อาจมีสิ่งที่เลวร้ายกว่านี้เกิดขึ้นก็เป็นได้ หากจีนยังอยู่ที่นี่ต่อไป

 

            เดฟรู้ว่าตนไม่อาจคอยเฝ้าดูแลได้ตลอดเวลา และยิ่งยามนี้สงครามได้เริ่มขึ้นแล้ว

 

            มันอันตรายเกินไป

 

            "เจ้าเข้าใจข้าใช่หรือไม่จีน"

 

            "อึก ฮึก... ฮึก" มีแค่เสียงสะอื้นไห้เป็นคำตอบจากคนในอ้อมกอด

 

            แองเจลโล่รู้ตัวว่าตนนั้นเข้าใจดีในสิ่งที่เดฟต้องการจะบอก ทว่าความเสียใจและน้อยใจก็มิได้ดีขึ้นเลย  ตนไม่อยากจากไป ...อยากอยู่ อยู่ใกล้ ๆ

 

            แต่หากคนคนเดียวที่อยากให้จีนอยู่ที่นี่ต้องการให้ไป

 

            คงไม่มีทางที่จีนจะฝืนอยู่ได้

 

 

 


 

            "ข้าจะดูแลแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ให้ถึงโรงเรียนโอเมก้าลินน์ โปรดวางใจ" ไอรีน่า โรมานอฟเอ่ยบอกกับเจ้าชายแห่งนอร์ธผู้ที่ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลตนเสียงมั่นคง ก่อนจะโค้งลงต่ำคำนับเช่นที่เบต้าคาร่าทำ

 

            ไอรีน่าและคาร่า ได้รับภารกิจในการดูแลโอเมก้าต้องสาปให้กลับคืนไปสู่รั้วโรงเรียนโอเมก้ามีชื่ออย่างปลอดภัย ส่วนเฮเลนแม้จะขันอาสาไปช่วยด้วย ทว่าตำแหน่งหัวหน้าแม่ทัพทำให้ต้องคอยอยู่ดูที่ค่ายแห่งนี้เพื่อเตรียมรับมือกับการปะทะที่เกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

 

            "เจ้าจีน" เดฟเอ่ยเรียกคนที่นั่งอยู่ในรถม้า ร่างใหญ่โตยืนอยู่บนพื้นด้านนอก ความสูงของร่างกายทำให้ระดับของใบหน้าทั้งคู่อยู่ในระดับเดียวกัน เมื่อจ้องมองอีกฝ่ายผ่านบานหน้าต่างที่ยังไม่ถูกปิด

 

            "ยังไม่หายโกรธข้าอีกหรือ" เดฟเอื้อมมือมาแตะพวงแก้มนุ่มนิ่มของโอเมก้าน้อย จีนไม่ได้ถอยหนีหรือสะบัดตัวออกห่างอย่างแสนงอน ทว่าก็ยังมิได้เอ่ยคำใดกลับไป

 

            "หากต้องห่างกันนานโดยที่ไม่แม้แต่ได้ยินเสียงเจ้าสักครั้งก่อนจาก หัวใจข้าคงเหี่ยวเฉา" คำเอ่ยนี้ของเดฟทั้งเย้าแหย่ และทั้งจริงในเวลาเดียวกัน

 

            แกรก

 

            "หืม" เดฟจ้องมองซองกระดาษสีเปลือกไข่ซึ่งถูกปิดผลึกที่มือน้อยยื่นมาให้ตรงหน้าด้วยความแปลกใจและแน่นอนว่าเปี่ยมล้นด้วยความปิติยินดี

 

            "จงเปิดอ่านเมื่อท่านได้ชัยชนะ" จีนเอ่ยออกมาเสียงมั่นคง ดวงตากลมวาวปะปนทั้งความมุ่งมั่นและหวั่นกลัว

 

            "ข้าอยากให้ถึงวันที่ได้เปิดอ่านจดหมายของเจ้าเร็ว ๆ เจ้าจีน" เดฟยิ้มกว้างจนดวงตาคมเรียวหยี มือหนาเอื้อมมารับซองจดหมายบอบบาง พลางกอบกุมมือนุ่มแนบแน่นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจาก สูดดมกลิ่นหอมหวานจากร่างน้อยที่ดูแล้วคงจะถูกปะปนจากกลิ่นสมุนไพรสมานแผลจนต่างไปจากที่เคยคุ้นอยู่บ้าง แต่ก็ยังชื่นใจเดฟนัก

 

            "ท่านสัญญากับข้าแล้วว่าจะปลอดภัย"

 

            "...อื้ม ข้าสัญญา" เจ้าชายอัลฟ่าตอบกลับ

 

            "ข้าเชื่อใจท่าน" จีนเอ่ยย้ำออกมา ร่างกายรู้สึกร้อนเมื่อน้ำตาเอ่อขึ้นมาถึงขอบตาอีกครั้ง

 

            กุบ กุบ

 

            เสียงม้าย่ำฝีเท้ากับที่ซ้ำ ๆ บอกได้ดีว่า ไอรีน่าและคาร่าเตรียมรถม้าพร้อมที่จะออกเดินทางแล้ว และภารกิจนี้สำคัญมากพอที่ไอรีน่าจะเป็นผู้ครอบครองแผนที่เวทมนตร์เพื่อใช้ในยามจำเป็น

 

            เพราะสิ่งที่ต้องนำส่งคืนโรงเรียนโอเมก้าลินน์ สำคัญยิ่งอย่างที่สุดสำหรับเจ้าชายของพวกตน

 

               "ท่านจะจูบข้าได้ไหม ท่านเดฟ"

 

            คำเอ่ย ในใจความคำถามที่เดฟเป็นผู้ถามเสมอมา

 

            "...."

 

            และขายาวที่ก้าวประชิดรถม้าคันโต พร้อมมือหนาที่ประคองใบหน้าหวานล้ำไว้เนิบช้า ริมฝีปากหยักกดแนบย้ำจูบบนกลีบปากเอิบอิ่มเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด โอเมก้าน้อยเผยอปากเพื่อเชื้อเชิญและน้อมรับลิ้นร้อนชื้นของเดฟที่ตนอยากให้เข้ามาตักตวงความหอมหวาน

 

            แม้แท้จริงแล้วจะรู้สึกเค็มเจือขมปร่าเพราะหยดน้ำตาของเราสองที่ไหลซึมผ่านเข้ามาสู่การรับรสทุกครั้งที่ย้ำจูบ

 

            ไม่ใช่จูบที่หวานล้ำเช่นเคยคุ้น ทว่าก็มิอยากให้จบลง

 

            "ไว้เจอกันครั้งหน้า ข้าจะจูบใหม่ให้อร่อยกว่านี้" เดฟเอ่ยบอกยามผละจูบออกที่เต็มไปด้วยรสน้ำตา หวังว่าจะเย้าแหย่ให้อีกฝ่ายอารมณ์ดี

 

            "ฮึก ท่านเดฟก็..." แล้วก็ได้ผล เมื่อการลาครั้งนี้แม้จะไม่อยากให้เกิด ทว่าเดฟก็ยังได้เห็นรอยยิ้มแสนงดงามจากแองเจลโล่

 

            กุบ กุบ กุบ กุบ

 

            เจ้าอาชาทั้งสามตัวย่ำฝีเท้าพารถม้าคันสวยที่ภายนอกดูธรรมดาในคราบของพ่อค้าทั่วไปให้ห่างออกไกลจนสุดสายตา แต่เดฟก็ยังคงจ้องมองอยู่เช่นนั้น

 

            และหวนนึกถึงเรื่องราวที่ตนขบคิดถึงมันอยู่บ่อย ๆ   

 

            วันที่ได้เจอกับแม่มดเกเบรียล ครูใหญ่แห่งโรงเรียนโอเมก้าลินน์เป็นครั้งแรก

 

            'เจ้าชาย เจ้าจะบอกว่า เจ้าอยากให้ข้าช่วยเหลืองั้นหรือ นักแปรธาตุปลายแถวเช่นข้าจะช่วยอะไรท่านได้" โอเมก้าชายผู้มีใบหน้างดงามไม่แพ้ใครอย่างเกเบรียลเอ่ยปาก วางคางไว้กับฝ่ามือของตนเอง ดวงตาเรียวรีสองสีมองผ่านแว่นทรงกลมที่มีสายอัญมณีสีฟ้าร้อยห้อยไว้

 

            'เราต่างรู้ดีว่าท่านคือแม่มดท่านเกเบรียล หนึ่งในสองของแม่มดตัวจริงแห่งอาณาจักรเฟนเรียร์' เดฟพิงแผ่นหลังกว้างกับพนักเก้าอี้ที่ตนนั่งอยู่ มือประสานไว้บนตักหลวม ๆ ดูสบาย

 

            'ที่จริงเราไม่เห็นจำเป็นต้องสนทนาเรื่องนี้ให้เสียเวลา ในเมื่อท่านก็สนใจในการทำข้อแลกเปลี่ยนกับข้าไม่น้อย มิเช่นนั้นคงไม่ยอมให้ข้าเข้ามาพบใช่หรือไม่ท่านแม่มด' เจ้าชายแห่งนอร์ธเจรจาต่ออย่างไม่เสียที

 

            'และที่ข้านึกสงสัย เหตุใดท่านจึงให้ ท่านพ่อท่านแม่ของแองเจลโล่ เข้ามารับฟังด้วย มิใช่ว่าท่านอยากเก็บเรื่องเป็นแม่มดไว้เป็นความลับหรอกหรือ' อัลฟ่าเดฟเอ่ยถามต่อ ไม่ลืมก้มค้อมทักทายท่านทั้งสองที่นั่งเก้าอี้ข้าง ๆ ตน ทำคะแนนกับว่าที่พ่อตาแม่ยาย

 

            'ในเมื่อเจ้ามิอยากเสียเวลา ข้าเองก็เช่นกัน ฉะนั้นก็มาพูดคุยอย่างตรงไปตรงมาเลยก็ดี' หนึ่งในแม่มดแห่งอาณาจักรเฟนเรียร์ยันกายลุกขึ้นเดินตรงไปที่ผนังห้องว่างเปล่า

 

            เกเบรียลแตะปลายนิ้วลงวาดเป็นรูปจันทร์เสี้ยวยามที่ริมฝีปากขยับร่ายคาถา

 

            กึก กึก กึก

 

            ผนังสีขาวเมล็ดงาวูบไหวราวกับสายน้ำ สะท้อนภาพข้าวของมากมายที่อัดแน่นอยู่ข้างในออกมาให้ได้เห็น ก่อนแขนผอมบางจะยื่นเข้าไปและหยิบห่อผ้าสีน้ำเงินขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือตนออกมา

 

            กริก

 

            แม่มดเกเบรียลดีดนิ้วยามเดินตรงมาหาผู้เยี่ยมเยือนทั้งสาม ผนังห้องก็กลับคืนสู่สภาพเดิมราวกับไม่เคยมีสิ่งแปลกใดเกิดขึ้น

 

            เดฟมองสิ่งที่เพิ่งได้เห็นอย่างตื่นตาตื่นใจ แม้เป็นสายเลือดชนชั้นสูงที่ควรวางสีหน้านิ่งอ่านยากแต่ก็ยังเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ทว่าหญิงงามแห่งตระกูลปาร์กเกอร์ทั้งสองนั้นนั่งนิ่งราวกับว่าไม่ได้เห็นเป็นครั้งแรก

 

            'ที่โจแอนนาและแองเจลล่า ปาร์กเกอร์มาอยู่ในห้องนี้ด้วยก็เพราะว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับทั้งคู่มากพอที่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าชายเดฟ' แม่มดเอ่ยยามที่วางห่อผ้าสีน้ำเงินลงบนโต๊ะไม้ของตน

 

            'ความช่วยเหลือที่ข้าจะให้เจ้าหยิบยืมก็คงมีเพียงแผนที่เวทมนตร์ในห่อผ้านั้น มันจะสร้างความสะดวกมากมายให้เจ้า เพราะมันช่วยย่นย่อประหยัดทั้งเวลาและระยะเมื่อยามเดินทาง'

 

            'แผนที่เวทมนตร์ มูลค่ามันไม่น้อยเลยทีเดียว ...ท่านต้องการสิ่งใดแลกเปลี่ยน ท่านเกเบรียล' เดฟถามเงื่อนไขอย่างตรงไปตรงมา

 

ตนเคยเรียนรู้เกี่ยวกับแผนที่เวทมนตร์มาไม่น้อย มันเป็นสิ่งของล้ำค่าที่สร้างได้ยากจากตำราเก่าแก่ แม้แต่แม่มดในปัจจุบันก็ไม่อาจสร้างใหม่โดยง่าย จึงมีเพียงของที่ตกทอด

 

            เมื่อมันปรากฏขึ้นจึงมีราคานับแสนนับล้านเหรียญทอง และหากไม่แลกมาด้วยเงินก็ต้องเป็นสิ่งอื่นที่มีค่าไม่ยิ่งหย่อนไปกว่า

 

            'ข้าอยากให้เจ้าพาแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ไปด้วย'

 

            'หืม จริงหรือ' เดฟยอมรับว่าข้อแลกเปลี่ยนนี้นั้นต่างจากที่ตนคาดไว้สิ้นเชิง เจ้าชายอัลฟ่ารีบหันไปมองหน้าของหญิงงามทั้งสองที่เป็นบิดาและมารดาของแองเจลโล่ซึ่งมีสีหน้ากังวลอย่างไม่ปิดบัง

 

            'ท่านทั้งสองเห็นด้วยหรือ ท่านแองเจลล่า ท่านโจแอนนา' เดฟอดไม่ได้จะเอ่ยถาม

 

            'พวกข้าเห็นด้วย หากท่านคือคู่แท้แห่งโชคชะตาของเจ้าจีน เจ้าชาย' เบต้าแองเจลล่าเอ่ยออกมาเสียงนิ่งลึก สองสามีภรรยาบีบมือกันจนแน่น

 

            'แต่จีนเป็นโอเมก้าต้องสาป มันจะเป็นอันตรายต่อจีนเองมิใช่หรือที่จะออกจากรั้วโรงเรียนแห่งนี้ไปกับข้า'" น้ำเสียงที่เอ่ยถามนั้นเคร่งเครียดไม่ต่างจากบรรยากาศในห้อง

 

            'ใช่ และ ไม่ใช่ เจ้าชาย' ยกเว้นแม่มดอายุสี่ร้อยสิบเจ็ดปีที่ดูจะผ่อนคลายที่สุด

 

            'แผนที่ที่ข้าจะให้ท่านหยิบยืม เป็นของสำคัญที่ตกทอดมานานและข้าเป็นคนล่าสุดที่มีหน้าที่ดูแลมัน มันมิใช่ของข้าหรือตกทอดมาในสายตระกูลแม่มดของข้า ทว่าเป็นของหนึ่งในแม่มดแห่งเอร์เวน' ดวงตาสองสีของเกเบรียลจับจ้องมองใบหน้าของเดฟ

 

            เงื่อนไขสุดท้าย

 

            'มีเพียงแค่น้ำเสียงและความยินยอมของแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์เท่านั้นที่จะปลดอาคมออกจากห่อผ้านี้เพื่อเอาแผนที่เวทมนตร์ออกมาใช้ได้'

 

            '...ท่านหมายความว่าอย่างไร ท่านเกเบรียล'

 

            'เจ้าเคยรู้เกี่ยวกับเรื่องราวช้ำรักของแม่มดแห่งเอร์เวนหรือไม่ เรื่องของโอเมก้าชายผู้นั้นโด่งดังมากในหมู่แม่มด แม้ว่าจะอยู่ห่างไกลถึงแองกัสก็ยังคงถูกพูดถึง'

 

            'ไม่ ..ข้าไม่เคยรู้' เดฟกล่าว สมองที่ถูกลับคมให้คิดอยู่เสมอเริ่มประติดประต่อเรื่องราว ทว่าก็ยังรู้สึกพิศวงกับสิ่งที่ตนเริ่มเชื่อมโยงได้

 

            'ข้าจะเล่าให้ฟังก็แล้วกัน แม่มดแห่งเอร์เวนผู้นั้นมีนามว่า เอสเทีย ซินเวียร์ แม่มดซึ่งเป็นโอเมก้าชายที่แสนงดงาม อ่อนต่อโลก เอสเทียเป็นมิตรและคอยให้ความช่วยเหลือมนุษย์ทั่วไปอยู่เสมอด้วยดวงใจที่เชื่อมั่นว่ามนุษย์นั่นมิได้น่ากลัวและจิตใจดี

            ทว่าเอสเทียมิเคยระมัดระวังสิ่งที่เรียกว่าตระกูลนักล่า

            ต้นตระกูลปาร์กเกอร์เป็นตระกูลล่าแม่มด พวกนั้นใช้เวลาศึกษาและไล่สังหารแม่มดแห่งอาณาจักรเฟนเนียร์มาเนิ่นนาน แต่ไม่เคยกำจัดแม่มดได้สักครา เพราะแม่มดมิอาจขาดหายไปแม้แต่คนเดียว เราจะไม่มีวันตายจนกว่าจะมีผู้สืบต่อ พลังของแม่มดจะสลายคืนสู่ธรรมชาติและตกทอดสู่ทายาทของเราเพียงหนึ่ง คนที่เป็นแม่มดเช่นกัน  หลังจากนั้นเราจะกลายเป็นคนธรรมดาที่จะค่อย ๆ แก่และหมดสิ้นอายุขัยไปกับคู่ชีวิตที่เราเลือกจะมีบุตรด้วย

            ตระกูลปาร์กเกอร์เฝ้าศึกษามาเนิ่นนาน จนในที่สุดก็รู้ความลับนี้ เจ้าคิดว่าพวกมันจะทำอะไร เจ้าชาย'

 

            '....พิสูจน์หรือ? ' เดฟตอบเสียงแห้งผาก

 

            'ใช่แล้ว เจ้านี่ฉลาดจริง ทว่าแม่มดแห่งอาณาจักรเฟนเรียร์ทั้งสองคนรู้ดีถึงสิ่งที่ตระกูลปาร์กเกอร์เป็น สุดท้ายตระกูลนักล่าจึงต้องเปลี่ยนเป้าหมาย พวกมันเลือกไปตามหาแม่มดที่อาณาจักรข้างเคียง และในเมื่อเอสเทีย แม่มดแห่งเอร์เวนไม่เคยซ่อนตัว พวกมันจึงเจอเขาโดยง่าย

            ตระกูลนักล่ามิได้โง่เขลาพวกมันรู้ดีว่าหากใช้วิธีเดิม ๆ ย่อมไม่ได้ผล มันจึงเริ่มแผนการ

            อัลฟ่าหนุ่มทายาทตระกูลนักล่าในวัยฉกรรจ์รูปโฉมหล่อเหลา ร่างกายสูงใหญ่ถูกเลือกจากคนในตระกูลเพื่อไปเป็นตัวล่อและสานสัมพันธ์กับแม่มดที่พวกมันชิงชัง

            จากแรกพบสบตา สุดท้ายอัลฟ่านักล่าก็กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของแม่มดแห่งเอร์เวน

            เก็บเกี่ยวทุกความหอมหวานจากโอเมก้าชายที่แม้อยู่มาเนิ่นนานนับร้อยปีแต่มิเคยถูกผู้ใดแตะต้อง จนสุดท้ายเอสเทียก็ตั้งท้อง และได้รู้ความจริงว่าชายที่ตนมอบให้ทั้งหัวใจ ใช่เข้ามาหาด้วยความรัก แต่เพื่อทรมานและสังหารตน' เกเบรียลกระตุกยิ้มเมื่อเล่าถึงตรงนี้


            'เจ้าคิดว่ามันจะเป็นเช่นไรต่อไปเจ้าชาย'


            '...เอสเทียคงเสียใจ'


            'ใช่ เขาเสียใจ เจ็บช้ำและกรุ่นโกรธอย่างมาก เมื่อยามตั้งท้องแม่มดจะมีพลังมากที่สุดเป็นครั้งสุดท้าย ปกติแล้วพวกเราจะใช้มันร่ายคำอวยพรแก่ลูกทุกคนที่เกิดมาทั้งเป็นแม่มดและคนธรรมดาให้มีความสุขยืนนาน

 แต่เพราะความเจ็บช้ำ ความทารุณที่ได้รับ

            แม่มดแห่งเอร์เวนจึงใช้พลังที่มีมากที่สุดในชีวิตของตนเองเพื่อร่ายคำสาป

            สาปให้ลูกหลานแห่งตระกูลปาร์กเกอร์ถูกย่ำยีจากอัลฟ่าและเบต้าที่ได้เข้าใกล้ เพียงแค่คนเดียว คนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตามคำสาปนี้จะยังคงอยู่รอเวลาที่จะเป็นจริง พวกตระกูลปาร์กเกอร์เฝ้าหวาดระแวงมานับร้อยนับพันปีจนลืมเลือน และสุดท้ายผลแห่งคำสาปนั้นก็ปรากฏ'

 

            'จีน คือผู้ที่ถูกคำสาป' เดฟเอ่ยต่อประโยคที่คาดเดา

 

            'ใช่ แต่มันมีสิ่งเล็ก ๆ ที่น่าสนใจกว่านั้นเจ้าชาย' เกเบรียลดีดนิ้วและในทันทีม้วนกระดาษสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าก็ตกอยู่ในฝ่ามือผอมบางของโอเมก้าชายที่ทั้งร่างเต็มไปด้วยกลิ่นกุหลาบ

 

            'แม้จะโกรธและชิงชัง แต่สุดท้ายเอสเทียก็รู้สึกแย่กับคำสาปที่ได้ร่ายไว้ ทว่ามันมิอาจถอนคืน จึงได้อธิฐาน คำอธิฐานต่อเทพแห่งความอุดมสมบูรณ์แสนสำคัญ ซึ่งถูกรับฟังและทำตาม'

 

            แม่มดเกเบรียลวางห่อม้วนกระดาษลงในมือใหญ่ของเจ้าชายอัลฟ่าจากเมืองนอร์ธ

 

            ดวงตาสองสีที่จ้องมองบอกเดฟว่า จงกระตุกปมเชือกและเปิดออก

 

            แกรก

 

            'แม่มดแห่งเอร์เวนอธิฐานขอให้ตนเป็นผู้ที่รับผลแห่งคำสาปนั้นไว้เองเมื่อเกิดครั้งใหม่ และขอให้คำสาปนั้นคลายสิ้นด้วยเงื่อนไขเดียวกับการสิ้นสุดการครอบครองพลังแม่มด แต่แค่กับชายผู้เดียว ชายผู้ซึ่งเป็นคู่แท้แห่งโชคชะตา'

 

            ม้วนกระดาษถูกเปิดออกด้วยมือของเดฟ และดวงตาเรียวคมจ้องมองค้างกับสิ่งที่เห็น ค้างนิ่งมองรูปเหมือนของคู่รักซึ่งวาดอย่างแสนบรรจง

 

            'คู่แท้แห่งโชคชะตา ที่แม่มดแห่งเอร์เวนขอให้เป็นชายผู้นั้นคนเดียว ชายจากตระกูลนักล่าที่หลอกให้เจ็บช้ำ ขอให้อัลฟ่าคนนั้นกลับมาเกิดใหม่เพื่อเจอกันอีกครั้ง เพื่อชดใช้ทุกความใจร้ายด้วยการมอบความรักให้อย่างสุดหัวใจ' 

 

            รูปของคู่รักที่เดฟเห็น แม้จะดูเก่าเพราะคงอยู่มาเนิ่นนานนับพันปี ทว่าคนทั้งสองในรูปนั้น ไม่ผิดแน่ อัลฟ่าชายผู้นั้นเหมือนเดฟอย่างมากต่างเพียงสีผมนั้นดำสนิทไม่ได้เจือน้ำเงินเช่นตอนนี้ และคนที่ตนเองกำลังโอบกอดไว้ในอ้อมแขนนั้นคือร่างผอมบางของแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์

 

            'ข้าหรือ'           

 

            เดฟเพิ่งเข้าใจคำว่า ทุกสิ่งเป็นไปตามที่โชคชะตาถักทอมากที่สุดก็ในเวลานี้

 

            คู่แท้แห่งโชคชะตา ครึ่งเสี้ยววิญญาณที่ขาดหายซึ่งเจ้าชายแห่งนอร์ธตามหามาทั้งชีวิต จนเมื่อเจอแม้ยามใกล้สิ้นลมหายใจก็ขอได้กัดตีตราจองไว้ เพราะกลัว กลัวเหลือเกินว่าจะต้องสูญเสีย

 

            'ใช่ เจ้าชาย เจ้านั่นแหละคือผู้ที่หลอกใช้ความรักของแม่มดแห่งเอร์เวน'

 

            '.... '

 

            'เจ้าคือผู้ที่ต้องรับผิดชอบในการเป็นสาเหตุแห่งคำสาปที่แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ต้องเผชิญ'

 

            คำสาปแห่งความชิงชัง ที่สุดท้ายแม่มดแห่งเอร์เวนขอให้ตนเกิดมาใหม่เพื่อรับผิดชอบมันไว้เอง ทว่าก็เป็นชาติภพที่ขอเกิดมาเพื่อเจอกับชายคนเดิมอีก เจอชายผู้เป็นคู่แท้แห่งโชคชะตาไม่ว่าจะเกิดมาอีกกี่ครั้งก็ตาม

 

            'จีนจะหายจากผลแห่งการเป็นโอเมก้าต้องสาป หากตั้งท้องลูกของข้าหรือ'

 

            'เจ้าเข้าใจถูกแล้ว เจ้าชาย'

           





            แหมะ แหมะ

 

            หยดน้ำที่ร่วงหล่นลงบนซองจดหมายในมือทำให้เดฟรีบเก็บมันเข้าไปในช่องตรงอกเสื้อด้วยความหวงแหนเพื่อรอเปิดอ่านตามเวลาที่จีนย้ำบอกไว้ก่อนเดินทางจากไปเมื่อครู่ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเงยขึ้นมองหยาดน้ำฝนมากมายที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า

 

            เรื่องราวที่หวนคิดถึงในอดีตยังคงวิ่งวนอยู่ในหัวของเบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธ

 

            รู้ดีว่าตนเองเห็นแก่ตัวมากแค่ไหน

 

            แม้รู้มาตลอดว่าแม่มดเกเบรียลส่งจีนมากับตนด้วยก็เพื่อให้เดฟทำลายคำสาปนั้น จากการใกล้ชิดและทำให้จีนตั้งท้อง

 

            ทว่าชายผู้ซึ่งไม่ได้เกิดมาจากความรักหวาดกลัวมากเกินไป เจ้าชายแห่งนอร์ธอยากให้ลูกของตนกับจีนได้รับสิ่งดีกว่าที่ตนเคยเผชิญเสมอมา อยากให้ลูกของเราเกิดมาจากความรัก เกิดมาจากความอารี ความต้องการของผู้เป็นแม่และพ่อ

 

            ไม่ใช่เพราะถูกบังคับ หรือแค่จำเป็น

           

            เดฟไม่อยากให้จีนเลือกที่จะมีลูกของเรา เพียงแค่อยากพ้นจากคำสาปที่ทำให้โอเมก้าที่แสนน่ารักผู้นี้ ไม่ได้เห็นโลกในมุมที่ใฝ่ฝัน ต้องถูกเก็บซ่อนไว้ห่างไกลจากผู้คน

 

            เขาเลือกเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับกับตนเอง และหวังว่าจะได้บอกให้จีนรู้ในวันที่โอเมก้าคู่แท้แห่งโชคชะตารักเขา และได้กลายเป็นแม่ของลูก ด้วยความเต็มใจของจีนเอง

 

            "ท่านเดฟ ข้าอยากให้ท่านมาช่วยดูเรื่องจัดสรรทุนหนุนการรบที่ได้เพิ่มมา"

 

            และมันคงเป็นเรื่องที่โง่มากที่จะมีเด็กสักคนเกิดมาในช่วงเวลาแห่งสงครามเช่นนี้

 

            "ได้ ข้ากำลังไป"

 

            สักวันเดฟจะยุติการเป็นโอเมก้าต้องสาปของจีน สักวันเราจะสร้างครอบครัวเล็ก ๆ ที่สงบและมีความสุขด้วยกัน

 

            สักวันหนึ่งนั้น ที่ทำให้เดฟคิดถึงอยู่เสมอเพื่อให้ตนผ่านพ้นไฟสงครามที่ลามไหม้รอบตัวไปได้

 

            สักวันที่จีนจะได้รับรู้ทุกอย่างที่ควรรู้



 






กว่าจะเขียนจบนี่แบบ หมดแรงจริงจังจ้า /สูดยาดมรัว ๆ หยิบผ้าเย็นมาซับหน้า/ 
และยินดีเป็นอย่างยิ่งเจ้าค่ะที่ได้บอกถึงปมนี้สักที /รัวมืออออ กระดกยาหอม/ อัดอั้นตันใจมาตั้งแต่คิดพล็อต 55555
คนที่สาปน้องจีนน้านนนน ก็คือน้องจีนเอง(เมื่อชาติที่แล้ว) ส่วนคนที่ทำให้เป็นแบบนั้นก็คือพี่ซาก(เมื่อชาติที่แล้วนั่นเองค่ะ) สองชาติกันไปเล้ย คู่แท้แห่งโชคชะตาที่แท้ทรู

และมาถึงเรื่องสำคัญที่อยากจะบอกมานานแล้วว /ตื่มเต้มมม แอร๊กกก/ 
คือฟิคที่จะแถมสำหรับคนที่จองภายใน 2วันแรก (48ชั่วโมงแรก ตั้งแต่ 17:00 วันที่ 4/5/62 - 17:00 วันที่ 6/5/62) ที่บอกไปก็คือเนื้อหา เมื่อชาติที่แล้วของพี่ซากกับน้องจีนนี่แหละค่ะ
เรื่องของอัลฟ่ารูปหล่อจากตระกูลนักล่า กับแม่มดแห่งเอร์เวน จริงๆแล้วมันเป็นยังไงกันนะ ถ้าอยากรู้ต้องจองภายในสองวันแรกนะคะ จะแถมให้ได้อ่านกัน (ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ เรื่องของอัลฟ่านักล่ากับแม่มดแห่งเอร์เวน ถึงจะถูกกล่าวขานว่าช้ำรัก แต่จบสุขนิยมค่ะ แม้ระหว่างจากจาน้ำเน๊า น้ามเน่าา หอบลูกหนีที่แท้ทรู 55555 แต่แฮปปี้เอนดิ้ง ถึงจะเป็นตอนพิเฉดใส่ไข่ที่แถมแยกแต่อ่านจบแล้วไม่ฟว้างทิ้งแน่นอน ฮาร์ทททึ ฮาร์ททึเจ้าค่ะ))


จะนั่งรอ นอนรอในแท็ก #ดมอบีนยอง นะเจ้าคะ เทน้ำมันเรือมาได้รัว ๆ เลย หรือจะไปชวนเพื่อนมาอ่านกันก็ได้น้าา ชวนๆมา เฮะๆ 



แล้วก็แจ้งข่าวเรื่องรวมเล่มค่ะ
 
กำหนดการเปิดจองเล่มคือ 04/05/62 ตอน 17:00 น. 
ของแถมรอบเปิดสองวันแรกดีงามมากๆเลยเป็นฟิคตอนพิเศษอยากให้มาสั่งกันน้าาา 
 แล้วก็ใครที่คิดว่าจะไม่ทัน 30 คนแรกรอบเว็บ เราเปิดสั่งล่วงหน้าให้ที่งาน #ตลาดกัซss5 ในวันที่ 7/04/62 นะคะ บูธ D6  ราคาร่วมส่งที่คาดไว้คือ 490 ค่ะ ถ้าใครสนใจอยากจับจองก็หยอดกระปุกและเลือกไปจองได้ตามสะดวกทั้งเว็บอละงานตลาดกัซเลยน้าาา 
แล้วก็ไม่มีรีปรินท์ละเน้อ เรื่องนี้จะไม่ทำสต้อกด้วยเน้อ(ถ้าทำก็ไม่ถึงสิบเล่มให้จำนวนมันแปะถึงเลขกลมๆหลักสิบ) บ้านไม่มีที่เก็บแล้ววว 

ละนี่เจ้าค่ะ ใบปะแบบงดงามดูง่าย ว่าใครสั่งตอนไหนได้อะไรบ้าง (แฟนอาร์ตสวยมากจ้ะ อวดอีกที)
ใครดูใบนี้แล้วก็ยังไม่เข้าใจ ยังงง เราจะลงแบบที่ดูแยกที่ละเงื่อนไขในทวิตนะคะ ไปดูตรงนั้นได้ ๆ @butterfly8ffect



*อธิบายเพิ่มเติม
คือถ้า
-สั่งทัน 2 คนแรก จะได้ของแถมเยอะสุด (ชุดเครื่องประดับ+โชกเกอร์+โปสเตอร์เอสาม 2 ใบ (แฟนอาร์ตรูปเดียวกับโปสการ์ดทั้ง2ลาย) +โปสการ์ด 4 ใบ(แฟนอาร์ต2 แผนที่1 แผนผังราชวงศ์ 1) +ฟิคตอนพิเศษใส่ไข่)

-สั่งทัน 30 คนแรก ได้ของแถม เยอะรองลงมา (โชกเกอร์+โปสเตอร์เอสาม 2 ใบ (แฟนอาร์ตรูปเดียวกับโปสการ์ดทั้ง2ลาย) +โปสการ์ด 4 ใบ (แฟนอาร์ต2 แผนที่1 แผนผังราชวงศ์ 1) +ฟิคตอนพิเศษใส่ไข่ )

- สั่งในระยะเวลา2วันแรก (48ชั่วโมงแรก ตั้งแต่ 17:00 วันที่ 4/5/62 - 17:00 วันที่ 6/5/62) ของแถมที่ได้คือ (โปสการ์ด 4 ใบ (แฟนอาร์ต2 แผนที่1แผนผังราชวงศ์ 1) +ฟิคตอนพิเศษใส่ไข่)

- ถ้าสั่งหลังรอบ2วันแรก ของแถมที่ได้คือ (โปสการ์ด 3ใบ คือ แฟนอาร์ต 1 แผนที่ 1 แผนผังราชวงศ์ 1)

***คือ ถ้าสั่งหลังสองวันแรก ก็จะไม่ได้ฟิคตอนพิเศษใส่ไข่ที่เพิ่มมาจากตอนพิเศษและเนื้อหาที่อยู่ในเรื่องหลักค่ะ คือ ฟิคพิเศษนี้จะพิเศษแยกออกมาอีกทีค่ะ เกี่ยวกับดมอ แต่ก็ไม่เกี่ยวทั้งหมด เดี๋ยวเนื้อหาหลักใกล้ถึงปมตรงนี้ที่จะบอกได้แล้วว่า ตอนพิเศษใส่ไข่ที่แยกออกมาแถมนี่เกี่ยวกับอะไร

***** ตอนพิเศษใส่ไข่ที่แยกออกมา ถ้าจำนวนคนสั่งเล่มในรอบสองวันแรกเยอะพอ เราจะทำเป็นหนังสือเล่มเล็กแยกให้เลยค่ะ แต่ถ้าไม่เยอะพอจะทำเป็นการ์ดคิวอาร์ ให้ยิงไปอ่านกันนะคะ ((แต่ใจคืออยากทำแยกเป็นเล่มเล็ก ๆ มากกว่า แต่ก็ต้องดูจำนวนก่อน หวังว่าจะเยอะพอทำได้ ไม่เป็นไรๆ ยิงคิวอาร์ก็ได้เนอะ จุดสำคัญอยู่ที่เนื้อหาด้านในเนอะๆ))

---เดี๋ยวจะทำเป็นรูปดูง่ายๆให้ดูอีกทีนะคะ---



#ดมอบีนยอง





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 815 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,273 ความคิดเห็น

  1. #3256 sayewj (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 10:43
    แม่มดเอสเทียร์แบบ สุดยอดเลย สาปเอาไว้เพราะเจ็บช้ำที่ถูกหลอก แต่สุดท้ายกลับขอให้ตัวเองเป็นคนถูกคำสาปไว้เองเนี่ยนะTT แล้วต้องรักนักล่าคนนั้นขนาดไหนถึงได้ขอให้คนๆนั้นเป็นผู้เดียวที่จะแก้คำสาปได้ คงทั้งรักทั้งแค้นมากๆ แต่จะว่าไปส่วนตัวเรานะ เราว่าเดฟก็ไม่ผิดนะ นั่นมันเรื่องของชาติที่แล้วไง ชาตินี้เดฟรักจีนสุดหัวใจจริงๆไม่ได้หลอกใช้อะไรจีนทั้งนั้น การที่ยังไม่อยากให้จีนท้องในตอนนี้ก็น่าจะเป็นสิ่งที่ดีจริงๆไม่ใช่หรอ เพราะจีนเองก็น่าจะยังไม่พร้อมมั้ย ถึงจะอยากพ้นคำสาปก็เถอะ แล้วมีลูกในระหว่างสงครามก็ไม่ใช่เรื่องดีเลยจริงๆ หรือยังไงนะ โอ้ยสับสนๆ
    #3,256
    0
  2. #3231 ทำไมต้องอิมแจบอม' (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 13:44
    ขอเดาอีกอย่าง ในกระดาษนั่น จีนต้องเขียนไว้ว่าจีนท้องแน่เลย ไม่ก็ใส่ยาผงขาวเอาไว้ จากครั้งล่าสุดที่บ่อน้ำ เราคิดว่าจีนไม่ได้กินยาผงขาวนะ
    #3,231
    0
  3. #3230 ทำไมต้องอิมแจบอม' (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 13:44
    ขนลุกเลยโอ้โห มีคำถามเดียวคือแล้วชายจากตระกูลนักล่านั่นเคยรักแม่มดจริงๆหรือเปล่า ไม่งั้นเรื่องมันจะดราม่ามากว่าที่เดฟรักจีนขนาดนี้เป็นเพราะคำสาปที่จีนสาปไว้ในชีวิตก่อนเหรอ
    #3,230
    0
  4. #3204 ฺฺBerlin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 12:52
    คือเเบบมีความเเกทเชื่อมโยงร้อยเต็มคือโยงกันสุด เเฟนตาซีสุด อินสุด ไรสุด คือเป็นคนไม่ค่อยอ่านเเฟนตาซีเเต่พอเป็นของbutterfly คือของดีจะไม่อ่านก็ไม่ได้555555555555
    #3,204
    0
  5. #3193 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 22:21
    โหวว ชอบการผูกพลอต ชอบการเล่าเรื่องที่มีความเชื่อมโยงขนาดนี้~ จีงๆ ค่ะ ฮือ น้องจีนอย่าเพิ่งตีความคำพูดของพี่เดฟผิดไป มันมีที่มาาา ลู๊ก
    #3,193
    0
  6. #3177 mukkamik (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 20:32
    เข้าใจว่าเกเบรียลเป็นผญมาตลอดเพราะคำว่าแม่มด
    มาตอนนี้เพิ่งรู้ว่าเป็นผช เวนกำ
    #3,177
    2
    • #3177-1 Butterfly 8ffect(จากตอนที่ 15)
      18 ตุลาคม 2562 / 13:57
      แม่มดในเรื่องจะถูกเรียกว่าแม่มดหมดเลยค่ะ ทั้งโอเมก้าชายและโอเมก้าหญิง แต่คนส่วนใหญ่คิดว่สแม่มดเป็นผูหญิง ในเรื่องตัวแม่มดก็ปล่อยเรียกตามนั้น ไม่แก้ ไม่ใดๆ งี้ค่ะ แต่ในคำอธิบายของครูใหญ่ก็จะเป็นโอเมก้าชายมาตลอด แม่มดจะมีเฉพาะโอเมก้าค่ะ
      #3177-1
  7. #3165 llllovellll (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 15:26
    อยากรู้ว่าชาติก่อนพิเดฟรักน้องมั้ย หรือแค่จะทรมานอย่างเดียว
    #3,165
    0
  8. วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 19:23
    เจอกันตั้งแต่ชาติก่อน มีชะตาต้องกัน จนได้มาพบกันในชาตินี้
    #3,142
    0
  9. #3006 love bb lava (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 01:44
    เราเข้สใจเดฟนะ เพราะเดฟเคยเจ็บมาก่อน มันก็ต้องเซฟตัวเองเป็นธรรมดา เราเชื่อว่าจีนก็จะไม่โกรธถ้ารู้ความจริง ไม่โกรธไม่เสียใจได้มั้ยนะ
    #3,006
    0
  10. #2961 yingza_202 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 11:39
    ปมดีมากอยากวิ่งไปกดอคุณไรท์ เเต่งดีมากแง
    #2,961
    0
  11. #2823 PandaPhung (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 00:08
    น้ำตาหยดแหมะๆ ตอนเที่ยงคืน ไม่เอาอ่ะ ไม่เอาแบบนึ้ดิ อยากเอื้อมมือไปหยิกเดฟแรงๆ แล้วตะโกนใส่หน้าว่า คุยกับน้องเซ้!! อธิบายน้องเซ้!!! เห็นน้ำตาของน้องมั้ย เดฟฟฟ นายทำอะไรรรรรรร
    #2,823
    0
  12. #2808 Mallika97 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 00:10
    ไม่รุ้จะเม้นอะไร คือมันดี ดีไปหมด ชอบเนื้อเรื่องการบรรยายปมเรื่องต่างๆฮือออดีอ่ะมันดีย์
    #2,808
    0
  13. #2681 ging_sl000 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 01:07
    วางปมได้ดีมากค่ะ ภาษาและการบรรยายสลวยมาก เวลาอ่านแล้วแบบรู้สึกไหลลื่นเข้าไปในเนื้อเรื่องเลย
    #2,681
    0
  14. #2662 JBMie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 08:52
    คิดถึงน้อสวยจังเลยค่ะ ~
    #2,662
    0
  15. #2645 ppploycb (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 02:04
    โอ้โหหหห ซับซ้อนมากๆๆๆ สาปตัวเองก็ได้ แบบไรท์สุดยอดมาก คิดไม่ถึงเลยว่าตำนานแม่มดจะเป็นจริง เอ๊ะ กลิ่นของน้องเริ่มจางลงแล้ว หรือว่าน้องจีนจะท้องแล้ว อมกกก สงครามเพิ่งจะเริ่มเอง
    #2,645
    0
  16. #2589 RoOkampz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 20:37
    ไรท์แต่งเก่งจังค่ะ
    ใช้คำที่เรายังนึกไม่ถึง ค่อยๆอ่านให้เข้าใจไปกับเนื้อหาอย่างลึกซึ้ง สนุกมากๆๆ
    #2,589
    0
  17. #2580 Mminime (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 17:46
    พี่ซากน้องจีน คู่แท้แห่งโชคชะตาตั้งแต่ชาติที่แล้วถึงชาตินี้ งื้อออ น่ารักกกก~
    #2,580
    0
  18. #2558 Taonoiifangkung (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 01:48
    สงสารท่านเดฟอ่าาา คงรู้สึกผิดที่ถ้าบอกเหตุผลไปจีนคงไม่ต้องถูกสาปอีก แต่ก็อยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์ แต่เชื่อว่าท่านเดฟทำถูกแล้ว น้องต้องรักแล้วแน่ๆเลยยย
    #2,558
    0
  19. #2547 Littlepuifai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 11:12
    ไรท์เก่งมากเลยง่าาา ฮือออ ชอบมากๆๆๆๆ ภาษาดีมากเทียบกับหลายๆเรื่อง สู้ๆค่า
    #2,547
    0
  20. #2477 memyname2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 19:21
    ต่ออออออ
    #2,477
    0
  21. #2474 Beambeamss (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 21:02
    น้องต้องท้องแล้วแน่ๆเลยย>< เพราะตอนที่แล้ว ตอนที่น้องพยายามจะเบนความสนใจของนักรบอัลฟ่ารับจ้างให้กรูเข้ามา !!!มันไม่ได้ผลที่ดีมากพอไงงง!!! ทั้งๆที่ปกติต้องเป็นฝูงซอมบี้ทั้งๆที่ไม่ได้ฮีทแล้ว อาจจะตั้งท้องอ่อนๆก็เป็นได้~ คิคิ^^
    #2,474
    0
  22. #2471 เจ้าจิน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 13:00

    เนื้อเรื่องกระชับฉับไว้มากชอบมากๆค่ะ คิดถึงพี่ซากคิดถึงเจ้าจินแล้ววววววว มาเร็วๆน้าาาาา??‘???‘???‘???‘?❤❤❤❤

    #2,471
    0
  23. #2470 0806_k (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 00:16
    โห... จะว่าไปเรื่องนี้ปมก็ไม่ใช่เล่น ๆ เลย เป็นเรื่องของความรู้สึกล้วน ๆ

    เข้าใจในความกลัวของท่านเดฟนะเรื่องลูกที่อยากมีเพราะอยากให้เด็กเป็นที่ต้องการและเป็นที่รักจริง ๆ ไม่รู้ว่าต่อจากตอนนี้จะมีมรสุมอะไรเข้ามาอีกไหมแต่แค่นี้ก็เจ็บมากแล้ว ฮื่อออ ซีนอารมณ์รัว ๆ มาสองตอนแล้วใจจิพัง การส่งน้องกลับไปโรงเรียนก็ไม่น่าใช่เรื่องดีอ่ะ กลัวจะเกิดเรื่องใหญ่จัง ระหว่างทางต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ เลย
    #2,470
    0
  24. #2469 tAlice (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 22:25
    เฉลยปมแล้วเรานี่ยืนขึ้นปรบมือรัวๆๆ //ไรท์เก่งมากกกสู้ๆนะๆ
    #2,469
    0
  25. #2468 xx_x_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 02:15
    เราจะต้องทันสองวันแรกกกกกก ยังไงก็จะเอาาาาาากรี้ดดดดดดดด
    #2,468
    0