-End- Diamond eyes #ดมอบีนยอง {omegaverse , mpreg } [BNyoung/BNior] #Inyoureyesปจ

ตอนที่ 14 : Diamond eyes {12} 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,937
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 770 ครั้ง
    5 เม.ย. 62





Diamond eyes
#ดมอบีนยอง
{12}




               สมุนไพรในกระโจมที่เคยอัดแน่นอยู่นั้นหายไปเกือบครึ่งภายในเวลาหนึ่งวัน

 

            โอเมก้าต้องสาปรู้สึกได้ว่าสองมือของตัวเองเย็นเฉียบเมื่อบีบเข้าหากันจนแน่น ใบหน้างามล้ำเหม่อมองตรงไปที่กระสอบสมุนไพรซึ่งหายไปกว่าเจ็ดกระสอบ

 

            สมุนไพรพวกนั้นถูกนำออกไปเพื่อทำเครื่องป้องกัน

 

            ทหารและทุกคนในค่ายของสหพันธ์ซึ่งสนับสนุนเจ้าชายเดฟจะได้รับสมุนไพรซึ่งผสมผสานให้ระงับอาการคลั่งห่อในผ้าผืนที่ยาวพอจะทบพับขึ้นมัดปิดรอบปากและจมูกของแต่ละคนได้ เพื่อไม่ให้ได้รับผลกระทบจากสิ่งที่มารบกวน

 

            จีนเห็นด้วยกับความคิดนี้ของอัลฟ่าเฮเลนเพราะผลจากคำสาปที่เป็นควรจะส่งผลเพื่อช่วยให้ฝั่งเจ้าชายเดฟได้เปรียบมากยิ่งขึ้นมิใช่ทำลายให้เลวร้ายลง

 

            กึก

 

            "เจ้าพร้อมหรือยัง" เสียงคุ้นหูของเฮเลน โรมานอฟถามทันทีที่แหวกม่านประตูกระโจมขึ้น แม้จีนจะยังประหม่านักทว่าเช่นไรตนก็ย่อมต้องพร้อม มือผอมบางหยิบเสื้อคลุมแขนยาวสีครีมอ่อนขึ้นสวมกระชับร่าง

 

            ปลายนิ้วเอื้อมแตะผ้าซึ่งใช้ผูกคอบดบังรอยกัดของเจ้าชายอัลฟ่าเชื่องช้า

 

            "ทุกคนได้รับห่อสมุนไพรแล้วใช่ไหม" โอเมก้าแห่งตระกูลปาร์กเกอร์ถามย้ำอีกครั้ง

           

            "ใช่ เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องนี้" เฮเลนเอ่ย จีนกวาดแก้วตาวาวใสวาวมองผู้คนด้านนอกกระโจมที่ตอนนี้ทุกคนมีเครื่องประดับอีกชิ้นเป็นห่อสมุนไพรอยู่ใกล้จมูก

 

            แต่ละคนกำลังตระเตรียมอาวุธให้พร้อม ทว่าก็เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจมากนัก

 

            กับเหตุการณ์ข้างหน้า ...แองเจลโล่เองก็ด้วย

 

            "เจ้าชายเดฟเคยบอกไว้ว่าหากทำสงคราม หรือเกิดการปะทะจริง ๆ ให้ทำให้ไกลเมืองมากที่สุด เพื่อไม่ให้ผลเสียหายส่งตรงถึงเมืองนอร์ธและชาวบ้านทุกคน เพราะสุดท้ายเมื่อการแย่งชิงบัลลังก์นี้จบลง ย่อมไม่มีความหมายอะไรหากจะแลกมาด้วยความอดอยากและเจ็บปวดของชาวเมืองจากพิษสงคราม" อัลฟ่าเฮเลนเอ่ยเสียงเคร่งให้โอเมก้าต้องสาปฟังยามที่ตนพาเดินอ้อมมายังชายลานหญ้าติดกับเขตป่าของนอร์ธ

 

            "นี่คือเหตุผลที่ทำให้พวกท่านเลือกจะตั้งค่ายอยู่ห่างไกลถึงเพียงนี้ใช่หรือไม่ คิดหวังจะให้ลานหญ้าตรงนั้นเป็นพื้นที่สงครามหรือ" แองเจลโล ปาร์กเกอร์เอ่ยในสิ่งที่ตัวเองคิด ถามให้คลายสงสัยเฉกเช่นที่ทำกับเจ้าชายเดฟอยู่เสมอ ปลายนิ้วเรียวชี้ไปที่ลานหญ้าเวิ้งกว้างซึ่งเว้นระยะห่างจากหน้าค่ายของฝั่งทหารรับจ้างของเจ้าชายจาคอบ

 

            "ใช่ ความจริงมีจุดยุทธศาสตร์ที่ดีกว่าตรงนี้ แต่นั่นจะกระทบกับบริเวณปลูกสมุนไพรของชาวเมือง ท่านเดฟจึงเสนอให้สหพันธ์เลือกตรงนี้แทน" คำตอบของเฮเลนทำให้จีนอมยิ้มอย่างอบอุ่นหัวใจเมื่อคิดถึงอัลฟ่าเจ้าของนัยน์ตาเพชรสีดำเป็นประกาย

 

            เป็นอัลฟ่าตัวโตที่ครอบครองหัวใจแสนอบอุ่น ห่วงใยผู้อื่นเสมอ

 

            จะไม่ให้จีนพยายามเพื่อคนคนนั้นได้อย่างไร

 

            "และหากเป็นตามที่ท่านบอก เราอยากให้พวกทหารรับจ้างและโจรป่าบุกเข้ามาก่อน แต่ในยามคุ้มคลั่งหรือได้รับการกระตุ้น ทั้งอัลฟ่าและเบต้าล้วนน่ากลัว ขาดสติ" จีนพยายามคุมน้ำเสียงตัวเองในนิ่งสงบแม้ว่าความจริงแล้ว ประสบการณ์แย่ ๆ ที่ถูกคุกคามโจมตีจากผลแห่งโอเมก้าต้องสาปจะยังหลอกหลอนให้จิตใจหวาดหวั่นไปหมดก็ตาม

 

            "เช่นนี้คงเป็นไปมิได้ที่ข้าจะเผยตัวให้ทางฝั่งนั้นจับได้ไล่กันทันว่าข้าซึ่งเป็นคนของเจ้าชายเดฟ เป็นสาเหตุแห่งการขาดสติเหล่านั้น ...พวกเราต้องเข้าไปในป่าใช่หรือไม่" ปลายเสียงของจีนแผ่วเบาลงแต่ก็ยังจับได้ความ

 

            อัลฟ่าเฮเลนนสบตากับคนตรงหน้า นึกนับถือในใจว่าสำหรับเด็กซึ่งโตอยู่เพียงในรั้วโรงเรียนโอเมก้า มีแค่หนังสือเป็นที่พึ่งพิงและน้องชายของตนเป็นสหาย แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ดูจะคิดได้เท่าทันกลสงครามได้ดี

 

            "เจ้าฉลาดเช่นนี้เอง เจ้าชายเดฟจึงได้ชอบพอนัก" เฮเลนเอ่ยชม

 

            "ใช่ อย่างที่เจ้าบอก ข้าจะพาเจ้าเข้าไปในป่า" อัลฟ่าหญิงร่างผอมเพรียวผึ่งผายหยุดเมื่อถึงจุดหมาย สิ้นสุดขอบพื้นหญ้าและอีกไม่กี่ก้าวคือป่ารกทึบต้นไม้สูงชัน มีหญิงสาวที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วสองคน

 

            "ข้าคิดว่าเบต้าหญิงน่าจะต้านทานพลังของโอเมก้าต้องสาปได้ดีที่สุด จึงขอให้ท่านพี่ไอรีน่าและคาร่ามาช่วย" อัลฟ่าเฮเลนดึงดาบเล่มผอมยาวทั้งสองของตัวเองออกจากปลอกข้างเอว จ้องมองความแวววาวที่ต้องฝากชีวิตไว้กับคมของมัน

 

            "ข้ากับคาร่าจะคอยคุ้มกันจากระยะไกล ท่านพี่ไอรีน่าเป็นเบต้าหญิงที่มีฝีมือด้านธนูเป็นเลิศอย่างหาตัวจับได้ยาก นางจะอยู่ประกบใกล้เจ้ามากที่สุด คอยสกัดทุกคนที่จ้องจะพุ่งเข้ามา"

 

            "ข้าเข้าพิธีผูกชะตากับคนรักของข้าที่เป็นโอเมก้าหญิงไปเมื่อปีก่อน เงื่อนไขนี้คงทำให้ข้าต้านกลิ่นของเจ้าได้เพิ่มอีกพอควร แองเจลโล่" น้ำเสียงหวานของไอรีน่าเอ่ยบอกยามดึงผ้าห่อสมุนไพรขึ้นปิดปากตน จีนพยักหน้ารับ

 

            แผนการที่ถูกคิดไว้อย่างถี่ถ้วนแม้จะเร่งรีบดำเนินการแผนนี้ทำให้จีนมั่นใจได้มากขึ้นว่าตัวเองจะรอดพ้นกลับมา

 

            มั่นใจที่จะกลายเป็นเหยื่อล่อแสนโอชะ

 

            "ถ้าเช่นนั้นก็ไปลองดูกันเถอะ ว่าการต้องสาปของข้าจะมีประโยชน์หรือไม่"

           

 

 

 

           

            ก้าวเท้าเข้ามาลึกราวร้อยก้าว จีนก็มาถึงต้นไม้ใหญ่กลางป่า มันสูงกว่าตัวของจีนหลายต่อหลายเท่า ต้นไม้ต้นนี้ถูกต่อเติมแคร่ไม้ไว้ด้านบน ต้องใช้กระเช้าไม้ชักรอกเพื่อขึ้นไป พวกมันเป็นผลงานของทหารที่ถูกสั่งให้เข้ามาทำเมื่อเช้านี้

 

            จีนถูกพาให้ขึ้นไปพร้อมกับเบต้าไอรีน่า เพื่อทำการทุกอย่างบนแคร่ไม้ที่อยู่สูงเพื่อความปลอดภัยและการแพร่กระจายกลิ่นที่ดีที่สุด

 

            จีนยืนอยู่บนแคร่ไม้ที่สูงเพียงครึ่งของต้นไม้ใหญ่ทว่าสูงกว่าร่างผอมบางของโอเมก้าหลายเท่าจนแค่คิดว่าหากตกลงไปคงกระดูกแตกยับสิ้นชีพเสียแน่ ๆ

 

            "เอาล่ะ ลงมือได้เลยแองเจลโล่" อัลฟ่าเฮเลนกระชับถุงสมุนไพรที่ปิดใบหน้าตัวเอง พลางตะโกนบอกจากพื้นดินด้านล่าง

 

            "ไม่ต้องกังวล" เบต้าไอรีน่าเอ่ยปลอบโอเมก้าหนุ่มน้อย ยามที่เตรียมลูกธนูน้าวคันศรไว้พร้อมจัดการเหตุไม่คาดฝัน

 

            วินาทีนี้โอเมก้าต้องสาปได้แต่คอแห้งผากตกประหม่า ที่ผ่านมานั้นจีนมีแต่พยายามที่จะไม่ฮีท พยายามที่จะควบคุมผลแห่งคำสาปนี้

 

เมื่อยามที่ต้องมาปลดปล่อยและกระตุ้นให้มันแสดงพลังเช่นนี้ก็ไม่รู้จะทำเช่นไรเหมือนกัน ทำเอาวางตัวไม่ถูกเสียเลย

 

            ตุบ

 

            อย่างแรกที่ลองทำจึงเป็นการถอดย่ามสมุนไรออกจากตัวและปล่อยมันทิ้งลงไปด้านล่างต้นไม้ เบต้าหญิงนามคาร่าที่ยืนเฝ้าระวังระดับพื้นดินดึงย่ามนั้นมาสะพายแทนก่อนกระชับคันธนูในมือตนเช่นเดิม

 

            จีนรู้สึกประหลาดไม่น้อยเมื่อทั้งตัวไร้สมุนไพรป้องกันอย่างจงใจเช่นนี้ ร่างผอมถ้อยออกห่างจากเบต้าไอรีน่าที่มีสมุนไพรอยู่เล็กน้อย

 

            ปกติแล้วเพียงแค่นี้ ความเป็นโอเมก้าต้องสาปของตนก็จะสำแดงเดชสร้างปัญหาได้มากแล้ว

 

            "....."

 

            ทว่าแม้จะยืนนิ่งรอคอยมาเกือบห้านาทีแต่ทุกอย่างยังนิ่งสงบ ความสงบเงียบที่ทำให้ยิ่งหวาดระแวง

 

            "พวกทหารรับจ้างกับโจรป่ามีหันมามองทางนี้ไม่น้อย ทว่ายังยืนนิ่งอยู่ไม่ขยับตัวสักนิด" ไอรีน่าเอ่ยบอกยามจ้องมองผ่านกล้องสองทางไกล

 

            ใบหน้าจิ้มลิ้มของจีนยามนี้เต็มไปด้วยความกังวลและแปลกใจ

 

            เป็นครั้งแรกที่รู้สึกไม่ดี เมื่อความเป็นโอเมก้าต้องสาปไม่ได้ส่งผลรุนแรงเท่าเดิม หากเป็นปกติแล้วเพียงแค่ไร้สมุนไพรโอบล้อมกาย จีนก็สร้างเรื่องวุ่นวายมากมายแล้วแท้ ๆ

 

            "อาจเพราะเจ้าถูกกัดตีตราพันธะสัญญาแล้วหรือเปล่า กลิ่นของท่านเดฟช่วยลดทอนกลิ่นเย้ายั่วของเจ้าได้มากกว่าที่คาดไว้" ไอรีน่าเอ่ยขึ้นมา

 

            "เป็นไปได้ท่านไอรีน่า เช่นนั้นเราควรเข้าไปใกล้มากกว่านี้" จีนเสนอความคิดเห็น โอเมก้าต้องสาปลงจากแคร่ไม้ เหยียบยืนสองเท้าบนพื้นป่าแห่งนอร์ธ

 

            และเดินเข้าไปใกล้เขตชายป่าฝั่งที่มีค่ายของทหารรับจ้างและโจรป่ามากขึ้น

 

            "เป็นเช่นไรบ้างพี่ข้า" เฮเลนตะโกนถาม จมูกอัลฟ่าแม้โปะทับด้วยสมุนไพร ทว่าก็เริ่มได้กลิ่นหอมหวานจาง ๆ โชยเข้าการรับรู้ แต่ตนยังคงรักษาสติสัมปชัญญะที่มีไว้ จับยึดสองดาบในมือได้มั่นคง

 

            "พวกมันต่างหันมาทางนี้ทำท่าหากลิ่นหอม ขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีทีท่าจะวิ่งตรงมาหา ทำไมกัน" ไอรีน่าตะโกนบอกน้องสาวพลางส่องกล้องอยู่บนแคร่ไม้ที่เดิม

 

            นั่นสิทำไมกัน  จีนเองก็นึกสงสัยในตัวเองเช่นกัน

 

            เหมือนมีบางอย่างแปลกไป ...มากกว่าที่เคย

 

            หากเป็นปกติจีนคงนึกดีใจมากล้นที่ตนสร้างความวุ่นวายรุนแรงไม่ได้ดังเดิม ทว่ายามนี้มันกลับตรงกันข้าม

 

            "หรือข้าควรจะฮีท" จีนหันไปตามอัลฟ่าเฮเลนที่ยืนอยู่ไม่ไกล อัลฟ่าสาวสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นอีกเท่าตัว ปลดกระเป๋าผ้าที่สะพายอยู่ด้านหลังออกมาและหยิบผ้าห่อใหญ่ยื่นส่งให้

 

            "ข้าคิดอยู่ว่าอาจจะได้ใช้มันจึงเตรียมมา แต่ยอมรับว่าไม่ยินดีนักที่จะต้องทำถึงเพียงนี้" แต่ก็ไม่อาจจะหยุดยั้ง นี่เป็นความหวังเดียวที่จะชนะซึ่งเฮเลนคิดออก

 

            "อย่ามากเกินไปจนเจ้าไม่สามารถคุมตัวเอง หรือออกแรงวิ่งได้นะ แองเจลโล่"

 

            เสื้อคอปกสีดำสนิทซึ่งมีกลิ่นเปลือกไม้ของอัลฟ่าเดฟอบอวลถูกรับไว้ในอ้อมแขนของโอเมก้าผู้เป็นคู่แท้แห่งโชคชะตา กลิ่นหอมฝาดคุ้นจมูกทำให้จีนทั้งรู้สึกปลอดภัยและเคยชิน

 

            คล้ายอยู่ในอ้อมกอดของสองแขนแข็งแกร่งและแผ่นอกหนา อยู่ใต้การจับจ้องมองของดวงตาเรียวคมที่เป็นประกายของเพชรสีนิล

 

            แองเจลโล่เดินเท้าต่อไปข้างหน้าอีกราวสิบก้าวเพื่อใกล้มากขึ้น ยกเสื้อนุ่มลื่นของอัลฟ่าเดฟกอดแนบอกซุกจมูกโด่งรั้นและใบหน้าลงหา สองดวงตาวาวสวยปิดพริ้ม

 

            สถานที่ลับของเราสองที่เรืองด้วยแสงระยิบระยับ อ้อมกอดนั้นทั้งเร่าร้อนและอ่อนโยน ความเย็นของน้ำที่กระเซ็นโดนผิว และความอุ่นจากแท่งเนื้อร้อนและของเหลวที่กระฉอกเข้ามาจนเอ่อร้อนในท้องน้อย ...แค่เพียงคิดถึงจีนก็รู้สึกตัวร้อนวาบ

 

            กลิ่นกระดาษเก่าและเสียงหนังสือที่ร่วงลงกระทบพื้นในครั้งแรกของเรา ความร้อนจากกายมนุษย์ที่เบียดเข้าหากัน แผ่นหลังและปลายเท้าที่เหยียดแตะผิวแข็งของตู้ไม้ ทั้งร่างถูกกอดประคองด้วยฝ่ามือร้อนจนลอยสูงจากพื้น

 

            "..อะ"

 

            เสียงโซ่ กลิ่นเปลือกไม้ เสียงหายใจของเดฟที่กระซิบทั้งชมทั้งย้ำให้เก้อเขิน กระตุ้นให้สองขาหยัดโยกขย่ม ให้กดย้ำเอวลงกระแทกจนลืมความจุกเจ็บ

 

            เตียงหลังใหญ่หนา โซฟาบุนวมนุ่มตัวเขื่องในห้องสมุดที่ถูกดึงรั้งไว้ในวงแขนแข็งแรง ปลายนิ้วที่ยังจำความรู้สึกเมื่อจิกเข้ากับแผ่นหลังกว้างหนั่นแน่นเนื้อ ผิวกายซึ่งกระทบกันทุกครั้งที่อัลฟ่าเดฟโถมร่างเข้าหายังจดจำได้ทุกความเสียดสีและสอดแทรก

 

            "อือ  ..."

 

            "พอแล้ว

 

            "อะ...”

 

            "หยุด! แองเจลโล่ พอ!!"

 

            "เฮือกกก" ร่างผอมบางสะดุ้งวาบ ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงจากแรงกระชากและเขย่าไหล่อย่างแรง จีนเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของไอรีน่า และรู้สึกได้ถึงทั้งร่างกายของตัวเองที่กำลังร้อนวูบวาบ

 

            มันหาได้รุนแรงเท่าอาการฮีทที่เคยรู้สึก

 

            มันเล็กน้อยมากหากเทียบกับที่ผ่านมาซึ่งเกิดขึ้นจากการกระตุ้นด้วยตัวตนของอัลฟ่าเดฟ

 

            ...แต่มันก็มากพอให้จีนหัวใจเต้นรัวขึ้น ปล่อยกระดังงากลิ่นหอมประจำกายของโอเมก้าต้องสาปให้สะพัดไปไกล

 

            ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ

 

            เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังเข้ามาใกล้จนรู้สึกได้ถึงพื้นที่กำลังสั่นสะเทือน จีนเบิกตาโพลงด้วยความตระหนก รีบกรูถอยหลังหนี  อัลฟ่าเฮเลนกระตุกผูกผ้าสมุนไพรปิดปากตัวเองให้แน่นมากขึ้น กระชับสองดาบในมือตน  เบต้าคาร่าสะบัดหัวตัวเองอย่างแรงเพื่อให้ไม่เสียสมาธิไปกับกลิ่นหอมหวานที่แทรกผ่านกลิ่นสมุนไพรซึ่งคล้องคอไว้เข้ามา

 

            ร่างกายผอมบางส่งกลิ่นยั่วเย้าจนเป็นที่ต้องการของฝีเท้าทั้งหมดซึ่งกำลังกรูวิ่งมาหา ขยับถอยเพื่อหนทางรอด

 

            ดูเหมือนแคร่ไม้สูงจะเป็นทางรอดเดียวที่เหลืออยู่ จีนรีบวิ่งกลับไปที่ต้นไม้ต้นเดิมซึ่งอยู่ลึกด้านใน พร้อมกับอัลฟ่าหญิงและเบต้าผู้คุ้มกันอีกสองคน

 

            ฉึก

 

            โครม!

 

            เสียงล้มกระแทกพื้นดังสนั่น เมื่อลูกธนูของไอรีน่าปักอย่างแม่นยำเข้าอกของอัลฟ่าโจรป่าตัวหนาใหญ่ซึ่งกระโดดตรงมาจนใกล้มากกว่าอัลฟ่าและเบต้าคนอื่น

 

            ควับ! กร๊อบบบ

 

            ดวงตาโตของจีนเต้นระริกเมื่อเห็นมือใหญ่ตรงเข้ามาตะครุบตนเอง แต่ว่าพลาดไปเพียงนิดจนอุ้งมือแข็งแรงของอัลฟ่าคว้าเข้ากับเนื้อต้นไม้ข้างหน้าของจีนแทน

 

            ฉับ

 

            คมดาบในมือเฮเลนหนึ่งเสียบเข้าท้องของอัลฟ่าคนนั้นก่อนอีกข้างจะตวัดลงฉับซ้ำอีกที

 

            "วิ่งไป ! ไม่ต้องสนใจพวกข้า วิ่งงงงง" เฮเลนตะโกนสั่งเมื่อเห็นโอเมก้าต้องสาปยังคงยืนจ้องมองอย่างละล้าละลัง

 

            หัวใจใต้แผ่นอกของจีนเต้นรุนแรงด้วยความกลัวและตื่นตระหนก สองขาออกแรงวิ่ง ยิ่งใจเต้นก็ยิ่งร้อน ยิ่งร้อนก็ยิ่งขับกลิ่นให้โชยออกมามากขึ้น

 

            ทหารรับจ้างและโจรป่านับพันที่ขาดสติเริ่มถาโถมเข้ามามากขึ้น แม้เฮเลน ไอรีน่าและคาร่าจะเสียลูกธนู ไปมากแค่ไหนหรือคมดาบเปื้อนเลือดไปเพียงใด ก็ราวกับว่าจะล้มพวกมันได้ไม่จบสิ้น

 

            ร่วงหล่นทีละสองสามร่าง ทว่านับสิบกรูวิ่งตรงมาแทน

 

            ใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

 

            สองขาของโอเมก้าต้องสาปเร่งวิ่งมาจนถึงต้นไม้ที่ตนต้องการ จีนเห็นหญิงสาวทั้งสามคนกำลังวิ่งตรงมา ถึงจะกลัวแค่ไหนแต่จีนก็ไม่อาจตัดเชือกรอกให้ลอยขึ้นไปข้างบนได้ เพราะหากตัดในครั้งนี้มันจะชักลงมาไม่ได้อีก

 

            แม้จะไม่ถูกใช้เป็นเหยื่ออารมณ์แทนตน แต่หญิงสาวทั้งสามคนก็คงถูกแรงคลั่งของอัลฟ่าและความเสียสติของเบต้ากักขฬะพวกนั้นเหยียบย่ำและฉีกทึ้งร่างเนื่องจากมาขวางทางสู้กลิ่นหอมหวานที่พวกมันปรารถนาเป็นแน่

 

            จีนจะไม่ยอมให้ใครมาตายเพื่อตัวเองทั้งนั้น

 

            "เร็วเข้า รีบขึ้นมาเร็ว!" เสียงของโอเมก้าต้องสาปร้องเร่งดัง

 

            เบต้าคาร่าปล่อยลูกธนูอีกดอกของตนปักเข้าขาของอัลฟ่าชายร่างยักษ์ก่อนจะกระโดดขึ้นมาบนรอกไม้ ตามด้วยไอรีน่าที่วิ่งถอยหลังพร้อมยิงธนูต่อเนื่องอย่างสง่างาม

 

            "เร็ว ท่านเฮเลน เร็ว!" จีนตะโกนร้องเรียกเสียงดัง อัลฟ่าสาวกระชากดาบยาวทั้งสองเล่มของตนออกจากร่างอัลฟ่าชายสองคนตรงหน้า ฟันเชือกรอกพร้อมกับกระโดดขึ้นมาบนแผ่นไม้

 

            จีนรีบช่วยพยุงดึงให้เฮเลนลุกขึ้น แต่ทันทีที่อัลฟ่าสาวยืนได้ก็รีบดันร่างโอเมก้าและถอยออกห่าง เฮเลนกดถุงสมุนไพรโปะแนบจมูกตนแน่นขึ้น

 

            เมื่ออยู่ใกล้ถึงเพียงนี้ แม้ตนจะเป็นหญิงแต่กลิ่นของโอเมก้าต้องสาปปั่นป่วนสัญชาติญาณของอัลฟ่าไม่น้อย

 

            กึก กึก กึก

 

            แต่ดูเหมือนว่ามีพวกที่ถูกปลุกปั่นจนไร้สำนึกคิด และใช้เพียงแค่สัญชาติญาณดิบเท่านั้นไปเสียแล้ว เมื่อต้นไม้สูงใหญ่กำลังสูงร่างของชายฉกรรจ์โถมเข้าใส่ ใช้สองมือสองเท้าจิกเนื้อไม้ปีนเหยียบกันไม่ต่างจากสัตว์ป่าหรือปีศาจอสูรกายที่กระหายจะปีนขึ้นฟ้า คว้าเอาร่างนุ่มหอมอันโอชะมาสนองตัณหาตน

 

            และไม่ใช่เพียงห้าหรือสิบ

 

            พวกมันนับร้อยเริ่มวิ่งเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ

 

            ปีนป่ายเหยียบกันจนผู้ที่แข็งแกร่งบ้าคลั่งที่สุดถีบตัวเองได้สูงจนใกล้เคียงกับแคร่ไม้ที่จีนเหยียบยืน

 

            ระหว่างพวกมันไม้ปีนขึ้นมาจนคว้าโอเมก้าต้องสาปไปได้ กับต้นไม้ใหญ่นี้ต้านทานเรี่ยวแรงที่โหมเข้าใส่ไม่ไหวจนพังพาบลงไป ให้นางฟ้ากลิ่นหอมหวานตกสู่ท่ามกลางความหิวโหยและกระหายอยากของพวกมัน

 

            ไม่ว่าสิ่งใดเกิดขึ้นก่อนย่อมมาถึงจุดจบของโอเมก้าต้องสาปเป็นแน่

 

            "...." จีนมองภาพที่น่ากลัวและชวนขยะแขยงด้วยดวงตาสั่นระริก และราวกับเป็นความบาปของเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์เมื่อใบหน้าของโอเมก้าต้องสาปในยามนี้ก็ยังคงงดงาม

 

            แกรกกก เอี๊ยดดดด

 

            เสียงเนื้อไม้เริ่มลั่นแตกออกจากกันจากแรงตะปบและโถมปีนเข้าใส่ของเบต้าอัลฟ่าชายบ้าคลั่งจำนวนมาก ต้นไม้แข็งแรงขนาดห้าคนโอบเริ่มเอนลงสู่พื้นโลกอย่างช้า ๆ

 

            สร้างความกลัวให้ยิ่งเกาะกุมจิตใจ

 

            "โดด แองเจลโล่ โดด!" เฮเลนตะโกนบอกเสียงดัง แสงสีส้มสว่างวาบเช่นดวงตาของอัลฟ่าสาวกินพื้นที่เป็นวงกว้าง จนเห็นทุ่งหญ้าและหลังคากระโจมที่คุ้นตาผ่านจากช่องประตูมิติของประตูเวทมนตร์ในมือของอัลฟ่าเฮเลน

 

            "โดดดดด"

 

            การกระโดดเข้าประตูมิติที่ลอยอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางต้นไม้ที่กำลังเอนล้ม และหล่นลงกระแทกกับพื้นหญ้าแข็งในความสูงที่ไม่อาจจะประเมินได้ว่ามากแค่ไหนนั้นดูน่ากลัว

 

            ทว่าการร่วงลงกระแทกพื้นจนกระดูกหักจากการผ่านช่องประตูมิติ ก็ดูจะน่ากลัวน้อยกว่าให้ทหารรับจ้างและโจรป่าที่กำลังกระหายตัณหาคว้าตัวไว้ได้

 


               ขาซ้ายรู้สึกเจ็บวาบและเห็นได้จากหางตาว่าเป็นเพราะชายบ้าคลั่งอาศัยผลจากต้นไม้เอียงใช้อุ้งมือคว้าจิกเข้ากับปลีน่องและครูดเล็บลากยาวไปตามข้อเท้าขาวเนียนของจีนจนได้เลือด

 

            ความเจ็บจากการถูกจิกทึ้งขานั้นยังไม่ทันตื้อชา

 

"...."

 

            จีนกระโดดจนสุดแรงเข้าใส่ช่องประตูมิติสีส้มที่อัลฟ่าเฮเลนเปิดให้ ทิ้งทั้งร่างลงผ่านประตูเวทมนตร์นั้น






 

หลังจากการกระโดดเข้าสู่ช่องว่าง

 

จีนก็รู้สึกได้ถึงร่างของตัวเองที่กำลังโบยบินและจะตกลงกระแทกพื้นหญ้าในความสูงระดับที่คงทำให้เจ็บและสะเทือนไปทั้งตัว ใบหน้างามล้ำหลับตาปี๋รอเผชิญชะตากับความเจ็บปวดที่รออยู่

 

 

 

          ตุบ

 

            การตกไม่เจ็บเท่าที่คิด

 

            จีนรีบลืมตาขึ้นมองเมื่อกลิ่นเปลือกไม้อันคุ้นเคยนั้นเข้ามาสู่การรับรู้

 

หัวใจอุ่นวาบทันทีที่เห็นว่ายังคงเป็นใบหน้าของคนคนเดิม ร่างกายแข็งแรงซึ่งให้กอดอุ่นแสนคุ้นชินนั้นรองรับร่างของตนไว้จนลดแรงที่ควรจะปะทะจากการตกจนเจ็บหนัก

 

            "....ท่านเดฟ"

 

            เบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธ จะรู้ตัวหรือไม่ว่าทำให้จีนรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยจากเหตุการณ์น่ากลัวที่ตนเพิ่งรอดพ้นมามากแค่ไหน

 

            มากอย่างที่ไม่อาจมีสิ่งใดทำให้จีนรู้สึกได้เช่นนี้อีก

 

            "เจ้าทำบ้าอะไรลงไป! แองเจลโล่!" เสียงตะคอกของเดฟดังลั่นทำเอาจีนมึนงง ตนคาดไว้ว่าแม้ไม่ถึงขั้นชื่นชม แต่อย่างน้อยท่านเดฟก็คงจะพอใจในสิ่งที่จีนพยายามทำให้

 

            แต่ตอนนี้กลับมีแต่ความเจ็บ

 

 สองมือหนาฉุดยื้อให้ร่างผอมที่ตกลงมาทับตนลุกขึ้นอย่างแรงจนจีนนิ่วหน้า

 

            ดวงตาเรียวคมยามนี้เปลี่ยนเป็นเพชรสีดำสนิทเพราะแรงโทสะซึ่งไม่อาจควบคุมได้ บอกชัดเจนว่าเดฟเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าแล้วครบถ้วน

 

            และโกรธมากเพียงใด

 

            "เจ้าบอกกับข้าว่าจะไม่ไปไหน จะอยู่แต่ในกระโจมนั่น แต่แค่หนึ่งวันเจ้าก็ผิดสัญญาทั้งหมด!” อัลฟ่าตัวโตตะโกนใส่เสียงดังจนโอเมก้าต้องสาปได้แต่เม้มปากและหลับตาอย่างตื่นตระหนก

 

เสียงดุดัน สายตาแข็งกร้าว และแรงบีบที่ข้อมือทำให้ความกลัวกลับย้อนคืนมาแม้ไม่เท่าตอนที่จีนวิ่งหนีฝูงผู้คนคลุ้มคลั่ง

 

            ทว่าความเจ็บปวดในใจนั้นท่วมท้นมากกว่า

 

            "ตะ แต่ข้าทำเพื่อท่านนะ"

 

            "เจ้าโง่หรือเป็นบ้า! ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าทำ!"

 

            "แต่หากข้าไม่ทำเช่นนี้ หากไม่ได้ผลจากการเป็นโอเมก้าต้องสาปของข้า พวกท่านก็ต้องรอ แล้วมันก็มีแต่แย่ลง" จีนค้านไม่เต็มเสียงนัก แต่ก็ยังเชื่อว่าสิ่งที่ตนทำมีประโยชน์ที่สุดแล้ว

 

            ทั้งที่เจ้าชายเดฟจะได้รับผลดีแท้ ๆ ทำไมต้องโกรธขนาดนี้

 

            "เจ้ารู้สึกแย่กับการที่ตัวเองต้องสาปแล้วคิดว่าข้าชอบใจเหรอ!

 

“...”

 

 “ข้าคอยดูแลเจ้ามาตลอดก็เพื่อชดใช้ในสาเหตุที่ทำให้เจ้าต้องเป็นแบบนี้ ชดใช้ที่ทำให้เจ้าต้องติดอยู่กับชีวิตแบบนี้ อยู่ในผลแห่งความชิงชัง ข้าจะเก็บซ่อนเจ้าอย่างดีเพื่ออะไร ในเมื่อเจ้าเอาตัวเองวิ่งเข้าใส่กับความเสี่ยง ทำตัวโง่เง่าแบบนี้!" น้ำเสียงแข็งกร้าวที่ได้ฟังดังชัดเจน

 

            "..." จีนขบเม้มกลืนริมฝีปากตัวเองเข้าหากันจนแน่น

 

            ทุกความอ่อนโยน ทุกถ้อยคำหวานซึ้งห่วงหา ทุกสิ่งทุกอย่างจากอัลฟ่าเดฟก็เพื่อแค่ชดเชยให้กับความรู้สึกผิดของตัวท่านเขาเองอย่างนั้นหรือ

 

            เพียงแค่นั้นเองหรอกหรือ

 

            สองมือหนาที่แตะต้องร่างน้อยคลายออก ดวงตาเพชรสีนิลตวัดหลบจากใบหน้าหวานล้ำที่ดวงตาคลอด้วยน้ำตาจนแดงริ้ว

 

            ตนต้องเด็ดขาด

 

            "ยื่นมือของเจ้ามา แองเจลโล่" เดฟสั่งเสียงนิ่ง

 

            "ยื่นมือทั้งสองข้างของเจ้าออกมา!"

 

            "....." แม้ไม่เข้าใจแต่แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ก็ยื่นมือทั้งสองข้างที่แสนสั่นเทาออกมาตามคำสั่ง

 

            ความอุ่นของมือหนาซ้อนทับใต้มือผอม

 

            เพี๊ยะ!

 

            และอัลฟ่าใช้มือหนาใหญ่อีกข้างตีลงมา แรงอัลฟ่ามีมากกว่าโอเมก้าหลายเท่าตัว ยิ่งใช้โดยไม่ยั้งก็เสมือนว่ากำลังกระชากดึงท่อนแขนผอมผ่านทุกครั้งที่ลงแรงตี ความเจ็บลามริ้วไปทั่วแขน สะเทือนไปทั้งร่างผอม

 

เจ็บจนน้ำตาไหลนองเปื้อนใบหน้าของโอเมก้าต้องสาป

 

            “อึก”

 

            "อย่าทำแบบนี้อีก"

 

            เพี๊ยะ!

 

            "อย่าได้ทำมันอีก"

 

            "ฮึก..."

 

            เพี๊ยะ!

 

            ร่างผอมบางของโอเมก้าน้อยสั่นสะอื้นฮัก ทั้งความเจ็บของร่างกายและความเจ็บด้วยความรู้สึกข้างในอก แองเจลโล่ปล่อยตัวเองให้ถูกตี มีเพียงเสียงร้องไห้ไม่เอ่ยค้าน ไม่ปัดป้อง

 

            ถ้าคนใจร้ายอยากจะตีกันอีก ก็ตีเลย

 

            ตนยอมเสี่ยงทุกสิ่งทุกอย่างทั้งที่กลัวแสนกลัวก็เพื่อชายผู้นี้ แต่หากจะไม่เห็นค่าและมองเป็นเพียงความผิด จีนก็ไม่รู้เช่นกันว่าจะแก้ตัวว่าอย่างไรอีก

 

            เพี๊ยะ!

 

            หากตีจีนจนตาย อย่างมากที่สุดเจ้าชายเดฟก็คงเพียงรู้สึกผิดมากขึ้นอีกนิดหน่อย

 

            ก็เพียงแค่ความรู้สึกว่าควรต้องรับผิดชอบเท่านั้น

 

            กึก

 

            คู่เข่าแข็งแรงทรุดลงตรงหน้าของโอเมก้าต้องสาป

 

"อย่าทำแบบนี้กับข้าอีก ...อย่า" เสียงที่เคยดุดันมั่นคงสั่นสะท้านจนรับรู้ได้

 

 แผ่นหลังหนากว้างที่เคยมั่นคงไหวสั่นอย่างเห็นได้ชัด แม้แองเจลโล่จะมองผ่านม่านน้ำตา สองมือหนาที่ทำร้ายและทุบตีเมื่อครู่คือมือเดียวกันกับที่ช้อนประคองใบหน้างามล้ำเปื้อนน้ำตาของจีนไว้

 

            และเมื่อปลายนิ้วแข็งแรงต้อนเช็ดหยาดน้ำตาออกจากพวงแก้มนุ่มและดวงตากลมสวย ทำให้โอเมก้าเห็นว่าหาใช่เพียงตนที่ร้องไห้อยู่ลำพัง

 

            "...." จีนทำได้เพียงแค่สะอื้นไห้จ้องมอง แม้แค่น้ำตาไม่กี่หยดที่ตกจากขอบตาเรียวคมของอัลฟ่าซึ่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าตน แต่ก็ทำให้ใจของจีนโอนอ่อนง่าย ๆ เช่นที่เป็นมา

 

            ทว่าความเจ็บ ความกลัว ความไม่เข้าใจรวมตัวกับความเสียใจได้อย่างดีจนมันอึดอัดเจ็บยอก ปวดหนึบไปทั้งอกในทุกลมหายใจของแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์

 

             ตนก็แค่อยากมีประโยชน์

 

            อยากมีคุณค่าเพียงพอที่จะเคียงข้างเจ้าชายแห่งนอร์ธได้บ้างก็เท่านั้นเอง

 

            มันผิด ผิดมากนักเลยหรือ










เขียนเองน้ำตาคลอเองเบา ๆ/ซับน้ำตา ดมยาดม / เราแอบหย่อนปมสำคัญของเรื่องหนึ่งปมไว้ในครึ่งหลังนะเจ้าคะ งื่อออออ  

 แต่งเหนื่อยยมากเจ้าค่ะ ตื่มเต้มเกิน / จิบยาหอม
 อย่าเพิ่งทิ้งไปไหนนนกันนะเจ้าคะ
อิฉันจะนั่งรอนอนรอน้ำมันเรือและฟีดแบคในแท็ก #ดมอบีนยอง นะเจ้าคะทุกท่าน
จัดมาเจ้าค่ะ จัดมาาาาาา



ละก็แจ้งข่าวจ้า กำหนดการเปิดจองเล่มคือ 04/05/62 ตอน 17:00 น. 
ของแถมรอบเปิดสองวันแรกดีงามมากๆเลยเป็นฟิคตอนพิเศษอยากให้มาสั่งกันน้าาา 
 แล้วก็ใครที่คิดว่าจะไม่ทัน 30 คนแรกรอบเว็บ เราเปิดสั่งล่วงหน้าให้ที่งาน #ตลาดกัซss5 ในวันที่ 7/04/62 นะคะ บูธ D6  ราคาร่วมส่งที่คาดไว้คือ 490 ค่ะ ถ้าใครสนใจอยากจับจองก็หยอดกระปุกและเลือกไปจองได้ตามสะดวกทั้งเว็บอละงานตลาดกัซเลยน้าาา 
แล้วก็ไม่มีรีปรินท์ละเน้อ เรื่องนี้จะไม่ทำสต้อกด้วยเน้อ บ้านไม่มีที่เก็บแล้ววว 

*อธิบายเพิ่มเติม
คือถ้า
-สั่งทัน 2 คนแรก จะได้ของแถมเยอะสุด (ชุดเครื่องประดับ+โชกเกอร์+โปสเตอร์เอสาม 2 ใบ (แฟนอาร์ตรูปเดียวกับโปสการ์ดทั้ง2ลาย) +โปสการ์ด 4 ใบ(แฟนอาร์ต2 แผนที่1 แผนผังราชวงศ์ 1) +ฟิคตอนพิเศษใส่ไข่)

-สั่งทัน 30 คนแรก ได้ของแถม เยอะรองลงมา (โชกเกอร์+โปสเตอร์เอสาม 2 ใบ (แฟนอาร์ตรูปเดียวกับโปสการ์ดทั้ง2ลาย) +โปสการ์ด 4 ใบ (แฟนอาร์ต2 แผนที่1 แผนผังราชวงศ์ 1) +ฟิคตอนพิเศษใส่ไข่ )

- สั่งในระยะเวลา2วันแรก (48ชั่วโมงแรก ตั้งแต่ 17:00 วันที่ 4/5/62 - 17:00 วันที่ 6/5/62) ของแถมที่ได้คือ (โปสการ์ด 4 ใบ (แฟนอาร์ต2 แผนที่1แผนผังราชวงศ์ 1) +ฟิคตอนพิเศษใส่ไข่)

- ถ้าสั่งหลังรอบ2วันแรก ของแถมที่ได้คือ (โปสการ์ด 3ใบ คือ แฟนอาร์ต 1 แผนที่ 1 แผนผังราชวงศ์ 1)

***คือ ถ้าสั่งหลังสองวันแรก ก็จะไม่ได้ฟิคตอนพิเศษใส่ไข่ที่เพิ่มมาจากตอนพิเศษและเนื้อหาที่อยู่ในเรื่องหลักค่ะ คือ ฟิคพิเศษนี้จะพิเศษแยกออกมาอีกทีค่ะ เกี่ยวกับดมอ แต่ก็ไม่เกี่ยวทั้งหมด เดี๋ยวเนื้อหาหลักใกล้ถึงปมตรงนี้ที่จะบอกได้แล้วว่า ตอนพิเศษใส่ไข่ที่แยกออกมาแถมนี่เกี่ยวกับอะไร

***** ตอนพิเศษใส่ไข่ที่แยกออกมา ถ้าจำนวนคนสั่งเล่มในรอบสองวันแรกเยอะพอ เราจะทำเป็นหนังสือเล่มเล็กแยกให้เลยค่ะ แต่ถ้าไม่เยอะพอจะทำเป็นการ์ดคิวอาร์ ให้ยิงไปอ่านกันนะคะ ((แต่ใจคืออยากทำแยกเป็นเล่มเล็ก ๆ มากกว่า แต่ก็ต้องดูจำนวนก่อน หวังว่าจะเยอะพอทำได้ ไม่เป็นไรๆ ยิงคิวอาร์ก็ได้เนอะ จุดสำคัญอยู่ที่เนื้อหาด้านในเนอะๆ))

---เดี๋ยวจะทำเป็นรูปดูง่ายๆให้ดูอีกทีนะคะ---

                                                                 #ดมอบีนยอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 770 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,273 ความคิดเห็น

  1. #3267 BNyoung (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 16:19

    ถถถถถถถถ จีนลูกกกหนูไม่ผิดเรย แต่มันอันตรายต่อตัวเองมากนะที่เท่าแบบนั้น พี่ซากก็เป็นห่วงน้องมากๆแหละ แต่รุนแรงกับน้องเกินไปอ่า ใจเย็นๆหน่อยนะ แค่นี้น้องก็เสียขวัญไปหมดแล้ว

    #3,267
    0
  2. #3255 sayewj (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 21:39
    ขนลุกไปหมดTT ทั้งเป็นห่วง ทั้งกลัวแทน ทั้งเสียใจที่จีนพยายามทำสิ่งที่คิดว่าดีแต่ไม่ทันได้คิดว่าจะทำให้ท่านเดฟเสียใจจนโดนท่านเดฟลงโทษ แต่น้องไม่ได้เป็นต้นคิดเรื่องนี้นะ น้องแค่อยากช่วยเอง พี่อย่าลงโทษน้องนักเลย สงสารตัวก็นิดเดียวฮือออออ
    ปล.ปมเรื่องอะไรนะที่ท่านเดฟพูดเกี่ยวกับจีน ทำไมถึงบอกว่าต้องรับผิดชอบ เดฟเกี่ยวอะไรกับการเป็นโอเมก้าต้องสาปของจีนรึเปล่า
    #3,255
    0
  3. #3229 ทำไมต้องอิมแจบอม' (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 13:28
    พี่เดฟรู้อะไรรึเปล่าน่ะ หืมมมมม
    #3,229
    0
  4. #3220 GOT7STORY (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 14:21

    เดฟเป็นห่วงน้องมากๆ ห่วงน้องมากจริงๆ 😭

    #3,220
    0
  5. #3213 Kannaporn_M (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 13:06
    มาตีลูกเราทำไม คนที่ควรถูกตีคือคนคิดแผนไม่ใช่หรอ อย่าใจร้ายกับลูกเรา T.T
    #3,213
    0
  6. #3211 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 22:26
    เข้ามาอ่านรอบที่เท่าไรแล้ว ก็ยังน้ำตาคลอกับบทนี้ ฮืออ
    #3,211
    0
  7. #3174 pepi_pm (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 09:31
    งืออออ น้องแค่อยากช่วยเอง 😭😭
    #3,174
    0
  8. #3164 llllovellll (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 15:12
    เข้าใจว่าห่วงแหละ แต่อย่าตีน้อง แงงง
    #3,164
    0
  9. วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 08:53
    พี่เขาห่วงงงง~ เขาแค่ห่วงงงเองงง~~
    #3,141
    0
  10. #3136 mo4556 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 12:22
    เดฟเกี่ยวข้องกับคำสาปจีนยังไงงง
    #3,136
    0
  11. #2643 ppploycb (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 01:36
    เป็นห่วงน้องจีน แต่ก็ไม่ควรพูดว่าทำเพียงรับผิดชอบ แล้วทำไมพี่เดฟพูดเหมือนทำให้น้องต้องสาป งงแล้ว
    #2,643
    0
  12. #2464 Friendship_Lee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 19:08
    เข้าใจท่าเดฟนะที่จีนทำลงไปมันก็เสี่ยงเหมือนกันเพราะคลั่งทั้งกองทัพ
    #2,464
    0
  13. #2459 KumaKukoy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 12:07
    ชั้นร้องตามแล้วอ่ะ
    #2,459
    0
  14. #2458 Kiki (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 08:52

    คิดว่าที่จีนน่าจะท้องเลยทำให้กลิ่นไม่รุนแรงเหมือนแต่ก่อน ส่วนท้ายเรื่องคือฮืออออ น้องจีนนนนนน เดฟก็ห่วงแต่พูดงี้จีนคือเจ็บนะ ร้องไห้ตามน้อง

    #2,458
    0
  15. #2452 Aquila_Eagle (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 21:38

    แงงงงงง จะร้องงงง T * T

    #2,452
    0
  16. #2449 Ttkkenyg (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 18:51
    พี่ก็เป็นห่วงน้องแหละเนาะ แง แต่มันสะเทือนใจ สงสารรร
    #2,449
    0
  17. #2442 Onjung (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 10:16
    ปาดน้ำตา ถ้าไม่ร้องให้ก็ไม่รู้ว่ารัก สงสารน้องน้อยของเราเด้อ อยากช่วย แต่พี่เดฟไม่เข้าใจ ทำไมอ่า
    #2,442
    0
  18. #2433 Jekkju (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 00:59
    เป็นนี่ก็ตีนะ

    เกินไปอะ
    #2,433
    0
  19. #2417 cutejinyoungie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 21:40

    ภาษาสวยงาม เนื้อเรื่องน่าติดตามมากค่ะ ว่าแต่พี่เป็นคนทำให้น้องต้องสาปหรอ

    #2,417
    0
  20. #2379 peachy00 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 13:21
    ปมที่แอบหย่อนไว้ คือ เดฟเปนคนทำให้จีนเปนโอเมก้าต้องคำสาบใช่หรือไม่
    #2,379
    0
  21. #2366 G6O1JJ922T7 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 00:33
    พี่เค้าโกรธและเป็นห่วงนุมากนะรู้ อย่าำอีกน้า
    #2,366
    0
  22. #2365 RoOkampz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 00:31
    ที่เดฟพูดหมายความว่าไง ~
    #2,365
    0
  23. #2342 jiab155 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 22:27
    ทำใจอยู่นานมากกว่าจะกดเข้ามาอ่าน........แล้วก็เสียน้ำตาจนได้ T T
    #2,342
    0
  24. #2322 Yufjj (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 21:10
    แงท่านเดฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    #2,322
    0
  25. #2318 PCHC74 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 17:55
    โห น้องของพี่ไม่ร้องนะคะ
    #2,318
    0