-End- Diamond eyes #ดมอบีนยอง {omegaverse , mpreg } [BNyoung/BNior] #Inyoureyesปจ

ตอนที่ 11 : Diamond eyes {9} #ดมอบีนยอง 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,407 ครั้ง
    4 มี.ค. 62





Diamond eyes
#ดมอบีนยอง
{9}




ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยาม บรรดาขบวนรถม้าก็แห่แหนกันมาที่บริเวณบ้านพักแห่งนี้ หากมองจากหน้าต่างและคำบอกเล่าของเจ้าของสถานที่เช่นเจ้าชายอัลฟ่าแห่งนอร์ธ จีนได้รับรู้ว่าที่นี่มีอาคารด้วยกันสามหลัง

 

โดยที่หลังใหญ่สุดคือที่นี่ ซึ่งเป็นสถานที่จัดการประชุมของสหพันธ์ด้วย เพราะเป็นห้องที่ถูกออกแบบมาให้ปลอดภัยเก็บทั้งเสียงและกลิ่นได้ดีป้องกันการสอดแนม ห้องซึ่งอยู่ชั้นใต้ดิน ที่มีทางลงเป็นห้องนั่งเล่นธรรมดา ๆ ห้องหนึ่งใกล้กับสวนสวยงามของฝั่งตรงข้ามกับห้องของจีน

 

โอเมก้าตระกูลปาร์กเกอร์ยังไม่แน่ใจนักว่างานสำคัญของตนที่ครูใหญ่ขอให้ติดตามมากับเจ้าชายอัลฟ่าด้วยนั้นคืออะไร แต่คงไม่ได้เกี่ยวกับการประชุมที่กำลังจะเกิดขึ้นแน่ ๆ

 

เพราะตลอดสองวันที่ผ่านมาจีนนั้นอยู่เพียงแต่ในห้องนี้เท่านั้นไม่ได้ออกไปข้างนอกเลยแม้แต่ก้าวเดียว ยิ่งรับรู้ได้จากเสียงซึ่งการมาถึงของบรรดาแขกเหรื่อมากมายที่เป็นอัลฟ่าซึ่งตนไม่รู้จักมักคุ้น โอเมก้าต้องสาปก็ไร้ความคิดที่จะออกไปนอกห้อง ส่วนอาหารหากไม่ใช่เจ้าชายเดฟที่นำมาส่งมอบให้ถึงปาก ก็จะมีคนเอามาวางไว้หน้าห้องพร้อมเสียงเคาะประตูที่จีนจะรอมันเงียบไปสักครู่แล้วไปหยิบเข้ามา

 

เพื่อความปลอดภัยของตัวเองและส่วนรวม

 

การมีเวลาว่างมากขนาดนี้ ทำให้จีนอ่านหนังสือที่เตรียมมาหมดไปอย่างรวดเร็ว ยังดีว่าที่นี่มีห้องเก็บหนังสือซึ่งคนตัวโตรู้ใจไปขนหนังสือมาให้อีกหลายเล่ม จีนเริ่มคิดแล้วเช่นกันว่าหากมีจังหวะเหมาะ ๆ จะขนกระสอบสมุนไพรตามตัวเองไปที่ห้องเก็บหนังสือนั่นพร้อมที่หลับนอนแล้วอยู่โยงในห้องนั้นแทนห้องนี้เสียเลย

 

ในห้องสมุดย่อมเป็นบรรยากาศที่คุ้นเคยกว่า ส่วนเจ้าของบ้านจะตามไปนอนด้วยกันเช่นที่นอนร่วมเตียงอย่างสองคืนที่ผ่านมาหรือไม่ก็แล้วแต่ จีนไม่ได้นึกจะห้าม รู้ว่าห้ามไปก็ไม่ฟังกันหรอก เจ้าชายเดฟน่ะ เพราะเหตุผลนี้จริง ๆ นะ จีนคอยบอกตัวเองเสมอยามที่เผลอคิดถึงอัลฟ่าตัวโตขึ้นมา

 

การประชุมที่ถูกเก็บเป็นความลับวันแรกคงเสร็จเรียบร้อยแล้ว

            จีนได้ยินเสียงการพูดคุยดังเซ็งแซ่ยามเมื่อผู้คนจำนวนไม่น้อยเดินออกมาในสวน ปลายนิ้วขาวเกี่ยวเส้นริบบิ้นให้คั่นหน้าหนังสือที่กำลังติดพัน แม้จะค่อนข้างเชื่อมั่นในบรรดากระสอบสมุนไพรที่ว่างกระจายอยู่รอบกาย ทว่าจีนก็ดึงถุงที่ใกล้ตัวที่สุดตามมายามเดินเข้าชิดริมหน้าต่างห้องด้วย

 

            จีนไม่นึกเสี่ยงใด ๆ เมื่อได้อยู่ใกล้อัลฟ่าและเบต้าจำนวนมากขนาดนี้

 

            แก้วตาวาวใสของโอเมก้าต้องคำสาปลอบมองผ่านซี่รั้วเหล็กลงไปที่สนามหญ้าสีเขียวชุ่มฉ่ำ น้ำพุขนาดใหญ่พุ่งขึ้นมาจากรูปปั้นที่สร้างสรรค์เป็นเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์งดงามใต้สายน้ำที่สะท้อนแสงแดดเป็นสีรุ้ง

 

            มีชายร่างสูงใหญ่ สตรีที่ดูน่าเกรงขามหลายคนเดินผ่านสายตาของจีนไป ทว่าดวงตาคู่สวยกวาดมองไปทั่วก่อนจะหยุดลงเมื่อเจอสิ่งที่ต้องการ

 

            เบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธ

 

            มันไม่ใช่การคิดอย่างตั้งใจมาตั้งแต่ต้นว่าต้องการที่จะมองหาอัลฟ่านัยน์ตาเพชรผู้นั้น ทว่ามันเป็นสิ่งที่จีนเคยชินและสบายใจไปเสียแล้วที่จะทำอย่างไม่รู้ตัว เมื่อไปในที่ใหม่ เปลี่ยนจุดวางสายตา การได้เห็นอัลฟ่าเดฟเป็นสิ่งแรก ดูจะทำให้ตนรู้สึกเข้ากับที่นั่นได้ง่ายขึ้น

 

            จีนไม่รู้ตัวชัดเจนว่ากำลังเป็น คล้ายกับอาการชาที่ปลายนิ้ว ซึ่งต้องรอให้มันชาหนึบไปทั้งแขนถึงจะรู้สึกตัว

 

            ทว่าความรู้สึกนี้มันกำลังเกิดขึ้นและค่อย ๆ กลืนกินเนื้อที่ภายในหัวใจของโอเมก้าต้องสาป

 

            "ขนาดมองจากตรงนี้ก็ยังตัวใหญ่กินพื้นที่ขนาดนี้เลยหรือ ท่านเดฟเนี่ยน้ำเสียงนุ่มหวานกระซิบกับตัวเอง มองตามร่างสูงใหญ่และแผ่นหลังกว้างที่สังเกตเห็นได้ง่ายของเจ้าชายเดฟต่อไป

 

            แม้จะอยู่ท่ามกลางอัลฟ่าทว่าชายผู้นั้นก็ยังดูตัวใหญ่จนมองครู่เดียวก็เจออย่างโดดเด่น

 

            เดฟเดินไปในสวนสีหน้ายิ้มแย้มยามพยักหน้าทักทายหญิงและชายคู่หนึ่ง จีนจำได้ดีว่าทั้งคู่คือท่านพ่อท่านแม่ของลูเซียน

 

มารดาของลูเซียนยิ้มหวานและมอบอ้อมกอดต้อนรับทักทายให้กับเดฟเต็มอ้อมแขนเล็ก ๆ ของเบต้าหญิงเช่นเธอ เจ้ากรมตุลาการ บิดาของลูเซียนก็กอดเดฟและบีบบ่ากว้าง ก่อนจะโค้งเคารพกลับคืนให้เดฟเช่นกัน

 

            ดูผูกพันมากกว่าหวั่นกลัวในอำนาจของเจ้าชาย เป็นภาพที่ทำให้จีนอมยิ้มได้ไม่น้อย

 

            หลังจากพูดคุยกับผู้นำตระกูลโรมานอฟทั้งสองได้ครู่หนึ่ง เจ้าชายเดฟก้าวเดินต่อไปข้างหน้า มอบรอยยิ้มน่าดึงดูดใจปนน่าเกรงขาม จับมือเพื่อทักทายอย่างเป็นมิตรกับอีกหลายคนที่จีนไม่รู้จัก

 

            กระทั่งถึงหญิงในชุดสีขาว เธอมีใบหน้าที่สวยแม้จะเรียบนิ่งมากนัก จีนรู้สึกสะดุดใจกับเธอเป็นพิเศษเพราะรอยยิ้มที่มีมาตลอดการพบปะของเดฟหายไป เจ้าชายอัลฟ่ามีสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่ได้ดุดันขึ้นเพียงแค่นิ่ง ร่างสูงใหญ่ค้อมตัวลงต่ำเพื่อทักทาย

ระยะห่างของทั้งคู่ราวสองก้าวยามที่สนทนากัน

 

            "..." แล้วทั้งคู่ก็หันมองตรงมาทางนี้ จีนตั้งตัวไม่ทัน มือน้อยเก้งก้างพยายามดึงผ้าม่านมาปิดซ่อนตัวเอง แต่ก็ดูจะไม่มีประโยชน์อะไรนัก เมื่อเดฟโบกมือทักทายอย่างเปิดเผย คนอื่น ๆ เริ่มมองตามขึ้นมาบ้าง

 

            จีนถูกจ้องมองมาเสมอ เพราะกลิ่น เพราะรูปลักษณ์ แต่ก็ไม่เคยจะชินกับมันได้

 

            สิ่งที่โอเมก้าต้องสาปเลือกทำก็คือม้วนตัวเข้าไปอยู่ในผ้าม่านบาง ๆ สีชมพูอ่อนให้ห่อตัวเองไว้ภายในเป็นปราการในการหลบพ้นจากการจ้องมอง

 

 

 

            ทว่าผ้าม่านก็คือผ้าม่านไม่ใช่รังของดักแด้ที่จะเป็นที่ซ่อนตัวได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่สำหรับแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์

 

            ไม่กี่นาทีให้หลังเสียงเคาะพร้อมกระแสทุ้มนุ่มคุ้นหูของเดฟก็มาทักทายที่หน้าประตูห้อง ก่อนจะเปิดเข้ามา

 

            เป็นช่วงเวลาที่จีนเอาตัวเองออกจากม่านบาง ๆ ได้พอดี ผมสีดำเงาจึงยุ่งเล็กน้อยให้เจ้าชายอัลฟ่าจัดทรงให้ ตอนนั้นเองที่จีนสังเกตเห็นว่าเดฟไม่ได้มาเพียงลำพัง

 

            ผู้หญิงในชุดสีขาวเธอเดินตามเข้ามา เมื่อมองใกล้ ๆ จึงเห็นว่าใบหน้าของเธอมีร่องรอยบอกอายุที่มากกว่าตนไปหลายสิบปี ทว่าก็ยังคงงดงาม ลำคอระหงของเธอประดับด้วยสร้อยเส้นเล็ก ๆ ห้อยจี้สีชมพูใส เธอไม่ใช่โอเมก้าและจากรัศมีบางอย่างจีนคิดว่าเธอเป็นอัลฟ่า

 

            เธอจ้องมองมามีรอยยิ้มที่ทำให้เธอยิ่งสวยมอบให้กับจีน

 

            "อรุณสวัสดิ์ขอรับ ข้า ข้าแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์โอเมก้าต้องสาปโค้งคำนับยามแนะนำตัว เธอพยักหน้ารับ

 

            "ฉันรีเบกการ์และตอบกลับ

 

            "จีน นี่ท่านแม่ของข้า พระสนมรีเบกการ์เดฟแนะนำหญิงตรงหน้าอย่างเป็นทางการเธอเปิดวงแขนกว้างขึ้นเพื่อจะกอดทักทาย โอเมก้าน้อยเลิ่กลั่กอย่างประหม่า

 

            "ข้า ข้ามิได้จะหยาบคาย แต่ข้าเป็น โอเมก้า เอ่อ ข้าต้องสาป ท่าน อ่า กลิ่นของข้า ไม่ดีต่อท่านโอเมก้าตัวผอมอธิบายด้วยใบหูที่แดงมากขึ้นเพราะตื่นเต้น ไม่เคยเลยที่จะต้องมาอธิบายเรื่องเช่นนี้  พระสนมรีเบกการ์หัวเราะน้อย ๆ ไม่ว่าอะไรและกอดนั้นก็เปลี่ยนเป็นลูบผมของจีนอย่างเอ็นดูแทน

 

            "เจ้าคือโอเมก้าผู้นั้นสินะ ที่อยู่ในโรงเรียนโอเมก้าลินน์พระสนมรีเบกการ์ยิ้มยามที่พูด น้ำเสียงใจดีนั้นมอบให้กับจีน

 

            "ท่านรู้จักข้าด้วยหรือ"

 

            "ใช่สิ เจ้ามีชื่อเสียงไม่น้อยนะ หากไม่ใช่ว่าทุกคนรู้ดีว่านอกจากโอเมก้าแล้ว ไม่ควรมีผู้ใดเข้าใกล้โรงเรียนโอเมก้าลินน์ คงมีอัลฟ่า เบต้ายอมเสี่ยงไปยลโฉมเจ้าไม่น้อย และต้องไม่ผิดหวังแน่เมื่อได้เห็นหน้าเจ้าแองเจลโล่รีเบกการ์หัวเราะเล็กน้อย

 

            "จีนเป็นคู่แท้แห่งโชคชะตาของข้าขอรับท่านแม่ เช่นนั้นยามนี้จึงออกมากับข้าได้ขอรับเจ้าชายอัลฟ่าเอ่ยแถลงต่อทันที ไออุ่นจากร่างสูงใหญ่ที่แนบไม่ห่างแผ่นหลังทำให้จีนรู้สึกได้ถึงการมีอยู่ใกล้ ๆ ของอีกฝ่ายชัดเจน

 

            พระสนมรีเบกการ์ขยับตัวเดิน กวาดมองไปรอบห้องนอนโอ่อ่า

 

            "กลิ่นสมุนไพรในนี้แรงมากทีเดียว ข้าได้กลิ่นพวกมันตั้งแต่อยู่ข้างล่าง ขึ้นมาในนี้ก็อัดแน่นจนรู้สึกเหมือนจมูกแทบชา เจ้าอยู่กับมันตลอดหรือ เก่งจริง แองเจลโล่

 

            "ที่จริงข้าก็คิดว่าจมูกของข้าตายด้านแล้วเช่นกันขอรับ ปกติข้าจะไม่ค่อยได้กลิ่นอะไร ยามอาบน้ำก็รู้สึกได้แค่กลิ่นตัวเอง มีกลิ่นของท่านเดฟด้วย แต่กลิ่นของคนอื่นข้าแทบไม่รู้สึกเลยล่ะขอรับโอเมก้าแห่งตระกูลปาร์กเกอร์พูดในสิ่งที่ตนเผชิญให้ฟัง และเมื่อพระสนมรีเบกการ์เริ่มหัวเราะจนตาหยี จีนก็ทำตัวไม่ถูกจนหันไปมองหน้าเดฟว่าตนทำอะไรไม่เหมาะสมหรือเปล่า รอยยิ้มปลอบประโลมว่าทำได้ดีแล้วจากเดฟทำให้เบาใจได้หน่อย

 

            "เช่นนั้นเมื่อไม่อาจตัดสินด้วยกลิ่น เจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไรรีเบกการ์เอ่ยถาม

 

            "อัลฟ่าหรือไม่ขอรับจีนตอบไม่ดังนัก หญิงงามพยักหน้ารับ

 

            "เก่งนี่ จีนตาคู่สวยกับรอยยิ้มยังคงมอบให้กับโอเมก้าน้อย

 

            "เจ้าโชคดีนี่เจ้าชายเดฟพระสนมรีเบกการ์เอ่ยขึ้นโดยไม่เปลี่ยนวิถีสายตาไปที่อื่น

 

            "ข้าคงต้องกล่าอำลาแล้ว เสียดายที่เจ้ามาร่วมโต๊ะมื้อเย็นนี้ด้วยกันไม่ได้นะแองเจลโล่อัลฟ่าหญิงในชุดขาวลูบผมของจีนอีกครั้งก่อนจะเดินจากไป และเป็นเจ้าชายอัลฟ่าที่เดินไปปิดประตูห้องนอนของตัวเอง

 

            "ท่านแม่ของท่านสวยมากเลย ท่านเดฟจีนเอ่ยปากชมในทันที เดฟพยักหน้ายิ้มนิด ๆ ที่มุมปาก ดวงตาโตจ้องมองไปนอกหน้าต่าง

 

            "ใช่ ท่านเป็นเช่นนั้นก่อนจะละสายตากลับมามองโอเมก้าผู้เป็นคู่แท้ของตัวเอง

 

            "ขอข้ากอดหน่อยได้หรือไม่ จีนน้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขอ ความเหนื่อยล้าในแววตาทำให้จีนไม่อยากดื้อใส่เหมือนทุกที แต่เพื่อความปลอดภัยและไม่ให้เจ้าชายที่มีภาระงานเสียเวลากับเหตุไม่สมควรในเวลานี้ มือน้อยจึงลากกระสอบสมุนไพรสองอันใหญ่ไปวางขนาบเดฟไว้

 

            "แค่ครู่เดียวนะปากอิ่มเอ่ยเงื่อนไข สองมือผอมกอดเข้าช่วงเอวสอบแข็งแรง เดฟยิ้มกว้างอย่างไร้รอยปรุงแต่ง สองแขนแกร่งกระชับกอดร่างน้อยตรงหน้า จมูกโด่งซุกไปกับเส้นผมนุ่มกดหอมซ้ำ ๆ ไปทั่วผิวแก้มของโอเมก้าผิวนุ่ม

 

            แม้จะถูกหอมเพิ่มมาทั้งที่แค่ขอกอด แต่จีนก็ไม่ได้เอ่ยว่าอะไร เพราะตนก็ยังติดค้างในสิ่งที่ตัวเองคิด คิดหลังจากสิ่งที่ได้เจอ 

 

            พระสนมรีเบกการ์มีรอยยิ้มและท่าทางที่เป็นมิตรกับจีนอย่างมากจนไม่รู้สึกเกร็งอย่างที่คิด ต่างจากสีหน้าและแววตาไร้รอยยิ้มที่ในสวนนั่นสิ้นเชิง

 

            และหากจีนมองไม่ผิดไป พระสนมรีกเบกการ์แทบไม่มองไปที่บุตรชายของตัวเองเลย ไม่เลยแม้กำลังสนทนาด้วย

 

            "จีน เจ้าเคยคิดถึงตอนที่เจ้าไม่ได้เป็นโอเมก้าต้องสาปแล้วหรือไม่คนที่ยังคงไม่คลายอ้อมกอดถามชิดใบหู โอเมก้าน้อยช้อนใบหน้าขึ้นมอง แก้มกลมยุ้ยเกยที่บ่ากว้าง ดวงตากลมวาวมองด้านข้างของใบหน้าคมคาย

 

            "ถ้าข้าไม่ได้เป็นโอเมก้าต้องสาปหรือ อื้มม ข้าคงไปตลาด ใช่แล้วล่ะข้าอยากไปตลาดที่สุดเลย แล้วก็พวกงานเทศกาล ลูเซียนเคยเล่าให้ข้าฟังเรื่องงานวณิชย์วารีที่เมืองเพิร์ล มันใหญ่มาก ๆ ถนนหลักของทั้งเมืองจะปิด มีผู้คนจากเมืองต่าง ๆ แม้แต่ดินแดนห่างไกลขนของมาขาย มีการแสดง มีแสงสี มีอะไรเต็มหมดเลยพูดไปดวงตาของโอเมก้าตัวผอมก็เป็นประกายระยิบระยับ รอยยิ้มวาดกว้าง จนเดฟต้องคลายอ้อมกอดเพื่อจะได้มองเห็นใบหน้าเปี่ยมสุขนี้ชัด ๆ

 

            "แต่ถ้าพินิจไปไกลกว่านั้น ถึงขั้นว่าไม่ได้เป็นโอเมก้าต้องสาปตั้งแต่กำเนิด หากคิดเช่นนั้น ตระกูลปาร์กเกอร์ทำกระดาษเพื่อส่งให้โรงคัดอักษรทั่วเฟนเรียร์ ข้าคงจะตามพ่อจ๋าแม่จ๋าไปส่งกระดาษในแต่ละเมืองทุกครั้งที่พวกท่านไป และคงจะไม่ได้รับการลดค่าเล่าเรียนรายปีจากโรงเรียนโอเมก้าลินน์เพราะครูใหญ่เกเบรียลสงสารเช่นที่เป็นในตอนนี้ คงจะเรียนทักษะต่าง ๆ จากแม่จ๋าพ่อจ๋า แล้วข้าก็จะไปตลาดทุกที่ทุกเมืองในเฟนเรียร์ ซื้อของที่ระลึกสะสมว่าเคยไปตลาดไหนมาแล้วบ้างด้วยล่ะจีนพูดจบพร้อมรอยยิ้ม แต่คนฟังนั้นยิ้มกว้างจนเห็นฟันไปแล้ว

 

            "เจ้าดูจะชอบตลาดมาก"

 

            "ก็ข้าไม่เคยไปนี่ ให้ตัวข้าตอนนี้ตอบก็ตอบแบบนี้แหละจีนหัวเราะเสียงใส

 

            "แล้วท่านล่ะ ท่านเคยคิดไหมว่าถ้าไม่ได้เกิดมาเป็นเจ้าชายท่านจะไปทำอะไรโอเมก้าตัวหอมถามกลับ ส่วนคนโดนถามก็ยืนนิ่งไปแทบทันที ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด เงียบไปชั่วอึดใจ

 

            "ข้า ข้าเคยคิดสิ แม้การเป็นเจ้าชายของข้าจะเป็นมาตั้งแต่เกิดและไม่มีวันเปลี่ยนได้ต่อให้ข้าจะเลือกมันหรือไม่ก็ตาม ข้าก็เคยคิด ข้าอยากลองเป็นช่างไม้  ไม่ก็พ่อค้าล่องเรือออกทะเล เป็นนักแปรธาตุหรือหมอก็ดูน่าสนุก นักดนตรีก็ดีนะ ข้าชอบเวลาได้เล่นเปียโน หรืออาจจะทำเครื่องดนตรีข้ามีความรู้ด้านนี้อยู่พอตัว ข้าชอบหนังสือมากด้วยทำงานแบบเจ้าก็น่าจะดี ไม่ค่อยมีอัลฟ่าเป็นบรรณารักษ์เท่าใดนักเดฟอมยิ้มเมื่อเอ่ยถึงสิ่งในจินตนาการ

 

            "ท่านอยากเป็นอะไรเยอะจัง ตอนนี้ท่านจะไปไหนหรือทำอะไรก็ได้นี่ ทำไมท่านไม่ทำสิ่งที่อยากทำเหล่านั้นไปด้วยล่ะยามอีกฝ่ายเอ่ยเดฟก็จับจูงโอเมก้าน้อยไปนั่งเล่นกอดเกยกันบนเก้าอี้นอนขนาดใหญ่

 

            "ข้าทำไม่ได้หรอก ข้าเกิดมาเป็นเจ้าชาย ก็ต้องเป็นเจ้าชาย มีเพียงเท่านี้ที่ต้องทำ มีเพียงข้าที่ทัดเทียมกับจาคอบได้เดฟยิ้มบาง ๆ ยามตอบ พอตรองดูแล้ว การเกิดมาเป็นเจ้าชายของตนดูจะเป็นคำสาปมากกว่าการเป็นโอเมก้าต้องสาปของจีนเสียอีก

 

            โอเมก้าต้องสาปนั้นยังมีหนทางแก้ไขให้หายได้ ทว่าการเป็นเจ้าชายของเดฟ ของคนที่มีคุณสมบัติทัดเทียมต่อสู้กับเจ้าชายโจนาธาน โดมินิก นอร์ธ หรือจาคอบในพระสนมเซเรน่าได้อย่างตนนั้นไม่มีวันหายไป แม้แต่ยามที่ความตายมาทำหน้าที่ของมันก็ได้

 

            "ท่านทำหน้าราวกับว่าไม่อยากเป็นเจ้าชาย"

 

            "เจ้าไม่ต้องคิดมาก มันไม่สำคัญหรอกมันไม่เคยสำคัญ เช่นไรทางเหล่านี้ก็ไม่มีทางเลือกอื่นให้ก้าวเดิน

 

            "ไม่พูดเรื่องนี้แล้วดีกว่า เจ้ามีอะไรจะถามอีกไหม หืม ดูสิหน้าเจ้าย่นเป็นส่วน ๆ แล้วนะ ทั้งระหว่างคิ้วและหางตาอัลฟ่าตัวโตปรับสีหน้าทันควันไล่เรื่องไม่อยากคิดออกจากหัว นิ้วหนาแตะตามจุดที่เอ่ยล้อโอเมก้าต้องสาป จีนเบะจนปากกลมใส่ มือน้อยไล่จับมือหนาอุตลุด

 

            "เรื่องไร้สาระน่ะ ถ้าท่านรู้ต้องว่า ต้องล้อข้าแน่"

 

            "อย่างนั้นข้าอยากรู้แล้วล่ะจีน ไหนบอกมาสิเดฟยิ้มกว้าง สองแขนเกี่ยวเอวคอดของโอเมก้าน้อยมาชิดตัว สูดกลิ่นกระดังงาหอม ๆ ที่สะพัดขึ้นรวมกับกลิ่นสมุนไพร เอนแผ่นหลังแกร่งแนบพิงไปกับพนักบุนวมนุ่ม

 

            "เงียบอีก ไม่บอกข้าจะจูบเจ้าสักห้าหน พอหนที่สี่ข้าก็จะตบะแตกแล้วก็..."

 

            "พอเลย ๆ ข้าบอกแล้วก็ได้ ท่านเดฟนี่ก็นะมือน้อยดันรอมฝีปากหยักที่ตั้งท่าจะกดจูบตัวเองจริง ๆ ใบหน้าน่ารักจ้องมองคนตัวโต

 

            "ข้าแค่คิดว่าทำไมท่านกับพระสนมรีเบกการ์ไม่เหมือนตอนข้าเจอพ่อจ๋าแม่จ๋า ทำไมท่านแม่ของท่านดูจะไม่แตะตัวท่านหรือมองท่านเลย แต่ข้าคิดเพ้อ เจ้อไปเองแหละปลายเสียงของจีนแผ่วลงเมื่อเห็นกับตาตัวเองว่ารอยยิ้มจนตาหยี อวดฟันขาวของเจ้าชายอัลฟ่าค่อย ๆ หุบลง และเรียบนิ่งในที่สุด

 

            "ข้าพูดอะไรไม่ควรอีกแล้วใช่ไหม ข้าขอโทษนะโอเมก้าตระกูลปาร์กเกอร์เอ่ยเสียงขออภัย ลูบแผ่วเบาที่ปลายคางคมสัน

 

            "ข้า ข้าไม่ได้โกรธเจ้าหรอกจีนมือหนาจับมือน้อยที่แตะคางตนไว้ รั้งขึ้นมาแนบที่แก้มของตนเอง เดฟลังเลอยู่ในใจชั่วครู่ ทว่าหากเป็นคนตรงหน้านี้

 

            หากเป็นแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์มันคงไม่เป็นไร

 

            "เพราะสิ่งที่เจ้าเห็นมันก็เป็นความจริง ท่านแม่ไม่แตะตัวข้าอยู่แล้วไม่ใช่แค่ที่นี่ ที่ไหนเมื่อใดก็ไม่แตะ ใช่ ท่าน ท่านน่ะไม่ชอบที่จะต้องมองหน้าข้า เจ้าเข้าใจถูกแล้วล่ะอัลฟ่าตัวโตเอ่ยต่อหลังเงียบไปครู่ใหญ่

 

            "แม่ของท่านมิสบายหรือ แบบที่ไม่สามารถสัมผัสผู้อื่นได้จีนถามขึ้น แต่ก็นิ่งคิดไปว่าเมื่อครู่ท่านก็ลูบผมตน ทั้งจะกอดอีกด้วย คำพูดสะท้อนความคิดน่ารักน่าชังของจีนทำให้เดฟหลุดยิ้มออกมาได้

 

            "เปล่าหรอก มัน ...มันคือ ...ในรถม้าวันนั้น ที่เจ้าเอ่ยถึงการให้กำเนิดเด็กที่เกิดจากการข่มเหง เกิดจากการบังคับจิตใจ " ในแววตาคมลุ่มลึกขึ้นและเจือความขมขื่น

 

            "เด็กนั่น ...เด็กคนนั้น ...ก็คือข้าเจ้าชายอัลฟ่าเงียบลงอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่ไร้การปรุงแต่งในแววตาและใบหน้าหล่อเหลาทำให้จีนเลือกขยับเข้าไปใกล้ขึ้น ดึงมือหนาอีกข้างที่ว่างอยู่ขึ้นมาบีบไว้

 

            เพื่อบอกว่าตนยังอยู่ตรงนี้และพร้อมจะรับฟังหากอีกฝ่ายต้องการจะเอ่ยต่อ

 

            "ท่านแม่ของข้าเป็นคนสวยอย่างที่เจ้าเห็น ท่านเป็นอัลฟ่าหญิงที่เก่งกาจ และท่านเป็นลูกสาวคนสำคัญของเจ้ากรมทหาร จึงเหมาะควรที่สุดที่จะแต่งงานกับผู้จะครองบัลลังก์นอร์ธคนต่อไป และมันเป็นเช่นนั้น จะให้ท่านลุงเอลตัลมาแต่งแทนก็ไม่ได้ เพราะท่านพ่อข้ารัก ใช่ ท่านบอกเช่นนั้น รักท่านแม่ของข้า

            แต่ท่านแม่ไม่ได้รักท่านพ่อ ไม่ได้ต้องการผูกชะตาด้วย ท่านแม่มีคนรักอยู่แล้วและสิ่งที่ท่านพ่อทำคือส่งคนคนนั้นออกไปจากนอร์ธ บังคับท่านแม่เข้าพิธีผูกชะตาเป็นพระสนมที่สอง ท่านพ่ออยากให้ท่านแม่เป็นราชินี แต่ท่านแม่ไม่ต้องการ ท่านพ่อเริ่มบังคับท่านแม่มากขึ้น มากขึ้น

            จนในที่สุดท่านพ่อก็.... แล้วข้าก็เกิดมาเจ้าชายแห่งนอร์ธเงียบลงไปชั่วครู่ มือน้อยของจีนไล่ต้อนซับหยดน้ำตาเพียงหนึ่งหยดที่ตกละขอบตาคมลงมาให้อย่างใส่ใจ

 

            "ระหว่างอัลฟ่าไม่มีการฮีท การมีสัมพันธ์ทางกายจึงต้องใช้ความรู้สึกรักอย่างมากมาย เมื่อท่านแม่ไม่ได้รักท่านพ่อและท่านพ่อมิได้คิดจะประนีประนอมและใส่ใจอีกต่อไป มันจึงเลวร้ายอย่างมาก

ข้าเกิดมาจากการบังคับขืนใจ เกิดมาแบบนั้นและเติบโตขึ้น  ตั้งแต่ข้าเจ็ดขวบ เมื่อเปลี่ยนสีตาได้ครั้งแรกท่านแม่ก็ไม่แตะตัวข้าอีก ไม่แม้แต่อยากมอง ท่านมักจะบอกเสมอว่าข้ามีดวงตาที่เหมือนท่านพ่อและท่านเกลียดมัน มันทำให้ท่านคิดถึงเรื่องชั่วช้าที่ท่านพ่อทำกับท่านและยังคงทำในตอนนั้น ท่านจึงเลือกที่จะเฉยชากับข้า ...ข้าก็ไม่โทษท่านแม่หรอก"

 

            "...."

 

            "ตอนข้าเก้าขวบท่านแม่คลอดน้องของข้าออกมา ลอเรน น้องชายข้าเป็นโอเมก้าตัวขาวจ่ำม่ำน่ารัก ข้าคิดว่าการเกิดของน้องข้าคงมีเงื่อนไขที่ดีกว่าข้ามาก ท่านแม่กอดลอเรนอยู่บ่อย ๆ ไม่รู้ว่าเพราะหลังจากลอเรนเกิดมา ท่านแม่ก็ไม่ต้องทนเจอท่านพ่อเข้าไปในห้องนอนของท่านอีก หรือเพราะลอเรนมีดวงตาเรียววาวขี้อ้อนเหมือนกับท่านยายของข้ากันแน่ยามเมื่อเอ่ยถึงน้องชายและท่านยายที่เลี้ยงดูตนมาใบหน้าที่โศกเคล้าทุกข์ทนก็เจือด้วยรอยยิ้มออกมาได้

 

            "ท่านเดฟ..." หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่จีนก็เอ่ยขึ้น

 

            "แบบนี้ใช่หรือไม่ท่านถึงได้ให้ยาผงขาวไว้กับข้า ให้ข้าเลือกเอง เมื่อข้าต้องการ"

 

            "ไม่ควรมีเด็กคนไหนเกิดจากความไม่เต็มใจ ข้าซึ่งเป็นเจ้าชายแห่งนอร์ธรู้ดีมือหนาโน้มร่างน้อยให้พิงแผ่นหลังบางกับที่วางแขนของเก้าอี้นอนตัวโต ร่างสูงใหญ่นอนทอดยาวและซบใบหน้ากับไหล่บาง สูดกลิ่นหอมจากซอกคอขาวแนบหูฟังเสียงเต้นระรัวจากดวงใจของคู่แท้แห่งโชคชะตาของตน

 

            "ข้าอยากให้เจ้ารักลูกของเราเพราะยินดีที่ได้รักเขาและรักข้า มิใช่เพราะว่ามันจำเป็นที่เขาเคยเติบโตในตัวเจ้า อยากให้เจ้ากอดและลูบผมเขาเพราะเจ้าคิดถึงช่วงเวลาดี ๆ ที่ข้าทำให้เจ้ามีความสุขเจ้าจึงอยากแบ่งปันความอุ่นนั้นให้ลูกของเรา มิใช่เพราะแค่ควรต้องทำ ฝืนใจทำจนกระทั่งถึงวันที่เจ้าไม่อยากทนทำมันอีกต่อไป ...มันแย่น้ำเสียงทุ้มนุ่มนั้นเคล้าโศกเสียจนจีนต้องกระชับสองแขนกอดร่างสูงใหญ่ มือหน้าลูบเส้นผมนิ่มที่ซบบนแผ่นอกของตน

 

            "ลูกของท่านจะควรได้รับสิ่งดีกว่าที่ท่านเคยเจอ ...ท่านเองก็ด้วยได้รับความรักและความใส่ใจมากกว่าที่เคยพบผ่านมาในชีวิต แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์เอ่ยขึ้น และหาใช่เพียงแค่ปลอบประโลม ตนมั่นใจแล้วจึงได้กล่าวขึ้นมา

 

            "ลูกของเรา ...สักวันหนึ่งเมื่อเจ้าพร้อม ได้หรือไม่เดฟเงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวคมที่มีริ้วแดงจาง ๆ จ้องมองมาและได้รับรอยยิ้มจากโอเมก้าต้องสาปกลับคืนไป

 

            "สักวัน ท่านเดฟ สักวันหนึ่ง"

 




            ใบไม้ที่ปลิดปลิวอยู่ปลายหางตาสีแตกต่างไปจากที่คุ้นเคย ใบซึ่งเดิมเป็นสีเขียวสดยามนี้กลืนเป็นสีน้ำตาลแก่และทิ้งตัวโรยราลงมากระจัดกระจายอยู่จนทั่ว


            สองมือขาวที่นิ้วเรียวยาวทั้งสิบประคองหนังสือเล่มใหม่ที่เพิ่งหยิบมาจากห้องสมุดของที่พักแห่งนี้ไว้ในมืออย่างตั้งใจ


            เป็นเวลามากกว่าสองเดือนแล้วที่แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์อยู่ที่นี่จนเริ่มรู้สึกคุ้นเคย


            อันที่จริงมันไม่ใช่การปรับตัวที่ยากเท่าใดนักเมื่อสถานที่ส่วนใหญ่ที่โอเมก้าต้องสาปเลือกและสามารถจะขลุกตัวได้ก็เป็นห้องขนาดใหญ่ที่อัดแน่นด้วยหนังสือ สภาพแวดล้อมที่ตนแสนจะเคยคุ้น


            แต่ก็ใช่ว่าจะไม่สร้างความเบื่อหน่ายเลย ยามอยู่ในโรงเรียนโอเมก้าลินน์ยังมีหลากหลายแห่งหนให้เดินเล่นอยู่หลังรั้วโรงเรียน และเจ้าของสถานที่เข้าใจความรู้สึกเช่นนั้น อาคารหลังโอ่อ่า สวนสวยขนาดกลางจึงมักไร้ผู้คน หรือหากมีก็เป็นเพียงโอเมก้าไม่กี่คน


            เพื่อให้โอเมก้าต้องสาปได้มาเดินเล่น หรืออ่านหนังสือในสวนบ้าง


            ได้ออกจากห้องอุดอู้ โดยเกิดปัญหาน้อยที่สุด


            "หิวหรือยัง"


            คำถามมาพร้อมกับจานขนมสีสันสวยงาม ที่ทำเอาหนังสือแสนดึงดูดถูกแย่งความสนใจไปซึ่ง ๆ หน้า แองเจลโล่วางหนังสือลงและพยักหน้าตอบคำถามอัลฟ่าเพียงหนึ่งเดียวที่ยังคงเดินวุ่นวายไปมาอยู่ในตัวอาคารนี้ได้ในวันนี้


            จีนและทุกคนรู้ดี ว่าถ้าตนออกมาจากห้องนอนและห้องสมุดเมื่อไหร่ ก็ต้องไม่มีใครอยู่ใกล้บริเวณนี้ นอกจากเบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธ


ดวงตาเรียวคมของเดฟจ้องมองโอเมก้าผู้เป็นคู่แท้ของตนที่กำลังตักขนมคำโตเข้าปาก มองสิ่งที่ล่อหลอกสายตาได้ดีไม่แพ้ปากสีแดงสดที่อวบอิ่มตึง


ลักยิ้มของแองเจลโลนั้นพิเศษมาก มันจะออกมาเฉพาะตอนที่มีอาหารเต็มปากและตั้งใจเคี้ยวตุ้ย ๆ  โดยไม่ต้องเคี่ยวเข็ญให้ลักยิ้มออกมาแสดงตัว ทว่าผู้คนที่ได้นั่งพิศมองนั้นกลับถูกแอ่งบุ๋มน้อย ๆ ข้างแก้มยามใบหน้าหมดจดบดเคี้ยวขโมยสายตาไปแล้ว


เอานี่อีกสิ” แก้วตากลมเหลือบมองขนมอบหอมฉุยที่เจ้าชายเมืองนอร์ธตรงหน้าดันส่วนของตัวเองมาให้


ท่านไม่กินของท่านหรือ ข้า ข้าจะอิ่มแล้ว” อยากรับน้ำใจแต่ก็กลัวจะถูกมองว่าตะกละตะกลาม แม้ขนมพวกนี้จะอร่อยมากจริง ๆ ก็เถอะ


แค่ชิมก็ได้” พอเดฟบอกแบบนั้นโอเมก้าเจ้าของกลิ่นหอมยั่วเย้าที่มักผสานด้วยสมุนไพรระงับอาการคลั่งขนานใหญ่ไม่ห่างตัวก็ขอบคุณอ้อมแอ้ม ตัดขนมเข้าปากพอดีคำหนึ่งช้อน แม้จะอยู่ร่วมกันมาราวสองเดือน และเดฟเป็นคนที่ตนได้พบเจอบ่อยที่สุด


ทว่าเราก็ไม่ได้เจอกันบ่อยนัก


ภาระที่เจ้าชายแห่งนอร์ธผู้นี้กำลังดูแลและพยายามทำหนักหนามากพอดู เราไม่ได้เจอะเจอกันทุกวัน หลายหนจีนอ่านหนังสือจบไปแล้วหลายเรื่องก็ยังไม่เห็นอัลฟ่าผู้นี้ในกรอบสายตา


เป็นความสัมพันธ์ที่ผ่านไปเรื่อย ๆ ทว่าจีนก็ชินไปแล้วอย่างไม่รู้ตัวที่จะคอยละหนังสือลงบนหน้าตักแล้วเหลียวมองดูรอบกายว่าอัลฟ่าเดฟผู้นี้อยู่ใกล้ ๆ หรือไม่ในยามที่นึกขึ้นมาได้


แต่จีนไม่นึกอยากจะระบุชี้ชัดว่าความสัมพันธ์ของตนกับเจ้าชายต่างเมืองตรงหน้านี้นั้นไปในทิศทางใดแล้ว


"ชาวเมืองเซียร์ทำขนมพวกนี้ได้เลิศรสที่สุดจริง ๆ " แองเจลโล่พึมพำกับตัวเองเพราะอร่อยก็เลยตักอีกคำ อีกคำ จนขนมในจานของเดฟหายไปเกือบครึ่ง


อัลฟ่าร่างโตเท้าคางซ่อนรอยยิ้มหลังฝ่ามือที่ประสานกันไว้หลวม ๆ ดวงตาเรียวคมละไปอื่นนอกจากลักยิ้มเล็ก ๆ นั้นไม่ได้


มีอะไรน่าอร่อยในแผ่นดินเฟนเรียร์อีกบ้าง นึกอยากจะเอามาหลอกล่อเด็กตรงหน้า ให้ลุ่มหลงในความอร่อย เคี้ยวให้เขาดูอย่างนี้ทั้งวัน


แค่ได้มาเจอจีนช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ขับไล่ความเหนื่อยล้าและขุ่นข้องหมองมัวออกไปจากใจได้ดีเหลือเกิน


แต่ความรับผิดชอบละเลยได้หรือ


เดฟรู้ดีว่ายอมไม่มีวันทำเช่นนั้นได้


เจ้าจีน” สรรพนามคุ้นที่เดฟตู่เรียกเอาเอง ทั้งที่มีแค่พ่อจ๋าแม่จ๋าและคนสนิทเท่านั้นจะขานเรียก จนเจ้าของชื่อเหนื่อยจะค้านและเออออตามไปแล้วปรายตาขึ้นมามอง ทั้งที่สองแก้มยังกลมตุ่ย


"ในบรรดาของที่ครูใหญ่ให้เจ้าติดตัวมาด้วย เจ้าพอจะให้ข้าหยิบยืมได้หรือไม่" เสียงทุ้มนุ่มเปรยขึ้น ดวงตากลมวาวสื่อคำถามที่มีในใจได้อย่างดีแทนความสงสัย


"ท่านหมายถึงของชิ้นใด" ครูใหญ่เกเบรียลฝากฝังของออกมากับอดีตนักเรียนผู้นี้อยู่หลายชิ้น ทั้งน้ำยาที่หากผสมน้ำสะอาดคอยฉีดพรมสมุนไพรจะทำให้ใช้งานได้นานขึ้น สมุนไพรระงับอาการที่จีนพกมาตอนนี้จึงยังใช้ได้ดีทั้งที่ปกติต้องเปลี่ยนใหม่หมดแล้ว


ทั้งของจิปาถะอีกหลายอย่าง


"ข้าหมายถึงม้วนกระดาษในห่อผ้าสีครามเข้มในย่ามของเจ้า" เจ้าชายอัลฟ่าระบุเจาะจงมากขึ้น โอเมก้าน้อยครางรับในลำคอ คิดถึงห่อผ้าที่ครูใหญ่เกเบรียลให้มาด้วยพร้อมคำกำชับว่า


จงมอบให้แต่เพียงผู้ที่จีนไว้ใจเท่านั้น


"เจ้าไว้ใจข้าหรือไม่" เดฟถามคำถามสวนขึ้นมาราวกับว่ารู้ความคิดในหัวของจีนได้


หากพูดกันตามตรงแล้ว จีนคิดว่าอัลฟ่าเดฟนั้นเป็นคนดีมากคนหนึ่ง แม้ว่าจะเอาแต่ใจไปบ้าง หรือชอบทำตัวลามกและไร้ความยับยั้งชั่งไปในบางหน จนซองยาผงขาวที่เคยให้มาตอนนี้ถูกใช้จนเหลือไม่ถึงครึ่ง


ทว่าในเรื่องอื่นแล้ว ก็เป็นชายหนุ่มที่ฝากฝังความไว้ใจได้อย่างมาก


เช่นที่จีนมอบให้ทั้งยามที่รู้และไม่รู้ตัว


"ท่านอยากได้มันหรือ ครูใหญ่บอกว่าเป็นแผนที่"


"ใช่ ข้าต้องการมัน" ดวงตาคมของเดฟจับจ้องมองมา และยามนี้จีนไม่รู้แน่ว่าสิ่งใดซ่อนอยู่ในแววตานั้น


"เจ้าไว้ใจข้ามากพอที่จะมอบให้ได้หรือไม่"

 

 

กึก


ห่อม้วนผ้าในมือผอมยังคงถูกจับจ้องจากผู้ที่ถือมันไว้ แองเจลโล ปาร์กเกอร์ยังคงไม่รู้แน่ว่าเหตุใดตนถึงต้องถูกพาออกจากรั้วโรงเรียนมากับเดฟด้วย ทั้งที่ตนไม่สมควรจะออกมาสร้างปัญหา


 จนปักใจเชื่อไปเสียแล้วว่าเจ้าชายแห่งนอร์ธใช้อำนาจที่มีบังคับข่มขู่ให้ครูใหญ่ต้องมอบตนมาด้วย


เมื่อคิดเช่นนั้น สิ่งที่ครูใหญ่เกเบรียลให้จีนติดตัวมาก็คงเป็นสิ่งที่ต้องการมอบให้เจ้าชายเดฟเช่นกัน


"ท่านรับไปสิ" และแน่นอนว่าเพราะจีนได้มอบความไว้เนื้อเชื่อใจแก่ชายผู้นี้แล้ว


"เจ้าต้องเอ่ยให้มันเปิดออก" ห่อม้วนผ้าถูกยื่นคืนมาอีกครั้ง โอเมก้าต้องสาปมุ่นคิ้วเล็กน้อยติดสงสัย ทว่ายังคงทำตามคำร้องบอก


ริมฝีปากอิ่มสวยแนบใกล้ห่อผ้าซึ่งเป็นสีเดียวกับสีประจำราชวงศ์นอร์ธ


"จงเปิดออก" และเป็นเช่นดั่งคำของเบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธ


ปมเชือกที่รัดแน่นคลายตัวทันทีที่สิ้นเสียงนุ่มแผ่ว ห่อผ้าที่เรียบตึงดูผ่อนลงจนเห็นรอยยับของผิวผ้า ราวกับว่าประกาศชัดว่าจากนี้ ไม่ว่าใครก็สามารถคลี่เปิดออกได้ดั่งใจ


จีนจ้องมองห่อผ้าตรงหน้าตนอย่างฉงนตื่นตะลึง อัศจรรย์ราวใช้เวทมนตร์ เป็นอีกคราที่แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์นึกชื่นชมถึงความสามารถในฐานะผู้แปรธาตุของครูใหญ่แห่งโรงเรียนโอเมก้าลินน์


เดฟกระชับถือห่อแผนที่ในมือให้มั่นคงมากยิ่งขึ้น


"ขอบคุณเจ้ามากจีน" และเร่งเดินจากไปทันที

 



 

สามวัน


เป็นเวลาสามวันที่จีนไม่ได้พบเจอหน้าของอัลฟ่าผู้มีบ่ากว้างหนาและรอยยิ้มจาง ๆ ที่คอยมองมาที่ตนเสมอผู้นั้นอีก จีนจึงย้ายตัวเองจากห้องนอนมาอยู่ที่ห้องสมุดทั้งวันทั้งคืนอย่างสมบูรณ์


ห้องสมุดที่มีเก้าอี้นอนตัวโตให้จีนไว้นอนพักได้พร้อมห้องน้ำ และถึงสมุนไพรที่กองเบียดผนัง แต่ทว่าหากอัลฟ่าเดฟมาอยู่ในนี้ด้วยจีนจะเลี่ยงกลับไปที่ห้องนอนเสียทันที


มิได้หรอก คงเป็นการไม่ดีแน่หากจะมาเพิ่มความชื้นจากการเบียดเสียดของร่างกายมนุษย์เช่นที่ทำกับหอสมุดเมื่อครานั้น หนังสือตำราหายากเป็นอันได้ชำรุดกันพอดี


"เฮ้อ" จมูกโด่งรั้นน่ามองพ่นลมหายใจออกมาอีกหน สมาธิจดจ่อปลิวหายไปไม่ต่างจากใบไม้นอกหน้าต่างที่กำลังถูกลมพัดและโรยราลงในเวลาค่ำคืนเช่นนี้


เพราะอัลฟ่าเดฟเชียวที่เข้ามากวนในความคิดของตน


จีนนึกข่อนคอดแต่ดวงตากลมโตก็มิอาจละทิ้งความถวิลหา จีนยังคงติดวนในห้วงคิด


แผนที่นั้นต่างจากแผนที่อันอื่นอย่างไร เหตุใดเจ้าชายแห่งนอร์ธจึงมาเอ่ยขอกับตน


และอัลฟ่าผู้นั้นรู้ได้อย่างไร ว่ามีเพียงเสียงของจีนที่จะปลดคลายห่อผ้าได้ ทั้งที่จีนก็มิรู้ว่าตัวเองทำได้


เหตุใดจึงมีสิ่งให้นึกสงสัยมากมายเช่นนี้


ปึง ปึง ปึง ปึง


"อ๊ะ"


ปึก


เสียงเคาะประตูดังสนั่นทำเอาหนังสือบนสองมือของโอเมก้าตัวหอมตกลงพื้น จีนมุ่นคิ้วยามลุกตรงไปที่ประตูอย่างนึกสงสัย


ตลอดเวลาที่ผ่านมานอกจากอาหารที่เอามาวางไว้ให้ตรงเวลาทั้งสามมื้อ ก็ไม่มีใครข้องแวะหรือมาหาจีนอีก แม้แต่พี่สาวของลูเซียนเพื่อนรักของตน


มีเพียงแค่อัลฟ่าเดฟเท่านั้น


ปึง ปึง ปึง


ทว่าครั้งนี้จะเคาะเร่งเร้าอะไรถึงเพียงนี้กัน


"ท่านเดฟ ท่านมี...."


"เร็วเข้าจีน!" น้ำเสียงทุ้มดั่งกระชากเร่งรีบไม่แพ้อาการเหนื่อยหอบและสีหน้าเคร่งเครียดของอีกฝ่าย


"เจ้าต้องไปเมืองนอร์ธกับข้า ตอนนี้!"

 






ขอกำลังใจโหน่ยยยย *นั่งดมยาดมขอฟีดแบคตาปริบ ๆ * #ดมอบีนยอง 


#ดมอบีนยอง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.407K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,273 ความคิดเห็น

  1. #3265 BNyoung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 12:23

    มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกันนะ แต่ขอให้ทั้งคู่ปลอดภัยด้วยเถอะนะ

    #3,265
    0
  2. #3252 sayewj (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 21:17
    ได้รู้เบื้องหลังของท่านเดฟแล้ว เศร้ามากTT นอกจากภาระหน้าที่หนักอึ้งในฐานะเจ้าชายที่ต้องจัดการแล้ว ยังมีปมเกี่ยวครอบครัวที่ไม่ได้เกิดมาจากความรักของแม่ด้วย จิตใจคงบอบช้ำน่าดูฮืออออออ
    แล้วนี่เกิดอะไรขึ้นอีก ท่านเดฟไปทำไรมา ยังไงก็ขอให้ปลอดภัยกันนะT^T
    #3,252
    0
  3. #3217 GOT7STORY (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 11:04

    ลุ้นมากกกก😭😭😭😭😭

    #3,217
    0
  4. #3161 llllovellll (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 04:41
    พี่ซากจะพาน้องไปทำไรรร้
    #3,161
    0
  5. #3134 mo4556 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 23:15
    เกิดอะไรขึ้น!!?
    #3,134
    0
  6. #3002 love bb lava (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 16:50
    แงแงงง เกิดเหตุอันใดขึ้น
    #3,002
    0
  7. #2989 Linjang-geum Amornrat Numto (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 15:14

    ไปไหนกานนนนนนนนนตกใจหมดเลย

    #2,989
    0
  8. #2680 ging_sl000 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 01:05
    จีนต้องรักพี่ซากเยอะๆๆน้าาา
    #2,680
    0
  9. #2638 ppploycb (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 15:21
    นอกจากได้แผนที่แล้วทิ้งน้องไว้สามวัน แล้วก็กลับมาหาน้องเพราะให้ไปเมืองนอร์ธ เกิดอะไรขึ้น จะรีบพากันไปทำไม
    #2,638
    0
  10. #2455 Friendship_Lee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 23:31
    ไม่เป็นไรนะท่านเดฟอย่างน้อยตอนนี้จีนก็เริ่มมีใจให้แล้ว
    #2,455
    0
  11. #2213 Jekkju (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 23:33
    หื่นเก่งหรอท่านเดฟ
    #2,213
    0
  12. #2167 Taonoiifangkung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 01:06
    โห้ววววว ท่านเดฟจะรีบพาจีนไปไหนกันอ่าา
    #2,167
    0
  13. #1996 _JuKANior22 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 14:52
    แงงงงง สงสารพี่เดฟจังㅠㅠว่าแล้วว่าแม่พี่เดฟต้องไม่ชอบลูกตัวเองจริงๆ
    #1,996
    0
  14. #1983 Ja-Nara (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 15:57
    เอ้ะไปทำไมกันนน
    #1,983
    0
  15. #1974 0806_k (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 23:04
    โอ้โหหหห เจ้าชายเดฟมีความหลัง ฮือออ น่าสงสารมาก
    #1,974
    0
  16. #1875 ใยฝ้ายข้าว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 06:46
    มันเป็นปริศนาจนน่าสงสัย แว๊ ไปทำไม ใคร อะไร อย่างไรที่ไหน ลุ้นมาก
    #1,875
    0
  17. #1874 ใยฝ้ายข้าว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 19:11
    มันเป็นปริศนาจนน่าสงสัย แว๊ ไปทำไม ใคร อะไร อย่างไรที่ไหน ลุ้นมาก
    #1,874
    0
  18. #1871 Aquila_Eagle (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 12:20

    หืมมมม เกิดอะไรขึ้น

    #1,871
    0
  19. #1870 summer_sky2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 00:35
    รอค่ะะ สนุกมากจริงๆๆๆ
    #1,870
    0
  20. #1867 nooars (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 00:10
    ไม่น่าใช่พี่เดฟแน่ๆอะ ใครอะเกิดอะไ่รขึ้น!!
    #1,867
    0
  21. #1866 viewpooh (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 23:42
    เกิดอะไรขึ้น คุณพี่เดฟเร่งรีบมากตื่นเต้นรอแล้วค่ะ ดีใจที่ไรท์อัพได้มาอ่านหลังสอบฮีทได้ดีจริงๆ
    #1,866
    0
  22. #1865 Ttkkenyg (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 22:46
    ดูแลน้องดีๆนะพี่
    #1,865
    0
  23. #1864 kit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 18:30

    ตื่นเต้น จะพาไปไหน ท่านเดฟ

    #1,864
    0
  24. #1863 Jicheol (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 17:37
    เกิดอะไรขึ้นนนนนนน
    #1,863
    0
  25. #1862 G6O1JJ922T7 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 16:03
    ท่านเดฟจะพาเจ้าจีนไปไหน
    #1,862
    0