-End- Diamond eyes #ดมอบีนยอง {omegaverse , mpreg } [BNyoung/BNior] #Inyoureyesปจ

ตอนที่ 10 : Diamond eyes {8} 100% #ดมอบีนยอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,297 ครั้ง
    11 ม.ค. 62






Diamond eyes
#ดมอบีนยอง
{8}


 

            "อึก"

 

            "...."

 

            "หยุดสักทีได้ไหมเสียงอ่อนแรงติดงอแงดังมาจากร่างน้อยในอ้อมกอดที่ยามนี้ผิวขาวซับด้วยรอยแดง ไปทั่วทั้งตัวเปลือยเปล่าทิ้งรอยของผีเสื้อหลงฝูงในห้วงอารมณ์ปรารถนาไว้บนผิวเนียนละเอียด

 

 ผิวสัมผัสที่แนบชิดกันแม้จะไม่ระอุดังเปลวไฟแล้วแต่ก็ยังรู้สึกอุ่นมากกว่ากายมนุษย์ปกติ

 

            "ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่นั่งเฉย ๆ ข้าควบคุมได้ที่ไหนกันเล่าการน็อทน่ะอัลฟ่าประท้วงข้อกล่าวหาทว่าฟังแล้วน่าหมั่นไส้กว่าเดิมอย่างไรก็ไม่รู้

 

            "เช่นนั้นก็นั่งนิ่ง ๆ ทุกครั้งที่ท่านขยับมัน ... ฮื่อ อยู่นิ่ง ๆ สิ ท่านเดฟ!" จีนบอกขึ้นมาเสียงดังกว่าเดิม ปากอิ่มเบะ ร่างหอมยังรู้สึกถึงแท่งเนื้อร้อนพองคับยึดเงื่อนอยู่ด้านในตัวตามอาการน็อทของอัลฟ่า ของเหลวร้อนที่กระฉอกเข้ามาเรื่อย ๆ ผ่าววาบอยู่แถวท้องน้อย สิ่งที่ปล่อยของเหลวชื้นเหนียวออกมาก็เสียบเสยอย่างอุกอาจทุกครั้งที่ขยับชวนให้อึดอัดจุกแน่นในตัว

 

            พอคิด ใบหูแดงขึ้นอีกรอบก่อนจะซุกแก้มลงกับแผงอกแข็งแรงต่อเพื่อพักร่างที่เหนื่อยอ่อน เปลือกตาบางพริ้มหลับลงเกินบังคับฝืน

 

            "อาการฮีทหายไปสิ้นแล้วหรือถึงใจร้ายกับข้านัก" เดฟกกระเซ้าเย้าแหย่อีกฝ่าย ทว่าไม่มีเสียงโต้เถียงกลับมา ใบหน้าคมคายเอียงลงเพื่อจ้องมองก็เห็นว่าคู่แท้แห่งโชคชะตาของตัวเองหลับไปแล้วจริง ๆ

 

            ที่จริงตนก็รู้สึกเพลียเหมือนกัน แต่ที่ตรงนี้ก็ไม่เอื้อให้เอนกายนอน แถมถ้าเทียบกันแม้ตนจะตอบสนองและคุมเกมส์จากข้างล่างเองบ้าง ทว่าอย่างไรโอเมก้าน้อยที่โยกขย่มกดสะโพกลงมาหลายต่อหลายหนในคืนนี้ย่อมต้องเหนื่อยล้าหมดแรงมากกว่าเดฟแน่ ๆ อยู่แล้ว

 

            แผ่นหลังหนาใหญ่ยังคงพิงแนบกับปลายเตียงที่ยามนี้เหล็กนั้นบิดงอเสียรูปร่างจนต้องระวังเป็นพิเศษ แขนซ้ายเพียงข้างเดียวที่ได้รับอิสระลูบผมสีดำละเอียดของจีนแผ่วเบา เสียงลมหายใจเจือเสียงฟี้ ๆ เพราะหลับในท่าไม่สบายตัวกึ่งนั่งกึ่งนอนแบบนี้ดังเข้าในการรับรู้

 

            น่าเอ็นดู

 

            เดฟรู้ดีว่าตัวเองอาการหนักเพียงใด ขนาดจีนทั้งว่า ทั้งค้อนใส่เดฟก็ว่ายังน่ารักน่ามอง ตอนนี้หลับเกยแก้มอยู่บนร่างตัวเองจะไม่คิดว่าน่ารักอย่างไรไหว

           

            รออีกไม่กี่นาทีอัลฟ่ารู้สึกได้ถึงร่างกายของตนเองที่คลายจากอาการน็อท เดฟเห็นควรว่าเราต้องไปนอนซบแนบบนเตียงเพื่อพักผ่อนให้สบายตัว ร่างกายที่ไม่ได้เชื่อมต่อกันอย่างคราแรกแล้วทำให้เดฟขยับตัวได้ง่ายขึ้น ร่างสูงใหญ่ขยับลุกขึ้นยามที่แขนซ้ายกอดเอวคอดจนแน่น

 

            ทุลักทุเลพอควรแต่ก็ขยับร่างน้อยไปนอนซบอยู่บนช่วงไหล่กว้างของตัวเองด้วยแขนข้างเดียวได้  ขายาวใช้ทั้งเท้าและเข่าดันเก้าอี้ตัวยาวที่ไม่ได้หนักอะไรนักให้เอียงไปอีกทาง คุกเข่าลงพื้นค่อย ๆ ปล่อยร่างของจีนให้นอนหลับอุตุรออยู่บนนั้น

 

            เมื่อตอนที่ตัดสินใจล่ามโซ่ตัวเองนั้นทำไปอย่างไม่ทันได้ไตร่ตรองว่าจะออกอย่างไร ส่วนตอนที่อาการคลั่งกำเริบก็มีเพียงแต่สัญชาติญาณดิบซึ่งไม่ค่อยเป็นมิตรกับสติและการใช้สมอง ลงแต่แรงจะกระชากโซ่ไปหาสิ่งที่ต้องการ

 

            ทว่ายามนี้เดฟมีสติคืนมาครบถ้วนแล้ว เจ้าชายอัลฟ่าพิจารณาหาทางปลดปล่อยตนเองจากการพันธนาการ แขนขวานั้นเหล็กปลายเตียงก็บิดงอออกจากรูปแบบเดิมจนย้อนรอยโซ่ที่ทำจากแร่สเวนขึ้นไปอีกหนก็ปลดแขนขวาเป็นอิสระได้

 

            สองขา ปลายโซ่อีกด้านตัวล็อกยังคงแน่นิ่งไม่อาจทำอันตรายเหล็กท่อนใหญ่นั้นได้มากไปกว่าบุบเล็กน้อย

 

            กึก

 

            เดฟใช้พลังอัลฟ่าอีกครั้งจนตาเปลี่ยนสี สองมือหนายกจนขาเตียงลอย หดเท้าดึงโซ่ออกมาจากเหล็กขาเตียง เท่านี้ก็ได้อิสระคืนมาอย่างครบถ้วน

 

            แกร๊ง

 

            มือหนารวบสายโซ่ไว้ในมือเพื่อไม่ให้ลากไปตามพื้นรบกวนโอเมก้าที่หลับใหล ตรงไปลิ้นชักหัวเตียงกดใต้ช่องของลิ้นชักชั้นกลางจนแผ่นไม้เปิดออก ฉวยลูกกุญแจที่ต้องการคืนอิสระให้แก่ตนเอง

 

            เดฟนึกชื่นชมว่าแร่เงินสเวนจากเมืองไวท์นั้นคุณภาพยอดเยี่ยมมากจริง ๆ เหล็กอื่นที่เอามางัดด้วยนั้นล้วนบิดงอ ทว่าโซ่พวกนี้มีแค่รอยบิ่นเล็กน้อย

 

            ดวงตาคมเลื่อนไปจับมองคู่แท้แห่งโชคชะตาของตนเอง รอยยิ้มจุดขึ้นมุมปากเมื่อคิดว่าจะได้นอนกอดร่างนิ่มบนเตียงนุ่มไปทั้งคืน

 

 

            "อืออ" เสียงแหบหวานแว่วในอากาศก่อนดวงตาวาวจะเปิดปรือขึ้นและสิ่งแรกที่ได้เห็นก็คือแผ่นอกแข็งแรงที่แม้จะสวมเสื้อแล้วแต่ก็ไม่ได้ติดกระดุมให้เรียบร้อยจนจีนเห็นรอยเล็บของตัวเองกระจายอยู่ประปรายปนกลิ่นเปลือกไม้หอมฝาดที่รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร

 

            โอเมก้าน้อยตัดสินใจที่จะหลับลงทันที

 

            "ถ้าคิดจะแกล้งหลับต่อก็ไม่ได้ผลหรอกนะ" เสียงอารมณ์ดีของอัลฟ่าเดฟจับทางกันได้ทันแต่จีนก็ยังหลับตาปี๋แสร้งไม่ได้ยินต่อไป

 

            "ขนมปังอบใหม่หอมนุ่มของเมืองเซียร์ที่เจ้าขอ ข้าเตรียมไว้ให้แล้วนะ แต่ถ้านานไปกว่านี้ก็คงเย็นชืดขาดความอร่อย" เดฟเปรยบอก ดวงตาคมเจือรอยพอใจเมื่อเห็นโอเมก้าน้อยเปิดตาลืมขึ้นทันที ปากกลม ๆ ที่มีรอยแผลเล็กน้อยเผยอพูดทันที

 

            "ถ้าไม่กินตอนนี้มันจะไม่อร่อยเหมือนเดิมแล้วหรือ"

 

            "อื้ม ใช่แล้วล่ะ" พออัลฟ่าตัวโตบอกแบบนั้นร่างน้อยก็ยันตัวลุกขึ้นนั่งโดยมีมือหนาช่วยดึงอีกแรง ยามนั้นเองที่จีนเห็นว่าตนไม่ได้เปลือยเปล่าอีกแล้ว

 

            เสื้อนุ่มลื่นเนื้อเบาสบายสีชมพูอ่อนถูกสวมให้ แต่เหมือนเบื้องล่างจะไร้สิ่งใด ทว่าสะอาดสะอ้านไม่เหนอะหนะอย่างเมื่อคืน พอคิดถึงเมื่อคืนแล้วก็แก้มแดงซ่านลามไปถึงหูแทบทันที

 

            แกก

 

            เสียงเปิดประตูชวนให้จีนมองตาม จมูกกลมรั้นขยับยุกยิกสูดกลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังอบใหม่บนถาดพร้อมนมแก้วโตที่เจ้าชายอัลฟ่าเดินออกไปเอาให้ด้วยเวลาแสนรวดเร็ว

 

            "ขอบคุณขอรับ" จีนเอ่ยอย่างชินปากพร้อมรับถาดมาวางบนตัก ปกติตนเป็นพวกที่จมูกไม่ค่อยได้กลิ่นอะไรเพราะถูกย้อมรอบตัวด้วยกลิ่นสมุนไพรข้นจัด แต่ขนมปังนี่หอมมากจริง ๆ

 

            "ข้ากินเลยนะ"

 

            "ได้สิ นั่นมื้อเที่ยงของเจ้า" เดฟนั่งลงบนพื้นที่ว่างบนเตียงข้าง ๆ มองร่างน้อยมีความสุขกับขนมปังของเมืองเซียร์ก็ได้แต่อมยิ้มยามจ้องมอง

 

            จีนเคี้ยวขนมจนแก้มตุ่ย อันที่จริงมีอะไรจะถามเดฟอยู่เหมือนกัน แต่เพราะโรงเรียนโอเมก้าลินน์สอนมาว่าอย่าพูดตอนที่ยังมีอาหารในปากจึงได้แต่ชำเลืองมองจนกว่าจะกลืนคำนี้ลงคอ

 

            "ท่านไม่กินหรือ"

 

            "ข้ากินแล้ว"

 

            "อื้อ" พยักหน้ารับ แล้วก็เคี้ยวขนมต่อ เดฟหลุดยิ้มเมื่อคิดว่าตนนั้นพอตื่นมาก็เช็ดเนื้อเช็ดตัวเปลี่ยนชุดให้จีน แล้วเมื่อเช้าก็จัดการนมกับขนมปังชิ้นไม่ใหญ่ไปเช่นกัน เอาเข้ามานั่งกินในห้องนี้ด้วย เพราะกลัวว่าจีนจะตื่นมาไม่เจอตัวเอง

 

            ครั้งแรกก็ตื่นมาไม่เจอ ครั้งสองก็ยังไม่เจออีกแบบนั้นดูจะไม่ควรนัก

 

            "อร่อยมากเลย ข้าชอบจัง" โอเมก้าน้อยพึมพำยามซับนิ้วไปกับผ้าเพื่อเช็ดเศษขนมปังออก หลังจากจัดการมันจนหมดเกลี้ยง

 

            "หากชอบ ข้าจะให้คนทำมาให้เจ้าอีกเรื่อย ๆ "

 

            กึก

 

            เดฟกล่าว มือหนาดึงถาดขนมออกวางบนโต๊ะหัวเตียง พลันวางถุงสีครามขนาดใหญ่กว่ามือจีนเล็กน้อยลงบนมือเรียวผอมแทน ดวงตาคมคะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายเปิดออก

 

            สิงที่จีนเห็นคือซองเล็ก ๆ ที่มีผงสีขาวอยู่ด้านในราวสิบชิ้นเรียงกันอยู่ในถุงผ้า

 

            "ยาผงขาวนี่ ?"

 

            "ใช่ สำหรับเมื่อคืนนี้ข้าป้อนให้เจ้ากินแล้วไม่ต้องกังวล ส่วนทั้งหมดนั่นข้าอยากให้เจ้าติดตัวเอาไว้หากว่าเมื่อใดไม่ต้องการให้ยานั่นส่งผลของมัน เจ้าก็ไม่ต้องกินมันอีก" เดฟพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เราต่างรู้ดีว่า ยาผงขาวจะระงับการตั้งครรภ์ไม่ว่าจะกินก่อนหรือหลังมีสัมพันธ์ทางกายก็ตาม

 

            "ข้านั้นมีปรารถนาจะสร้างชีวิตใหม่กับเจ้าไม่น้อยจีน  ทว่าข้าอยากให้เจ้าเป็นผู้เลือกเอง หากต้องการให้กำเนิด ก็จะต้องเกิดขึ้นด้วยความเต็มใจและตั้งใจของเจ้า" ดวงตาของอัลฟ่าเดฟนั้นเป็นประกายระยิบระยับแม้ไม่ได้กำลังใช้พลังของอัลฟ่าจนเป็นเพชรสีนิล ทว่าในแววตาคู่นั้นยังคงเป็นแววตามนุษย์ปกติจึงลึกซึ้งและหลอมรวมด้วยอารมณ์มากมายที่ไม่อาจทนมองได้นาน

 

            จีนหลบตาลงด้วยความรู้สึกที่อุ่นฟูล้อมรอบหัวใจ

 

            เป็นการกระทำที่ให้เกียรติ์และน่ารักเสียเหลือเกิน ให้จีนเป็นผู้จัดสินใจเช่นนี้ ตากลมวาวจ้องมองบรรดายาผงขาวก่อนหัวคิ้วได้รูปจะมุ่นเข้าหากัน

 

            "แต่แบบนี้ก็หมายความว่าท่านก็จะหลับนอนกับข้าอีกหรือ แล้วทำไมถึงได้มียาผงขาวมากมายนับสิบแบบนี้ล่ะ" พอคิดในแง่นี้โอเมก้าน้อยก็รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล ถามกลับจนปากกลม ๆ ยื่นพอง หน้างอจนแก้มเบียดให้ได้เห็น

 

            "แน่นอนว่าเราจะต้องร่วมรักกันอีก ลืมแล้วหรือเมื่อคืนนี้เจ้าเป็นคนเดินมาหาข้าด้วยตัวเอง ปลดเปลื้องกางเกงข้าด้วยมือเจ้า ทั้งยังปีนมาบนตัว...." มือน้อยปิดเข้าที่ปากหยักบางของเจ้าชายอัลฟ่าทันควันก่อนจะร่ายรายละเอียดเมื่อคืนออกมาให้ตนได้อายอีก

 

            "ไม่เห็นต้องย้ำ ..ข้าจำได้น่ะ" โอเมก้าผอมบางเอ่ยเสียงอ่อย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตาใสช้อนมองดวงตาเรียวคมของเดฟที่ไม่ละหายไปไหน

 

            "ยอมรับหรือยังว่าเราเป็นคู่แท้แห่งโชคชะตากัน" เดฟถามมาได้ชัดถ้อยชัดคำ แม้จะลอบสูดกลิ่นหอม ๆ จากมือนิ่มบนปากตัวเองก็ตาม

 

            "...."

 

            "เงียบ แปลว่ายอมรับแล้ว" ความพอใจในแววตาของเดฟไม่มีสงวนท่าที ส่วนจีนก็โต้เถียงอะไรไม่ออก ทั้งความรู้สึกที่ยังตราตรึง ทั้งการกระทำที่ตนเริ่มเอง ทำเองด้วยแรงดึงดูดมหาศาลขนาดนั้นย่อมเป็นผลจากคู่แท้แห่งโชตชะตาแน่ หากยังใจกล้าปากแข็งปฏิเสธได้

 

            เช่นนั้นคงต้องเป็นการโป้ปดเสียแล้วล่ะ

 

            "แล้วยอมรับข้าหรือยัง หืม" มือหนากุมมือน้อยมาจูบเบา ๆ

 

            "ข้าคือพี่ซากของเจ้าเองนะ ยอมรับข้าเข้าไปในใจเจ้าแล้วใช่ไหม จีน"

 

            "....."

 

            "เงียบแปลว่ายอมรับอีกข้อ"

 

            "ขะ..."

 

            "ชู่ว" นิ้วชี้ของอัลฟ่าแตะบนปากของจีนทันทีเมื่อปากอิ่มตั้งท่าจะเอ่ยอะไรออกมา

 

            "ใจเจ้านั้นรู้แล้วใช่หรือไม่ ว่าเรารักและเหมาะเป็นคู่ชีวิตของกันอย่างยิ่ง" เดฟรวบถามต่อทันที มือผอมกำนิ้วชี้ที่แตะปากตัวเองไว้ยามที่ดึงออกจากกลีบเนื้อนิ่ม

 

            "ข้าขอเวลาอีกสักหน่อย หรืออาจจะอีกพักใหญ่  สำหรับการยอมรับอย่างสนิทใจเกี่ยวกับท่านและความรักของ... ท่านกับข้า" คำว่าเราที่จะเอ่ยออกมาถูกเลือกกลืนลงไปเสียก่อนเมื่อใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อคิดถึงคำนั้น

 

            ทว่าจีนก็ร้องขอออกมาตามตรง ในเมื่อใจหาได้รู้สึกรักลึกซึ้งถึงเพียงนั้น จีนก็ไม่อยากโกหกเลื่อนลอยใส่อีกฝ่าย

 

            "ย่อมได้ เจ้ามีเวลามากเท่าที่เจ้าต้องการ ขอเพียงแค่เจ้าอยู่ใกล้ ๆ ข้าก็พอ" เดฟไล่จูบไปทั่วหลังมือนุ่ม ๆ ของจีน แววตาที่มองมายืนยันเช่นกันว่าอัลฟ่าให้คำสัจเช่นนั้นมิได้เล่นแง่หยอกเย้าเล่น

 

            "แต่เวลาฮีทก็ต้องคิดถึงเพียงข้านะ"

 

            "ฟังท่านพูดสิ แล้วจะไปนึกถึงใครได้ในเมื่อตอนจะฮีทก็ฮีทเพราะท่าน" จีนแหวกลับพร้อมดีดนิ้วใส่คางคนหน้าไม่อายไปหนึ่งที

 

พลันชะงักเมื่อจับคำพูดตัวเองได้ทันว่าพูดอะไรออกไป

 

            "...." ใบหน้าขาวแดงจัดจนถึงสองหูแม้จะยังปวดเมื่อยก็รีบทิ้งตัวลงนอนดึงผ้ามาคลุมหน้าคลุมตาซุกซ่อนตัวเองด้วยความขัดเขินขนานใหญ่ทันที

 

ยิ่งได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของอัลฟ่าเดฟดังอยู่ใกล้ ๆ ใบหูด้วยความชอบใจ ทั้งความร้อนของกายมนุษย์ที่แนบทับไม่ห่างร่างตนเองลงมานั่นก็อีก

 

            "หากมิเกรงใจงานที่จะต้องออกไปสะสางในยามนี้ ข้าสาบานเลยว่าจะพิสูจน์คำพูดของเจ้าเมื่อครู่ว่าจริงอย่างปากหวาน ๆ เอ่ยหรือไม่" เสียงทุ้มนุ่มเจือกระเส่าเคล้าอารมณ์ชิดใบหูบาง

 

            "ต่อให้ท่านไม่ไปทำงานอันใด ข้าก็ไม่ออกจากผ้านี่ให้ท่านได้ทำตามใจหรอก" เสียงหวานแว่วมาจากใต้กองผ้า เอ่ยย้อนมาราวกับว่าผ้าพวกนี้จะเป็นกำแพงที่จะทำให้รอดพ้นได้หากเดฟจะออกแรงจู่โจมดึงมาฟัดจริงๆ

 

 เจ้าชายอัลฟ่าหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แม้จีนจะซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มนุ่มหนาก็ยังขบกัดหยอกเย้าใบหูบางให้จีนได้ใจเต้นโครมครามยิ่งกว่าเดิม

 

            "ข้าเตรียมน้ำให้เจ้าแล้ว เสื้อผ้าของเจ้าก็ด้วย แต่หากอยากนอนต่ออีกสักหน่อยก็ย่อมได้" เสียงของอัลฟ่าก่อนจะจบประโยคจีนก็รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายยันกายลุกออกไปแล้ว เสียงก้าวเดินออกห่างทำให้ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มมุดออกมาจากผ้ามองตามแผ่นหลังกว้าง

 

            "ท่านเดฟ..."

 

            "หืม"

 

            "ก่อนออกไปช่วยทำให้เหล็กพวกนั้นกลับมาดูปกติได้หรือไม่" ปากอิ่มตึงบุ้ยใบ้ไปที่เหล็กเส้นปลายเตียงยามนี้นั้นบิดงอไร้ทิศทางคล้ายต้นกล้าอ่อนของถั่วงอกแทงตัวขึ้นมาจากที่ชื้น

 

            ใครมาเห็นเหล็กโดนบิดจนผิดรูปร่างไปเช่นนี้คงเดาไปต่าง ๆ นา ๆ แล้วกลัวว่าจะเดาถูกถึงสาเหตุแท้จริงให้ได้อายนี่ล่ะ จีนถึงอยากให้ดัดมันคืนสภาพเดิม

 

            เดฟมองเหล็กผิดรูปที่แม้จะไม่ถูกต้องตามหลักวิทยาการ ทว่าจะกล่าวว่าถูกทำให้บิดงอผิดรูปไปจากเดิมเพราะไฟก็ไม่ผิดนัก ไฟเร่าร้อนจากการร่วมรัก

 

            "ตอนนี้แรงข้าหาพอบิดมันคืนรูปเดิมไม่ คงต้องให้คลั่งอีกหนคงทำให้เจ้าได้ ทว่าพอคลั่งขึ้นมาแล้วจะเพียงแค่งัดเหล็กสองสามทีก็คงสงบลงไม่ได้ ข้าคงจะต้องสงบอาการคลั่งอย่างถูกวิธีกับเจ้า จีน" ดวงตาคมกริบเป็นประกายเจ้าเล่ห์กับลิ้นชื้นที่เลียริมฝีปากตัวเองนั้นจ้องมาที่จีนอย่างไม่คิดซ่อนความนัยน์

 

            "งื่อออ" โอเมก้าน้อยครางในลำคอ มุดตัวกลับไปในผ้าห่ม ซ่อนใบหน้าแดงจัดและหัวใจที่เต้นตึกตักไว้ข้างในผืนนวมนุ่ม ๆ

 

            เดฟมองก้อนผ้าห่ม หัวเราะอย่างชอบใจก่อนปิดประตูเมื่อออกไปเสียงดังพอให้โอเมก้าคู่แท้ของตนได้ยินจะได้มุดออกมาเสียที

 

            เดี๋ยวแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์จะเขินจนเป็นลมอยู่ใต้กองผ้ากันพอดี

 


 

            "กระสอบสมุนไพรทั้งหมดนี่ท่านจะให้เอาเข้าไปในห้องเมื่อใด" คำถามจากอัลฟ่าสาวตระกูลโรมานอฟถูกส่งมาให้ทันทีที่เจ้าชายอัลฟ่าปิดประตูห้องนอนของตัวเอง

 

            บรรดากระสอบป่านใส่สมุนไพรอย่างดีที่ขนมาจากโรงเรียนโอเมก้าลินน์วางอยู่เรียงรายเต็มหน้าประตูห้องนับสิบใบ ส่วนในถุงผ้าที่จีนทำแยกไว้ก็ถูกแจกจ่ายให้แก่คนงานและทหารในบ้านซึ่งโดยมากเป็นเบต้าที่ไม่มีติดตัว

 

            แต่เฮเลนเห็นควรว่ายามนี้ทุกคนต้องมีเครื่องยับยั้งชั่งใจ เพราะมีตัวกระตุ้นคล้ายระเบิดเวลาอยู่ท่ามกลางพวกตน

 

            "เดี๋ยวข้าจะเป็นคนยกพวกมันไปไว้ในห้องเอง อย่ามองแบบนั้นข้าไม่ได้หึงหวงจนไร้สติ แต่เจ้าก็รู้ดีว่าในนั้นมีโอเมก้าต้องสาป" เดฟอธิบายต่อแม้ว่าความจริงแล้วตนนั้นจะหวงร่วมด้วยมากก็เถอะ

 

            "ข้ามินึกแคลงใจในสิ่งที่โอเมก้าตัวหอมนั้นเป็น" เฮเลน โรมานอฟถอนหายใจ ลูเซียนน้องของเธอเป็นโอเมก้ามีกลิ่นหอมหวานเช่นกัน แต่ผลกระทบที่ตามมาสู้ไม่ได้เลยกับเด็กคนนั้น

 

            "ท่านเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าแองเจลโล่ ปาร์กเกอร์จะทำให้พวกเราเดือดร้อน เป็นเรื่องที่โง่มากที่เอาโอเมก้าต้องสาปติดตัวมาด้วย หากเมื่อคืนข้าไม่พาคนงานและทหารรีบหนีออกไป ท่านคิดว่าจะเกิดความเสียหายมากเพียงใดขึ้น" เฮเลนเอ่ยในเรื่องที่กังวลออกมาอย่างจนใจ เตือนในฐานะสหายมากกว่าคนในบังคับบัญชา

 

            "ข้าเองก็ไม่อยากให้เขาอยู่ในที่ที่เสี่ยงเช่นนี้ แต่เจ้าก็รู้ว่าแม่มดเกเบรียลให้นำตัวจีนมาด้วยแลกกับการให้ยืมใช้แผนที่เวทมนต์และพลังบางส่วน"

 

            "ข้าไม่แน่ใจแล้วว่าแม่มดเกเบรียลจะช่วยเราหรือจะหาทางให้เราแพ้กันแน่" เฮเลนส่ายหน้า เช่นไรก็ยังไม่เห็นประโยชน์

 

            "เจ้าอย่าลืมว่าแม้จะไม่ใช่ผู้แปรธาตุ แต่จีนก็เป็นนักเรียนคนโปรดของแม่มดเกเบรียล มีวิชาด้านสมุนไพรเก่งกาจ อาจจะมากกว่าทหารคิมของจาคอบเสียก็ได้ การที่ข้ารอดชีวิตมาได้จากสมุนไพรที่จีนป้อนให้ในวันนั้นก็คงจะเป็นหลักฐานอย่างดี" เดฟเอ่ยถึงยามตนพบจีนครั้งแรกในสภาพพี่ซาก ที่อีกเพียงนิดก็คงเป็นซากศพไปแล้วจริง ๆ

 

            "สมุนไพรที่ขนมามากมายนี้แม้จะจัดรวมกันให้ส่งกลิ่นระงับสัญชาติญาณ ทว่าจีนมีความสามารถมากพอจะจัดสรรมันเพื่อสมานแผลและการอื่น ๆ"

 

            "แล้วท่านจะบอกเรื่องของแองเจลโลในการประชุมของสหพันธ์ว่าอย่างไร" เฮเลนคร้านจะพูดเรื่องเดิม เพราะรู้ดีว่าเช่นไรก็ค้านเหตุผลสู้เจ้าชายไม่ได้ แม้จะนึกในใจว่าผู้ใช้สมุนไพรที่เข้าใกล้ผู้คนจำนวนมากไม่ได้แบบนี้นี่น่ะหรือ

 

            "บอกความจริง ทั้งเรื่องคู่แท้แห่งโชคชะตา เรื่องที่จีนช่วยชีวิตข้า เรื่องโอเมก้าต้องสาป และความช่วยเหลือของแม่มดเกเบรียลที่มาพร้อมกับจีน" เสียงทุ้มนุ่มลึกของเจ้าชายเอ่ยบอก คงไม่มีสิ่งใดจะดีไปกว่าความจริง

 

            "เหล่าสหพันธ์จะทยอยมาถึงในเช้าวันพรุ่งนี้ ข้าจัดห้องแยกให้อีกตึกทั้งหมด แต่ท่านก็ไม่ควรที่จะทำให้โอเมก้าต้องสาปยิ่งแผ่คำสาปของตัวเองได้มากกว่าที่เคย" อัลฟ่าสาวเอ่ยอ้อมค้อม ถึงการให้เดฟละเว้นการทำให้จีนฮีท และเดฟก็เข้าใจมันได้

 

            แม้แอบเสียดายอยู่บ้าง ทว่าหากให้โอเมก้าต้องสาปฮีทท่ามกลางหมู่ผู้นำของสหพันธ์ทวงคืนนอร์ธจากฝั่งพระสนมเซเรน่า ซึ่งโดยมากเป็นอัลฟ่า ก็ดูจะไม่ใช่เรื่องที่ปลอดภัยนัก

 

            "อีกเรื่องสำคัญ พระสนมรีเบกกาจะมาร่วมการหารือครั้งนี้ด้วย"

 

            "...."

 

            "ท่านเดฟ..."

 

            "จัดห้องให้ท่านแม่ที่ห้องเดิมของท่าน" เดฟเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาเรียวคมเย็นชืดผินออกไปที่หน้าต่างอีกฝั่ง มองผ้าม่านสีขาวพลิ้วตามแรงลม

 

            "แล้วลอเรนล่ะ"

 

            "ยังอยู่กับคนผู้นั้นในที่ที่ท่านต้องการ"

 

            "ดีแล้วล่ะ" ดวงตาเรียวของเจ้าชายอัลฟ่าเจือความมีชีวิตชีวามากขึ้นเมื่อนึกถึงน้องชาย

 

            "เฮเลน เจ้าไปดูคนเตรียมเอกสารเถอะ ข้าจะขนกระสอบสมุนไพรพวกนี้เข้าไปในห้องนอน แล้วจะรีบตามไปสมทบ" เดฟส่ายหัว ไล่เรื่องที่อยู่ในความคิดออกไป ร่างสูงใหญ่เริ่มเดินไปหยิบกระสอบสมุนไพรให้มากองอยู่รวมกันตรงหน้าประตูห้องนอน

 

            เฮเลน โรมานอฟยืนพิงกำแพงจ้องมองเจ้าชายในการสนับสนุนของสหพันธ์ที่ตนเชื่อมั่น

 

            "หน้าที่ของข้าและสหพันธ์คือทำให้ท่านได้ขึ้นเป็นราชาแห่งนอร์ธ และจะเป็นเช่นนั้น ไม่ว่าอะไรก็ตามจะมาขัดขวางไม่ได้ ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้ชอบหนทางนี้มากนัก แต่ท่านก็รู้ดีว่านอกจากท่านแล้วมิมีใครอีกที่จะมีความพร้อมและอำนาจสนับสนุนทัดทานเจ้าชายจาคอบได้"

 

            "ข้ารู้ว่าข้าไม่มีทางเลือก" เดฟวางกระสอบใบสุดท้ายสุมกองกันสูงถึงบริเวณอก ใบหน้าคมคายหันมาจ้องมองสหายแต่เยาว์วัยตรงหน้าตน

 

            "ข้ารู้ดีว่าหน้าที่ของข้าคืออะไร ส่วนคนที่ข้า 'เลือก' ย่อมไม่มีทางกลายเป็นสิ่งที่สหพันธ์ตีค่าว่าขัดขวางแน่นอนและข้าหวังว่าสหพันธ์จะรู้ดีเช่นกันว่าควรยุ่งหรือไม่ยุ่งกับสิ่งใด" ดวงตาคมกริบอัดแน่นด้วยอำนาจเมื่อจงใจทำให้มันเป็นเช่นนั้น

 

            “ท่านเป็นผู้ใช้อำนาจของสหพันธ์ ท่านเดฟ” ถ้อยคำที่ฟังแล้วเดฟแค่นยิ้ม

 

            "ท่านคือเจ้าชายคนสำคัญ และจะต้องเป็นราชาแห่งนอร์ธต่อไป หากท่านไม่ปล่อยให้สิ่งใดหรือใครมาบิดเบือนข้อเท็จจริงนี้ ท่านย่อมเลือกสิ่งเดียวกับสหพันธ์ "

 

            "หึ สหายข้า ข้าเป็นเจ้าชายแห่งนอร์ธ ข้าจะเลือกสิ่งใดได้อีกหรือ เฮเลน "

 

 

            แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์หอบร่างชื้นน้ำอุ่นออกมาจากห้องอาบน้ำพร้อมกับเจอสิ่งที่คุ้นเคยที่สุด คือกองกระสอบป่านใส่สมุนไพรนับสิบใบที่กองอยู่รอบห้อง

 

            พอได้กลิ่นฉุน ๆ ของสมุนไพรให้คุ้นจมูกก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาได้หน่อย ถึงจะแอบเสียดายที่สมุนไพรแบ่งซองในย่ามนั้นถูกแจกจ่ายไปจนหมดแล้ว แต่ให้ทุกคนมีพกติดตัวไว้ย่อมอุ่นใจกว่า จีนมิเคยลืมว่าตัวเองสร้างหายนะได้ง่ายเพียงใด

 

            จีนเลือกเสื้อคอบัวแขนสั้นสีเหลืองตุ่นกับกางเกงขายาวสีเขียวหม่นอย่างที่ชอบ รับกับผ้าคาดคอสีครีมปิดทับรอยเขี้ยวที่ไม่มีวันเลือนรางของเดฟ

 

            ลากกระเป๋าเดินทางของตนออกมาแกะ นั่งบรรจุสมุนไพรระงับอาการลงในซองผ้าก่อนจะจัดเข้าไปด้านในเสื้อตนสามสี่ห่อให้เบาใจกับการต้องออกมาอยู่นอกรั้วโรงเรียนโอเมก้าลินน์เช่นนี้

 

            แยกหนังสือไว้กองหนึ่ง หาเล่มที่ตนอ่านค้างไว้ออกมา หมายใจจะไปนอนอ่านต่อบนเตียงแต่พอเห็นเหล็กปลายเตียงบิดงอชวนให้เขินอายก็เลือกไปนั่งที่โซฟาสีครามเข้มซึ่งไม่ได้มีส่วนร่วมในเหตุการณ์เมื่อคืนแทน

 

            "หน้าไหนนะ หน้าไหนนะ อะ เจอแล้ว" ปลายนิ้วผอมเลื่อนหาจนเจอหน้าที่ตนคั่นริบบิ้นสีแดงไว้ เอนหลังพิงเบาะนุ่มนิ่ม ใช้ชีวิตคล้ายกับที่ตัวเองคุ้นชิน

 

            การอยู่ในกล่องใบเล็ก ๆ ที่ไม่มีผู้ใดนอกจากตนเอง

           

 

 

 

            เมื่อหน้ากระดาษสีขุ่นแต้มหยดหมึกอย่างบรรจงจากโรงคัดอักษรมีชื่อเหลือเพียงไม่กี่สิบหน้า จีนก็ได้ยินเสียงประตูที่ถูกเปิด และในเมื่อมีกลิ่นเปลือกไม้หอมปนฝาดคุ้นเคย ผสานแทรกมากลางกลิ่นสมุนไพรที่มีก่อนหน้าจึงชัดแจ้งว่าเป็นผู้ใด

 

            หนอนหนังสือที่กำลังติดพันกับเรื่องราวในตัวอักษรจึงไม่ได้ละความสนใจไปมองหา รู้ตัวอีกหนจึงเป็นเวลาที่รู้สึกได้ถึงความหนักทับลงบนต้นขา จีนอ่านให้จบย่อหน้าก่อนละหนังสือลง มองอัลฟ่าตัวโตที่นอนบนตักของตัวเองอย่างไม่ขอ

 

            ใบหน้าคมคายนิ่งสงบ เปลือกตาปิดพริ้มจนเห็นจุดสองจุดที่มักดึงดูดสายตาให้ไปมองบนเปลือกตาชัด สันจมูกโด่งคมรับกับริมฝีปากหยักบางอย่างลงตัว ผิวพรรณละเอียดแม้จะดูคร้ามแดดไปบ้างจากการฝึกนอกอาคารแต่ก็ยังคงดูดีอย่างยากหาที่ติ

 

            เป็นอัลฟ่าชายที่รูปงาม หุ่นร่างก็ดูดี ช่วงไหล่กว้างเสริมด้วยกล้ามเนื้อที่ได้สัดส่วน ทั้งยังเป็นถึงเจ้าชายเมืองนอร์ธ

 

            พอคิดรวมกันได้และคิดต่อไปจากนั้นอีกนิด ปากอิ่มกลมของจีนก็เบะขึ้น

 

            "ท่านเดฟ ท่านมีสนมกี่คนหรือ" น้ำเสียงนุ่มเจือกระแสติติงเมื่อเอ่ยถาม ทำเอาดวงตาเรียวคมของเจ้าชายอัลฟ่าเปิดขึ้น ยันตัวลุกผึงนั่งมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่หรี่ตาจ้องมา

 

            "ถามอะไรเช่นนั้น ใครเอาความคิดแปลก ๆ ใส่หัวเจ้า"

 

            "ข้าฉลาดนะ ข้าอ่านตำรับตำรา เรื่องแต่งหรืออีกมากมาย เจ้าชายรูปงามก็มีพระสนมกองกันล้นวัง หรืออย่างท่านพ่อท่านก็มีพระสนมตั้งหกคนมิใช่หรือ แล้วท่านล่ะมีกี่คน" สองแขนผอมยกขึ้นกอดอกตัวเอง หนังสือในมือถูกปิดลงทั้งที่ยังไม่ได้คั่นหน้าที่อ่านถึงไว้ด้วยซ้ำ

 

            ใบหน้าแสนงอนที่ได้เห็นทำเอาเดฟเริ่มยิ้ม ดวงตาคมเป็นประกายจนจีนรู้สึกเหมือนโดนแกล้ง

 

            "ไม่ตอบแล้วยังยิ้มอีก คิดถึงเหล่าสนมอยู่หรือไร"

 

            "ยิ้มเพราะรู้สึกว่าตัวเองสำคัญยิ่งนัก เหมือนมีคนแถวนี้หึงหวงข้า"

 

            "ไม่ ไม่ใช่สักหน่อยข้าแค่สงสัยใคร่รู้" จีนรีบแย้งทันควัน

 

            "ใคร่รู้ตามประสาเด็กฉลาดงั้นหรือ" เดฟย้อนถามกลับกึ่งล้อ จนใบหูของโอเมก้าน้อยแดงจัดให้ได้เห็น แก้มนุ่ม ๆ แดงซ่านชัดเจน ปากอิ่มเม้มเข้าคล้ายไม่รู้จะต่อล้อต่อเถียงเช่นไรอีก ยิ่งพูดก็เหมือนขุดหลุมฝังตัวเอง

 

            เดฟหัวเราะเสียงดังความเหนื่อยล้าที่เผชิญและรอเจออีกมากมายในการหารือพรุ่งนี้หายไปราวกับโดนลมวิเศษณ์เป่าพัด

 

            "ยอมรับเถอะว่าหึงข้าเข้าเสียแล้ว"

 

            "ถ้าไม่อยากบอกไม่เห็นต้องเฉไฉเปลี่ยนเรื่องเลย ท่านเดฟ" จีนเองเปลี่ยนเรื่องเสียเอง ทว่าก็ยังวนเวียนกับสิ่งที่สงสัย ตากลมวาวช้อนมองใสแจ๋วซ่อนความสนใจไม่อยู่จนเดฟหัวเราะร่วนอีกหน

 

            "ข้าไม่มีสนมหรอกจีน ไม่มีสักคน แล้วก็ไม่คิดใคร่จะมีด้วย จนมาเจอเจ้า" มือหนาช้อนจับสองมือผอมมากดจูบ

 

            "ไม่ใช่สนมหรือพระชายา มีแค่เจ้าจีน  คู่ชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของข้า"

 

            ถ้อยคำชวนเก้อเขิน ทำเอาโอเมก้าน้อยที่มิเคยฟังคำหวานหลุบตาเสไปมองหนังสือที่ตนวางไว้บนพนักวางแขนแทน

 

            "ทำมาเป็นคารมดี" แม้จะเอ่ยเหมือนต่อต้าน แต่ถึงจะหันหน้าหนีไปอีกทางเดฟก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังหน้าแดงแค่ไหน

 

            "ข้าพูดจริงนะจีน ข้าไม่มีสนมใด ๆ แอบซ่อน แอบซุกรอไว้ตรงไหน อย่าได้กังวล" เดฟยืนยันตามความจริง แม้ว่าจะข้ามรายละเอียดว่าเคยหลับนอนกับโอเมก้าและเบต้ามามากเพียงใดไว้เป็นเพียงอดีต

 

            "ท่านอายุเท่าใดหรือ"

 

            "ยี่สิบเก้า" คำตอบของเดฟทำให้จีนย่นจมูกและเหมือนมีคำว่าแก่เหลือเกิน สะท้อนออกมาจากตาคู่กลมวาวจนน่าดึงมากัดปากอิ่มให้แดงช้ำเพิ่มอีกซักจุด แต่เดฟก็ทำแค่เพียงจูบย้ำฝ่ามือนิ่มอย่างนึกมันเขี้ยวแทน

 

            "อายุตั้งเท่านี้แล้ว ทำไมท่านยังไม่ผูกชะตากับใครเลยล่ะ ท่านเป็นเจ้าชายนะ" จีนถามกลับมาอย่างพาซื่อ เพราะหนังสือมากมายที่เคยอ่านเขียนเรื่องนี้ไว้ 

 

            "โดยมากการผูกชะตาของพวกข้าเกิดจากความเหมาะสมคู่ควรและเสริมอำนาจ มากกว่าความรัก คู่ผูกชะตาที่ทัดเทียมจะถูกใช้ในฐานะตะเกียงนำทางที่ดีสู่บัลลังก์ แต่เพราะเรื่อยมาท่านพ่อข้ายังแข็งแรงดีน่าจะอยู่ครองบัลลังก์ไปอีกหลายสิบปี อายุไขของชาวเฟนเรียร์ยาวนานถึงร้อยห้าสิบปี ข้าจึงยังไม่ได้รีบร้อนจะต้องมี

            แล้วก็คงเพราะจาคอบเองก็ยังไม่มีเช่นกันด้วยล่ะมั้ง เลยไม่มีใครคิดว่าต้องมาบังคับให้ข้าก็มีด้วยเพื่อแข่งให้ชนะ" เดฟยักไหล่ กระชับกอดร่างน้อยในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

 

            "จาคอบ จาคอบ ใช่ ๆ ข้านึกออกแล้ว เจ้าชายจาคอบ ชื่อโจนาธาร์น โดมินิก นอร์ธ" จีนเอ่ยขานนามเต็มของพี่น้องต่างแม่ของเดฟออกมาได้อย่างครบถ้วนพร้อมสีหน้าภูมิใจของเด็กตั้งใจเรียนประจำห้องที่นึกเนื้อหาในวิชาความรู้ทั่วไปออก

 

            แต่การที่คู่แท้แห่โชคชะตาพูดชื่ออัลฟ่าอื่นเต็มปากเต็มคำสีหน้าอิ่มใจทำเอาเดฟหน้าหงิก

 

            "ทีอย่างนี้ล่ะจำได้แม่นเชียว แล้วชื่อข้าล่ะจำได้หรือไม่ เหตุไฉนตอนข้าบอกว่าชื่อเดฟต่อนามข้าไม่ได้แบบนี้บ้าง ข้าเป็นพี่ซากของเจ้าหรือก็จำไม่ได้อีก" ตาเรียวคมจ้องมองดุ ๆ

 

            "ก็ตอนนั้นข้าไม่รู้นี่ว่านามท่านเดฟ คือเดฟไหน พอรู้แล้วก็รู้ว่าต้องคิดถึงตรงไหนอย่างไรเล่า จริงหรือไม่ท่านเดฟ เบเนดิก ไดนาดิน นอร์ธ" จีนยิ้มเผล่ขานนามออกมาให้ฟังครบถ้วน   มือหนาบี้ปลายจมูกกลมมนของจีนอย่างมันเขี้ยวเมื่อได้รับท่าทางออดอ้อนเอาใจ

 

            "แล้วที่ท่านจะไปแย่งนอร์ธกลับคืนมา คือแย่งจากเขาหรือ เจ้าชายจาคอบเป็นคนไม่ดีหรือ" คำถามของโอเมก้าน้อยทำให้เดฟนิ่งคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง

 

            "หากไม่นับที่วางแผนทำร้ายจนข้าเกือบตาย ก็อารมณ์ร้อน จองหอง  แต่ก็เป็นคนที่เก่ง เก่งมากเลยล่ะ และเป็นคนเดียวที่เก่งทัดเทียมกับข้า ทั้งวิชาทางทหาร วิชาความรู้ แรงกำลัง ศักดิ์และสิทธิ์ของตำแหน่งในราชวงศ์ ในบรรดาพี่น้องข้ามี โอเมก้าสาม อีกแปดล้วนเป็นอัลฟ่า ทว่ามีเพียงผู้เดียวที่กล่าวได้ว่าเป็นคู่แข่งที่ทัดเทียมกับข้าคือจาคอบ" เดฟเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อย ๆ

 

            หรือจะกล่าวในอีกแง่ที่จริงไม่แพ้กันว่า การมีตัวตนอยู่ของเดฟในฐานะเจ้าชายก็คือเพื่อเป็นคู่แข่งของจาคอบก็ไม่ผิดนัก

 

            "เหมือนท่านกำลังชมตัวเองเลย"

 

            "ก็ข้าเก่งจริง ๆ นี่ เจ้าไม่เชื่อหรือจีน"

 

            "ฮื่ออ ข้าเชื่อนะ ข้าคิดว่าท่านเก่ง ลูเซียนเคยเล่าให้ข้าฟังว่าท่านพี่เฮเลนนั้นเป็นอัลฟ่าหญิงที่เก่งมาก แต่ท่านเป็นเจ้านายท่านพี่เฮเลนอีกที ท่านก็ต้องเก่งมาก ๆ กว่าอีกแน่" จีนพูดออกมาตามที่ตัวเองคิด และแม้จะเป็นตรรกะที่ฟังดูพาซื่อไปเสียหน่อย ทว่าเรียกรอยยิ้มคนฟังได้อย่างดี

 

            "แล้วท่านเคยอิจฉาเจ้าชายจาคอบบ้างไหม ก็พวกท่านเหมือนแข่งขันกันตลอดเลย"

 

            "อิจฉาหรือ ก็ไม่นะ ชีวิตของจาคอบมันก็ไม่ได้สนุกไปกว่าข้าหรอก อ่าา ลืมไป มีอยู่สิ่งหนึ่ง" สีหน้าครุ่นคิดของเจ้าชายอัลฟ่าทำให้โอเมก้าตัวน้อยจ้องมองอย่างใคร่รู้มากขึ้น

 

            "ในเมืองนอร์ธทุกคนจะรู้ดีว่าจาคอบมีทหารคนสนิทอยู่หนึ่งคน เป็นเบต้าตัวแห้ง ๆ ปากคอเราะร้ายเสมอกับใครก็ตามที่ไม่เป็นมิตรกับจาคอบ เช่นข้านี่ไง เจ้าต้องได้ฟังทหารคิมเถียงกับลอเรนน้องชายข้า แสบสันไม่มีใครยอมใคร ข้ายอมโดนนักรบถือหอกคมไล่ล่าดีกว่าถูกสองคนนี้จิกกัด

            เบต้าคนนั้นถือว่าเป็นเสนาธิการประจำตัวจาคอบเลยล่ะ เป็นสายลับก็ได้เพราะเป็นเบต้าฝีเท้าเงียบไม่มีกลิ่นเลยแม้สักนิดเดียว เป็นแม้แต่เพื่อนในห้องหอนอน เป็นนักปรุงยา  ทหารคิมเป็นได้ทุกสิ่งสำหรับจาคอบ  ยกเว้นอย่างเดียวคือคนทรยศ" เดฟกดยิ้มแห้งเหือดที่มุมปาก

 

            "คนที่ทำให้วางใจและปลอดภัยทางความรู้สึกได้เสมอ คนที่ไม่มีวันทำลายความเชื่อใจ คนที่ไม่ว่าเราเป็นอย่างไร เคยเป็นอะไร และจะเป็นอะไรก็จะไม่มีวันหนีจากหรือหักหลัง การมีคนเช่นนี้ในชีวิตเป็นเพียงหนึ่งสิ่งเท่านั้นที่ทำให้ข้าเคยนึกอิจฉาจาคอบ" ดวงตาคมจับมองไปเบื้องหน้าไร้จุดหมาย ปลายน้ำเสียงแฝงความเสียดายไว้แผ่วเบา ทว่าชัดเจน

 

            "...." จีนฟังแล้วก็ได้แต่นึกคิดตาม

 

            การมีคนเช่นนั้นอยู่ในชีวิตต้องเป็นเรื่องที่ดีมากแน่ ๆ ไม่นึกแปลกใจเลยว่าทำไมอัลฟ่าตัวโตผู้นี้ถึงรู้สึกเช่นนั้น

 

            "เป็นข้าก็คงอิจฉาเหมือนกัน ข้าเองก็อยากมีคนแบบนั้นเป็นคนของข้าบ้างจัง คนที่จะไม่มีวันหักหลัง คนที่จะทำเพื่อข้าเสมอ คนที่รักข้าและไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็จะไม่มีวันทิ้งกันไป”

 

            "เจ้ามีข้าอย่างไรเล่าจีน ข้าจะไม่มีวันทิ้งเจ้า" ดวงตาเรียวอบอุ่นไร้เล่ห์เหลี่ยมจ้องมองตากลมวาวของจีนอย่างแน่วแน่

 

            จะด้วยแววตาหรือน้ำคำก็หารู้ได้ ทว่าตรึงให้แองเจลโล่ ปาร์กเกอร์ได้แต่นิ่งจ้องมองอีกฝ่าย สิ่งที่ทำให้รู้แน่ว่าความงดงามนี้หาใช่เพียงรูปสลักคือใบหน้าขาวนวลที่เริ่มซับสีแดงขึ้นทุกขณะ

 

            "...."

 

            เดฟไม่ได้เร่งเร้าหรือหากำไรจากร่างน้อยเช่นเคย เพียงไล้หลังมือหนากับแก้มนุ่ม รอยยิ้มเคล้าอารมณ์เช่นเดียวกับแววตาที่จ้องมอง

 

            "เจ้าคงหิวแล้ว ข้าจะออกไปเอามื้อเย็นมาให้ เราจะได้กินด้วยกันในห้องนี้"

 

            ร่างสูงใหญ่ลุกเดินจากไปหลังจากเอ่ยสิ้นประโยค ทว่าร่างน้อยยังคงนั่งนิ่งอยู่เดิม หลังมือผอมแตะแนบผิวแก้มของตัวเองที่ยังคงอุ่นเช่นฝ่ามือหนาของเดฟ

 

            และรอยยิ้มหวานล้ำก็ระบายแต่งแต้มใบหน้าหมดจดของจีน

 

             หากสาเหตุแห่งรอยยิ้มนี้ได้มาเห็น เดฟคงจะชื่นใจมีความสุขข้ามวันข้ามคืนเป็นแน่แท้

 

           

 

 






สี่สิบเปอร์ก็คือยาวกว่าหกสิบเปอร์แรกอีกค่ะ 5555 enjoy readingนะคะทุกท่าน
ปกติแล้วเราจะพยายามทอร์คแบบไม่ชี้นำความคิดของคนอ่าน แต่เราก็อยากจะบอกทุกคนว่าในเรื่องนี้ ในฟิคของเรา 
ทุกคนสามารถเมนท์ได้อย่างอิสระ และจะอิน จะวิเคราะห์ จะคาดเดาอะไรได้หมดเลย ถ้าอ่านจุดไหนแล้วรู้สึกว่ามันมีตรงที่รู้สึก มันมีปมซ่อนอยู่ใช่ไหม ก็พูดคุยกันเข้ามาได้นะคะ 
 แม้ว่าเราจะเลือกวิธีในการเล่า ดมอ ให้หลบการเมือง และหลบปมต่าง ๆ เลือกเล่าผ่านความรักของพี่เดฟน้องจีนเป็นหลัก  แต่เรื่องนี้ก็ยังเป็นเรื่องราวแบบนั้นอยู่ (แม้จะไม่มากมายเท่า รบอ แต่ก็ยังมีค่ะ ยังมี 5555)
อย่างในครึ่งหลังตอนนี้เองก็มีการแฝงปมประเด็นต่าง ๆ ลงไปหลายอย่าง  ถ้ารู้สึกถึงมันได้ก็มาพูดคุยกันหรือบอกไว้ในเมนต์ได้นะคะ 
ตอนนี้เริ่มไม่มั่นใจแล้วว่า เขียนออกมาไม่ดี จนคนอ่านไม่เอะใจ สงสัย ถึงปมประเด็นต่างๆที่แอบซ่อนอยู่ในตอนนี้ (และก็จะหลั่งไหลมาในเร็ววัน 5555) หรือคนอ่านกังวลที่จะคอมเมนต์ถึงปมต่าง ๆ  ไม่ต้องกลัวนะคะ ว่าถ้าเมนต์มา อินมา คาดเดามา คนเขียนจะหาว่าดักทางไหม เดาผิดจะเป็นไง เดาถูกจะดีเหรอ ไม่เป็นไรค่ะ เพราะพล็อตทั้งหมดเราคิดไว้หมดแล้ว สามารถคาดเดาสงสัยได้อย่างอิสระ เพราะจะไม่มีผลกระทบกับเนื้อเรื่องในอนาคตแน่นอน เพราะเราวางไว้แล้วมันจะเป็นอย่างที่เราตั้งใจ ไม่ว่าจะเดามาผิดหรือถูกกันก็ตาม และก็จะเดาถูกเดาผิดก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มันเป็นความคาดเดาและความคิดเห็นของแต่ละคนตามปัจจัยที่ได้รับผ่านเนื้อหาแต่ละตอน 

     


พูดถึงเรื่องนี้อย่าลืมติดแท็ก #ดมอบีนยอง น้าา อยากให้ติดแท็กกันเย้อะเยอะ 
ถ้าชอบก็ชวนเพื่อนมาอ่านด้วย ถ้าไม่ชอบก็จากไปแบบคูลๆ เงียบ ๆ เหมือนตอนที่เข้ามาจะได้สุขปรีดาทุกคนเอย 555

#ดมอบีนยอง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.297K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,273 ความคิดเห็น

  1. #3271 Honey (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 01:18

    น่ารักกกกก

    #3,271
    0
  2. #3251 sayewj (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 21:32
    โอโห เขินมากกกก เขินแรง ค่อยๆหยอดไปค่ะพี่เดฟ น้ำแข็งในใจน้องจีนก็เริ่มค่อยๆละลายละค่ะ
    #3,251
    0
  3. #3216 GOT7STORY (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 01:25

    เขินนนนนนนน😭❤

    #3,216
    0
  4. #3160 llllovellll (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 04:26
    เขินจุงง พิเดฟหยอดเก่งนะคะ วอแวเก่งง ยัยน้องก็น่าเอ็นดูมากๆๆๆๆ
    #3,160
    0
  5. #2988 Linjang-geum Amornrat Numto (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 14:25
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-05.png รักกกกกกเค้ารักกันเหลือเกินนนน
    #2,988
    0
  6. #2822 PandaPhung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 23:38
    เขินแทนนนน ไม่มีแล้วนะคะรอบหน้า ไม่มียาผงขาวแล้วค่ะ น้องจะยอมอุ้มลูกให้ถ้าพี่ได้บรรลังก์5555 แอบคิดว่าทหารคิมกับลอเรนนี่อาจจะเป็นคยอมกับแจ เพราะถ้าพี่แจ๊คอาจจะเป็นอัลฟ่ามากกว่าป่าว ไม่รู้อ่ะค่ะ5555555555
    #2,822
    0
  7. #2636 ppploycb (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 13:39
    พี่เดฟก็น่าจะบอกน้องให้หมดนะ ไม่มีสนมแต่อดีตอย่างอื่นก็ไม่น้อยหน้าเลย ดีเหมือนกันเนอะ น้องจีนจะเป็นชายาคนเดียวเท่านั้น
    #2,636
    0
  8. #2454 Friendship_Lee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 22:03
    ไม่มีสนมแต่นอนกับคนอื่นประปลายท่านเดฟปิดไว้ไม่ยอมบอกจีน ท่านเดฟค่อย ๆ หยอดทีละน้อยอีกไม่นานใจจีนก็จะมีท่านเดฟ
    #2,454
    0
  9. #1973 0806_k (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 22:44
    ตอนนี้พี่เดฟแอบมีพูดถึงน้องลอเรนเล็กน้อย สรุปว่าพี่เป็นคนส่งน้องไปอยู่กับแจ็คหรอเนี่ย ต้องรออ่านในซวอแบบเต็มๆ สินะ
    #1,973
    0
  10. #1947 Kalakunaong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 15:35
    โฮ้ยยยนยนนยยนนพสกสฟสดสกสหสฟวกวเสด เขินนนนนน
    #1,947
    0
  11. #1754 Taonoiifangkung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:46
    เขินอย่างกับโดนลูบแก้มเอง งุ้ยยย
    #1,754
    0
  12. #1747 Onkets (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 17:57
    น้องจีนคือone and onlyของพี่เค้าเลยนะลูก แงงงงงง
    #1,747
    0
  13. #1746 khunwoodong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 13:25

    อหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหห พี่จะน็ทค้างกะน้องแบบนี้ไม่ได้ กี้ดๆๆๆๆๆ หัวใจ แบบจะตายๆๆ น้องก้องุ้ยๆ อย่านั่นนี่นู่น อหๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กรอฉอกไปเรยค่ะ ตายไปเรย บาดใจฝาดๆ ตอนพี่ปลดโซ่ลากออกจะให้น้องนอนสบายๆ หลงน้องเบอร์ไหนคะ ถามจีง ยิ่งตอนตื่นมาตอนเช้ายังมีหยอกน้องอีก ฮือๆๆ ย่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ ยิ่งพี่แก่คิดว่าการที่ทำรักน้องแล้วน้องจะตื่นมาไม่เจอตัวเองติดกันสองครั้งมันไมดีงี้ พี่อบอุ่นฝุดๆ ขนมปังดูน่าอร่อยฝุดๆ พี่ก็เอ็นดูน้องฝุดๆ อยากเป็นท่านเดฟ อยากไปเอ็นดน้งอบ้าง แล้วยิ่งเรื่องยาผงขาวที่ให้น้องอ่ะ พี่แบบ ฮือๆๆๆ อยากให้น้องจีนเป็นคนเลือกเองว่าถ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็หยุดกินเวลาทำรักเสดงี้ พี่คืออยากมีแน่นอนอยู่เล้ว แต่ให้น้องจีนเป้นคนกำหนดเอง คือค่ดดี และน้องจีนก็ยอมรับเรื่องคู่แท้แห่งโชคชะตาเร้ว อิอิอิอิอิอิ แอบขำในความน่ารักของน้องจีนบอกให้พี่เดฟดัดหัวเตียงให้หน่อย น้องเห็นละเขิน ถถถถถถถถถถถถถถถถถถถ โอ้ยยยยย หนูรู้กกกกก พี่เขาทำมันบิดเบี้ยวเพราะคลั่งหนู หนูคงต้องทำให้พี่คลั่งอีกครั้งถ้าอยากให้กละบไปเป้นเหมือนเดิมอ่ะจ่ะ อิอิ ครูใหญ่แกรเบรียลวางแผนมาดีมากข้อตกลงที่ได้ถือว่าคุ้มค่าทั้งต่อจีน และโรงเรียน และท่านเดฟ ถึงแม้ว่าจะมีคนไม่ชอบใจก็เถอะ ตอนที่ประชุมเสดแล้วกลับมาหาน้องก็น่ารัก พี่คือแน่วแน่มากรักในตัวน้องจีนคนเดียวพี่จะไม่มีใครอื่นอีก น้องคอคู่ชีวิตคนเดียวของพี่ ชายาคนเดียว ฮือๆๆๆๆๆ พี่คะ เอฟซีเลย ตอนเล่าเรื่องครอบครัวให้น้องฟังเราสงสารพี่เดฟอ่า คือเหมือนทุกคนรอบข้างตั้งหวังไว้อย่างเดียวคือให้เป็นเจ้าชาย พี่แกเหมือนแบกรับคววามหวังนั้นมาเยอะมาก แล้วยิ่งจาคอบก็เป็นอีกคนที่คล้ายกันแต่ยังมีคนที่เคียงข้างและไว้ใจทุกเรื่องได้ แต่พี่เดฟไม่มี ฮือๆๆ มากอดนมมาค่ะองค์ชาย

    #1,746
    0
  14. #1737 Harukim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 17:17
    มีแค่น้องคนเดียวเท่านั้น โอ้ยย เขินเด้อ
    #1,737
    0
  15. #1642 Aom (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 09:43
    ไม่ใช่พระสนมหรือชายาแต่เป็นคู่ชีวิตนาจาาาาาา
    #1,642
    0
  16. #1637 G6O1JJ922T7 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 00:22
    จีนน้อย เจ้าเริ่มหล้าพี่ซากแล้วละซี่ อิอิ
    #1,637
    0
  17. #1636 Narakuno_hana (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:27
    กลัวอย่างเดียว กลัวพี่เดฟมีคู่หมั้น ไม่ก็ไม่ให้แต่งกับจีนแต่ไปแต่งกับเฮเล่นแทนนนน
    #1,636
    0
  18. #1635 markbammuay (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 15:57
    สรุปจริงๆคือนาง2คนก็เหมือนเป็นตัวแทนของ2ขั้วมากกว่ามาทะเลาะกันเองอะ แต่จาคอปคงน่าอิจฉาจริงๆดูจากอีกเรื่องทหารคิมคือรักเจ้านายตัวเองสุดๆ ท่านเดฟที่มีเพื่อนยังไม่แสดงออกว่าไว้ใจเพื่อนตัวเองเลยอะ เนี่ยกลัวการเล่นกับความรู้สึกไว้เนื้อเชื่อใจกันของเดฟกับจีนมากเลย เดฟคือส่งน้องไปอยู่กับหมาป่าหรอ55555
    #1,635
    0
  19. #1634 Aye_with_an_A (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 13:00
    เขิงจัง ฮืออออ
    #1,634
    0
  20. #1633 Scret-mn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 23:30

    หวานมดขึ้นเลยจ้าาา
    #1,633
    0
  21. #1632 ZilaHoOz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 21:41
    ตอนที่ท่านเดฟให้สิทธิ์ในการตัดสินใจในการตั้งท้องของจีนก็คือน่ารักมากกก น้องจีนได้คู่แท้แห่งโชคชะตาดีมากกก แถมยังไม่ฝักใฝ่อำนาจแต่เพียงเพราะสถานการณ์มันบังคับให้ทำ เชื่อว่าถ้าจาคอบไม่ร้าย ชีวิตของท่านเดฟอาจจะออกไปอยู่ในสวนสวยๆห่างไกลผู้คนครองรักกับจีนมีลูกน้อยๆวิ่งเล่นอย่างมีความสุขก็ได้นะคะ
    #1,632
    0
  22. #1631 khatung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 17:10
    จีนน่ารัก
    #1,631
    0
  23. #1630 Aritnup (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 15:46
    เหมือนพี่เดฟไม่ค่อยจะใฝ่อำนาจเลยนะคะเหมือนเพราะเป็นเจ้าชายเพราะคนรอบข้างที่คาดหวังทำให้เหมือนบังคับพี่เค้ากลายๆ จาคอบนี่ก็เหมือนโดนบงการมาอีกทีหรือทหารคิมคือผู้ร้าย//ออกทะเลไปไกลมากกลับมาก่อนๆ5555 แต่เอะใจตรงทหารคิมเป็นเพื่อนในหอนอนนี่คือเค้าแอบมีซัมติงกันปะคะ หรืออินี่คิดมากไปเอง รู้สึกได้จริงๆว่ามีปมเยอะมากแต่นี่คิดไม่ออก55555ตอนนี้เขินพี่เดฟมากเจ้าชายคนบ้าปากหวานที่สุดอะ หยอดจนม้วนแล้วเนี่ย ไรท์เขียนเก่งนะคะสนุกน่าติดตามทุกตอนเลย เขียนฉากจีบกันเก่งด้วยอะไรท์ต้องเป็นคนโรแมนติกแน่เลย
    #1,630
    0
  24. #1626 Jekkju (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 07:24
    จริงๆก็สงสัยหลายอย่างนะคะ

    แต่เหมือนความน่ารักน้องจีนกลบไปมิดเลย5555
    #1,626
    0
  25. #1625 Kamuki (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 06:48
    เอ็นดูความพี่ซาก55555555 แต่แบบๆๆๆ อะไรมันจะหวานขนาดนี้อ่ะคะ พี่ซากก็กร๊าวใจเหลือเกิลลล น้องคนสวยก็โอ้ยยย สวยจนคนอ่านจะลอยละเด้อ
    #1,625
    0
  26. #1622 InthuornRinlue (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 18:34
    ถ้านี่เป็นจีน คงเขินตัวแตกไปแล้วจ้าา
    #1,622
    1
    • #1622-1 `Gyeommdefs.(จากตอนที่ 10)
      13 มกราคม 2562 / 23:07
      ท่านเดฟคือน่ารักมาก แงงง
      #1622-1